Synecdoche, New York (2008)

Dit wordt sowieso een film waarover de meningen zwaar zullen uiteenlopen. Ik vind het in ieder geval gewoon al leuk dat dit soort films gemaakt worden.

De film valt eigenlijk uit elkaar in twee delen: vanaf de vrouw van Caden naar Berlijn vertrekt wordt het een heel andere film. In het eerste deel blijft de film vrij makkelijk te volgen, en is het geheel doorspekt met heerlijke absurde humor. Deel twee verdwijnt de humor en wordt het geheel geleidelijk aan zéér complex, met heel wat metagedoe (en zelfs meta-metagedoe). De eerste reactie na de film is dan ook: hmm wat the hell was dit. Echt wel een film die meerdere visies nodig heeft, en misschien wel nooit helemaal te vatten is.

Sowieso zullen heel wat mensen dit enorm pretentieus vinden, ik vond het een leuk en verfrissend experiment.

Eergisteren gezien op het Filmfestival van Gent, en net als FinkPloyd ben ik er van overtuigd dat vele Kaufman-fans dit (helaas) "filosofische zever" zullen vinden. Misschien is het dat ook, maar eigenlijk behoren we dankbaar te zijn dat er nog een Charlie Kaufman is in filmland, om de doorsnee cinefiel van frisse, gedurfde cinema te voorzien. Geen loodzware arthouse, maar ook geen platvloerse Hollywood: Kaufman manouvreert er zich in zijn regie-debuut behendig tussenin, al vertoont ‘Synecdoche, New York’ helaas wat nefaste trekjes van de meer smakeloze rom-com uit het dozijn.

De film gaat namelijk van start als een verdacht weinig grappige tragikomedie, waar exquise smaak helaas niet het hoogste woord voert. Voor absurde humor pur sang is het wachten tot het tweede deel, en wij moeten in de tussentijd onze honger stillen met “puberale” fratsen of groteske situaties, zij het voorzien van een bizar tintje.

U vraagt zich wellicht, net als ikzelf, af wat Philip Seymour Hoffman in zo’n film doet, maar dat wordt gelukkig nog duidelijk. U vraagt zich waarschijnlijk eveneens af wat Charlie Kaufman bezielt heeft om dit op papier te zetten, maar ook dat wordt nog uitgeklaard.

‘Synecdoche, New York’ evolueert immers tot een universele bespiegeling op het auteurschap. Dat Kaufman de rol van de schrijver graag naar voor schuift (en zichzelf niet kan wegcijferen), bleek al uit het geniale ‘Adaptation’, en in ’s mans jongste scenario zien we alweer een kunstenaar die niet weet wat, laat staan hoe hij moet vertellen. Er is genoeg materiaal voor handen om een diepe reflectie op te zetten rond “de verantwoordelijkheid die de artiest heeft ten opzichte van zijn publiek”, en in die slijmerige zedenkwestie lijkt ‘Synecdoche, New York’ ook te verdrinken. Er worden veel ideeën aangereikt, de één al fouter dan de ander, maar wie zich niet stoort aan de megalomane opzet (een antwoord bieden op “dat soort” vragen), zal voortdurend geprikkeld worden. Charlie Kaufman slaat dus absoluut geen nieuwe weg in, maar tast de grenzen af van een pad waar hij intussen blindelings de weg kent. Zo blijft ‘Synecdoche, New York’ zowel voor de kunstenaar als voor het publiek, een boeiend experiment: absurde humor is geen doel meer, maar een middel om samen met de kijker antwoorden te vinden op belangrijke kwesties. Het echte denkwerk begint eigenlijk pas als de aftiteling het witte doek opvult – vandaar ook dat het typen van een review ongewoon lang heeft geduurd.

In die context wordt voor mij ook duidelijk waarom Charlie Kaufman de regie voor zijn rekening heeft genomen: als er al kandidaten waren om deze enorm complexe film te draaien, dan was er geen enkele meer geschikt dan Kaufman zelf.

Een goede film dus, ja, al sluipen heel wat (schoonheid)foutjes de film binnen: overdreven melige scènes wisselen een soort psychologische ledigheid af, die door een sterke Hoffman (in het tweede deel) godzijdank wordt gecompenseerd. De vernietigende commentaren die hier en daar al te lezen zijn, kan ik dus ook wel begrijpen.

Visueel valt ‘Synecdoche, New York’ overigens heel netjes uit (naar het einde toe krijgen we af en toe een apocalyptisch tableau te zien, maar verder niets) – Kaufman regiseert dus naar aloude traditie, zo zou men kunnen zeggen.

Moet u allen zo snel mogelijk naar de cinema om deze te gaan zien? Daar durf ik geen antwoord op te geven, maar ik geloof dat wie genoeg open staat voor “iets anders” en zich niet kapot ergert aan zwaarmoedig gemoraliseer, hier een redelijk interessante filosofie-les aan zal beleven. Voor de film en louter de film hoeft u het niet te doen, maar dat heb ik intussen al duidelijk gemaakt.

2,75*

Whaaa?

Totaal mee oneens, zat juist veel humor in en vond het dan ook een typische Kaufman. Sluit prachtig aan bij zijn oeuvre. Deze lijkt vooral op Adoptation die ook gedeeltelijk autobiografisch leek. Ook hier zie je dat er in de rol die Hoffman speelt veel gelijkenissen heeft met Kaufman. Ook erg toepasselijk dat die nu net deze film zelf regisseert.

Film gaat namelijk over een man die theater stukken regisseert. En na wat bekende stukken te hebben geregisseerd cart blanche krijgt om zijn eigen magnum opus te maken. Wat ook letterlijk een extreem overambitieuze project wordt. Heel springerig verteld maar het bleef toch goed volgbaar (hoewel een herziening wellicht nodig is om het totaal te behappen) en extreem boeiend. Natuurlijk is de film zelf ook overambitieuze en kun je met termen gooien als quasi dit of dat. Maar doordat Kaufman er zichzelf van bewust is, maakt het de film juist zoveel boeiender. Hoffman is weer perfect, Keener, Williams en Morton stonden als een huis.

Ik ben best wel onder de indruk, nu ik over de film schrijf komen er weer allemaal mooie stukjes naar boven. Hilarisch stukje met oogdruppels en huilen

Kaufman is een schrijver maar weet ook te regisseren. Uiterst boeiende film dat stiekem misschien wel zijn beste werk is. Zal later in boeken over Kaufman wel uitvoerig worden behandeld. Film die tijd nodig heeft.

4 sterren met kans op meer.

Wat een fantastische film, zeg! Kaufman flikt het ook als regisseur gewoon wéér. Petje af.

Ik kan best begrijpen dat veel mensen moeite hebben om dit te waarderen. Zoals we van Kaufman gewend zijn wordt de kijker namelijk behoorlijk op de proef gesteld. Het verhaal bulkt weer van de (opzettelijke) absurditeiten en afwijkingen, om nog maar te zwijgen van het op z'n zachtst gezegd desoriënterende tijdsverloop in de film. Zo slaat hij zonder ook maar de minste melding tussen neus en lippen door een jaartje of 7 over tussen twee scènes. Ook het antwoord op de vraag 'Is dit nou droom of werkelijkheid?' wordt luttele malen ter interpretatie aan de kijker overgelaten.

Al deze verwarrende elementen zorgen voor een zeer geslaagde cinematische stijl die ons deelachtig maakt van Cotards chaotische gedachtenwereld. Het is schitterend om te zien hoe zijn ambitieuze plan om een toneelstuk te maken dat een leven in al haar facetten weergeeft volledig uit de klauwen loopt, omdat dat leven nu eenmaal met andere levens verweven is. Zo blijft zijn kunstwerk continu uitdijen, tot een gefrustreerde acteur de prangende vraag stelt: "When are we finally going to get an audience in here? It's been 17 years!". Maar Cotard blijft maar doorbouwen aan zijn autobiografische epos, terwijl ondertussen het onderscheid tussen de acteurs, de personages en degenen op wie deze gebaseerd zijn, alsmaar verder vervaagt. Synecdoche, New York is dan ook geen film over een individu, maar over iedereen, over jou en mij. Een synecdoche is dan ook een stijlfiguur waarin een deel het geheel aanduidt of andersom. Kaufman kiest voor zijn hoofdpersonage een theaterregisseur omdat dat het ideale beroep is om de kluwen van interpersoonlijke verhoudingen op inventieve wijze uit te diepen. Zelden was Shakespeares beroemde zinsnede uit As you like it meer van toepassing op een film: "All the world's a stage, and all the men and women merely players".

Deze film bezit echt een zeer fijne balans tussen amusement, originaliteit en filosofische thema's. Hij zou dan ook best eens kunnen uitgroeien tot mijn favoriete Kaufman-film, maar je moet 'm denk ik zeker twee keer zien om 'm op waarde te schatten. En daar ga ik dan ook snel wat aan doen (mijn 4/5 is dus voorzichtig ingezet). Zoals Ebert al zei in zijn lovende review: "I watched it the first time and knew it was a great film and that I had not mastered it. The second time because I needed to. The third time because I will want to. It will open to confused audiences and live indefinitely."

Bizarre, dromerige film die op knappe wijze surrealisme koppelt aan existentiëel drama. De film begint realistisch en neemt vervolgens langzaam een andere vorm aan, die zich met niets te vergelijken laat. Trekjes van eerdere Kaufman-scripts komen ook hier terug, maar de film is oprecht en origineel. Ik wil hem wel graag nog een keer kijken, want ik ging op gegeven moment zo mee in de dromerige sfeer dat ik bijna gehypnotiseerd werd door de beelden, de dialogen en de muziek. Een unieke kijkervaring, dat zeer zeker.

Man... wat een pracht ervaring!

Het verhaal begint vrij realistisch en neemt na een uur of zo een andere wending.

Ik wil dit niet vaag of ontsporen noemen maar meer de verheldering van een man met alles wat er speelt bij hem teruggekoppeld naar het begin.

Tuurlijk zijn sommige dingen niet te begrijpen. Wel weet je dat alle personages te maken hebben met wat hij voelt of wat zijn familie destijds heeft gevoeld/beleefd toen het mis ging.

Alle grote levensvragen komen voorbij in mindere of meerdere mate. Sommigen kan je terug koppelen in het verhaal anderen weer niet.

Je hebt soms van die vervreemde/vage films waar toch de emotie in stand blijft waardoor het een ongrijpbaar maar intrigerende/ontroerende beleving was.

Dit was er zeker 1!

Hoe kan een simpel leven wat je denkt te leiden met al zijn ongemakkelijkheden zo ontsporen en zo een impact achter laten met alle reele/inreele gedachtes van dien

Ga een keer wat bijlezen over de film en nog een keer bekijken.

4,5*

Charlie Kaufmann is zonder twijfel de meest originele en wellicht ook de meest briljante scenario-schrijver van de afgelopen tien jaar. Zijn stijl kan surrealistisch, existentialistisch, kafkaesk en postmodern genoemd worden. Being John Malkovich (1999), geregisseerd door Spike Jonze, ging over een luik in een kantoor dat toegang biedt tot het hoofd van de beroemde acteur uit de titel. Adaptation (2001), eveneens door Jonze, liet ons zien hoe een scenarioschrijver genaamd Kaufmann verstrikt raakt in zijn eigen verhaal. En Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004), in regie van Michael Gondry, vertelde het verhaal over twee ex-geliefden die alle herinneringen aan elkaar operationeel laten verwijderen. Deze drie films kenmerken zich, behalve door een extreem gelaagd en vervreemdend verhaal, ook door een visuele sprookjesachtigheid (met dank aan Jonze en Gondry, die beide ooit begonnen als makers van MTV-clips) en een gezonde dosis tragi-humor die de zwaar-conceptuele vertellingen zowaar heel menselijk wist te maken. Beide elementen ontbreken in Synecdoche, New York, de eerste films die Kaufmann niet alleen schreef, maar ook zelf regisseerde.

De cast van Synecdoche, New York mag indrukwekkend genoemd worden: Catherine Keener, Samantha Morton, Michelle Williams, Jennifer Jason Leigh en natuurlijk Philip Seymour Hoffman. Door velen wordt Hoffman als de beste filmacteur van het moment gezien en in de hoofdrol van deze film maakt hij die naam weer meer dan waar. Als hypochondrische theater-regisseur is hij zeer overtuigend. Aan het begin van de film is er, zeker in de interactie tussen hem en Keener, nog wat van een tragi-komedie voelbaar. Maar al gauw wordt elke luchtigheid in de kiem gesmoord door misselijkmakende beelden (zweren, puisten, tandvleesoperaties) en een duizelingwekkende conceptualiteit. In vorige Kaufmann-films waren de briljante ideeën zo goed invoelbaar en overtuigend, omdat ze werden gegoten in lucide sprookjes vol menselijke emoties. Synecdoche, New York is daarentegen afstandelijk, berekenend, rauw en nagenoeg humorloos. Alleen de dromerige jazzy muziek van bekend film-componist Jon Brion (o.a. Magnolia, Eternal Sunshine) weet nog af en toe voor een beetje contrast te zorgen.

'Synecdoche' betekent een deel dat naar een geheel verwijst, of vice versa. In Synecdoche, New York verwijst alles naar elkaar en uiteindelijk niets ergens naar. Caden Cotard is ontevreden over de theaterstukken die hij regisseert, omdat hij er niets van zichzelf in kwijt kan. Wanneer zijn vrouw en dochter naar Berlijn vertrekken en hij een prestigieuse theaterprijs wint, besluit hij al zijn geld en tijd te steken in een voorstelling die het leven laat zien zoals het is. Hij huurt een gigantische loods midden in New York en bouwt daarin een deel van New York na, met gebouwen en straten waarin het leven buiten de loods wordt nagespeeld. Cotard zelf en zijn vriendinnen worden ook weer door anderen nagespeeld. Maar onvermijdelijk moet er in de loods weer een andere loods gebouwd worden, waarin de acteurs die de mensen buiten de eerste loods spelen weer door andere mensen worden gespeeld. Zo ontstaat er een oneindig droste-effect waaruit niet te ontsnappen valt. Fictie en werkelijkheid gaan een onontwarbare kluwen vormen, de schijnbare logica van tijd en ruimte komt op haar kop te staan en identiteit wordt een spel waarvan de regels constant veranderen.

Synecdoche, New York is zonder twijfel de meest postmoderne film die ik ooit heb gezien. De vorige films van Kaufmann bevatten ook een hoop postmoderne elementen, maar wisten altijd door de conceptuele waanzin heen te breken met liefde en menselijkheid als (voorlopige) antwoorden. Volgens Synecdoche is het alleen nog maar de dood die in het zinloze toneelstuk dat het leven is structuur weet aan te brengen. Dat maakt Synecdoche, New York tevens tot een van de meest pessimistische films die ik ooit heb gezien. Gelukkig kan en wil ik er niet in geloven. Kaufmann doet dat blijkbaar wel, want deze film komt zeer oprecht en authentiek over. Hij zal het niet voor niets zelf hebben willen regisseren, dit is zijn persoonlijke project. Ik ben zeer benieuwd hoe deze film eruit had gezien wanneer een Jonze of een Gondry zich ermee bemoeid hadden. Waarschijnlijk subtieler, kleurrijker en opener. Waarschijnlijk meer zoals het leven naar mijn idee is.

Bron: http://kasblog.punt.nl/

De eerste keer dat Charlie Kaufman (schrijver van ondermeer Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Being John Malkovich) regisseert en het is simpelweg kort samen te vatten: Kaufman heeft een regisseur nodig die hem een beetje kan tegenhouden. Kaufman is volledig los gegaan op vlak van lagen in de film, symboliek, tijd, ... het is een overdaad en gewoon onmogelijk bij te houden. Ik geloof wel dat een mogelijke 2e, 3e, etc. etc. kijk elke keer een hoop nieuwe dingen zullen duidelijk maken, maar het is gewoon teveel hier. Er zitten enkele geniale dingen in (zoals de eindeloze loops van acteurs en het grote centrum), maar uiteindelijk is het te bizar, te artsy fartsy om het volledig te kunnen volgen, wat zorgt voor een minder aangename kijkervaring. Dat neemt niet weg dat de delen die ik wel snapte of waar ik een duidelijk beeld rond kon vormen/theorieën rond kon verzinnen wel weer erg goed zijn.

Acteerwerk is inderdaad absoluut niks mis mee, en de vorm is best geinig. Het is niet echt gemakkelijk de film te volgen, maar het is te overdreven om te zeggen dat het een compleet warrig iets is.

Het is gewoon niet echt heel boeiend om al die meta-psychologie ook echt tot in den treure uitgewerkt te zien. Dat is een beetje het probleem van de film.

Maar ik moet er bij zeggen dat ik dat bij zo'n beetje alle Kaufman ideetjes heb. Het is 10 minuten leuk en dan heb ik het al wel weer gehad.

Ja, mja, en uiteindelijk toch mnee.

Eerste anderhalf uur is goed tot gaaf. Zwenkt een beetje tussen de beide in, soms is de humor geslaagd, soms is het absurde geweldig, bij momenten werkt het dramatisch ook.

Laatste half uur vond ik alleen een redelijke domper. Kaufman gaat mij deze keer wat te ver met z'n schrijver/auteurs wereldje. Je kan ook iets té gefocused zijn op jezelf en je werk, zeker van hem pik ik het wat minder, en al helemaal als er allemaal zeer gewichtige themas aangehangen worden. Heb niet eens de zin om er verder achter te gaan of het allemaal uit te pluizen, wat ik opving was nogal interessante "ouwelullen" filosofie vrees ik, met het toneel dat de echte wereld wordt, mensen die acteurs zijn die mensen spelen yadayada.

Maar wat Kaufman vooral bewijst is dat je met een geniaal script ver komt, maar het nooit garant zal staan voor een geweldige film. Wat mij betreft legt hij het werk als regisseur gewoon weer neer en laat hij het over aan meer getalenteerde personen. Het absurde gedeelte had zeker een betere regisseur nodig, de geniale setting het laatste uur al helemaal. Wat wordt er weinig mee gedaan, grote schande!

Verder ironisch dat deze film leidt aan hetzelfde euvel als vele andere simpele comedies. Het einde moet steeds een hoop dramatischer, ook in deze film hielp het het eindresultaat niet bepaald positief vooruit.

Best wat gelachen, genoten van de absurde scenes, sterk acteerwerk ... maar het einde is eigenlijk een stevige sof en Kaufman is niet echt een geweldig regisseur.

3.5*

Werd geen moment meegetrokken in de wereld van Caden, waardoor het een afstandelijke boel werd (en een lange zit bovendien). Synecdoche, New York zit vol met leuke vondsten (het dagboek), grappige situaties (de therapeute) maar gaat ten onder aan pretentieus geneuzel dat onecht en bedacht overkomt. Een zielloos gebeuren derhalve, en daarmee een grote teleurstelling.

1,5*.

Verrek, Charlie Kaufman. Dat is alweer een tijdje geleden. De bizarre scripts die hij schreef voor onder andere Being John Malkovic en Eternal sunshine of the spotless mind zijn nog steeds beroemd en omstreden, en te oordelen naar zijn regiedebuut Synecdoche, New York, worstelt Kaufman zelf ook met zijn pogingen om zichzelf te overtreffen in orginaliteit en absurdisme.

In een nogal volgeladen twee uur komen zo'n beetje alle plotwendingen, filosofische bespiegelingen en filmtechnische trucjes voorbij die je in één film kan stoppen. Veel kunstgrepen zijn schitterend en/of hilarisch, maar toch kreeg ik regelmatig de indruk dat Kaufman wel een onzekere, sexueel verwarde man moet zijn, die iets te hard probeert een film te maken die alles (maar dan ook alles) omvat, zodat mensen zijn genie zullen erkennen. Dit geforceerde wordt grappig genoeg grotendeels ondervangen door het feit dat juist deze worsteling met leven, vrouwen en kunst precies is waar de film over gaat, en de motieven vormen voor het hoofdpersonage Caden (P.S. Hoffman, eindelijk weer eens in een écht vreemde rol). Op die manier onstaat er een film die constant rondjes draait om zichzelf, en waarin ieder detail gelijk is aan het geheel en het geheel slechts een detail is van wat er allemaal speelt boven en onder de oppervlakte.

Degenen die het soort logica zoals ik hierboven tracht te omschrijven saai vinden, of verwarrend, kunnen Synecdoche gerust overslaan. De rest zal een volkomen unieke film zien met een sublieme cast, sterke absurde humor en legio geslaagde emotionele vuistslagen.

Ik kan het echter geen meesterwerk noemen: twee uur dit tempo is toch wel een beetje te veel van het goede, en de defaitistische grondhouding van het verhaal (je zult nooit antwoorden, geluk of rust vinden, etc.) is uiteindelijk eerder vermoeiend dan beklemmend. Toch denk ik niet dat ik dit jaar nog veel films zal zien die zo ver met hun kop boven het maaiveld durven uitsteken als deze.

Na Being John Malkovich, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en vooral Adaptation was Kaufman al uitgegroeid tot een persoonlijke held. De verwachtingen rond Synecdoche, New York, zijn eerste film als regisseur, lagen dan ook enorm hoog. Kaufman lost deze verwachtingen in, al maakt hij het de kijker dit keer echt moeilijk. Sommigen hadden al moeite met het volgen van Adaptation en Eternal Sunsine. Die mensen kunnen dit beter vermijden.

Synecdoche, New York is een van de meest ambitieuze films die ik ooit heb gezien. Soms (heel soms) na een goede film of een goed boek heb ik het gevoel dat de regisseur of schrijver alle facetten van Het Leven heeft weten te vangen. Dit is uiteraard nooit werkelijk het geval, maar het bijzondere aan Kaufmans regiedebuut is dat hij zichzelf ook daadwerkelijk de taak gesteld lijkt te hebben om Het Leven in zijn totaliteit te vangen. Uiteraard faalt hij daarin, maar dat is waar de uiteindelijke film over gaat: over de onmogelijkheid om een definitief oordeel te vellen over Het Leven, al is het maar omdat iedereen het anders ervaart. Niettemin gaat Kaufman wel op veel belangrije onderdelen van Het Leven in en dan met name wat betrefd de relaties die we tot andere mensen hebben.

Het resultaat is adembenement, maar ik kan me voorstellen dat het op sommige mensen als pretentieus overkomt. Ik waardeer alleen al het lef om te proberen dit te maken. Gelukkig is het meer dan een dosis lef (en waanzin, dat zeker ook). Synecdoche is afwisselend ontroerend, bizar, komisch en ook verontrustend. Een moeilijke film om in te komen, maar tevens een die me al twee dagen niet loslaat. Inhoudelijk doet het denken aan een wat filofischere versie van Fellini's 8 1/2, niet op de laatste plaats omdat er zo'n grote nadruk ligt op de vrouwen in het leven van de centrale kunstenaar (Kaufman beweerde overigens Fellini's film nooit gezien te hebben). De gevoelens die dit echter oproept doen niet aan Otto e Mezzo denken, maar eerder aan Songs From the Second Floor van Roy Andersson. Nou daar is een film waar ik niet snel gedacht had ik er ooit een vergelijking mee zou maken. Daarin werd een vreemd absurdistische humor afgewisseld met een apocalyptisch wanhoopsgevoel. Een zeer vreemde ervaring. Synecdoche heeft er iets van weg, zelfs al zijn beide werken op het eerste oog niet zo makkelijk vergelijkbaar.

Soms vond ik het allemaal iets te overweldigend worden, maar de fascinatie voor wat er te zien was verminderde nooit en iedere keer als Kaufman iets te ver leek te gaan met zijn persoonlijke hersenspinsels toverde hij weer een prachtige scène op het beeldscherm die daadwerkelijk wist te ontroeren. Veel van de beste momenten van de afgelopen jaren (en Kaufmans oeuvre) zitten in deze film. De zelfmoord van Tom Noonans karakter was de absolute uitschieter. Gaat waarschijnlijk in mijn lijst van 10 beste scènes van het afgelopen decennium.

De casting pakt ook zeer goed uit, maar dat had ik je van te voren ook wel kunnen vertellen. Veel van mijn favoriete actrices zijn hierin te vinden; vaak ook nog eens het soort actrices die erg onderschat worden en waar Hollywood niet echt een plaats voor lijkt te hebben. Ik noem Catherine Keener, Michelle Williams, Emily Watson, Samantha Morton en vooral Jennifer Jason Leigh en de briljante Diane Wiest. Die laatste twee worden echter wel het minste gebruikt hier. Bij Wiest maakt dat niet uit, omdat haar kleine rol ontzettend belangrijk is, maar Leigh is de enige van deze nagenoeg perfecte castlijst niet echt iets te doen krijgt. Philip Seymour Hoffman en Tom Noonan zijn echter nog beter als de enige twee mannelijke personages van enig belang. Hoffman lijkt als een acteur weinig angst te kennen en neemt hierin wellicht de moeilijkste rol uit zijn carriere op zich. Met groot succes.

Visueel wordt deze film schijnbaar als minder sterk beschouwt. Dat verbaast me een beetje. Ik heb een hoop gedenkwaardige beelden gezien. Het camerawerk is niet extreem anders dan in andere films, maar op het gebied van met name mise-en-scene wordt veel gedaan. De gigantische theaterset op zichzelf is al bijzonder opvallend. Ik was de hele tijd ook benieuwd hoe het zou gaan als er ook daadwerkelijk een publiek naar de voorstelling ging kijken. Jammer, maar begrijpelijk genoeg komen we daar nooit achter.

Wa hier uiteindelijk hebben is een tegelijkertijd uitermate frustrerende en tegelijkertijd wondermooie film. Ik kan het niemand aanraden. Soms haatte ik de film, maar 75% procent van de tijd vond ik hem geweldig. Paalhaas haalde de (uitstekende) recensie van Roger Ebert al aan. Er wordt te vaak gezegd dat je een film tweemaal of zelfs driemaal moet zien om hem werkelijk op waarde te kunnen schatten. Bij Synecdoche, New York twijfel ik er echter niet aan dat dit waar is.
4*

Deze film vanavond weer eens herzien en dat is niet omdat ik hem de eerste keer zo goed vond. Integendeel, de eerste keer was een ramp, ik snapte van het hele verhaal geen bal en deze ontzettend depressieve film werd dan ook door mij afgeserveerd met de voor mij laagst gehanteerde waardering, een 1,00*. Nu bij herziening is daar enigszins verandering in gekomen, maar ook niet veel. Het verhaal blijft ontzettend vaag en die Seymour Hoffman zet een depri personage neer zoals ik maar zelden in een film gezien heb. Het mooiste om te zien acteren vond ik Michelle Williams. Voor de rest vond ik dit geen film om te bekijken in de donkere dagen voor kerst. Mensen die al last hebben van winterdepressies kunnen deze film daarom nu ook maar beter links laten liggen. De kans is groot dat ze net zo depressief worden als de hoofdpersoon Caden.

Waardering; verhoogd naar 2,0*

Bizarre film, and I loved it.

Zelden zo'n knetterlijp zootje zo droog gebracht zien worden, ik vond Seymour Hoffman echt geweldig. Bij vlagen echt heel grappig, geweldige dialogen en een script wat op zichzelf al geweldig is. Eigenlijk kun je zo veel en weinig over deze film zeggen, kun je hem zowel affikken als de hemel inprijzen, maar bovenal is het een belevenis met bizarre situaties en levensloop wat je gewoon maar over je heen moet laten komen.

4*

Dit is echt een film waarbij ik niet goed weet wat ik erover moet zeggen. Het surrealistische gehalte was hoog en de acteerprestaties super. De sfeer was heel sterk en het centrale eenzaamheidsthema kwam heel mooi uit de verf. Dit is echt een film waar ik meerdere malen na kan kijken. Erg interessante en mooie film. Hulde.

Pfff, weet niet zo goed wat ik met Kaufmans Synecdoche, New York aan moet eigenlijk. Ik respecteer de creatieve geest van Kaufman als scenarioschrijver zeker. Being John Malkovich, Eternal Sunshine... en Adaptation reken ik met gemak tot enkele van mijn persoonlijke favorieten. Dus ik gun hem als regisseur ook graag een topfilm maar heb het gevoel dat de beste man zichzelf toch wat voorbij schiet met dit project. Het lijkt er vooral op dat hij nog veel te leren heeft als regisseur.

Er lijken hier zoveel ideeën in verwerkt te zijn dat zelfs 5 films nog ontoereikend zouden zijn. Wellicht heeft hij deze keer niemand gehad die hem voor dit project een beetje in toom hield. Zo van; "Tja Charlie, leuk al die 137 ideeën van je maar we gaan er toch maar echt 3 gebruiken voor mijn film". Kill your darlings Charlie!

Het resultaat is een nogal behoorlijk... Nou ja, gedrocht geworden, dat vooral vrij sfeer- en zielloos aandoet en waar op de meeste punten chocola nog kaas van te maken is. Caden vind ik ook een enorme depressieve semmelaar, ik heb helemaal niets met dat karakter. Helaas straalt dat uit over de gehele film, het is lelijk en vooral enorm deprimerend en somber allemaal.
Wat ik vooral miste was het gevoel, de emotie in het geheel, voor een dramafilm van ruim 2 uur zijn de boeiende, aangrijpende scenes wel erg dun gezaaid. De vergelijking met Lynch is hier een paar keer al gemaakt en toegegeven Kaufman maakt van een zelfde soort 'droom beeldtaal en logica ' gebruik. Echter waar Lynch ver, heel ver boven Kaufman staat is de sfeer en emotionele geladenheid van zijn films. Een Lynchfilm pakt je beet, sleurt je mee langs een krankzinnige achtbaanrit van geweld, erotiek en mysterie... Lynch dringt door tot het diepst van de menselijke ziel. Kaufman daarentegen laat mij als kijker vooral krabbend achter de oren en geeuwend achter.
Vooral naar het einde toe begon ik de film echt steeds verwarrender en vervelender te vinden. De truukjes en proefballonnetjes van Kaufman heb ik dan onderhand wel gezien en blijkt Synecdoche, New York onder het vernis uiteindelijk helemaal niet zoveel te zeggen te hebben...

Zal ik nog een poging doen de film te verklaren? Nou vooruit dan maar. Ik had helemaal niet het idee dat de film een realistische gebeurtenis wil verbeelden. Ik dacht zelf dat die loods meer het leven, of althans de opgeslagen herinneringen aan het leven van Caden waren. Net zoals het menselijke brein, totaal niet logisch of chronologisch geordend soms vertroebeld door de tijd. Ik denk zelfs dat de film gaat over het stervende brein van Caden (daar eindigt de film immers ook mee). Jammer dat die Caden dus zo'n suffe hypochonder was, had ie er maar wat meer van gemaakt (alhoewel ik toegeef dat ook best de uiteindelijke boodschap van de film zou kunnen zijn).

Goed, uiteindelijk heeft de film zeker originele uitgangspunten en ideeën maar als film kan ik er toch maar bar weinig mee. Ik geef de film toch geen zware onvoldoende maar hierbij moet ik aantekenen dat Kaufman nog op enig krediet mijnerzijds kan rekenen wegens zijn geniale scenario's.

Herziening zal er ook wel niet snel inzitten.

2.5* aldus.

Dit is een wazige, bizarre, depressieve maar toch heerlijke film om naar te kijken. De donkere kant van het leven wordt hier vertoont en toch voelde het voor mij prettig om hier naar te kijken.

De film is helemaal volgepropt met symboliek en niet alles begreep ik er van (het brandende huis van Hazel bijvoorbeeld ontging me) maar sommige dingen raakten me juist weer heel erg. Ik denk dat iedereen, ondanks het donkere, er wel iets heel persoonlijks uit kan halen. Tenminste, dat gevoel heb ik bij deze film.

Af en toe zakte het wel wat in en ging het wat te ver in zijn surrealisme. Bijvoorbeeld toen er een acteur werd aangenomen om Sammy te spelen die Caden speelde. Toen was ik even bang dat het te ver zou doorslaan en af en toe deed dat het ook wel. Maar het schitterende einde maakt weer een hoop goed.

Een film die je heel erg laat nadenken, mooi !

Een film die het houdt tussen Truman Show en de neurotische karakters van Woody Allen. Het begint wel goed en gaandeweg heeft de film de nodige zwarte humor en originele drama om te boeien. Maar naar het einde toe komt het soms wat geforceerd filosofisch over en begint het neurotisch gedrag van Caden wel tegen te steken. Ik had trouwens enkele keren het gevoel dat de film gedaan zou zijn, waarop de film nog verder ging. Nogal langdradig met andere woorden en iets te zwartgallig en geforceerd om nog aangenaam te zijn. Leuk idee, maar er mocht toch sterker geknipt worden.

Het begon aardig, maar na verloop van tijd begon ik mijn belangstelling te verliezen. Er wordt een lijn gevolgd waar niet meer van afgeweken wordt. Dan kan het concept wel aardig gevonden zijn, na een uurtje geloof je het wel en dan bloed de film langzaam dood.

Film begint niet onaardig, maar het laatste anderhalf uur is totaal verknipt.

Daar is geen doorkomen aan. Je zou er schizofrenie aan overhouden.

Volgens sommige commentaren moet je de film twee keer gezien hebben om hem beter te begrijpen. Ik weet zeker dat ik daaraan geen behoefte heb.

Pretenensieuze film over een theater-regisseur die zichzelf verliest in zijn nieuwste stuk. Het verhaal begint rechtlijning, maar op een gegeven moment wordt het geheel veel complexer tot het onbegrijpelijke toe. De film is zo gelaagd, en het lijkt of Charlie Kaufman simpelweg teveel wil vertellen. Ik was in ieder geval de weg kwijt, en daardoor kon de film me totaal niet meer boeien. Zelfs de goeie acteurs kunnen de film niet redden.

De film begon voor mij eigenlijk al meteen supervaag en absurd, en aangezien ik wist dat het nog veel erger zou worden had ik hem al bijna afgezet.

Maar ik besloot hem toch maar af te kijken. Heel het toneelstuk-idee is zo verwarrend nog niet, maar alles daarnaast? Kon er weinig mee.

Qua achterliggende gedachtes heb ik niet veel opgepikt. Het gaf me wel een naar gevoel, maar eerder omdat het zo vreemd is en Philip Seymour Hoffman de hele film gekweld door het beeld schuifelt. Een echt fundamentele boodschap of kern heb ik er ook niet in kunnen ontdekken, mede omdat de laatste 10 minuten een compleet raadsel voor me waren.

Maar hoe dit te beoordelen? Hoewel ik dacht 'dit kan nog gaan meevallen, als het nu een beetje een plausibel te begrijpen einde krijgt is het zo verwarrend nog niet' heeft het einde me toch compleet onbevredigd achtergelaten.

Heb ik me er desondanks toch mee vermaakt? Niet echt nee. Dit soort films is niet aan me besteed, ik vind het veel te belangrijk om iets helemaal te snappen. Films die expres voor vervreemding zorgen zijn mijn ding niet.

Echt veel humor of dingen om over na te denken heb ik niet kunnen ontdekken, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik nog veel meer bezig was om te bedenken waar het nu eigenlijk heenging. Iets wat met een herziening wellicht beter gaat, maar of ik daar zin in heb? Denk het voorlopig niet.

Gezien het werk dat erin gestoken is kan ik het niet superlaag beoordelen, ik zie dat het een ambitieus project is, er is zeker nagedacht over hoe alles eruitziet, en de sfeer die het moet uitstralen. De hoofdrolspeler zet ook zeker een rol neer.

Maar de briljantie die anderen erin zien, zie ik zoals ik al had verwacht niet.

Laat ik het op een 2,5 houden.

Hm, dit was een vreemd geval. Normaal zie 'k z'n films wel graag, maar deze kon me niet zo bekoren. Bepaalde stukken waren wel goed, maar over de gehele lijn deed de film me niet zo veel. Was het het vreemde verhaal of de personages, 'k kan het niet direct thuisbrengen. De film mocht trouwens ook een stukje korter, want hij boeide toch niet de volledige speelduur.

Nee, voor mij was dit geen meesterwerk.

Even intrigerend als deprimerend, dit post-moderne en existentialistische werkje. Veel tamelijk bizarre situaties en vondsten, zoals het immer brandende huis van Hazel. Hopen symboliek ook, die ik voor het grootste gedeelte niet vatte, hoewel de sfeer me wat deed denken aan het Purgatorio uit Dante's Goddelijke Komedie. Vond in tegenstelling tot sommigen hier juist de dramatische impact naar het einde toe sterk toenemen, ook door de fraaie muziek. Verder is de film mooi geschoten en belicht. Behoorlijk goed dus, maar nog niet alles is op z'n plaats gevallen. Komt zeker in aanmerking voor een herziening ooit.

Synecdoche New York (Woensdag 30 mei 2012)

Mijn hart gaat altijd sneller kloppen, als ik iemand zijn debuutfilm aanzet., in de overtuiging dat over een jaar of tien ik dit zelfde avontuur zal beleven. Charlie Kaufman de scenario schrijver van o.a. Eternal sunshine of the spotless mind en Being John Malkovich gaat deze keer met zijn scenario aan de slag als regisseur.

Kaufman neemt mij als kijker mee in een wereld die gedurende de film steeds meer begint te fascineren, dit komt door de bizarre zoektocht van Caden, een prachtige rol gespeeld door Hoffman, naar de zin van zijn leven, waarbij hij vele vragen stelt en maar weinig bevredigende antwoorden vind.

Caden creëert een reconstructie van zijn leven, in de vorm van een theaterstuk dat zich afspeelt in een levensecht decor (New York), zo kan Caden zijn verleden nogmaals, nu van een afstand, bekijken en misschien wel herscheppen.

Waar in het begin van het verhaal Caden duidelijk in een realiteit leeft, vermengen zijn fantasieën zich hier langzamerhand mee, gevolg hiervan is dat ik als kijker langzamerhand het overzicht begon te verliezen, naarmate Caden zijn de realiteit begint verdraaien.

Nu vraag ik mij hier hardop af of de oorzaak hiervan ligt bij de beginnende regisseur Kaufman die nog zoekende is naar de juist vorm voor zijn inhoud of dat dit ligt bij mij als kijker die zich te veel wil vasthouden aan een duidelijke verhaalstructuur?

Een bijzondere film? JA DAT ZEKER! En daarom ook mijn respect voor de durf & ambitie van deze filmmaker!

Everything is more complicated than you think. You only see a tenth of what is true. There are a million little strings attached to every choice you make; you can destroy your life every time you choose. But maybe you won't know for twenty years. And you may never ever trace it to its source. And you only get one chance to play it out. Just try and figure out your own divorce. And they say there is no fate, but there is: it's what you create. And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second. Most of your time is spent being dead or not yet born. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. And it never comes or it seems to but it doesn't really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along. Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I've felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I've been pretending I'm OK, just to get along, just for, I don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own. Well, fuck everybody. Amen.

wat een vreselijk vreemde en deprimerende film. het geeft uiteindelijk een erg surrealistisch gevoel en ik weet niet zeker of ik het allemaal begrijp. zo'n soort gevoel dat je bij Lynch-films hebt, maar dan ook weer totaal anders. niet zozeer qua mysterie, maar meer qua...tja, qua wat eigenlijk. is het nou een intens drama, een parodie op zichzelf of een dubbelgelaagd filosofisch complex werk.

hoe raar de film zich ook ontwikkeld en hoe lastig het ook wordt om te volgen, het blijft op een gekke manier interessant. waar in het begin nog veel cynisme humor te bekennen valt, wordt de triestheid van de hoofdpersoon naarmate de film vordert zo intensief bijtend, dat het een vreemdsoortig maar schurend drama wordt.

het is geen film die aan te raden is als je met bepaalde levensvragen rondloopt of niet lekker in je vel zit. dit is zo'n film die je op een verkeerde manier helpt denk ik. en dan bedoel ik niet omdat het een hollywood-tearjerker is, maar het type drama dat zo gebracht wordt dat lastig is het niet persoonlijk te maken.

nou, ik weet het allemaal nog niet. bijzonder is het wel, dat zonder twijfel. het is fijn dat er dit soort vreemde films gemaakt worden. ik ga hier nog eens wat meer over lezen.

Philip Seymour Hoffman is Caden, een hypochondrische theaterproducent die wat problemen kent. Zo heeft ie aan een stuk door problematische relaties met diverse vrouwen en zijn dochtertje. Ook in zijn werk gaat het niet gemakkelijk omdat hij nogal doordrijft in een overambitieuze productie.

De film zelf kan ook overigens prima dat label opgespeld krijgen. Heel veel thema's passeren de revue en het wordt af en toe bijzonder gecompliceerd en vervreemdend. De toon is ook heel erg deprimerend, down. Hoffman zelf kan dit soort zware hoofdrollen wel aan, dat was dan nog wel oke om te zien. Maar echt geweldig vond ik het niet. Het was me een tikkeltje te bizar.

Een bijzonder toneelstuk van theatermaker Caden kunnen we dit op z'n minst wel noemen. De complexe periode van het bestaan tussen geboorte en dood krijgt hierin een ruime invulling. De zin van het bestaan ligt hieraan ten grondslag en uit zich in al haar facetten. We zien in Caden een man die de grip op zijn bestaan kwijt lijkt te raken en met name als immanent wezen bang is te sterven, zonder hij denkt hiervoor klaar te zijn. De zucht om alles onder controle te hebben, wat geenszins lijkt te lukken is hier tevens onlosmakelijk mee verbonden. Het lijkt erop dat Charlie Kaufman een film heeft weten te maken die de eigen potentie en wilskracht lijkt te overstijgen. M.a.w. het slaat behoorlijk ver door en hierdoor is het niet altijd even interessant genoeg meer om het te blijven volgen. De cast is zeer goed en verdient een dikke voldoende met de invulling van dit verhaal.

Het eerste half uur leek het nog een redelijk normale film, daarna raakte ik de draad een beetje kwijt, en vond ik het vooral saai. Maar mijn nieuwschierigheid dwong mij gelukkig om verder te kijken, en langzaam maar zeker vielen alle stukjes in elkaar en begon ik Kaufman te snappen.

Een ingewikkelde surrealistische film met zwartgallige humor en natuurlijk onnodig om te zeggen, maar kan het niet laten: fantastisch acteerwerk van Hoffman!