Synecdoche, New York (2008)

Het regiedebuut van Kaufman, ik ben echt zéér benieuwd wat hij er van bakt!

De cast is in ieder geval geweldig.

Script ook weer geschreven door Kaufman zelf, ik verwacht weer een leuk droog-komisch film als Adaptation.

Met Eternal Sunshine of the Spotless Mind heeft Charlie Kaufman geleerd hoe hij met zijn concepten een script ook een grote emotionele lading mee kan geven en ik verwacht dat Synecdoche in ieder geval wat completer is dan de films die hij vóór Eternal Sunshine schreef.

Synecdoche; a figure of speech in which a part is used for the whole or the whole for a part"

De stijl van de vrijgegeven still is duidelijk meer in de stijl van Being John Malkovich, en ik verwacht ook dat het meer teruggaat naar die films: wat donker, wat pessimistisch en meer gericht op het hoofd van op het hart met een zeurderig hoofdpersonage. Een film dat speelt met je gedachten, je verwachtingen. Zoals Being John Malkovich dat deed, maar dan met meer betekenis, waarbij de titel ongetwijfeld op verschillende lagen terug te vinden is.

Als het één filmmaker is waarbij ik zulke hoge verwachtingen kan hebben, dan is het Charlie Kaufman wel. Ik verwacht van hem dan ook zijn tweede meesterwerk, dat hem definitief als levende legende zal neerzetten.

Philip Seymour Hoffman in een film van Charlie Kaufman en met een hele rits goede actrices aan zijn zijde, dit is echt iets om naar uit te kijken!!!

typisch geval van jammer

Waar heb je deze al kunnen zien? Alleen op Cannes vertoond geloof ik.

Je geeft zelf het antwoord al. Wolfmanrene was in Cannes.

Dat kan ik toch ook niet meteen weten. De meeste leden van MovieMeter vind je niet snel op een exclusief festival als Cannes.

Daarom vertel ik het je ook.

De reacties zijn voor zover ik ze heb gelezen niet meteen juichend. Schijnt een nogal ambitieuze en gewichtige film te zijn met veel minder humor dan de Kaufman-scripts hiervoor.

Nee, maar sommige leden van MM hebben voorrechten of zijn 'belangrijk'. Ook de NRC vond het een geval van oubollig en jammer. Aangezien ik mijzelf al niet tot de Kafman fans rekende, zal deze wel aan mij voorbij gaan.

Hij blijkt ook twee afleveringen van de hilarische comedy-serie 'Get a life' met Chris Elliott(o.a. 'Groundhog day') te hebben geschreven, die ook korte tijd in Nederland te zien is geweest. Of zijn bijdragen daar ook bij zaten weet ik niet...

Ben wel benieuwd naar 'Synecdoche...', hopelijk weer een mooie, tragi-komische film.

imdb gaf het een 7.2, maar hier krijgt ie maar 2 van de 5 sterren... is ie echt zo erg?

Charlie Kaufman is een beetje een love-him-or-hate-him geval, daarbij zegt 1 stem nog niet zo veel...

okay, ik ben een geval van love-him, dus ga wacht ik maar gewoon tot die film in de bios komt.

Trailer.

Dit wordt sowieso een film waarover de meningen zwaar zullen uiteenlopen. Ik vind het in ieder geval gewoon al leuk dat dit soort films gemaakt worden.

De film valt eigenlijk uit elkaar in twee delen: vanaf de vrouw van Caden naar Berlijn vertrekt wordt het een heel andere film. In het eerste deel blijft de film vrij makkelijk te volgen, en is het geheel doorspekt met heerlijke absurde humor. Deel twee verdwijnt de humor en wordt het geheel geleidelijk aan zéér complex, met heel wat metagedoe (en zelfs meta-metagedoe). De eerste reactie na de film is dan ook: hmm wat the hell was dit. Echt wel een film die meerdere visies nodig heeft, en misschien wel nooit helemaal te vatten is.

Sowieso zullen heel wat mensen dit enorm pretentieus vinden, ik vond het een leuk en verfrissend experiment.

Eergisteren gezien op het Filmfestival van Gent, en net als FinkPloyd ben ik er van overtuigd dat vele Kaufman-fans dit (helaas) "filosofische zever" zullen vinden. Misschien is het dat ook, maar eigenlijk behoren we dankbaar te zijn dat er nog een Charlie Kaufman is in filmland, om de doorsnee cinefiel van frisse, gedurfde cinema te voorzien. Geen loodzware arthouse, maar ook geen platvloerse Hollywood: Kaufman manouvreert er zich in zijn regie-debuut behendig tussenin, al vertoont ‘Synecdoche, New York’ helaas wat nefaste trekjes van de meer smakeloze rom-com uit het dozijn.

De film gaat namelijk van start als een verdacht weinig grappige tragikomedie, waar exquise smaak helaas niet het hoogste woord voert. Voor absurde humor pur sang is het wachten tot het tweede deel, en wij moeten in de tussentijd onze honger stillen met “puberale” fratsen of groteske situaties, zij het voorzien van een bizar tintje.

U vraagt zich wellicht, net als ikzelf, af wat Philip Seymour Hoffman in zo’n film doet, maar dat wordt gelukkig nog duidelijk. U vraagt zich waarschijnlijk eveneens af wat Charlie Kaufman bezielt heeft om dit op papier te zetten, maar ook dat wordt nog uitgeklaard.

‘Synecdoche, New York’ evolueert immers tot een universele bespiegeling op het auteurschap. Dat Kaufman de rol van de schrijver graag naar voor schuift (en zichzelf niet kan wegcijferen), bleek al uit het geniale ‘Adaptation’, en in ’s mans jongste scenario zien we alweer een kunstenaar die niet weet wat, laat staan hoe hij moet vertellen. Er is genoeg materiaal voor handen om een diepe reflectie op te zetten rond “de verantwoordelijkheid die de artiest heeft ten opzichte van zijn publiek”, en in die slijmerige zedenkwestie lijkt ‘Synecdoche, New York’ ook te verdrinken. Er worden veel ideeën aangereikt, de één al fouter dan de ander, maar wie zich niet stoort aan de megalomane opzet (een antwoord bieden op “dat soort” vragen), zal voortdurend geprikkeld worden. Charlie Kaufman slaat dus absoluut geen nieuwe weg in, maar tast de grenzen af van een pad waar hij intussen blindelings de weg kent. Zo blijft ‘Synecdoche, New York’ zowel voor de kunstenaar als voor het publiek, een boeiend experiment: absurde humor is geen doel meer, maar een middel om samen met de kijker antwoorden te vinden op belangrijke kwesties. Het echte denkwerk begint eigenlijk pas als de aftiteling het witte doek opvult – vandaar ook dat het typen van een review ongewoon lang heeft geduurd.

In die context wordt voor mij ook duidelijk waarom Charlie Kaufman de regie voor zijn rekening heeft genomen: als er al kandidaten waren om deze enorm complexe film te draaien, dan was er geen enkele meer geschikt dan Kaufman zelf.

Een goede film dus, ja, al sluipen heel wat (schoonheid)foutjes de film binnen: overdreven melige scènes wisselen een soort psychologische ledigheid af, die door een sterke Hoffman (in het tweede deel) godzijdank wordt gecompenseerd. De vernietigende commentaren die hier en daar al te lezen zijn, kan ik dus ook wel begrijpen.

Visueel valt ‘Synecdoche, New York’ overigens heel netjes uit (naar het einde toe krijgen we af en toe een apocalyptisch tableau te zien, maar verder niets) – Kaufman regiseert dus naar aloude traditie, zo zou men kunnen zeggen.

Moet u allen zo snel mogelijk naar de cinema om deze te gaan zien? Daar durf ik geen antwoord op te geven, maar ik geloof dat wie genoeg open staat voor “iets anders” en zich niet kapot ergert aan zwaarmoedig gemoraliseer, hier een redelijk interessante filosofie-les aan zal beleven. Voor de film en louter de film hoeft u het niet te doen, maar dat heb ik intussen al duidelijk gemaakt.

2,75*

wanneer komt ie eigenlijk uit in nederland? ik wil hem echt heel graag zien...

Zie boven: Vanaf 5 februari 2009 in de bioscoop

Deze film vanavond in Arthouse Lux gezien en het spijt mij dat ik het moet zeggen, maar ik kon hier echt helemaal niks mee. Film oogde zo depri als maar zijn kan. Nu is Philip Seymour Hoffman ook niet bepaald een filmacteur die mij ligt, want volgens mij kan hij alleen maar depri rollen spelen. In deze film was hij in ieder geval een en al ellende.

De grootste moeite had ik met het script waar ik gewoon geen touw aan vast kon knopen. Moet gezegd worden dat mij dat op een gegeven moment ook niet meer interesseerde, want ik vond deze film oer- en oerlelijk. Je zag ook dat op een gegeven moment alleen maar mensen dood gingen. Het was misschien om die reden dat schoonheid uit den boze was en alles lelijk moest ogen. Neen, deze film was dus echt niet mijn ding, dat zal iedereen duidelijk zijn. Een interessante filosofieles heb ik aan deze film in ieder geval niet beleefd, hoewel ik toch best wel filosofisch aangelegd ben.

Of ik nu de mensen ga adviseren deze film niét te bekijken; neen, dat doe ik niet. Ga kijken en ervaar zelf, maar je bent gewaarschuwd!

1.0*

Ik word steeds benieuwder naar deze film.

Whaaa?

Totaal mee oneens, zat juist veel humor in en vond het dan ook een typische Kaufman. Sluit prachtig aan bij zijn oeuvre. Deze lijkt vooral op Adoptation die ook gedeeltelijk autobiografisch leek. Ook hier zie je dat er in de rol die Hoffman speelt veel gelijkenissen heeft met Kaufman. Ook erg toepasselijk dat die nu net deze film zelf regisseert.

Film gaat namelijk over een man die theater stukken regisseert. En na wat bekende stukken te hebben geregisseerd cart blanche krijgt om zijn eigen magnum opus te maken. Wat ook letterlijk een extreem overambitieuze project wordt. Heel springerig verteld maar het bleef toch goed volgbaar (hoewel een herziening wellicht nodig is om het totaal te behappen) en extreem boeiend. Natuurlijk is de film zelf ook overambitieuze en kun je met termen gooien als quasi dit of dat. Maar doordat Kaufman er zichzelf van bewust is, maakt het de film juist zoveel boeiender. Hoffman is weer perfect, Keener, Williams en Morton stonden als een huis.

Ik ben best wel onder de indruk, nu ik over de film schrijf komen er weer allemaal mooie stukjes naar boven. Hilarisch stukje met oogdruppels en huilen

Kaufman is een schrijver maar weet ook te regisseren. Uiterst boeiende film dat stiekem misschien wel zijn beste werk is. Zal later in boeken over Kaufman wel uitvoerig worden behandeld. Film die tijd nodig heeft.

4 sterren met kans op meer.

Deprimerend en duister, maar daardoor juist humoristisch op een cynische manier. Kaufman pakt hier het zwaarste onderwerp van allemaal aan, niet de dood, maar het leven. Een theater-regisseur die zijn meesterwerk wil maken waar hij voor altijd aan herinnerd zal worden, terwijl het feitelijk niets anders is dan zijn eigen leven, terwijl het werken eraan tegelijkertijd ook zijn leven is. Verwarrend? Tja, dat is Kaufman en de lagen zijn te dik aangezet en te diep om ze wellicht in één keer te kunnen bevatten, maar is dat niet juist een mensenleven?

Gisteren in Lux gezien. De handtekening van Kaufman is onmiddellijk herkenbaar. De film ligt dan ook in de lijn van andere films die hij heeft geschreven. Een belangrijk verschil is echter dat deze film veel meer pretenties heeft. Verder zijn de vele lagen en breuken die de continuiteit van de film voortdurend verstoren opvallend. Niettemin zijn er wel een aantal belangrijke elementen die de film eenheid geven: hypochondrie, teleurstelling, dood.

Waar Kaufman uiteindelijk toch bijna stiekem in slaagt, is om een groot existentieel punt te maken: we kunnen allemaal elkaars rollen vervullen en zijn dus in essentie één. Deze gedachte weet hij op een duizelingwekkende en meesterlijke wijze te illustreren. Ik denk dat ik met deze opmerking niks verklap, want alleen door de film zelf te kijken kun je ervaren wat die gedachte uitdrukt - of misschien zie je iets heel anders in de film dan ik; dat kan natuurlijk ook. Deze film zal in ieder geval door mensen die van existentiële films houden moeilijk genegeerd kunnen worden.

Nu een minpunt: hoewel het algemene idee mooi (of beter: lelijk) en intelligent is uitgewerkt, kon ik me erg moeilijk met de verschillende karakters identificeren. Er gebeurt heel veel: verlies, misbruik, ziekte, dood. Maar ik had geen enkel moment waarbij ik echt meeleefde met de personages. Het blijft allemaal erg extern. Dat heeft waarschijnlijk ook een beetje te maken met Hoffman: ik kan hem alleen maar identificeren met de excessieve masturbant uit Happiness. Hiermee doe ik waarschijnlijk niet genoeg recht aan zijn talenten als acteur, maar de enorme lofbetuigingen waarmee hij de hemel wordt ingeprezen, heb ik nooit begrepen.

Dit gezegd hebbende, blijft het een goede film die je meer dan één keer kunt en misschien moet kijken.

Het is best een goede film; P.S. Hoffman acteert wederom geniaal en het verhaal was heel divers en onvoorspelbaar. Ik vond hem ook heel creatief gemaakt.

Maar toch zou ik hem niet nog eens willen zien, want ik vind dat deze film een erg nare nasmaak heeft, heb me de hele avond slecht en verward gevoeld na het zien van deze film. Thema's als doodgaan, ziekte, gebroken liefde, etc. Pff geen luchtig hapje in ieder geval.

Heerlijk absurdistisch scenario dat op het eind helaas te prekerig en te "duidelijk" wordt. Hoffman doet het wel goed, maar ik had liever een wat minder heftige acteur in deze rol willen zien.

Duidelijk is wel het laatste woord wat ik met deze prent associeer.

Er wordt te veel uitgelegd en te veel levenswijsheden verkondigt en dat is voor een absurdistisch verhaal als dit helemaal niet nodig. Te duidelijk dus.

Ik vind dat zonde van al die mooie metaforen en interessante hersenspinsels. Die kunnen prima op zich zelf staan.

Teveel levenswijsheden kan ik je nog in volgen, maar teveel uitgelegd? Te duidelijk???

Het laatste uur is een aaneenschakeling van schijnbaar losstaande scènes, die louter irrationeel met elkaar verbonden lijken. Gooi daar ook bij dat de scènes uit het theaterstuk de werkelijkheid afwisselend voorafgaan, herhalen of herinterpreteren.

Net door deze chaos kan je de snel opeenvolgende scènes moeilijk plaatsen (wanneer spelen ze zich af, is het nu het echte leven of het theaterstuk?) en heb je toch op den duur niets anders dan op zichzelf staande hersenspinsels, metaforen en levenswijsheden?