Synecdoche, New York (2008)

Ik houd van films waarin oneindig veel valt te ontdekken, zo ook in deze! Sommige films zijn dan met hun complexiteit direct saai, onverteerbaar. Deze vond ik persoonlijk ingewikkeld mooi, en toch eigenlijk ook wel te volgen. Ik had misschien niet direct alle verhaallijnen ontrafeld, maar je voelt wel hoe deze film druipt van allerlei smarten, met name die van de vergankelijkheid. Hier valt nog veel over te zeggen, op naar de tweede kijkbeurt.

Dit is een wazige, bizarre, depressieve maar toch heerlijke film om naar te kijken. De donkere kant van het leven wordt hier vertoont en toch voelde het voor mij prettig om hier naar te kijken.

De film is helemaal volgepropt met symboliek en niet alles begreep ik er van (het brandende huis van Hazel bijvoorbeeld ontging me) maar sommige dingen raakten me juist weer heel erg. Ik denk dat iedereen, ondanks het donkere, er wel iets heel persoonlijks uit kan halen. Tenminste, dat gevoel heb ik bij deze film.

Af en toe zakte het wel wat in en ging het wat te ver in zijn surrealisme. Bijvoorbeeld toen er een acteur werd aangenomen om Sammy te spelen die Caden speelde. Toen was ik even bang dat het te ver zou doorslaan en af en toe deed dat het ook wel. Maar het schitterende einde maakt weer een hoop goed.

Een film die je heel erg laat nadenken, mooi !

Een film die het houdt tussen Truman Show en de neurotische karakters van Woody Allen. Het begint wel goed en gaandeweg heeft de film de nodige zwarte humor en originele drama om te boeien. Maar naar het einde toe komt het soms wat geforceerd filosofisch over en begint het neurotisch gedrag van Caden wel tegen te steken. Ik had trouwens enkele keren het gevoel dat de film gedaan zou zijn, waarop de film nog verder ging. Nogal langdradig met andere woorden en iets te zwartgallig en geforceerd om nog aangenaam te zijn. Leuk idee, maar er mocht toch sterker geknipt worden.

Het begon aardig, maar na verloop van tijd begon ik mijn belangstelling te verliezen. Er wordt een lijn gevolgd waar niet meer van afgeweken wordt. Dan kan het concept wel aardig gevonden zijn, na een uurtje geloof je het wel en dan bloed de film langzaam dood.

Apart maar niet bijzonder.

Wel geboeid maar niet verwonderd.

3*

De eerste keer dat ik deze keek was ik totaal flabbergasted, maar ik voelde op de een of andere manier dat Kaufman op het einde iets groots, iets werelds te pakken had.

Ik werd gewoon ontroerd terwijl ik niet wist waardoor. Mooie ervaring en ik ben benieuwd wat van die ervaring overblijft wanneer ik hem nogmaals ga kijken.

Die ervaring blijft even sterk, kan ik je verzekeren

Zeer goed 'zotte' film, maar ik heb toch liever films als Eternal Sunshine of the Spotless Mind, Being John Malkovich en Adaptation. Dat zijn gewoon alle drie pareltjes en deze mist dat geniale. Hier gaat Charlie Kaufman gewoon ietsje te ver. Ik zou dus liever hebben als hij zijn geniale scripts overliet aan andere regisseurs zoals Spike Jonze, want heb echt het gevoel dat als deze film iets minder 'te' was, het echt prachtig had kunnen zijn.

Maar begrijp me toch niet verkeerd, ik vind het nog altijd een zalige film, maar Adaptation. bijvoorbeeld is gewoonweg beter.

Inktzwarte en diep trieste film. Phillip Seymour Hoffman speelt - hoe kan het ook anders - ijzersterk. De film mist inderdaad wat humor tov films als Adaption en Being John Malkovich maar ik vind juist het feit dat er wat steviger wordt vastgehouden aan het thema sterk. Waar ik bij die andere twee films het gevoel heb dat er op een gegeven moment maar een eind aan wordt gebreid heb ik het gevoel dat deze film eindigt zoals die hoorde te eindigen. Daar staat tegenover dat de film hier en daar wat traag en taai is. Al met al gewoon weer een sterke film en zoals alle Kaufmanfilms absoluut de moeite van het kijken waard!

Dit is zo ongeveer wat ik wilde intypen, maar het hoeft niet meer. Ik sluit me hier dus bij aan.

Na hem eerder op (geloof ik) Film1 gezien te hebben, heb ik hem weer eens op DVD gekeken. (De eerste keer was genoeg om hem op DVD te kopen) Ik weet nog steeds niet wat ik er nu precies van moet vinden. Daarom heb ik hem nu nog op 3 sterren heb staan, deze moet denk ik nog groeien voor me. In ieder geval is het een lastig te doorgronden geheel, maar tegelijkertijd fascinerend. Verder naar het eind moet je wel steeds beter je aandacht erbij blijven houden, omdat alles dan echt in elkaar begint over te lopen. Dat maakt doorgronden van de film niet echt makkelijker.

Film begint niet onaardig, maar het laatste anderhalf uur is totaal verknipt.

Daar is geen doorkomen aan. Je zou er schizofrenie aan overhouden.

Volgens sommige commentaren moet je de film twee keer gezien hebben om hem beter te begrijpen. Ik weet zeker dat ik daaraan geen behoefte heb.

Pretenensieuze film over een theater-regisseur die zichzelf verliest in zijn nieuwste stuk. Het verhaal begint rechtlijning, maar op een gegeven moment wordt het geheel veel complexer tot het onbegrijpelijke toe. De film is zo gelaagd, en het lijkt of Charlie Kaufman simpelweg teveel wil vertellen. Ik was in ieder geval de weg kwijt, en daardoor kon de film me totaal niet meer boeien. Zelfs de goeie acteurs kunnen de film niet redden.

Dat compleet de draad kwijtraken is juist geweldig: op een typisch Kaufmaniaanse wijze wordt weergegeven hoe fictie / kunst de werkelijkheid beïnvloedt en andersom, net zo lang totdat je niet meer weet wat kunst is en wat werkelijkheid. Geniaal!

De film begon voor mij eigenlijk al meteen supervaag en absurd, en aangezien ik wist dat het nog veel erger zou worden had ik hem al bijna afgezet.

Maar ik besloot hem toch maar af te kijken. Heel het toneelstuk-idee is zo verwarrend nog niet, maar alles daarnaast? Kon er weinig mee.

Qua achterliggende gedachtes heb ik niet veel opgepikt. Het gaf me wel een naar gevoel, maar eerder omdat het zo vreemd is en Philip Seymour Hoffman de hele film gekweld door het beeld schuifelt. Een echt fundamentele boodschap of kern heb ik er ook niet in kunnen ontdekken, mede omdat de laatste 10 minuten een compleet raadsel voor me waren.

Maar hoe dit te beoordelen? Hoewel ik dacht 'dit kan nog gaan meevallen, als het nu een beetje een plausibel te begrijpen einde krijgt is het zo verwarrend nog niet' heeft het einde me toch compleet onbevredigd achtergelaten.

Heb ik me er desondanks toch mee vermaakt? Niet echt nee. Dit soort films is niet aan me besteed, ik vind het veel te belangrijk om iets helemaal te snappen. Films die expres voor vervreemding zorgen zijn mijn ding niet.

Echt veel humor of dingen om over na te denken heb ik niet kunnen ontdekken, maar dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat ik nog veel meer bezig was om te bedenken waar het nu eigenlijk heenging. Iets wat met een herziening wellicht beter gaat, maar of ik daar zin in heb? Denk het voorlopig niet.

Gezien het werk dat erin gestoken is kan ik het niet superlaag beoordelen, ik zie dat het een ambitieus project is, er is zeker nagedacht over hoe alles eruitziet, en de sfeer die het moet uitstralen. De hoofdrolspeler zet ook zeker een rol neer.

Maar de briljantie die anderen erin zien, zie ik zoals ik al had verwacht niet.

Laat ik het op een 2,5 houden.

Hm, dit was een vreemd geval. Normaal zie 'k z'n films wel graag, maar deze kon me niet zo bekoren. Bepaalde stukken waren wel goed, maar over de gehele lijn deed de film me niet zo veel. Was het het vreemde verhaal of de personages, 'k kan het niet direct thuisbrengen. De film mocht trouwens ook een stukje korter, want hij boeide toch niet de volledige speelduur.

Nee, voor mij was dit geen meesterwerk.

Enkele gedachten over de tijd naar aanleiding van een herziening van deze film, vanavond. Omdat er hier en daar wat spoilers in naar voren komen, heb ik de hele tekst maar tussen spoilertags geplaatst. Hopelijk brengt het wat inzicht

Synecdoche, New York is misschien wel een van de meest verwarrende films die ik ooit gezien heb. Tegelijkertijd heb ik er het volste vertrouwen in dat vrijwel alles in deze film op redelijke wijze te verklaren valt. Vanavond heb ik de film inmiddels voor de derde keer gezien, en ik denk dat deze voor een groot deel te verklaren valt aan de hand van een interpretatie van de tijd en tijdelijkheid. Dat tijdelijkheid een belangrijk thema is, daar zal iedereen het over eens zijn: er wordt in de film zelfs letterlijk gezegd dat Caden bang is dood te gaan en niets belangrijks te hebben gedaan voor zijn dood. Hier vinden we de volgende sleutel: iets belangrijks doen. In Cadens wereld staat dit gelijk aan iets vertellen wat waar is. Maar om iets te vertellen wat waar is, moet álles worden verteld om zo aan iedereen recht te doen. Het is echter onmogelijk om alles te vertellen. Waarom? Vanwege de tijdelijkheid van de mens. Tegen beter weten in onderneemt Caden toch deze poging, een poging om de tijdelijkheid te ontsnappen en zo in de eeuwigheid - het enige perspectief van waaruit zijn verhaal te vertellen valt - terecht te komen. Op deze manier valt de verwarde chronologie van de film te verklaren.
Deze verwarde chronologie komt het duidelijkst naar voren in het gesprek dat Caden met zijn dochter voert, vlak voordat ze doodgaat. Zijn dochter dwingt hem zich te verontschuldigen voor de homoseksuele relatie die hij met ene Erik heeft gehad. Maar hij heeft helemaal geen relatie met Erik gehad en het is niet per se duidelijk waar ze dit idee vandaan heeft. Eén interpretatie zou kunnen zijn dat dit idee haar ingefluisterd is door Maria, maar deze interpretatie doet geen recht aan het fenomeen tijd, zoals deze film dat brengt. Later in de film wordt Cadens rol als regisseur overgenomen door de actrice die poetsvrouw Ellen speelt en Caden neemt haar rol over. Deze poetsvrouw begint, zo zien we, een relatie met - jawel! - Erik. Dit doet ze in de rol van regisseur, in de rol van Caden. Maar hoe valt te verklaren dat Cadens dochter op de hoogte was van deze relatie, nog voordat deze had plaatsgevonden? Dat is eenvoudig: omdat Cadens toneelstuk - ten dele in ieder geval - de tijdelijkheid weet te ontvluchten en in de eeuwigheid terecht komt. En in de eeuwigheid is er geen nu-moment, in de eeuwigheid vallen alle momenten samen. Alles speelt zich tegelijkertijd af in de eeuwigheid. Vandaar dat Cadens dochter haar vader dwong zich te verontschuldigen voor de relatie, omdat vanuit het perspectief van de eeuwigheid, hij deze relatie inderdaad al had gehad en zelfs nog steeds had.
Zo is het ook mogelijk dat Caden de rol van Ellen overneemt en andersom: met het verdwijnen van de tijdelijkheid, door over te stappen van een tijdelijk perspectief naar het perspectief van de eeuwigheid, is het mogelijk geworden dat Caden samenvalt met meerdere personen. Er is niet één eindig perspectief meer, maar een eeuwig perspectief, en een eeuwig perspectief kan niet samenkomen in één persoon, want een persoon is per definitie eindig. Er wordt - en ik vrees dat ik me van Heideggeriaanse termen moet bedienen, omdat ik zo snel niet weet hoe het anders te verwoorden - verwisseld van het perspectief van het erzijn naar het perspectief van het zijn. Populair gezegd, misschien: vanuit het perspectief van de mens naar het perspectief van God. Maar dit kan uiteraard slechts worden volgehouden zolang het erzijn, de mens er is. Maar Caden sterft, en daarmee mislukt zijn project en eindigt de film.

Synecdoche, New York is misschien wel de meest verwarrende film die ik ooit gezien heb. Hij is ook verre van perfect, dat geef ik graag toe. Maar het is wel een film die elke keer nieuwe inzichten opent en stemt tot nadenken. Charlie Kaufman, wat ben ik dol op je.

Een aanvulling op wat ik gisteravond schreef:

Hoe is het mogelijk dat Cadens toneelstuk de eindigheid in zekere zin weet te ontstijgen? Het antwoord op deze vraag ligt in twee verschillende opvattingen van tijd die in deze film worden gehanteerd, de lineaire en de circulaire opvatting. De eerste is hoe wij doorgaans tijd opvatten: iets heeft een begin, een midden en een eind en het verloop van deze drie stadia gebeurt in een rechte lijn. Vanuit deze opvatting van de tijd is het onmogelijk de eindigheid te ontsnappen. Dit valt te verduidelijken aan de hand van een geometrisch voorbeeld. Stel, je ziet een stuk van een rechte lijn. Een rechte lijn is een figuur die altijd doorloopt. Dus als je uitzoomt, dan zie je nog steeds dezelfde rechte lijn vóór je, en niets anders. Het is daarom onmogelijk om vanuit het eindige menselijke perspectief ooit de hele lijn te zien.
Caden lost dit probleem op door een circulaire notie van tijd te introduceren in zijn toneelstuk. Dit wordt op verschillende manieren duidelijk gemaakt in de film. Ten eerste door het steeds opnieuw spelen van momenten in Cadens leven. Hij gaat naar een begrafenis, regisseert vervolgens een scène waarin hij naar een begrafenis gaat, vervolgens regisseert de acteur die Caden speelt dat hij naar een begrafenis gaat, enzovoorts. Bij deze notie van tijd is er geen duidelijk begin en geen duidelijk eind: het begin loopt over in het eind en andersom. Een andere manier waarop dit in de film duidelijk wordt, is dat Caden constant opnieuw zegt dat hij weet hoe het verder moet met zijn toneelstuk, en dat hij steeds opnieuw nieuwe titels ervoor verzint. Telkens als hij dit doet, begint het toneelstuk als het ware opnieuw. Vergelijk het met de geometrische figuur van de cirkel: het is mogelijk dat je een gebogen lijn ziet. Als je vervolgens steeds verder uitzoomt, dan krijg je na verloop van tijd, in tegenstelling tot bij de rechte lijn, de volledige cirkel in zicht. Zo is het mogelijk geworden de gehele figuur (lees: de eeuwigheid) te overzien.

Een hoop, voor mij dan, onbegrepen en wazige symboliek die gaandeweg mijn aandacht begon te verliezen. Gelukkig kan ik het werk van Hoffman enorm waarderen, wat me op de been heeft gehouden om Synecdoche zonder al te veel moeite uit te zitten. Desondanks voldoende.

Ik snap niet goed waarom men zo'n film maakt. Het eerste half uur ging nog maar dan werd het saaier en saaier. Nu heb ik hem wel op BBC gezien wat het nog moeilijker maakte want zelfs met ondertitels was het niet te begrijpen, zo'n moeilijke woorden.

Één ster voor deze film?

En Peter Faber speelt niet eens mee in deze film....

Even intrigerend als deprimerend, dit post-moderne en existentialistische werkje. Veel tamelijk bizarre situaties en vondsten, zoals het immer brandende huis van Hazel. Hopen symboliek ook, die ik voor het grootste gedeelte niet vatte, hoewel de sfeer me wat deed denken aan het Purgatorio uit Dante's Goddelijke Komedie. Vond in tegenstelling tot sommigen hier juist de dramatische impact naar het einde toe sterk toenemen, ook door de fraaie muziek. Verder is de film mooi geschoten en belicht. Behoorlijk goed dus, maar nog niet alles is op z'n plaats gevallen. Komt zeker in aanmerking voor een herziening ooit.

Deze binnenkort maar eens herzien wat ik er nog van weet is dat het een onbegrijpelijke film is en min of meer mislukt want er moeten herkenbare punten zijn in kunst en hier zaten die maar vrij weinig in maar wel erg knap geschoten.

Charlie Kaufman heeft bij het maken van deze film teveel naar iets groots gestreefd. Fiction en realiteit lopen door elkaar in een zoektocht naar de hogere zin van het menselijk bestaan waarbij levenscrisis centraal staat. De realiteit vervaagt daarbij en wordt een soort spiegelbeeld. Bij het kijken naar deze film schoten allerlei woorden door mijn kop: ontroering en verwondering, maar ook vreemd, gek, stug, genotzuchtig, te ambitieus en volgepropt. Verwarrend dus. Ondanks wat absurde humor is de film meedogenloos somber. Maar ook te lang en pretentieus saai. De cast daarentegen is indrukwekkend.

Synecdoche New York (Woensdag 30 mei 2012)

Mijn hart gaat altijd sneller kloppen, als ik iemand zijn debuutfilm aanzet., in de overtuiging dat over een jaar of tien ik dit zelfde avontuur zal beleven. Charlie Kaufman de scenario schrijver van o.a. Eternal sunshine of the spotless mind en Being John Malkovich gaat deze keer met zijn scenario aan de slag als regisseur.

Kaufman neemt mij als kijker mee in een wereld die gedurende de film steeds meer begint te fascineren, dit komt door de bizarre zoektocht van Caden, een prachtige rol gespeeld door Hoffman, naar de zin van zijn leven, waarbij hij vele vragen stelt en maar weinig bevredigende antwoorden vind.

Caden creëert een reconstructie van zijn leven, in de vorm van een theaterstuk dat zich afspeelt in een levensecht decor (New York), zo kan Caden zijn verleden nogmaals, nu van een afstand, bekijken en misschien wel herscheppen.

Waar in het begin van het verhaal Caden duidelijk in een realiteit leeft, vermengen zijn fantasieën zich hier langzamerhand mee, gevolg hiervan is dat ik als kijker langzamerhand het overzicht begon te verliezen, naarmate Caden zijn de realiteit begint verdraaien.

Nu vraag ik mij hier hardop af of de oorzaak hiervan ligt bij de beginnende regisseur Kaufman die nog zoekende is naar de juist vorm voor zijn inhoud of dat dit ligt bij mij als kijker die zich te veel wil vasthouden aan een duidelijke verhaalstructuur?

Een bijzondere film? JA DAT ZEKER! En daarom ook mijn respect voor de durf & ambitie van deze filmmaker!

Everything is more complicated than you think. You only see a tenth of what is true. There are a million little strings attached to every choice you make; you can destroy your life every time you choose. But maybe you won't know for twenty years. And you may never ever trace it to its source. And you only get one chance to play it out. Just try and figure out your own divorce. And they say there is no fate, but there is: it's what you create. And even though the world goes on for eons and eons, you are only here for a fraction of a fraction of a second. Most of your time is spent being dead or not yet born. But while alive, you wait in vain, wasting years, for a phone call or a letter or a look from someone or something to make it all right. And it never comes or it seems to but it doesn't really. And so you spend your time in vague regret or vaguer hope that something good will come along. Something to make you feel connected, something to make you feel whole, something to make you feel loved. And the truth is I feel so angry, and the truth is I feel so fucking sad, and the truth is I've felt so fucking hurt for so fucking long and for just as long I've been pretending I'm OK, just to get along, just for, I don't know why, maybe because no one wants to hear about my misery, because they have their own. Well, fuck everybody. Amen.

jammer dat de film gaan de weg erg fragmentarisch wordt. ik kon mijn aandacht er niet meer bijhouden na een uurtje. Ik hoop dat de film geen afspiegeling van Kaufman's leven is want dan zien we hem niet meer terug. Net als bij Adaptation kreeg ik t gevoel dat scenario schrijven voor Kaufman een Highway road to hell is en dan gaat ie ook nog eens regisseren. Ik zou bijna zeggen joh, doe dat jezelf, de acteurs en het publiek niet aan. Aan 1 Lars von Trier hebben we meer als genoeg. Van mij hoeft het in elk geval niet..

wat een vreselijk vreemde en deprimerende film. het geeft uiteindelijk een erg surrealistisch gevoel en ik weet niet zeker of ik het allemaal begrijp. zo'n soort gevoel dat je bij Lynch-films hebt, maar dan ook weer totaal anders. niet zozeer qua mysterie, maar meer qua...tja, qua wat eigenlijk. is het nou een intens drama, een parodie op zichzelf of een dubbelgelaagd filosofisch complex werk.

hoe raar de film zich ook ontwikkeld en hoe lastig het ook wordt om te volgen, het blijft op een gekke manier interessant. waar in het begin nog veel cynisme humor te bekennen valt, wordt de triestheid van de hoofdpersoon naarmate de film vordert zo intensief bijtend, dat het een vreemdsoortig maar schurend drama wordt.

het is geen film die aan te raden is als je met bepaalde levensvragen rondloopt of niet lekker in je vel zit. dit is zo'n film die je op een verkeerde manier helpt denk ik. en dan bedoel ik niet omdat het een hollywood-tearjerker is, maar het type drama dat zo gebracht wordt dat lastig is het niet persoonlijk te maken.

nou, ik weet het allemaal nog niet. bijzonder is het wel, dat zonder twijfel. het is fijn dat er dit soort vreemde films gemaakt worden. ik ga hier nog eens wat meer over lezen.

Philip Seymour Hoffman is Caden, een hypochondrische theaterproducent die wat problemen kent. Zo heeft ie aan een stuk door problematische relaties met diverse vrouwen en zijn dochtertje. Ook in zijn werk gaat het niet gemakkelijk omdat hij nogal doordrijft in een overambitieuze productie.

De film zelf kan ook overigens prima dat label opgespeld krijgen. Heel veel thema's passeren de revue en het wordt af en toe bijzonder gecompliceerd en vervreemdend. De toon is ook heel erg deprimerend, down. Hoffman zelf kan dit soort zware hoofdrollen wel aan, dat was dan nog wel oke om te zien. Maar echt geweldig vond ik het niet. Het was me een tikkeltje te bizar.

Ik probeer het elke keer weer met films waar Kaufman mee te maken heeft, maar elke keer kom ik opnieuw tot de conclusie dat dit niet mijn soort films is. Ook nu had ik weer hele goeie hoop en ben ik er goed voor gaan zitten, maar de film verzandde voor mij al veel te snel in een saaie, deprimerende en vage film waar ik mijn aandacht totaal niet bij kon houden.

1,0* voor mensen als Tom Noonan en Michelle Williams.

Prachtige existentialistische film over de nietigheid van het bestaan. De film is op oogslag vrij complex en over-surrealistische maar had geen moeilijk om hem te door gronden, sterker nog, vond het enorm imponerend. Erg bijzondere metaforische vertelling, 4,5*