Synecdoche, New York (2008)

Ik zie wel wat gelijkenissen, ook al ben ik eigenlijk nog niet helemaal bekend met Allen zijn oeuvre. Ik denk dan vooral aan het neurotische / nerveuze gedrag van Caden en al het vrouwelijk schoon dat hem (gek genoeg) omringd. Verder beschouw ik Kaufman als unicum.

Het wordt sowieso weer eens tijd om Synecdoche te bekijken, want de DVD staat nu alweer een paar maanden in de kast.

Ik heb er echt hoofdpijn van. En dan niet zozeer van het typische Kaufman plot (vooral naar het einde toe), maar wel door Hoffman's expressies en zijn diepe gewroet. Kon me erg in zijn personage inleven en de theatrale teint werkte daar fijn aan mee. Naar het einde toe - zoals ik had verwacht - strandt de film mij teveel in gemurmel. En alhoewel ook de film daar niet uit de bocht vliegt (het houdt zijn emotionele integriteit), weet ik nog niet geheel wat ik er mee aan moet. Maar eigenlijk een best wel tour-de-force, op een vreemde manier.

Na Being John Malkovich, Eternal Sunshine of the Spotless Mind en vooral Adaptation was Kaufman al uitgegroeid tot een persoonlijke held. De verwachtingen rond Synecdoche, New York, zijn eerste film als regisseur, lagen dan ook enorm hoog. Kaufman lost deze verwachtingen in, al maakt hij het de kijker dit keer echt moeilijk. Sommigen hadden al moeite met het volgen van Adaptation en Eternal Sunsine. Die mensen kunnen dit beter vermijden.

Synecdoche, New York is een van de meest ambitieuze films die ik ooit heb gezien. Soms (heel soms) na een goede film of een goed boek heb ik het gevoel dat de regisseur of schrijver alle facetten van Het Leven heeft weten te vangen. Dit is uiteraard nooit werkelijk het geval, maar het bijzondere aan Kaufmans regiedebuut is dat hij zichzelf ook daadwerkelijk de taak gesteld lijkt te hebben om Het Leven in zijn totaliteit te vangen. Uiteraard faalt hij daarin, maar dat is waar de uiteindelijke film over gaat: over de onmogelijkheid om een definitief oordeel te vellen over Het Leven, al is het maar omdat iedereen het anders ervaart. Niettemin gaat Kaufman wel op veel belangrije onderdelen van Het Leven in en dan met name wat betrefd de relaties die we tot andere mensen hebben.

Het resultaat is adembenement, maar ik kan me voorstellen dat het op sommige mensen als pretentieus overkomt. Ik waardeer alleen al het lef om te proberen dit te maken. Gelukkig is het meer dan een dosis lef (en waanzin, dat zeker ook). Synecdoche is afwisselend ontroerend, bizar, komisch en ook verontrustend. Een moeilijke film om in te komen, maar tevens een die me al twee dagen niet loslaat. Inhoudelijk doet het denken aan een wat filofischere versie van Fellini's 8 1/2, niet op de laatste plaats omdat er zo'n grote nadruk ligt op de vrouwen in het leven van de centrale kunstenaar (Kaufman beweerde overigens Fellini's film nooit gezien te hebben). De gevoelens die dit echter oproept doen niet aan Otto e Mezzo denken, maar eerder aan Songs From the Second Floor van Roy Andersson. Nou daar is een film waar ik niet snel gedacht had ik er ooit een vergelijking mee zou maken. Daarin werd een vreemd absurdistische humor afgewisseld met een apocalyptisch wanhoopsgevoel. Een zeer vreemde ervaring. Synecdoche heeft er iets van weg, zelfs al zijn beide werken op het eerste oog niet zo makkelijk vergelijkbaar.

Soms vond ik het allemaal iets te overweldigend worden, maar de fascinatie voor wat er te zien was verminderde nooit en iedere keer als Kaufman iets te ver leek te gaan met zijn persoonlijke hersenspinsels toverde hij weer een prachtige scène op het beeldscherm die daadwerkelijk wist te ontroeren. Veel van de beste momenten van de afgelopen jaren (en Kaufmans oeuvre) zitten in deze film. De zelfmoord van Tom Noonans karakter was de absolute uitschieter. Gaat waarschijnlijk in mijn lijst van 10 beste scènes van het afgelopen decennium.

De casting pakt ook zeer goed uit, maar dat had ik je van te voren ook wel kunnen vertellen. Veel van mijn favoriete actrices zijn hierin te vinden; vaak ook nog eens het soort actrices die erg onderschat worden en waar Hollywood niet echt een plaats voor lijkt te hebben. Ik noem Catherine Keener, Michelle Williams, Emily Watson, Samantha Morton en vooral Jennifer Jason Leigh en de briljante Diane Wiest. Die laatste twee worden echter wel het minste gebruikt hier. Bij Wiest maakt dat niet uit, omdat haar kleine rol ontzettend belangrijk is, maar Leigh is de enige van deze nagenoeg perfecte castlijst niet echt iets te doen krijgt. Philip Seymour Hoffman en Tom Noonan zijn echter nog beter als de enige twee mannelijke personages van enig belang. Hoffman lijkt als een acteur weinig angst te kennen en neemt hierin wellicht de moeilijkste rol uit zijn carriere op zich. Met groot succes.

Visueel wordt deze film schijnbaar als minder sterk beschouwt. Dat verbaast me een beetje. Ik heb een hoop gedenkwaardige beelden gezien. Het camerawerk is niet extreem anders dan in andere films, maar op het gebied van met name mise-en-scene wordt veel gedaan. De gigantische theaterset op zichzelf is al bijzonder opvallend. Ik was de hele tijd ook benieuwd hoe het zou gaan als er ook daadwerkelijk een publiek naar de voorstelling ging kijken. Jammer, maar begrijpelijk genoeg komen we daar nooit achter.

Wa hier uiteindelijk hebben is een tegelijkertijd uitermate frustrerende en tegelijkertijd wondermooie film. Ik kan het niemand aanraden. Soms haatte ik de film, maar 75% procent van de tijd vond ik hem geweldig. Paalhaas haalde de (uitstekende) recensie van Roger Ebert al aan. Er wordt te vaak gezegd dat je een film tweemaal of zelfs driemaal moet zien om hem werkelijk op waarde te kunnen schatten. Bij Synecdoche, New York twijfel ik er echter niet aan dat dit waar is.
4*

Deze film vanavond weer eens herzien en dat is niet omdat ik hem de eerste keer zo goed vond. Integendeel, de eerste keer was een ramp, ik snapte van het hele verhaal geen bal en deze ontzettend depressieve film werd dan ook door mij afgeserveerd met de voor mij laagst gehanteerde waardering, een 1,00*. Nu bij herziening is daar enigszins verandering in gekomen, maar ook niet veel. Het verhaal blijft ontzettend vaag en die Seymour Hoffman zet een depri personage neer zoals ik maar zelden in een film gezien heb. Het mooiste om te zien acteren vond ik Michelle Williams. Voor de rest vond ik dit geen film om te bekijken in de donkere dagen voor kerst. Mensen die al last hebben van winterdepressies kunnen deze film daarom nu ook maar beter links laten liggen. De kans is groot dat ze net zo depressief worden als de hoofdpersoon Caden.

Waardering; verhoogd naar 2,0*

Maar wat vind je inhoudelijk van de film, wibro? Want dat het een depressieve film is alleen een observatie, maar dat zegt niet direct iets over de kwaliteit

Neen, zeker zegt dit niets over de kwaliteit, maar ik kan moeilijk een voldoende geven voor een film die voor mij vaag en dan nog eens zeer depri overkomt en bovendien mij helemaal niet boeit. Het kan toch nooit de bedoeling zijn dat je elke keer op de klok kijkt om te zien hoe lang de film nog duurt. Deze film is gewoon niet mijn ding, laten we het daar maar op houden.

Je hebt van die films die je twee keer moet zien om volledig te (kunnen) begrijpen. Met die gedachte zette ik gisteren, midden in de nacht, opnieuw Synecdoche, New York op. En wat bleek: de film is nog altijd onbegrijpelijk, maar tegelijkertijd zó mooi dat ik ontroerd achterbleef - ontroerd en depressief, want de eindconclusie die ik eruit heb kunnen halen (het leven is een chaos waar niemand iets van kan maken en de hoop dat deze chaos uiteindelijk plaats maakt voor gemoedsrust zal bij eenieder met de tijd vervliegen) is nou niet bepaald de vrolijkste. Het viel me deze keer ook pas echt op hoe schrijnend het verhaal en de personages in werkelijkheid zijn, daar waar ik de eerste keer nog met ze kon lachen. Ik dook dan ook met allesbehalve een goed gevoel het bed in, doch dat is niet erg, want tegelijkertijd had ik het gevoel iets groters mee te hebben gemaakt, dat ik nog altijd niet kan plaatsen, maar dat me wel fascineert.

Ach, je hebt van die films die je drie keer moet zien om te (kunnen) begrijpen. Ik gooi er in ieder geval een halfje bovenop: 4,5*

Blijkbaar ben ik meer gecharmeerd van Kaufman dan ik beweer. Zoals danuz schrijft behoudt hij hier rust en integriteit. Wellicht dat ik dat eerder gemist heb. Erg fijne film en het beste dat ik van zijn hand zag. Rust, nergens schreeuwerig, nergens patserig en nergens nodeloos ingewikkeld.

Hoewel vergelijkingen met eerder werk, maar ook uiteraard met Allen en Fellini, zich opdringen vond ik er door die integriteit veel meer verwantschap inzitten met (!) Derek Jarman vanwege zijn introspectieve, autobiografische werk. Zoiets als The Garden.

Ook een reeks fijne actrices, zoals Wiest, Morton en Leigh. Alleen aan Keener zal ik wel nooit kunnen wennen. Speelt ook altijd valse vrouwen, maar het lijkt me ook een heel naar mens. Doet me denken aan onprettige collega's. Zoiets. Hoffman altijd fijn, maar zou leuk zijn hem eens in een volbloed komedie te zien.

Adaptation dan toch misschien ooit weer proberen. Ooit. Misschien.

Ben erg blij met de zeer uitvoerige recensie van The one ring hierboven. kan hiervolledig bij aansluiten, qua waardering.Vooral waar het gaat over het depressieve karakter van de film. Ik werd hierin zozeer meegezogen dat ik de film uiteindelijk in drie keer heb gekeken omdat ik het niet trok hem af te kijken. Dat doet niets af aan de kwaliteit van de film, integendeel juist. de film, en met name het spel van Hoffman, pakte me enorm. Te zeer,dus eigenlijk. Ik zet de film nu op 4 en ga mezelf dwingen hem eens in een keer af te zien om te kijken wat er dan aan waardering komt boven drijven. Pfffoe!

De vergelijking met Fellini's 81/2 zie ik niet zo. De parallellen zitten hem dan waarschijnlijk in een geplaagde hoofdpersoon en de vrouwen die daar wellicht debet aan zijn? Dat vind ik voor mezelf een te dunne vergelijking. De beide films hebben verder naar mijn mening niets gemeen. Ik zie eerder een parallel met 'Belly of an architect' van Greenaway. Een man die ten koste van bijna alles een ambitieus project wil afronden en door ziekte en (een) vrouw(en) wordt belemmert in dat streven.

Tot slot: twee van de door The one ring genoemde films van Kaufman had ik gezien. Ik vind die niet zo zeer moeilijk te volgen, maar wel zeer interessant qua verhaal en sfeer. Me nooit gerealiseerd dat het allen films van dezelfde regiseur zijn. Adaptation moet ik ook maar eens zien.

Bizarre film, and I loved it.

Zelden zo'n knetterlijp zootje zo droog gebracht zien worden, ik vond Seymour Hoffman echt geweldig. Bij vlagen echt heel grappig, geweldige dialogen en een script wat op zichzelf al geweldig is. Eigenlijk kun je zo veel en weinig over deze film zeggen, kun je hem zowel affikken als de hemel inprijzen, maar bovenal is het een belevenis met bizarre situaties en levensloop wat je gewoon maar over je heen moet laten komen.

4*

Mochizuki Rokuro schreef:

(quote)

Doe het niet

Waarom niet? Nog depressiever? Geen aanrader? ik wordt nu alleen maar nieuwsgieriger.

Driello, ga vooral Adaptation zien! De enige Kaufman die mij een beetje koud liet was Human Nature.

Dit is echt een film waarbij ik niet goed weet wat ik erover moet zeggen. Het surrealistische gehalte was hoog en de acteerprestaties super. De sfeer was heel sterk en het centrale eenzaamheidsthema kwam heel mooi uit de verf. Dit is echt een film waar ik meerdere malen na kan kijken. Erg interessante en mooie film. Hulde.

Diep onder de indruk van deze film, alsof de waarheid wordt vertoond. Maar dat laatste pruikje deed een hoop afbreuk.

Een film met een goed begin maar een te warrig, depressief en langdradig eindstuk; 2,5*

Na voor moderne klassiekers als Eternal Sunshine, Adaptation en Malkovich het script te hebben geschreven, vond Kaufman het nodig om zelf in de regiestoel te gaan zitten. Wat mij betreft kan hij er niet snel genoeg weer uitkomen.

Synecdoche, New York is alles behalve een normale film. De film is zo ontoegankelijk en nauwelijks volgbaar dat ik er op den duur geen zin meer in had. Naar het einde toe werd het dan ook zwaar om niet door te zappen. In het begin is er nog niks aan de hand. Maar na een half uur verdwijnt er met Keener ook de structuur uit het verhaal. Vanaf dan heb ik nergens meer van kunnen genieten.

Seymour Hoffman vind ik een uitstekend acteur, maar doordat hij in deze film non-stop van leeftijd wisselt en voor mij een onnavolgbaar personage neerzet kan ik me niet in hem inleven. Noch door hem, noch door alle andere acteurs ben ik dan ook écht geraakt.

Nu, een halve dag nadat ik de film heb gezien denk ik ongeveer wel te weten wat de boodschap van de film was. Echter, ik vind dat Kaufman te hip wilde doen om deze boodschap over te brengen. Ik vind wel dat je iets moet laten weten. Hij laat in deze film zoveel giswerk achter, en hij voegt zoveel onduidelijkheden toe, dat Kaufman zelf waarschijnlijk de enige is die deze film écht begrijpt. Daarom vind ik dit een totaal mislukt experiment.

Geweldige existentialistische film. Ik heb geen zin om een lang betoog te houden om de film te duiden. Zo lastig vond ik het niet, maar ik dan ook fan van de manier waarop Kaufman zijn verhalen construeert. Achteloos kloont hij zijn personages en verhaallijnen, waardoor een raar soort surrealistische vertelling ontstaat, maar verder is alles heel 'gewoon'. Dat maakt het verwarrend voor velen. Qua regie had het wellicht iets vlotter gemogen, maar aan de andere kant vraagt een film over eenzaamheid en de vergankelijkheid van het (onbeduidende) bestaan, niet om veel bombast.

Dikke 4*

Bizarre opmerking, zelden een film zo glorieus weten verdrinken in zijn eigen bombastische pretenties.

In de opmerking van Morinfen zit wel een kern van waarheid, maar he-le-maal ten onder is Kaufman niet gegaan vind ik. Ik vind vooral dat Kaufman zoveel in één rolprent probeert te verpakken dat het op een gegeven moment gewoon 'too much' wordt..

En mijn grootste punt van teleurstelling is eigenlijk het feit dat er (weer eens) zeer zware thema's aangekaart worden, maar op zo'n maffe manier verpakt dat het bij mij eigenlijk niets raakt. Enkel in Adaptation vind ik zijn manier van werken wel heel erg goed uit de verf komen.

Seymour Hoffman vond ik goed (als altijd wel). maar wat een raar verhaal, geen touw aan vast te knopen en toch boeiend tot het einde.

Pfff, weet niet zo goed wat ik met Kaufmans Synecdoche, New York aan moet eigenlijk. Ik respecteer de creatieve geest van Kaufman als scenarioschrijver zeker. Being John Malkovich, Eternal Sunshine... en Adaptation reken ik met gemak tot enkele van mijn persoonlijke favorieten. Dus ik gun hem als regisseur ook graag een topfilm maar heb het gevoel dat de beste man zichzelf toch wat voorbij schiet met dit project. Het lijkt er vooral op dat hij nog veel te leren heeft als regisseur.

Er lijken hier zoveel ideeën in verwerkt te zijn dat zelfs 5 films nog ontoereikend zouden zijn. Wellicht heeft hij deze keer niemand gehad die hem voor dit project een beetje in toom hield. Zo van; "Tja Charlie, leuk al die 137 ideeën van je maar we gaan er toch maar echt 3 gebruiken voor mijn film". Kill your darlings Charlie!

Het resultaat is een nogal behoorlijk... Nou ja, gedrocht geworden, dat vooral vrij sfeer- en zielloos aandoet en waar op de meeste punten chocola nog kaas van te maken is. Caden vind ik ook een enorme depressieve semmelaar, ik heb helemaal niets met dat karakter. Helaas straalt dat uit over de gehele film, het is lelijk en vooral enorm deprimerend en somber allemaal.
Wat ik vooral miste was het gevoel, de emotie in het geheel, voor een dramafilm van ruim 2 uur zijn de boeiende, aangrijpende scenes wel erg dun gezaaid. De vergelijking met Lynch is hier een paar keer al gemaakt en toegegeven Kaufman maakt van een zelfde soort 'droom beeldtaal en logica ' gebruik. Echter waar Lynch ver, heel ver boven Kaufman staat is de sfeer en emotionele geladenheid van zijn films. Een Lynchfilm pakt je beet, sleurt je mee langs een krankzinnige achtbaanrit van geweld, erotiek en mysterie... Lynch dringt door tot het diepst van de menselijke ziel. Kaufman daarentegen laat mij als kijker vooral krabbend achter de oren en geeuwend achter.
Vooral naar het einde toe begon ik de film echt steeds verwarrender en vervelender te vinden. De truukjes en proefballonnetjes van Kaufman heb ik dan onderhand wel gezien en blijkt Synecdoche, New York onder het vernis uiteindelijk helemaal niet zoveel te zeggen te hebben...

Zal ik nog een poging doen de film te verklaren? Nou vooruit dan maar. Ik had helemaal niet het idee dat de film een realistische gebeurtenis wil verbeelden. Ik dacht zelf dat die loods meer het leven, of althans de opgeslagen herinneringen aan het leven van Caden waren. Net zoals het menselijke brein, totaal niet logisch of chronologisch geordend soms vertroebeld door de tijd. Ik denk zelfs dat de film gaat over het stervende brein van Caden (daar eindigt de film immers ook mee). Jammer dat die Caden dus zo'n suffe hypochonder was, had ie er maar wat meer van gemaakt (alhoewel ik toegeef dat ook best de uiteindelijke boodschap van de film zou kunnen zijn).

Goed, uiteindelijk heeft de film zeker originele uitgangspunten en ideeën maar als film kan ik er toch maar bar weinig mee. Ik geef de film toch geen zware onvoldoende maar hierbij moet ik aantekenen dat Kaufman nog op enig krediet mijnerzijds kan rekenen wegens zijn geniale scenario's.

Herziening zal er ook wel niet snel inzitten.

2.5* aldus.

Sluit me aan bij Madecineman.

Vond het op de één of andere manier toch fascinerend om naar een treurige, hypochondrische toneelschrijver te kijken genaamd Caden.

De film lijkt zelfs zó diep te gaan dat je je af begint te vragen of Kaufman niet teveel wilde. Niet dat ik daar problemen mee heb, want het zorgt er wel voor dat ik deze film moeiteloos opnieuw kan blijven kijken zonder dat het verveelt. De tweede kijkbeurt bracht dezelfde wow-ervaring teweeg als de eerste, en dat zie je niet vaak

Zoals wat? Het is toch ook veel navelstaren wat Kaufman hier doet, kan daar niet bepaald warm voor lopen. Het raakt me echt werkelijk nergens. Diepere lagen aanboren zonder het daar achterliggende gevoel te brengen is een beetje een nutteloze exercitie op filmgebied.

Geef mij maar zijn werk als scriptschrijver dat ik vele malen meer bewonder.

Nee, ik begreep er op een bepaald moment ook niet veel meer van. Maar in tegenstelling tot bijv. Eternal Sunshine of the Spotless Mind is hier niet echt sprake van collectie van leuke 'ideeën'. Dit voelt in alles aan als een zeer persoonlijk film, een soort van 'magnum opus', waarin hij veel, heel veel wil vertellen. Hij raakte mij als kijker ook kwijt; wellicht dat ik het bij een tweede kijkbeurt beter kan waarderen.

Als ik mijn eigen ervaring als uitgangspunt mag nemen: ook na de tweede kijkbeurt snap je er nog altijd weinig van, maar na afloop zit je wel bijna jankend op de bank omdat het droevig maar ook hemeltergend mooi was. Krijg spontaan zin in de derde kijkbeurt

Goed bedacht, en regelmatig moet je jezelf voor je kop slaan om het nog allemaal te kunnen bevatten. Uiteindelijk begon het mij te irriteren en werd het me te langdradig. Inderdaad droevig..