• 149.720 films
  • 8.321 series
  • 25.371 seizoenen
  • 557.632 acteurs
  • 324.605 gebruikers
  • 8.522.682 stemmen
Avatar
 
banner banner

Synecdoche, New York (2008)

Drama / Komedie | 124 minuten
3,33 645 stemmen

Genre: Drama / Komedie

Speelduur: 124 minuten

Oorsprong: Verenigde Staten

Geregisseerd door: Charlie Kaufman

Met onder meer: Philip Seymour Hoffman, Samantha Morton en Michelle Williams

IMDb beoordeling: 7,5 (91.051)

Oorspronkelijke taal: Engels

Releasedatum: 5 februari 2009

Plot Synecdoche, New York

Theaterregisseur Caden is druk bezig enkele lastige zaken in zijn leven op orde te krijgen. Zo probeert hij een levensechte replica van New York voor zijn nieuwste theaterproductie te realiseren, de diverse vrouwen in zijn leven onder controle te houden en op het einde van de dag alles te bespreken (waaronder de reden waarom hij denkt dat hij sterft) met zijn therapeute.

imageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Sammy Barnathan

Olive (4 years old)

Madeleine Gravis

Ellen Bascomb / Millicent Weems

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van John Doe

John Doe

  • 916 berichten
  • 2119 stemmen

In grove lijnen wel een goed te volgen film vond ik, hoewel je echt (lekker) zelf dient te kijken en associaties leggen. Bij dit soort werken (b.v. rest van Kaufman's scripts) kan ik vaak nog lang nieuwe bevindingen krijgen. Heerlijk toch, die niet helemaal grijpbare films met grote interpretatie ruimtes....

neem dat die dochter doodgaat. Net voor ze sterft lijkt ze mij eigenlijk wel te realiseren dat haar moeder haar voorgelogen heeft, ook al zou je dat niet zeggen op basis van de laatste woorden die ze zegt: 'nee ik kan het niet...'
...'Vergeven' volgt dan eigenlijk uit de vraag ervoor, maar in mijn interpretatie waar ik meer 'nut' in zie kan het heel goed een onafgemaakte zin zijn die eindigt op '...geloven'. Zeker in combinatie met haar nonverbale reactie. Maar goed dat is maar een eigen gedachte.


Er zitten veel gedachten verstopt in deze film, en ik vind het fijn om daar zelf een beetje naar te speuren. Er wordt echter tegelijkertijd ook erg gezocht naar prikkeling van het publiek in bijna iedere scene (net als in andere scripts van Kaufman trouwens). Het is hierdoor een intense film. Duidelijk wordt gezocht naar opschudding van de kijker en veel (in andere films subtieler gebrachte) dingen liggen er daardoor dik bovenop. Een triestig leven lijkt in een versnelmachine te zijn gezet, voor de kijker om de kern te analyseren.

Ik vind de sterke polarisering tussen absurde humor en keihard drama hier heel passend. Juist de bizarre humor om de zware kost enigzins te kunnen verkroppen of relativeren en mensen niet met een te slecht gevoel achter te laten. Dat nodigt mij ook meer uit de film nog eens en nog eens te willen zien. Heb 'm ook al tweemaal gezien in de bios.


avatar van Olaf K.

Olaf K.

  • 1132 berichten
  • 513 stemmen

In zekere zin een losgeslagen uitvergroting van Adaptation, waarin ook het kunstenaarschap, en de relatie tot het eigen leven, centraal stond. Ditmaal is de hoofdpersoon (Seymour Hoffman) een theater-regisseur met hyperchondrische trekjes die een prestigieuze prijs krijgt, waarmee hij een groots project aanvangt. In een grote hal laat hij kleine groepjes scenes uit zijn leven naspelen. Een en ander wordt met de scene gekker, met een inverted Droste-effect (de synecdoche uit de titel) als resultaat. Het eerste half uur is werelds. Ideeën tuimelen over elkaar heen en het is opletten én genieten geblazen. Naarmate de film vordert wordt het tempo, met het ouder worden van naarmate onze held, aanzienlijk langzamer. Hetgeen een mooi dramatisch effect heeft, ware het niet dat de film – ondanks alle vindingrijke ontwikkelingen – uiteindelijk effectief stilstaat, omdat de bonding met Seymour Hoffman eerder afneemt dan groeit. In plaats van een film die middels een krankzinnige logica tot een hartverscheurend eind komt, zitten we een film uit die misschien wel een half uur te lang duurt. Ik vind dat de concessieloosheid van Kaufman niet goed uitpakt. Maar driemaal hulde voor de poging.


avatar van John Doe

John Doe

  • 916 berichten
  • 2119 stemmen

ik vind het laatste half uur juist vooral erg mooi, de film heeft dan voor mij een sterke flow te pakken.


avatar van FL88

FL88

  • 241 berichten
  • 0 stemmen

Wat een prachtige film dit.

Voor het eerst sinds No Country For Old Men dat ik zó gegrepen ben door een film. Gefascineerd van begin tot eind (en wat een prachtig eind) naar het scherm gekeken. Gaat dat zien!


avatar van lykathea

lykathea

  • 1872 berichten
  • 684 stemmen

Ik heb het niet vaak dat ik écht gewoon niks kan opschrijven over een film. Zelfs na een hele dag komen alleen de woorden "compromisloos" en "prachtig" in mij op. - Ik weet dat ik dit geweldige cinema vond en het heeft een enorme impact, maar het verwoorden is het eigenlijk haast te kort doen.


avatar van Beitel

Beitel

  • 415 berichten
  • 0 stemmen

Eternal Sunshine of the Spotless Mind, uit 2004, wakkerde bij mij de liefde voor film aan. Nog steeds beschouw ik het als een soort hoogtepunt qua narratief, een ontzettend intelligente film die daarnaast met ontzettend veel liefde is gemaakt. Maar intussen zijn we vijf jaar verder, heb ik best wel wat films gezien en zijn er wat bijzondere films uitgebracht, waardoor de scripts van Charlie Kaufman niet meer zo bijzonder slim zijn als ze eerder leken (Eternal Sunshine als opvallend hoogtepunt, trouwens). Gelukkig is hij zelf ook opgegroeid.

Ik moet een stukje context geven, waarbij Synecdoche toch vooral in hetzelfde hoekje te vinden is als het oeuvre van Lynch en Darren Aronofsky's The Fountain. Kaufman maakt gebruik van dezelfde droomlogica, waar het de bedoeling is zelf touwtjes aan elkaar te knopen. Net zoals The Fountain draait het hier meer om existentiele vraagstukken dan de personages, wat de ervaring bijzonder persoonlijk maakt. Maar waar Aronofsky eenduidig naar een krachtige conclusie racet is Kaufman veel speelser en subtieler.

Het is geen makkelijke film, maar wel een verdomd eerlijke. Nu zijn er veel interessante wegen in deze film, maar voor mij zegt het me vooral veel over kunst. Het is natuurlijk de vraag wat hoofdrolspeler Cotard wil bereiken met zijn gigantische replica. Hij weet het denk ik zelf ook niet, behalve dat hij het leven wil begrijpen, wil doorgronden. Totdat het stuk zelf, het onderbewuste lijkt het wel, het van hem over gaat nemen.Het lijkt echt een simulacrum te worden, één van de titels, een onderdeel van zijn leven/geest zelf waarover hij ook weer de controle verliest. Zijn grote project sterft uiteindelijk met hem, wat weinig meer wordt dan een verzameling lichamen, spullen en gebouwen. Alleen de meest primaire gevoelens blijven over terwijl hij langzaam doodgaat. Hij, het bewuste zelf, kan het nog steeds niet bevatten. Zijn kunstwerk kan niets veranderen, toont geen onderliggende mechanismen die hem kan bevrijden. Het is op z'n hoogst een spiegel die kristalhelder alles laat zien wat hij eigenlijk al weet.

Ik ben er nog niet helemaal uit, merk ik terwijl ik dit uittyp. Een reden om de film nogmaals te bekijken dus, fijn.

Misschien wel sterker dan Lynch z'n Inland Empire voelt dit als een droom. Ik kan me goed voorstellen dat mensen steeds rustelozer worden wanneer de film maar doorgaat en doorgaat. Ik was mezelf echter allang verloren in dit intense, intense werk.


En toch...
denk ik dat Charlie Kaufman deze film over enkele jaren weer voorbijgestreefd is.


avatar van Olaf K.

Olaf K.

  • 1132 berichten
  • 513 stemmen

Er is een film die qua thematiek enorm dichtbij ligt en die toch niet (vaak) in recensies genoemd wordt: Otto e mezzo van Fellini. Ook daar een kunstenaar in verwarring met op de achtergrond de voorbereidingen voor een kunstwerk dat maar niet afkomt. Ook daar de dunne lijn tussen fantasie en werkelijkheid.


avatar van flurp4

flurp4

  • 42 berichten
  • 128 stemmen

De film kon mij niet bekoren. Rommelig, hap-snap en quasi diepgaand. Het stemde mij in ieder geval niet tot nadenken en ik kon me niet verbinden met de karakters. Het zal wel een must-have en must-seen zijn voor de 'echte' filmkenner, maar ik vond het een 'arti-farti'-product waar ik weinig touw aan vast kon knopen.

De 2 is voor de wel goed spelende Seymour Hoffman.


avatar van Paalhaas

Paalhaas

  • 1543 berichten
  • 2350 stemmen

Wat een fantastische film, zeg! Kaufman flikt het ook als regisseur gewoon wéér. Petje af.

Ik kan best begrijpen dat veel mensen moeite hebben om dit te waarderen. Zoals we van Kaufman gewend zijn wordt de kijker namelijk behoorlijk op de proef gesteld. Het verhaal bulkt weer van de (opzettelijke) absurditeiten en afwijkingen, om nog maar te zwijgen van het op z'n zachtst gezegd desoriënterende tijdsverloop in de film. Zo slaat hij zonder ook maar de minste melding tussen neus en lippen door een jaartje of 7 over tussen twee scènes. Ook het antwoord op de vraag 'Is dit nou droom of werkelijkheid?' wordt luttele malen ter interpretatie aan de kijker overgelaten.

Al deze verwarrende elementen zorgen voor een zeer geslaagde cinematische stijl die ons deelachtig maakt van Cotards chaotische gedachtenwereld. Het is schitterend om te zien hoe zijn ambitieuze plan om een toneelstuk te maken dat een leven in al haar facetten weergeeft volledig uit de klauwen loopt, omdat dat leven nu eenmaal met andere levens verweven is. Zo blijft zijn kunstwerk continu uitdijen, tot een gefrustreerde acteur de prangende vraag stelt: "When are we finally going to get an audience in here? It's been 17 years!". Maar Cotard blijft maar doorbouwen aan zijn autobiografische epos, terwijl ondertussen het onderscheid tussen de acteurs, de personages en degenen op wie deze gebaseerd zijn, alsmaar verder vervaagt. Synecdoche, New York is dan ook geen film over een individu, maar over iedereen, over jou en mij. Een synecdoche is dan ook een stijlfiguur waarin een deel het geheel aanduidt of andersom. Kaufman kiest voor zijn hoofdpersonage een theaterregisseur omdat dat het ideale beroep is om de kluwen van interpersoonlijke verhoudingen op inventieve wijze uit te diepen. Zelden was Shakespeares beroemde zinsnede uit As you like it meer van toepassing op een film: "All the world's a stage, and all the men and women merely players".

Deze film bezit echt een zeer fijne balans tussen amusement, originaliteit en filosofische thema's. Hij zou dan ook best eens kunnen uitgroeien tot mijn favoriete Kaufman-film, maar je moet 'm denk ik zeker twee keer zien om 'm op waarde te schatten. En daar ga ik dan ook snel wat aan doen (mijn 4/5 is dus voorzichtig ingezet). Zoals Ebert al zei in zijn lovende review: "I watched it the first time and knew it was a great film and that I had not mastered it. The second time because I needed to. The third time because I will want to. It will open to confused audiences and live indefinitely."


avatar van lykathea

lykathea

  • 1872 berichten
  • 684 stemmen

Paalhaas schreef:

Zoals Ebert al zei in zijn lovende review: "I watched it the first time and knew it was a great film and that I had not mastered it. The second time because I needed to. The third time because I will want to. It will open to confused audiences and live indefinitely."

Geweldige recensie inderdaad.

"it's not that you have to return to understand it. It's that you have to return to realize how fine it really is. The surface may daunt you. The depths enfold you. The whole reveals itself, and then you may return to it like a talisman."


avatar van ralfsjam

ralfsjam

  • 2144 berichten
  • 1345 stemmen

erg leuke film die een beetje David Lynch achtig overkwam bij mij. ondanks dat het soms wat warrig overkwam, bleef je toch aan de buis gekluisterd. alle acteurs waren sterk en waren stuk voor stuk het genieten waard. mooi in beeld gebracht! aanrader voor doordenk liefhebbers.

4


avatar van vranque

vranque

  • 899 berichten
  • 3433 stemmen

Aangenaam, maar iets te nadrukkelijk op zoek naar een bepaald publiek.

3*


avatar van AHWA

AHWA

  • 16915 berichten
  • 0 stemmen

Wederom een geniaal verhaal van Charlie Kaufman, dat voor mij aan het einde toch helaas een beetje ontspoort. Zodra Dianne Wiest het overneemt als Caden, gaat de film ineens een stuk achteruit. Alleen het laatste stuk waardoor hij door de vele sets in de sets loopt, is nog wel boeiend, maar het hele stuk met het oortje in vond ik maar vreemd. Zal het wel niet helemaal gesnapt hebben, maar dat kan in zo'n film ook bijna niet na 1 keer.

Maar wat een treurige, hilarische film is het eigenlijk. Die twee dingen spreken elkaar tegen en dat was het gevoel wat ik constant had terwijl ik de film zat te kijken. Phillip Seymour Hoffman zet een zeer vreemd personage neer, dat eigenlijk vanaf het begin van de film al aan het aftakelen is. Nadat hij z'n beurs heeft gekregen, lijkt het hem geen enkele keer mee te zitten en zakt hij steeds verder weg in z'n eigen malaise, en neemt z'n stuk steeds grotere vormen aan.

Het grappige aan de film is de vele personages die hij in z'n stuk voorbij laat komen, zo is PSH Caden, Sammy speelt Caden, Huppeldepup speelt Sammy die Caden speelt en ga zo maar door. Dat was briljant hoe die personages steeds dichter tot elkaar kwamen te staan.

Prachtige naaktscene van Emily Watson trouwens, wat een schitterende vrouw, en wat een schitterende Hazel zetten zij en Samantha Morton neer. Alleen snap ik niet waarom Hazel in de brandende huis woonde. Beetje weird


De film springt van hot naar haar in de tijd en soms weet je niet of je naar het echte leven of het stuk zit te kijken. De vele dialogen zijn echter wel een beetje duf voor mijn doen, en dat maakt de film af en toe niet zo heel boeiend. Hit en miss zullen we maar zeggen. De herkijkwaarde is echter niet zo heel groot voor mij.

3.5*


avatar van pietpuk

pietpuk

  • 248 berichten
  • 354 stemmen

Brilliant en bizar.


avatar van james_cameron

james_cameron

  • 4788 berichten
  • 8506 stemmen

Bizarre, dromerige film die op knappe wijze surrealisme koppelt aan existentiëel drama. De film begint realistisch en neemt vervolgens langzaam een andere vorm aan, die zich met niets te vergelijken laat. Trekjes van eerdere Kaufman-scripts komen ook hier terug, maar de film is oprecht en origineel. Ik wil hem wel graag nog een keer kijken, want ik ging op gegeven moment zo mee in de dromerige sfeer dat ik bijna gehypnotiseerd werd door de beelden, de dialogen en de muziek. Een unieke kijkervaring, dat zeer zeker.


avatar van Arkadi.

Arkadi.

  • 797 berichten
  • 870 stemmen

Man... wat een pracht ervaring!

Het verhaal begint vrij realistisch en neemt na een uur of zo een andere wending.

Ik wil dit niet vaag of ontsporen noemen maar meer de verheldering van een man met alles wat er speelt bij hem teruggekoppeld naar het begin.

Tuurlijk zijn sommige dingen niet te begrijpen. Wel weet je dat alle personages te maken hebben met wat hij voelt of wat zijn familie destijds heeft gevoeld/beleefd toen het mis ging.

Alle grote levensvragen komen voorbij in mindere of meerdere mate. Sommigen kan je terug koppelen in het verhaal anderen weer niet.

Je hebt soms van die vervreemde/vage films waar toch de emotie in stand blijft waardoor het een ongrijpbaar maar intrigerende/ontroerende beleving was.

Dit was er zeker 1!

Hoe kan een simpel leven wat je denkt te leiden met al zijn ongemakkelijkheden zo ontsporen en zo een impact achter laten met alle reele/inreele gedachtes van dien

Ga een keer wat bijlezen over de film en nog een keer bekijken.

4,5*


avatar van Zandkuiken

Zandkuiken

  • 1641 berichten
  • 1271 stemmen

Boeiende film die bij herziening waarschijnlijk wel een hogere score zal krijgen. Na anderhalf uur begon ik namelijk mentaal een beetje af te haken waardoor ik zeker niet alles meegekregen heb van Synecdoche, New York (formidabele titel overigens!).

Een echt meesterwerk zal ik in Kaufmans regiedebuut evenwel nooit herkennen, daarvoor vind ik dat het hart van Synecdoche te zwakjes klopt. Te veel labyrint en te weinig gevoel, iets wat ik ook al had bij Fellini's Otto e Mezzo, hier al aangehaald door Olaf K.

Toch is het uiteraard een wonderlijke ervaring om in dit doolhof verloren te lopen en speelt Philip Seymour Hoffman (alweer) de pannen van het dak.


avatar van MARCUS CORVUS

MARCUS CORVUS

  • 140 berichten
  • 429 stemmen

vermakelijke film voor de kaufman liefhebbers


avatar van Roel_

Roel_

  • 273 berichten
  • 1985 stemmen

Te veel ´kunst´ te weinig ´zinnig´. Ik heb de film met moeite uitgezeten. Het laatste gedeelte op dubbele speed zo´n beetje. Snel vergeten dit onrealistisch hoopje ellende.


avatar van Brooklyn

Brooklyn

  • 1144 berichten
  • 1402 stemmen

Roel_ schreef:

´. Ik heb de film met moeite uitgezeten. Het laatste gedeelte op dubbele speed zo´n beetje. .

Zo kan je hem wel goed beoordelen idd


avatar van Webby

Webby

  • 861 berichten
  • 846 stemmen

Jases, wat gebeurde er allemaal. Na een goed half uur was de interesse weg


avatar van Sven Vermant

Sven Vermant

  • 470 berichten
  • 4100 stemmen

Roel_ schreef:

Te veel ´kunst´ te weinig ´zinnig´. Ik heb de film met moeite uitgezeten. Het laatste gedeelte op dubbele speed zo´n beetje. Snel vergeten dit onrealistisch hoopje ellende.

Als je er niet open voor staat begrijp ik dat je de film slecht vind maar zet de film dan gewoon uit en kijk niet verder. (Op enkele speed is hij al moeilijk te volgen. Op dubbele speed kun je net zo goed de film uit zetten.)

Ik vind het nog steeds een fantastische film die lang zal blijven hangen. Hij heeft me wel een paar weken bezig gehouden. De film is niet bedoeld om helemaal 100% te snappen, maar juist om je eigen interpretatie eraan te geven.

Zodra deze op DVD te krijgen is ga ik hem meteen halen. Ben vooralbenieuwd naar de extra's.


avatar van VanRippestein

VanRippestein

  • 1178 berichten
  • 1052 stemmen

Nou, dat was me het lekkere filmpje wel. Ik kon wel weer een film gebruiken die linear plot weggooit zonder er een warboel van te maken. Niet dat ik de hele film begreep, maar qua gevoel/emotie liep de film als een trein. Een film die veel vragen oproept. Toen ik de bios uitliep ben ik daar de rest van de avond wel mee zoet geweest, en dat is een goede zaak. Het duurde wel even voordat de film op gang kwam, maar ik denk dat dit tijdens de 2e keer dat ik m ga kijken heel anders uitpakt. Philip Seymour Hoffman speelt erg goed als en tragisch mensch. Dat is ook wel de moeite waard om te vernoemen.

De link met David Lynch vind ik maar vaag hoor. Welliswaar kan Lynch ook prima zonder linear plot overweg, maar zijn films voelen meer aan als spannende mysteries en Synecdoche New York leunt meer op absurdisme en tragikomedie. Ik vind dat mensen niet zo snel Lynch moeten roepen bij alles wat enigszins onbegrijpelijk is want ik heb tot nu toe nog geen films gezien die echt vergelijkbaar zijn met zijn werk (dat is een hint).

Ook ik ga inderdaad wachten op de dvd, want dit is duidelijk een film waar je je helemaal kapot op kan analyseren. Niet alleen om het hele plot duidelijk te krijgen hoor(alhoewel ik dat vast ook ga doen). Er zitten gewoon zoveel subplots en vragen in.


avatar van Kaaasgaaf

Kaaasgaaf

  • 12 berichten
  • 11 stemmen

Charlie Kaufmann is zonder twijfel de meest originele en wellicht ook de meest briljante scenario-schrijver van de afgelopen tien jaar. Zijn stijl kan surrealistisch, existentialistisch, kafkaesk en postmodern genoemd worden. Being John Malkovich (1999), geregisseerd door Spike Jonze, ging over een luik in een kantoor dat toegang biedt tot het hoofd van de beroemde acteur uit de titel. Adaptation (2001), eveneens door Jonze, liet ons zien hoe een scenarioschrijver genaamd Kaufmann verstrikt raakt in zijn eigen verhaal. En Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004), in regie van Michael Gondry, vertelde het verhaal over twee ex-geliefden die alle herinneringen aan elkaar operationeel laten verwijderen. Deze drie films kenmerken zich, behalve door een extreem gelaagd en vervreemdend verhaal, ook door een visuele sprookjesachtigheid (met dank aan Jonze en Gondry, die beide ooit begonnen als makers van MTV-clips) en een gezonde dosis tragi-humor die de zwaar-conceptuele vertellingen zowaar heel menselijk wist te maken. Beide elementen ontbreken in Synecdoche, New York, de eerste films die Kaufmann niet alleen schreef, maar ook zelf regisseerde.

De cast van Synecdoche, New York mag indrukwekkend genoemd worden: Catherine Keener, Samantha Morton, Michelle Williams, Jennifer Jason Leigh en natuurlijk Philip Seymour Hoffman. Door velen wordt Hoffman als de beste filmacteur van het moment gezien en in de hoofdrol van deze film maakt hij die naam weer meer dan waar. Als hypochondrische theater-regisseur is hij zeer overtuigend. Aan het begin van de film is er, zeker in de interactie tussen hem en Keener, nog wat van een tragi-komedie voelbaar. Maar al gauw wordt elke luchtigheid in de kiem gesmoord door misselijkmakende beelden (zweren, puisten, tandvleesoperaties) en een duizelingwekkende conceptualiteit. In vorige Kaufmann-films waren de briljante ideeën zo goed invoelbaar en overtuigend, omdat ze werden gegoten in lucide sprookjes vol menselijke emoties. Synecdoche, New York is daarentegen afstandelijk, berekenend, rauw en nagenoeg humorloos. Alleen de dromerige jazzy muziek van bekend film-componist Jon Brion (o.a. Magnolia, Eternal Sunshine) weet nog af en toe voor een beetje contrast te zorgen.

'Synecdoche' betekent een deel dat naar een geheel verwijst, of vice versa. In Synecdoche, New York verwijst alles naar elkaar en uiteindelijk niets ergens naar. Caden Cotard is ontevreden over de theaterstukken die hij regisseert, omdat hij er niets van zichzelf in kwijt kan. Wanneer zijn vrouw en dochter naar Berlijn vertrekken en hij een prestigieuse theaterprijs wint, besluit hij al zijn geld en tijd te steken in een voorstelling die het leven laat zien zoals het is. Hij huurt een gigantische loods midden in New York en bouwt daarin een deel van New York na, met gebouwen en straten waarin het leven buiten de loods wordt nagespeeld. Cotard zelf en zijn vriendinnen worden ook weer door anderen nagespeeld. Maar onvermijdelijk moet er in de loods weer een andere loods gebouwd worden, waarin de acteurs die de mensen buiten de eerste loods spelen weer door andere mensen worden gespeeld. Zo ontstaat er een oneindig droste-effect waaruit niet te ontsnappen valt. Fictie en werkelijkheid gaan een onontwarbare kluwen vormen, de schijnbare logica van tijd en ruimte komt op haar kop te staan en identiteit wordt een spel waarvan de regels constant veranderen.

Synecdoche, New York is zonder twijfel de meest postmoderne film die ik ooit heb gezien. De vorige films van Kaufmann bevatten ook een hoop postmoderne elementen, maar wisten altijd door de conceptuele waanzin heen te breken met liefde en menselijkheid als (voorlopige) antwoorden. Volgens Synecdoche is het alleen nog maar de dood die in het zinloze toneelstuk dat het leven is structuur weet aan te brengen. Dat maakt Synecdoche, New York tevens tot een van de meest pessimistische films die ik ooit heb gezien. Gelukkig kan en wil ik er niet in geloven. Kaufmann doet dat blijkbaar wel, want deze film komt zeer oprecht en authentiek over. Hij zal het niet voor niets zelf hebben willen regisseren, dit is zijn persoonlijke project. Ik ben zeer benieuwd hoe deze film eruit had gezien wanneer een Jonze of een Gondry zich ermee bemoeid hadden. Waarschijnlijk subtieler, kleurrijker en opener. Waarschijnlijk meer zoals het leven naar mijn idee is.

Bron: http://kasblog.punt.nl/


avatar van Baldur

Baldur

  • 681 berichten
  • 2684 stemmen

Wat een vage, bizarre film was dit. Op momenten heel geestig, soms humoristisch en best goed bedacht, maar over het geheel had ik meer zoiets van: 'waar kijk ik naar...'. Nah, had hem een stuk anders voorgesteld. Aparte film. 2.5*


avatar van Chimpz

Chimpz

  • 158 berichten
  • 188 stemmen

De eerste keer dat Charlie Kaufman (schrijver van ondermeer Eternal Sunshine of the Spotless Mind en Being John Malkovich) regisseert en het is simpelweg kort samen te vatten: Kaufman heeft een regisseur nodig die hem een beetje kan tegenhouden. Kaufman is volledig los gegaan op vlak van lagen in de film, symboliek, tijd, ... het is een overdaad en gewoon onmogelijk bij te houden. Ik geloof wel dat een mogelijke 2e, 3e, etc. etc. kijk elke keer een hoop nieuwe dingen zullen duidelijk maken, maar het is gewoon teveel hier. Er zitten enkele geniale dingen in (zoals de eindeloze loops van acteurs en het grote centrum), maar uiteindelijk is het te bizar, te artsy fartsy om het volledig te kunnen volgen, wat zorgt voor een minder aangename kijkervaring. Dat neemt niet weg dat de delen die ik wel snapte of waar ik een duidelijk beeld rond kon vormen/theorieën rond kon verzinnen wel weer erg goed zijn.


avatar van Norma

Norma

  • 3463 berichten
  • 5078 stemmen

Chimpz schreef:

Ik geloof wel dat een mogelijke 2e, 3e, etc. etc. kijk elke keer een hoop nieuwe dingen zullen duidelijk maken, maar het is gewoon teveel hier. Er zitten enkele geniale dingen in (zoals de eindeloze loops van acteurs en het grote centrum), maar uiteindelijk is het te bizar, te artsy fartsy om het volledig te kunnen volgen, wat zorgt voor een minder aangename kijkervaring. Dat neemt niet weg dat de delen die ik wel snapte of waar ik een duidelijk beeld rond kon vormen/theorieën rond kon verzinnen wel weer erg goed zijn.

Dat omschrijft goed de verwachting die ik bij deze film heb, deels op basis van de trailer. Desondanks zie ik er enorm naar uit om hem te zien, al is het alleen maar vanwege het acteerwerk en vanuit de ijdele hoop hem redelijk goed te kunnen volgen


avatar van kos

kos

  • 45363 berichten
  • 8080 stemmen

Acteerwerk is inderdaad absoluut niks mis mee, en de vorm is best geinig. Het is niet echt gemakkelijk de film te volgen, maar het is te overdreven om te zeggen dat het een compleet warrig iets is.

Het is gewoon niet echt heel boeiend om al die meta-psychologie ook echt tot in den treure uitgewerkt te zien. Dat is een beetje het probleem van de film.

Maar ik moet er bij zeggen dat ik dat bij zo'n beetje alle Kaufman ideetjes heb. Het is 10 minuten leuk en dan heb ik het al wel weer gehad.


avatar van Sven Vermant

Sven Vermant

  • 470 berichten
  • 4100 stemmen

Is er al iets bekend over de DVD release in Nederland?


avatar van Reinoir

Reinoir

  • 682 berichten
  • 449 stemmen

ik lees voornamelijk negatieve meningen, zonde, ik ga hem binnenkort zien, en hoop het beste ervan