Synecdoche, New York (2008)

Ik lees hier overwegend positieve recensies anders.

Een beetje vreemde film maar wel erg lekker.

Deed me zoals gezegd bij vlage een beetje denken aan de meester himself:David Lynch

Ja, mja, en uiteindelijk toch mnee.

Eerste anderhalf uur is goed tot gaaf. Zwenkt een beetje tussen de beide in, soms is de humor geslaagd, soms is het absurde geweldig, bij momenten werkt het dramatisch ook.

Laatste half uur vond ik alleen een redelijke domper. Kaufman gaat mij deze keer wat te ver met z'n schrijver/auteurs wereldje. Je kan ook iets té gefocused zijn op jezelf en je werk, zeker van hem pik ik het wat minder, en al helemaal als er allemaal zeer gewichtige themas aangehangen worden. Heb niet eens de zin om er verder achter te gaan of het allemaal uit te pluizen, wat ik opving was nogal interessante "ouwelullen" filosofie vrees ik, met het toneel dat de echte wereld wordt, mensen die acteurs zijn die mensen spelen yadayada.

Maar wat Kaufman vooral bewijst is dat je met een geniaal script ver komt, maar het nooit garant zal staan voor een geweldige film. Wat mij betreft legt hij het werk als regisseur gewoon weer neer en laat hij het over aan meer getalenteerde personen. Het absurde gedeelte had zeker een betere regisseur nodig, de geniale setting het laatste uur al helemaal. Wat wordt er weinig mee gedaan, grote schande!

Verder ironisch dat deze film leidt aan hetzelfde euvel als vele andere simpele comedies. Het einde moet steeds een hoop dramatischer, ook in deze film hielp het het eindresultaat niet bepaald positief vooruit.

Best wat gelachen, genoten van de absurde scenes, sterk acteerwerk ... maar het einde is eigenlijk een stevige sof en Kaufman is niet echt een geweldig regisseur.

3.5*

Okay, that's just pushing it!

Helemaal mee eens: de film is onnavolgbaar en lijkt zó erg over alles te gaan, dat het uiteindelijk over niets gaat. Máár: ook dat heeft toch zeker zijn charme; Synecdoche, New York weet me dan ook meer te verwonderen dan te irriteren. Kaufman is een hele goeie scenarioschrijver, die wellicht ietjes te ver ging met deze film, maar die me toch zeker heeft weten te vermaken.

Net gekeken, tja...het zal me wel ontgaan. Zal wel prachtig zijn voor sommigen, maar ik kan er niks mee. Waar gaat het over? Ik probeer iets te volgen maar dat lukt niet. Sprongen in tijd, dingen die niet afgemaakt worden (ziekte). En dan de personen die de hoofdpersonen vervangen in het toneelspel en dan het einde. Wat is er gebeurd?

Dat mensen hier zo lovend over zijn...Ik sta open voor allerlei zaken, maar dit volg ik niet.

Wat moet ik hier van denken? Ik ben duidelijk de enige niet met twijfels, als ik de commentaren hier zo nalees.

Ik denk dat ik het echt wel een goede film vind, ook al heb ik na mijn tweede kijkbeurt (eerste keer was een heel slaperige visie op het filmfestival van Gent, gisterenavond keek ik gelukkig met een frisser hoofd ) nog steeds geen vat op de film. Of althans niet op de verschillende betekenissen die ik op verschillende tijdstippen aan de film toedichtte, want voorlopig lijken ze nog niet te passen in één vastomlijnd verhaal. Net als Voskat78 wil ik er even David Lynch bij halen. Qua warrigheid haalt Synecdoche, New York voor mij bij momenten zeker en vast het niveau van een gemiddelde David Lynch-film. Ik hou ervan om bij Lynch - één van mijn lievelingsregisseurs - telkens weer opnieuw op zoek te gaan naar nieuwe puzzelstukjes om het allemaal te laten kloppen, het is een aangename uitdaging om zijn prachtige films keer op keer te bekijken. Ik weet niet of dit ook het geval is voor Synecdoche, New York. Ook al ga ik de film ongetwijfeld nog eens opnieuw bekijken, ik voel niet de drang om hem meteen aan te schaffen van zodra de dvd in de rekken ligt of om deze avond opnieuw naar de cinema te gaan. Waar Lynch naast zijn raadselachtigheid ook een erg aparte dromerige sfeer weet op te wekken (d.m.v. belichting, vreemde decors, bizarre personages, heerlijke etherische muziek,...), valt Synecdoche, New York vormelijk een beetje tegen voor mij. Kaufman pakt het visueel/auditief allemaal erg rechttoe-rechtaan aan, wat ervoor zorgt dat ik tjidens het kijken veel meer inspanning zat te leveren om er toch maar een touw aan te kunnen vastknopen. Lynch zijn films bieden mij naast de speurtocht vooral een intense audiovisuele ervaring, zijn betere films (Eraserhead, Lost Highway, INLAND EMPIRE) dompelen je echt onder in een wereld zoals je die nog maar zelden zag of ervoer. Dit laat mij toe om tijdens het kijken vooral te 'genieten' van zijn films.

Ik wil nu niet zeggen dat ik niet genoten heb van Synecdoche, New York, want dat heb ik absoluut gedaan. Zo is het bijvoorbeeld zo'n film waarbij je smakelijk wil lachen om de goede grappen, om vervolgens die lach meteen terug in te slikken omdat je beseft hoe schrijnend het eigenlijk allemaal wel is. Het is bij momenten echt bijzonder bitter met een lichte zoete toets. Ik hoorde dat Kaufman vrij veel autobiografische elementen in de film stak; dit maakt het allemaal wel een beetje navelstaarderig, een beetje te sentimenteel-hoogdravend. Maar tegelijk denk ik wel dat iedereen zich voor een deel kan herkennen in Caden's paranoïde en depressieve gevoelens/ideeën, zodat je toch wel betrokken genoeg blijft.

Alhoewel ik ergens vermoed dat Kaufman teveel hooi op zijn vork heeft genomen (de laatste helft van de film krijgt hierdoor zo'n bizar versneld/warrig tempo in vergelijking met de eerste helft, dat ik niet weet of dat goed is; aangezien ik de eerste helft echt wel erg mooi vond), laat de film wel een diepe indruk na. Hij intrigeert en zet je aan het denken, altijd een knappe verdienste.

4*

bagger, ik hou best van een wazige film. Ik heb met veel plezier mening film van antionini, lynch en ook van kaufman gezien... Maar dit soort door elkaar gehusselde semi-artistieke onzin hoef ik niet te zien. Ik heb als stelregel dat ik nooit een film afzet, maar ik heb het met deze film wel gedaan.

Het eerste gedeelte was leuk ook wel best aardig, maar daarna was het een soort van spel tussen mij en de regisseur waneer ik de film af zou zetten. Hoeveel meer van dit soort troep ik nog zou pikken...?

Bagger!

Ik kom er niet helemaal uit nog, zal deze nog vaak moeten zien. Voorlopig 3 sterren. Er zaten een hoop dingen in die mij bevielen, maar Kaufman maakte ook menig vreemde keuzes in de film mijn inziens. Ik weet nog niet of ik die wel zo waardeer.

27 augustus volgens de site van paradiso.

Bedankt voor de info.

Geef niet geregeld vijven voor films.

Deze film verdient het weldegelijk. Briljant en prachtig.

Philip Seymour Hoffman speelt opnieuw een prachtige rol.

Lof en complimenten!!

Ik heb deze fim gekeken, en verbaas me over de overdreven positieve reacties.

Het zijn juist dit soort reacties die me een film willen laten kijken.

Deze film echter, is het aanzien niet waard.

Buiten het feit dat de verhaallijn kinderachtige en ver gezochte wendingen heeft, zou een schyzofreen in zijn beste doen de tenen krommen bij het zien van deze film

Je zit te kijken en tegelijk jezelf af te vragen, waarom je in vredesnaam de film op laat staan.

In het kort.

Langdradige film, die geen minuut boeit.

Van mij een dan ook geen punten, want dit soort films zouden eigenlijk verboden moeten worden.

Lekker zo'n genuanceerde mening

Ik vond het een topfilm, echt van genoten. Hou wel van die films die je nog een keer moet zien, en waar je nog wel een weekje mee in je hoofd rondloopt. Net als bij een goed boek.

Werd geen moment meegetrokken in de wereld van Caden, waardoor het een afstandelijke boel werd (en een lange zit bovendien). Synecdoche, New York zit vol met leuke vondsten (het dagboek), grappige situaties (de therapeute) maar gaat ten onder aan pretentieus geneuzel dat onecht en bedacht overkomt. Een zielloos gebeuren derhalve, en daarmee een grote teleurstelling.

1,5*.

Verrek, Charlie Kaufman. Dat is alweer een tijdje geleden. De bizarre scripts die hij schreef voor onder andere Being John Malkovic en Eternal sunshine of the spotless mind zijn nog steeds beroemd en omstreden, en te oordelen naar zijn regiedebuut Synecdoche, New York, worstelt Kaufman zelf ook met zijn pogingen om zichzelf te overtreffen in orginaliteit en absurdisme.

In een nogal volgeladen twee uur komen zo'n beetje alle plotwendingen, filosofische bespiegelingen en filmtechnische trucjes voorbij die je in één film kan stoppen. Veel kunstgrepen zijn schitterend en/of hilarisch, maar toch kreeg ik regelmatig de indruk dat Kaufman wel een onzekere, sexueel verwarde man moet zijn, die iets te hard probeert een film te maken die alles (maar dan ook alles) omvat, zodat mensen zijn genie zullen erkennen. Dit geforceerde wordt grappig genoeg grotendeels ondervangen door het feit dat juist deze worsteling met leven, vrouwen en kunst precies is waar de film over gaat, en de motieven vormen voor het hoofdpersonage Caden (P.S. Hoffman, eindelijk weer eens in een écht vreemde rol). Op die manier onstaat er een film die constant rondjes draait om zichzelf, en waarin ieder detail gelijk is aan het geheel en het geheel slechts een detail is van wat er allemaal speelt boven en onder de oppervlakte.

Degenen die het soort logica zoals ik hierboven tracht te omschrijven saai vinden, of verwarrend, kunnen Synecdoche gerust overslaan. De rest zal een volkomen unieke film zien met een sublieme cast, sterke absurde humor en legio geslaagde emotionele vuistslagen.

Ik kan het echter geen meesterwerk noemen: twee uur dit tempo is toch wel een beetje te veel van het goede, en de defaitistische grondhouding van het verhaal (je zult nooit antwoorden, geluk of rust vinden, etc.) is uiteindelijk eerder vermoeiend dan beklemmend. Toch denk ik niet dat ik dit jaar nog veel films zal zien die zo ver met hun kop boven het maaiveld durven uitsteken als deze.

De constante vergelijking op deze site met het werk van David Lynch (met name Inland Empire) verbaast mij nogal. Misschien is het omdat de gemiddelde leeftijd alhier nogal aan de lage kant is en de kennis van filmgeschiedenis niet verder rijkt dan de late jaren tachtig, hoogstens, maar een regisseur met wiens werk Kaufman veel meer overeenkomsten vertoont dan met Lynch is volgens mij (de hier door niemand genoemde) Woody Allen.

In een van de intelligentse recensies van Synecdoche, New York, in The Guardian, wordt mijns inziens terecht gewezen op een scene aan het eind van Annie Hall waarin twee acteurs, gedageslagen door Allen zelf, een situatie uit zijn persoonlijke leven naspelen. Tevergeefs natuurlijk, het effect is teleurstellend. Bovendien doet Synecdoche erg denken aan Deconstructing Harry waarin de hoofdpersoon in discussie gaat met de personages uit zijn fictie.

Sowieso lijkt Synecdoche bij vlagen op Woody Allen zonder de verlichtende humor, zodat alleen het defaitisme, nihilisme en narcicisme overblijft (kijk ook maar eens naar Stardust Memories trouwens, opnieuw, veel overeenkomsten).

Met Davidn Lynch' bitterzoete cul de sac's en labyrintische nonsens (hoe subliem soms ook) heeft Synecdoche volgens mij niets te maken. Kaufman hoort veel meer in de traditie van Ingmar Bergman en Woody Allen thuis en heeft met Synecdoche, New York een tijdloos meesterwerk afgeleverd dat (want zo gaat dat met meesterwerken) volledig over het hoofd werd gezien bij de oscars e.d. en vervolgens over twintig jaar beschouwd zal worden als een document dat een tijdperk definieerde.

77 berichten | 14 meningen 1

Wat de ganse cast, met Philip Seymor Hoffman vooraan, hier doet is bijzonder indrukwekkend.

Maar de ganse opzet van de film en ook het verhaal is niet mijn ding, vandaar ook de lage score.

Dit gaat mijn intelectuele vermogen iets te boven om in 1 keer te begrijpen .

Er word erg goed geacteerd (Hoffman),de film is bij vlagen grappig en daardoor is het zelfs als het veel te vaag word toch redelijk leuk om te zien, ga ik weer eens kijken als ik een keer wat te veel domme aktie gezien heb.

Ik kan deze film niet aanbevelen, maar tegelijkertijd zou ik nooit iemand afraden deze film te zien...

Tuurlijk wel: iedereen die van intelligente, absurde films houdt, moet Synecdoche, New York zeker gaan zien! Iedereen die van hersenloze actiefilms houdt moet hier met een grote boog omheen lopen, en iedereen die er een beetje tussenin zit moet het maar voor zichzelf beslissen. Zo

eindelijk dan gezien. hoewel het eerste deel mij niet helemaal wist te boeien, werd ik dan toch langzaamaan meegesleept in de waanzin van caden. het einde is wat vaag, maar verder een ijzersterke 'mindfuck'.

Bij vlagen stukjes gezien die ik geniaal vond. Maar ik kon er werkelijk na een minuut of 50 geen touw meer aan vast knopen. De tijdslijn, het verhaal, de acteurs die andere acteurs speelde en wanneer was het nou een repetitie en wanneer nu niet?

Er zit soms maar een heel dun lijntje tussen het moeilijk doen om het moeilijk doen en moeilijk doen om iets geniaals neer te zetten. Als het net lukt is het geniaal. Deze keer denk ik dat het juist net níet gelukt is en het sterft in eigen moeilijkdoenerij.

Met iets meer logica en/of duidelijkheid was dit een meesterwerk geweest.

Misschien wel de meest vreemde film die ik ooit heb gezien.

Omdat ik de film nog niet helemaal kan plaatsen kwa verhaal geef ik nog geen stem uit.

Erg interessante en tragische film ondanks dat ik hem (nog niet) niet geheel kan bevatten. Zeker 1 voor de herkijk though.

Ik heb hem in eerste instantie gekeken omdat Eternal Sunshine een van mijn favoriete films is. Deze is toch wel heel anders. Ik weet dan ook niet zo goed wat ik met deze film moet. Ik ben wel wat gewend, maar ik kon er echt helemaal niet bij. Maar achteraf liet de film me niet meer los. Ik zit er nu nog steeds mee in m'n hoofd

Vreemd maar toch heel indrukwekkend.

Ik vond deze film geniaal, maar merk dat ik nu, bijna een jaar later, alweer een heleboel informatie kwijt ben. Hoogste tijd om hem nog eens te zien. Dit is gelukkig zo'n film die zich daar perfect voor leent.

Na de tweede keer kijken vind ik hem zelfs nog beter! Het een is lang moraal betoog, maar zó vernuftig in beeld gebracht! Het lijkt één lange mailaise, terwijl de boodschap juist vrij positief is. Onbegrijpelijk dat deze film zo weinig credit heeft gekregen.

Het leuke van Kaufman is, dat hij niets aan het toeval overlaat. Daardoor is het altijd leuk om achteraf naar verwijzingen te zoeken. Klein voorbeeld; De naam 'Caden' betekent 'strijder' en google maar eens op het syndroom van Cotard.

Dit korte filmpje is leuk om naar aanleiding van Synecdoche, New York te kijken.

Denk je maandagavond nog net even lekker van een mooie film te gaan genieten....pffff...Niet dus!!

Charlie Kaufman (okay huiswerk niet goed gedaan, maar bleek dus de scenarioschrijver van Being John Malkovich en Eternal Sunshine Of The Spotless Mind).

Nou dat verklaart dan tevens waarom ik aan dat andere -ik heb geen inspiratie dus maak ik daar maar een film over-geval: Adaptation.

Verder lijkt het op een totaal mislukte woody Allen, een nog saaiere variant op mijn toch al niet favoriete Fellini-film Otto E Mezzo en het lezen van het oeuvre van Peter Handke en die vreselijke film Hurlybury van een paar jaar geleden.

En kijk die mislukte Fassbinder-gedrochten als Warnung Vor Ein Heiligen Nutte er maar eens op na.

't Is al vaker gedaan.

Film als middel tot zelf-expressie.....tsja maar mag er voor het publiek ook nog wat aan zijn.

Ik kreeg hier spontaan irriterende jeukende bultjes van.

Enige vergelijking met Woody Allen films heb ik in deze film totaal niet gezien. Vraag me af waar je dan op doelt.

Ik heb het eveneens niet ervaren als puur een middel tot zelf-expressie, maar juist als een boodschap die voor ieder mens op kan gaan. Neem de regie over je eigen leven, wees geen figurant en wacht niet af. Je creëert je eigen lot.