Meningen

Het bekende trio uit de reeks, want Spike doet weer mee. Dit keer gaat Tom vissen en krijgen we niet alleen een strijd om de vis maar ook tussen Tom en Spike natuurlijk. De beginanimatie is heel mooi gedaan, details die je in latere korte animaties niet snel tegenkomt. Toch niet met die warmte en charme. Een leuke film, al is dit niet hun beste.

Tijd voor herziening. De film beviel me maar matig vroeger. Nu kon ik het verhaal van Tennessee Williams beter waarderen. De verfilming van zijn 'A streetcar named desire' is beter geslaagd, bij Cat on a hot tin roof is het theater meer blijven hangen. Het verhaal van een familie die samenhangt met leugens en façades. Tot ze niet anders kunnen dan die ballon te doorprikken. Ik moest meteen denken aan Festen en zelfs Knives Out.

Maar je merkt wel dat het soms wat stroef loopt. Tennessee Williams was niet blij met het script dat net te veel had geknipt of veranderd aan zijn toneelstuk. Ook Paul Newman was daar niet blij mee, omdat hij net had verwacht dat het een verfilming van het bekende stuk zou zijn. De strijd tussen theater en de filmwereld. In de ogen van Williams was zijn verhaal gecensureerd, voor de jury van de Academy Awards (waar het geen enkele nominatie kon verzilveren) was het nog te controversieel.

De film start nogal koel. Het duurt even voor het pas interessant wordt. Irritante kinderen, iedereen praat vooral naast elkaar met een masker op en het zijn geen van allen sympathieke mensen. Pas als Brick met Big Daddy in dialoog gaat, wordt het pas boeiend. Je ziet waar het talent zit in de film. Het kan deels wel dat niveau behouden, maar dat theatrale, zelfs voor een film uit de jaren '50, doet de film niet altijd goed. De kracht ligt in het verhaal met een paar sterke acteurs. De eer is vooral te danken aan de geprezen Tennessee Williams, minder aan de film.

Dubbel gevoel bij deze film. Het was toch wel wat een teleurstelling met iets te veel blabla dan een echte horrorfilm. Het is pas in de 2e helft van de film dat het wat op gang geraakt. Tegelijk werkt het veel met suggestie en zijn sommige shots best wel mooi gemaakt. Maar het is niet zo verfijnd of doordacht allemaal. Tegelijk heeft de film wel wat mysterieus. Maar echt genieten is het ook niet, de film is wel wat verouderd. Je ziet wel de invloed op latere films, maar dat is leuker voor die films dan voor de kijker.

Een heerlijke over de top B-film waar het gebrek aan budget en acteerwerk wordt gecompenseerd door absurde situaties, droge humor en zelfrelativering. Zo'n 'wat ben ik nu weer aan het zien' film die voldoende verrast doordat het zo raar gemaakt is, dat je je niet zo snel druk maakt om de mindere kwaliteit. Gelukkig past dat wel bij het genre en is het niet slecht dat er buiten de lijntjes wordt gekleurd.

Nogal een drukke animatie met een hoop nonsens. Ik dacht even dat het de jaren '60 waren met al die psychedelische dingen op de maan. Visuele grappen die niet altijd werken en het hoofdpersonage is ook niet meer dan een kat zonder persoonlijkheid.

Een Tarantino wannabe die toch wel z'n best doet. De film lukt het nooit om helemaal te overstijgen naar topniveau, maar blijft de nieuwsgierigheid wel trekken. Enkele opvallende grapjes zoals de cd van Bruce Willis in de auto. Verder het vergelijk met Tarantino nog maar eens opgooien. Zie bvb Pulp Fiction en Reservoir Dogs. Hier blijkt toch (los van de kwaliteit van Tarantino) dat het niet evident is om iemands stijl over te nemen. Of te kopiëren. Alles is aanwezig, maar mist de nodige kruiden. Een gemiste kans.

Het verhaal zelf is het sterkste aan de film. Een creatieve bedrieger die kat en muis speelt met de FBI en aan de hand van leugens en fraude een geweldig leven leidt. De film begint ook mooi met een prachtige title sequence, gemaakt met speelse 2D animatie. Die gaf me alvast zin in de film, al werd dat nadien nooit helemaal ingelost.

Leonardo DiCaprio doet in het begin wat aan overacting, maar verder doet hij het best wel goed als Frank Abagnale Jr. Tom Hanks doet het dan weer minder en lijkt op automatische piloot. Slecht is het niet, hij is een goeie acteur. Maar zijn rol is nergens speciaal en ik mis ook de echte chemie tussen Hanks en DiCaprio. Andere grote namen als Christopher Walken en Martin Sheen lopen er wat verloren bij. Amy Adams is er ook bij in het begin van haar carrière. Weliswaar hier nog in een klein rolletje.

Catch me if you can is vooral een entertainende film dankzij het verhaal en Steven Spielberg kan er wel wat vaart in brengen. Maar speciaal wordt het nooit.

Het idee is wel leuk. Een piloot wil zich gek laten verklaren om niet te meer te moeten vliegen, maar je bent pas gek als je wel vliegt. Een Catch-22 waar hij dus onderuit moet geraken. Helaas wordt het al snel minder en zoekt de film een weg tussen antioorlogsfilm en komedie, zonder in beiden te slagen. Niet moeilijk dat deze film ondanks bekende acteurs, gaandeweg wat vergeten is geraakt tegenover andere gelijkaardige titels. Hier en daar volgt nog wel een glimlach en een mooie scène, maar meer niet.

Zonder het gedeelte van de computers had dit een goeie rampenfilm geweest. Het heeft veel weg van Day after tomorrow. De natuurelementen zijn hier wel geloofwaardiger. In DAT komen de rampen nogal snel van de ene dag op de andere. Hier komt het wat trager met niet zozeer een nieuwe ijstijd, maar wel geloofwaardiger verschillende stormen die heviger worden door de opwarming van de aarde. Acteerprestaties zijn niet altijd even goed, maar dat zal met het mindere budget te maken hebben om betere namen te trekken. De special effects mogen gerust naast die van DAT liggen. Zeker als je het prijskaartje bekijkt...

Zeker geen slechte actiefilm, die wel tot z'n recht had gekomen als hij niet overkwam als een computerspelletje. De special effects zijn te overdreven. Verder heb ik wel genoten van de film, zodat ik gerust 2,5 sterren kan geven. Maar dan meer omdat hij leuk overkwam dan voor de kwaliteit.

Een voor Aronofsky normen mainstream film, een verschil met films als Requiem for a dream, Black Swan of Mother! Toevallig was hij bij deze film geen producer en hier wel. Caught Stealing moet het meer dan voordien hebben van het verhaal en de kleurrijke personages. Het lijkt wel een Guy Ritchie film in New York. Het is niet even sterk als die Ritchie films, maar er gebeurt gelukkig wel genoeg om het boeiend te houden. En Aronofsky kan de aandacht lang genoeg vasthouden. Hier en daar mocht het van mij nog wat rauwer, maar heb er wel van genoten. En het is altijd leuk om tegenwoordig nog eens een stand alone film te zien als dit.

Mooie film met Jennifer Lawrence die met zichzelf (en haar gezondheid) worstelt als ze herstelt na haar dienst in Afghanistan. Het werkt wel met Brian Tyree Henry, die er trouwens een Oscarnominatie voor kreeg. Een film als dit kan al snel in clichés vervallen, maar het probeert karakter in de personages te leggen zonder de sensatie op te zoeken. Daardoor valt de film niet hard op en is het verhaal nogal traag. Maar dat heeft evengoed haar charme.

De film is eigenlijk een lange kortfilm. Met 5 fragmenten en een rode draad erdoor kijkt de film ook helemaal niet als een langspeelfilm, maar daarvoor is het niet bedoeld denk ik.

De makers worden hoog gewaardeerd. Hun vorige kortfilm Oh Willy is (volgens een artikel van Cinenews uit 2018) de meest gelauwerde Vlaamse film ooit. Ze zijn ook zeer succesvol in de reclamewereld met één van de bekendste reclamefilmpjes van de voorbije jaren in Vlaanderen als het stressmannetje van De Lijn dat de quote 'Hier, nen euro' Vlaanderen heeft ingestuurd. De stijl van het stressmannetje zie je ook hier in Ce Magnifique Gâteau terug. Het buitenland heeft het talent van vooral Emma De Swaef gezien. In 2019 werd bekend dat ze mag zetelen in het comité van de Academy Awards.

De filmpjes zijn met momenten absurd. Met de nodige humor in verwerkt willen ze met de korte animatie de zwarte bladzijde in beeld brengen van de rol van België in de kolonie. Zonder een documentaire te willen zijn of het gehele relaas te doen van de koloniejaren, hebben ze op amper drie kwartier alvast enkele dingen in beeld gebracht. Het is nog altijd straf dat over die periode en de manier hoe de Belgen in de kolonies te werk gingen, zo weinig documentaires of films gemaakt zijn. De recente documentaire 'Kinderen van de kolonie' en de aanpassingen in het Afrikamuseum in Tervuren zijn alvast een goeie stap in de richting.

De animatie is goed gedaan. Straf dat ze een dergelijk thema zo in beeld kunnen brengen met animatie, zonder dat het geromantiseerd wordt of te melig is. De omnibusvertelling zorgt wel mee dat het fragmentarisch blijft. Eigenlijk is het wat te lang voor een kortfilm en als langspeelfilm is het geen geheel.

Een rauwe gevangenisfilm, al is het soms echt wel te cliché. Het concept is wel boeiend en de relatief harde scènes brengen er wat tempo in. Maar sommige figuren in de gevangenis zijn echt wel irritant. Het is te braaf in verhouding met een Natural Born Killers bvb (waar ik om één of andere manier aan moest denken). Leuk om een keer te zien, maar meer is het ook niet.

De fantasiewereld is vrij mooi gedaan, al zijn het te korte flarden soms om er echt in mee te gaan. Het gedoe aan die machines valt nogal mee, het speurwerk zelf is dan weer saai. Als je door de fantasiewereld kijkt, is het een vrij standaard thriller. Lopez doet het wederom vrij goed. Een topactrice zal ze nooit zijn, maar sommige rollen (zoals deze) liggen haar wel. Al bij al een goeie film die misschien wat verouderd is ondertussen (oa de special effects), maar nog wel leuk is om zien.

Tja, als tussendoortje is dit nog net te doen. Het verhaal heeft de spanning in huis om er een leuke film van te maken.Vergelijk de telefoon met een autobus en je hebt speed. Stoppen is geen optie. Maar dan nog heb je meer nodig dan enkel een gsm. En je zou denken dat met Jason Statham een actiefilm niet slecht zou zijn. Maar de man doet in deze film amper iets. En het is een wonder dat hij het moet afleggen tegen Chris Evans en William H. Macy. Zelfs met een wapen lukt het hem niet. Scream lady van dienst is Kim Basinger die nooit een grote actrice zal worden. En Chris Evans die al overbodig was in Fantastic Four en daarna zelfs Push en Captain America om zeep hielp valt nog net mee hier, al is dat vooral omdat het niet slechter is dan in voorgenoemde films. Wel iets leuker is William H. Macy die de film nog ietwat kan redden. Regisseur David R. Ellis heeft toch al beter gedaan met de Final Destination films en Snakes on a plane en slaagt er nog net in om af en toe wat humor in de film te brengen. Maar dit zou een thriller moeten zijn en dat is het zeker niet geworden. Resultaat is een snelle hap, maar zeker geen goeie film.

Mooie film die de zelfde aanpak kent als Le Samouraï. Le cercle rouge is op zich een wat voorspelbare film. Vooral te verklaren door de vele gelijkaardige films rond het thema. Maar ondanks dat krijgen we toch enkele sterke momenten. Waaronder de heist zelf natuurlijk; En ik hou enorm van het kleurgebruik in deze film en het minimum aan muziek. Dat kan soms saai uitdraaien, maar in deze film bevordert het de spanning toch.

De film werd de laatste film van Bourvil die stierf in 1970. Van de bekende namen schiet enkel Alain Delon nog over, een man wiens acteerprestaties ik meer en meer kan waarderen. Ook de kleuren van regisseur Melville zijn prachtig. Een wat grijze filter met hier en daar zachte heldere kleuren. Vooral het lichtblauw springt hier uit. Alsof het opgenomen is in zwartwit met een getalenteerde werknemer van Technicolor. Het einde is atypisch voor Hollywood, maar ondertussen misschien al standaard voor de Franse evenknieën. Desondanks een film die er zeker staat en ondanks z'n lange duur kan blijven boeien.

Een film waar meer in had gezeten. Zendaya speelt de lead als (tennis)speelbal tussen twee vrienden/rivalen. Een film over tennis, maar vooral over liefde. En zoals dat wel meer gebeurt bij sportfilms, krijgen we een opgebouwde spanning dankzij een ultieme match die hand in hand gaat met de intriges die er zich naast spelen. De muziek van Trent Reznor helpt hierbij een handje.

De romantiek valt nogal mee, maar het thrillergehalte werkt wel. Ik moest bij de opzet en de combinatie tennis/thriller even denken aan Match Point van Woody Allen. Leuk om Zendaya eens iets anders te zien doen, ook al is dit hier niet haar beste filmrol. In de film Malcolm & Marie en de serie Euphoria speelt ze een pak beter.

Challengers is een bal op de lijn en ik geef het toch het voordeel van de twijfel. Echt top wordt het nooit, maar over de hele lijn is het best wel een aangename film.

Een film met een thema dat we al meerdere keren gezien hebben, meestal in de vorm van een Disneykomedie. Dit keer is het met 2 volwassen pubers (om het zo maar te zeggen) en een hele hoop 'fucks' in het script. Af en toe kan de film een glimlach veroorzaken, maar meestal is dit flauwe humor. De film kabbelt rustig verder met een typische moraal op het einde. Eentje om te vergeten dit.

Een film zonder echte verwachtingen moet ik zeggen. Ik verwachte weer een drama uit een dozijn, al had ik wel meer hoop met de regie van Eastwood. Die regie is niet slecht, maar Clint heeft wel beter films gemaakt. Ook Jolie is compleet miscast en past niet echt in de film. Wat wel goed is, is het script. Een verhaal dat meeslepend is en je tot het einde doet blijven gissen naar wat er nu gebeurd is. Jammer genoeg werden elementen als de politie-inquisitie en de moordenaar soms wat clichématig in beeld gebracht. Een jojo-film dus die de enige keer emotioneel is en de andere keer gewoon een kartonnen bord. Zeker geen topper al maakt dit soort film wel kans bij de Oscars. Al is het dit keer zeker (weer) niet verdiend.

Leuke film om te zien, maar kwalitatief geen hoogstandje. Het verhaal is niet slecht, maar is niet altijd even boeiend gehouden. Geen referentie voor de regisseur zeg maar. Affleck en Jackson spelen de rollen waar ze goed in zijn. Maar zeg nu zelf, een hond die blaft verdiend ook geen prijs. Als hij loeit als een koei en de boer met een emmer klaar staat, kunnen we verder praten.

Een Die Hard copycat die het vooral moet hebben van een groot budget en enkele bekende koppen. Als blockbuster gaat dit nog en het is soms wel genieten van de actie. Maar meer dan een goeie politiefilm is dit ook niet. Beetje schietwerk, wat intriges en een plot dat je al van ver ziet afkomen. Leuk om een keer te zien.

Ik ben wel van van Chaplin, wat helpt om de film goed te vinden natuurlijk. De film geeft een mooi beeld van Chaplin. Ik hoor hier het verwijt dat er te weinig aandacht ging naar z'n films, maar dat vond ik net een pluspunt. Die films moeten er net in, maar het zou al te gemakkelijk zijn om enkel z'n films op te noemen. Zo kan je van veel acteurs een biopic maken.

Robert Downey Jr maakt er een mooie Chaplin van. Ik ken Chaplin enkel maar van z'n films en reputatie, dus kan niet echt het vergelijk maken. Maar ik geloof hem desondanks, hoe de originele Chaplin ook mocht zijn. Enige nadeel was de oudere Chaplin. Die stukken werkten echt niet. Slappe dialogen en Downey Jr als oude Chaplin is ook niet echt wat het moet zijn. Jammer, want dat breekt het ritme wel uit de film eigenlijk.

Gelukkig valt de rest goed mee. Verschillende bijrollen waren ook wel goed gedaan, zoals Goudlas Fairbanks. Ik denk wel dat de film enkel zal scoren bij mensen die graag Chaplin zien. Want op zich zit er te weinig peper in de film om een breed publiek te kunnen bereiken. Misschien wel een gemiste kans, er zijn immers betere biopics en deze man verdiende dat wel. Maar hij viel op zich best wel mee en laat je het leven van Chaplin toch mooi zien, zonder hem echt belachelijk te maken.

Nieuwe kijkbeurt. Het blijft een film met gemengde gevoelens. Qua acteerwerk is het verre van hoogstaand. Nogal infantiel met momenten, de acteurs zullen dit niet snel noemen bij een overzicht van hun carrière. Maar ik moet toegeven dat Chappie zelf er wel goed uit ziet en die effecten best werken. Er is daar meer aandacht naar gegaan, dan naar de acteurs. Dus al bij al best wel leuk om te zien. De makers mochten er wel rekening mee houden dat er ook kijkers zijn die ouder zijn dan 10 jaar.

Een heerlijke mix van spanning, humor en romantiek. En daar zorgen Cary Grant en Audrey Hepburn excellent voor. Dat Grant al wat ouder geworden is (59 jaar op dat moment) is met momenten ook al goed om er even mee te lachen. Denk aan het leeftijdsverschil met de 25 jaar jongere Hepburn. Maar ook de scène onder de douche helpt zijn ouderdom op een sublieme manier te verbergen zodat het niet gênant wordt.

De film kan rekenen op een sterrencast en dat helpt wel. Het is een film dat draait over de vraag wie je eigenlijk kan vertrouwen en wie niet. Namen als James Coburn, George Kennedy, Walter Matthau en ook Jacques Marin zijn hier best in vorm. En ook achter de schermen zien we vakmensen. Regie van Stanley Donen (Singin' in the rain, Royal Wedding en Funny Face), cinematograaf Charles Lang (Some like it hot en Sabrina), editor Jim Clark (Midnight Cowboy en Marathon Man) en de heerlijke muziek van Henry Mancini (Pink Panther en Breakfast at Tiffany's).

Charade is niet de klassieker geworden helaas. Met de mix van spanning, humor en romantiek wordt het vergelijk al snel gemaakt met andere films. De verwijzing naar Pink Panther en Hitchcock is al een paar keer gemaakt. Nochtans verdient de film beter. Het is geweldig om te zien hoe alle personages zich verdacht maken en je als kijker toch ook met de vraag zit hoe de vork in de steel zit. En de humor werkt wel. De scène met Grant en de appelsien is hilarisch. En kleine dingen als Hepburn die het ijsje tegen Crant gooit of de douchescène zorgen steeds voor een glimlach. De romantiek valt ook goed mee. Beiden hebben een groot charisma en tegelijk nemen ze zichzelf ook niet al te serieus.

Onderschatte film, maar gewoon genieten van begin tot einde. Heerlijk om te zien.

Ik volg Spetie grotendeels. De film is wel goed gemaakt, maar gewoon saai. Vrij kartonnen personages en weinig opbouw en spanning. De dialogen zitten nog wel goed, maar onvoldoende om de film recht te houden. Acteerprestaties zijn ook niet echt hoogstaand. Hoe het komt dat dit een Oscar won. Muziek (voor die tijd zeer modern) en kostumering kan ik nog begrijpen. Maar beste film? Zal deels wel aan de concurrentie liggen.

De film kabbelt wat van wedstrijd naar wedstrijd zonder enige opbouw en voor je het weet zijn de Olympische Spelen daar en weet je dat het tijd is voor de laatste wedstrijd. Film gedaan.

De film is niet zo slecht, maar ik had er meer van verwacht. De versie met Gene Wilder is in elk geval veel beter. Johnny Depp maakt veel goed, hij is en blijft een goeie acteur. Maar de Wonka van Wilder was nog beter. Die versie dateert trouwens al van 1971. En als men een remake maakt na 34 jaar, verwacht je toch meer met special effects of leuke wendingen. Depp is hier meer een Michael Jackson, terwijl Wilder er een meer realistische Wonka van maakt. En goed dat ze Charlie in de titel vermelden of je was hem al vergeten na deze film. Wel een pluspunt zijn de mooie beelden in Burtonstijl. Maar als dat de enige verbetering is na 34 jaar, vind ik het maar zwak. Deze film komt me net als War of the worlds die ik vorige week gezien heb, over als een contractuele verplichting waar men meer had mee kunnen doen. 2,5 sterren.

Een zeer brave en politiek correcte film die zichzelf zo erg geforceerd heeft dat het gewoonweg saai wordt met momenten. Zeer eenzijdige weergave van de historische feiten die vooral Amerika propaganderen. Tom Hanks is gewoon standaard, Julia Roberts is slecht en enkel Hoffman brengt het er wel wat van af, maar z'n karakter is meer een karikatuur. Af en toe wat humor in de film, al is die niet sterk genoeg om de film nog te redden. Snel vergeten waarschijnlijk.

Een actiefilm die enkel probeert om z'n troef van humor uit te spelen. De 'actie' in de film merk je enkel op dankzij het grote budget door snelle auto's en explosieven te laten opdraven. De film moet het vooral van de humor hebben. Visuele 'foute' humor eigenlijk. Daardoor is de film te braaf voor een actiefilm en mikt het op een jonger publiek. Ik ken de originele reeks niet, dus heb geen idee of het dat ietwat benaderd. Al kan ik me deels een vergelijk maken met gelijkaardige tv-reeksen als The Avengers, The A-Team, McGuyver, Magnum PI of Miami Vice. Daarbij werd actie ook maar beperkt tot snelle achtervolging en choreografisch 'gevechten'. Geweld werd zoveel mogelijk geschuwd om ook een jonger publiek te trekken. Zoveel jaren liggen de normen iets anders en krijgen films als The Avengers en Charlie's Angels een veel te braaf beeld met zich mee. Het zijn komedies geworden, in plaats van de actieseries die jongetjes graag zagen. De filmversie van Miami Vice is wel met z'n tijd meegegaan.

De film kent nog wel leuke momenten en flitst gelukkig snel genoeg van de ene scène naar de volgende om te lang te blijven hangen bij foute momenten. Maar de 'oh my god' momenten zijn er net te veel om van een goeie film te kunnen spreken. Leuk om te zien naar 3 meiden in actie, maar het had toch iets steviger gemogen.

Nog een keer gezien, dit blijft een heerlijke film. Een mooie dosis van humor en actie. De film geeft perfect wat ik van een Charlie's Angels film kan verwachten.