menu

Cape Fear (1962)

mijn stem
3,60 (293)
293 stemmen

Verenigde Staten
Misdaad / Thriller
101 minuten

geregisseerd door J. Lee Thompson
met Gregory Peck, Robert Mitchum en Polly Bergen

Sam Bowden is een middelmatige advocaat die zijn ergste nachtmerrie uit ziet komen, wanneer Max Cady op vrije voeten wordt gesteld. De psychopaat Max Cady wil zijn lange strafblad wreken op de advocaat en zijn familie. Zowel Sam als zijn vrouw en dochter worden continu achterna gezeten en bedreigd door Cady. Volgens de wet staat Sam machteloos, maar hij weet het kat-en-muis spel zo te spelen dat een bloedstollende confrontatie niet uit kan blijven.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=dbf9G77IYIc

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van niethie
3,0
Vroeger eens op TCM gezien. Vond hem een stuk minder dan de remake van Scosese uit 1991. Mitchum speelt zijn rol goed en de sfeer was prima maar ik vond het toen allemaal een terughoudend en saai(ig) in tegenstelling tot de remake, al kan ik me voortstellen dat ze dertig jaar eerder minder konder maken dan in de tijd waarin de Scorsese/De Niro Versie uitkwam. Toch maar eens herzien...

3 sterren

avatar van dutchtuga
3,0
Teleurstellend origineel. Zonder de rol van Mitchum hou je een wel erg karig en onspannend filmpje over. Cape Fear is bijzonder weinig intens en ook visueel viel dit me tegen. Had meer noir-trekjes verwacht. De score van Bernard Hermann is uiteraard geweldig en houdt de film nog enigszins in stand. De remake van Scorsese is echt vele malen beter.
3*

avatar van erniesam
4,5
Ik was verbaasd te lezen dat veel kijkers van dit origineel uit 1962 de remake van Scorsese beter vinden.

Laat ik maar met de deur in huis vallen; ik vind de remake totaal overbodig, voegt niets toe, voorspelbaar en feitelijk slecht. Ik ben een fan van scorsese (raging bull, the age of innocense), maar zijn remake vind ik niets. Het is zo amerikaans als wat: bigger en "badder." Ik ben ook een groot fan van DeNiro, maar zijn Max Cady slaat nergens op. Hij zet hem neer als een ziekelijke, gewelddadige psychopaat met spreuken uit de Bijbel. Het is allemaal overdone en DeNiro maakt zich tot in het extreme schuldig aan overacting. Daarnaast vond Scorsese het nodig om het motief van Cady te versterken, door Nolte bewijsmateriaal tegen hem te laten fabriceren. Dit maakt de Sam Bowden van Nolte wellicht een geloofwaardiger slachtoofer van Cady, maar Bowden komt op de kijker zo toch wat onsympathiek over (zijn actie is wellicht begrijpelijk, maar wettelijk gezien strafbaar). De wraakacties van Cady op Bowden maken het zo minder heftig, minder goed tegen kwaad.

Het origineel uit 1962 is een meesterwerk. Men moet beseffen dat deze film gigantisch veel problemen had met de Britse censuur. Er zijn maar liefst 61 scenes verwijderd, veranderd of ingekort. Daarnaast was deze film bijzonder controversieel in 1962, want het draait om aanranding, verkrachting en zelfs kind misbruik. Geen enkele Amerikaanse film met zulke grote sterren tot die tijd kwam zelfs in de buurt van zulke vunzigheden. In hetzelfde jaar werd de verfilming van Nabokov's Lolita door Stanley Kubrick uitgebracht, hetgeen ook veel oproer veroorzaakte. Hierin draait het echter om pedofilie in het hoofd, terwijl in Cape Fear veel insinuaties te vinden zijn naar kindverkrachting. De film kan tegenwoordig zelfs nog schokkend overkomen, laat staan in 1962! De scene in de bar, waarin Cady vertelt over het weerzien met zijn vrouw na acht jaar gevangenis, blijft weerzinwekkend.

J.Lee Thompson, de regisseur van dit origineel, laat veel aan de fantasie over van de toeschouwer. Er is weinig fysiek geweld te zien (tot aan het laatste half uur) en dit komt de spanning ten goede. Niets kan zo in beeld worden gebracht als de fantasie dat kan. De plot van het origineel is veel interessanter dan de remake. Peck's Sam Bowden is feitelijk de goedheid zelve: hij heeft naar eer en geweten een getuigenis afgelegd tegen Cady, hetgeen ervoor zorgde dat Cady achter tralies beland. Cady weet zich zo binnen de kaders van de wet te manouvreren, dat Sam hem wettelijk niets kan doen. Sam wordt gedwarsboomd door zijn eigen middel, de wet, die hij gewoonlijk gesproken met liefde, eer en geweten verdedigd. Sam blijft lang in de onfeilbaarheid van de wet geloven en weigert buiten de wet te treden om Cady tegen te houden. Uiteindelijk ziet Sam zich genoodzaakt dit wel te doen en zodoende is het 1-0 voor Cady.

Het feit dat Cady Bowden schuldig acht voor zijn gevangenisstraf, doet feitelijk niet terzake. Een persoon kan zo verblind zijn door haat of zijn frustraties zo ziekelijk kanaliseren naar iets anders buiten zichzelf bedenkt van alles om zijn acties te rechtvaardigen. Dit gegeven is juist heel realistisch; een "psychopaat" heeft geen rationele verantwoording voor zijn daden, maar verzint zelf vaak iets om zichzelf beter te voelen. Dit maakt Mitchum's Cady zo angstaanjagend: hij is koel en berekenend, maar zijn acties zijn feitelijk onverklaarbaar en inhoudsloos. Hij is totaal onvoorspelbaar! Het is voor Cady waarschijnlijk een leuk tijdverdrijf: hij heeft zichzelf doen geloven dat Sam de schuld van zijn problemen is en kan verder aan niets anders denken dan wraak nemen. Hij is voor hem een spel waar hij plezier aan beleefd, precies zoals veel psychopaten bekend staan. De scene die dit het best illustreert is de laatste: Sam heeft Cady met een schot zwaar verwond en Cady wacht op hem om hem neer te schieten. Hij zegt: "Go ahead, I don't give a damn!" Cady was eigenlijk al dood, wie weet al voor hoe lang. Alles wat hij doet is om tijd te verdrijven. Zelden zo angstaanjagend personage in film gezien!

De strijd tussen goed en kwaad en het gebruik en misbruik van de wet, maken dit zo'n interessante film. Sam Bowden moet buiten de wet treden om "het kwaad" te stoppen en begaat hiermee een misdrijf. Het feit dat hij Cady op het eind niet doodschiet, verandert hier niets aan. Zijn intenties waren om iemand te vermoorden en het op zelfverdediging doen lijken. Zijn vertrouwen in de wet heeft een ernstige knauw gekregen en zodoende komt hij er niet zonder kleerscheuren vanaf. Hij en zijn "brave" gezinnetje hebben een levensles van Cady gekregen; het leven is niet altijd even mooi noch rechtvaardig.

Schitterend!

avatar van Brix
4,0
Het (m.i. geheel terechte) betoog van 'erniesam' , die het opneemt voor deze originele versie, is met hart en ziel geschreven.
Ik vond het boeiend, en ben het er helemaal mee eens.
(Ook) schitterend, net als de film!

avatar van erniesam
4,5
Gisteravond heb ik Cape Fear weer eens gezien. Heerlijk genoten! ER viel me nu echter iets op; een heel ongewone cut. Als Sam Bowden na zijn eerste ontmoeting met Cady thuiskomt, komt Nancy, zijn dochter, naar hem toegelopen. Ze begroet hem. Het volgende shot zien we beiden naar het huis lopen, terwijl Nancy al lachend zegt: "Anyway..." en verder nog wat babbelt. Het is duidelijk, dat er enige tijd moet zijn gepasseerd, maar dat zien we niet. Gewoonlijk gsproken wordt zo'n overgang gedaan in de vorm van een dissolve, maar dit betekent over het algemeen, dat het belangrijk is te benadrukken dat er enige tijd is verstreken. In dit geval zitten we te kijken naar een feitelijk onbelangrijke scene (althans, het voegt niet veel toe aan de plot, enkel dat het de goede verhouding tussen vader en dochter illustreert).

Een reden voor deze cut zou kunnen zijn, dat Thompson niet precies wist hoe hij de dialoog kon opstarten in dit shot. Daar komt bij dat de dialoog in deze scene niet bijster belangrijk is: er wordt de kijker alleen duidelijk dat de vriendschap tussen Nancy en een ander meisje veranderlijk is en dat het gezin gaat bowlen. Wellicht is deze cut niet doelbewust gemaakt en was Thompson er gewoon wel tevreden over.

Het viel mij dit keer erg op. Ik moet zeggen dat ik het wel een leuke overgang vind: het doet je stilstaan bij het filmmedium, maar het komt ook erg natuurlijk over. Hiermee bedoel ik dat je door deze cut even uit het "realisme" van de film wordt gehaald, terwijl aan de andere kant het feitelijk niets verschilt met een dissolve of welk andere soort cut ook: iedere cut is arbitrair en onrealistisch.

Er zitten meer interessante cuts in Cape Fear, zoals wanneer Diane Taylor plotseling opkijkt (na een lang staren naar Cady) en wij twee mannen de bar binnen zien komen. Het mooie is dat Diane voor het publiek naar rechts kijkt, terwijl de mannen (ook voor het publiek) links het frame binnen stappen. Vervolgens volgt de camera hen vanaf een ander standpunt dan het shot ervoor en pant van links naar rechts. Deze cut en deze camerabeweging zorgen voor een heel naturalistisch en vloeiend verloop van de actie, maar als je erbij stilstaat is het in het geheel niet realistisch.

Dit soort camerawerk en montage maken Cape Fear (het origineel!) een genot om naar te kijken.

3,0
echt wel minder goed dan de remake van Scorsese, bevat ook meer spanning, in deze Cape Fear wordt er minder goed geacteerd bovendien

avatar van Brix
4,0
DonLeone schreef:
in deze Cape Fear wordt er minder goed geacteerd bovendien


Huh?!

3,0
Brix schreef:
(quote)


Huh?!


vind je dan niet dat (Robert 2) de NIro een veel betere schurk vertolkte in de remake van Scorsese dan (Robert 1) Mitchum in de originele film?
Mitchum jaagt mij helemaal geen schrik aan, met als gevolg dat ik het verhaal niet ingezogen wordt, wat wel het geval was bij de remake

avatar van Brix
4,0
DonLeone schreef:
(quote)


vind je dan niet dat (Robert 2) de NIro een veel betere schurk vertolkte in de remake van Scorsese dan (Robert 1) Mitchum in de originele film?
Mitchum jaagt mij helemaal geen schrik aan, met als gevolg dat ik het verhaal niet ingezogen wordt, wat wel het geval was bij de remake


Nee, bij mij is juist het tegenovergestelde het geval.
Ik vind Mitchum meer indruk maken.
Hierbeneden staat een mooie kritiek (van 'Erniesam') op de film waarmee ik het helemaal eens ben.
Maar ieder zijn mening en smaak natuurlijk, moet kunnen.

3,5
Ik zag de remake enkele jaren geleden al dus het plot kende voor mij weinig verassingen. Dat ik me toch geen seconden heb verveeld ligt vooral aan het geweldige acteerwerk van Gregory Peck en vooral Robert Mitchum. Die laatste zet in de vorm van Max Cady één van de angstaanjagendste bad guys aller tijden neer. Het kat en muis spel tussen hem en Peck staat daarnaast werkelijk bol van de onderhuidse spanning en ook de beklemmende sfeer verhoogt de spanning nog eens extra. Dat de echte confrontatie tussen de twee vervolgens enigzins teleurstelt, vooral dankzij het irritant slechte acteerwerk van de twee belangrijkste vrouwelijke rollen, is bijzonder jammer maar geen onoverkomelijk probleem voor een dikke voldoende.

3,5 ster

avatar van Spetie
3,5
Een paar maanden geleden heb ik de remake gezien en dat maakte mij uiterst nieuwsgierig naar het origineel. Het verhaal is zo goed als hetzelfde, maar leuk is het wederom. Ik vond de Niro in de remake uiterst sterk acteren, maar tegen Robert Mitchum kan hij toch niet op. Wat een geweldige acteur is dat toch. Net als in “The Night of the Hunter” gaat ook hier gelijk vanaf het moment dat je hem ziet een enorme dreiging uit. Vooral zijn soms non-verbale manier van acteren is erg indrukwekkend. Verder is ook Peck erg goed, al haalt hij het niet bij Mitchum.

Het spel tussen beiden is interessant om te volgen en leuk uitgewerkt. Het mindere aan deze film is de spanning, die iets minder aanwezig is dan in de remake. Wel is deze film realistischer, dan vooral het einde van de remake. Ook is de muziek net wat minder. Al met al is de film in zijn geheel net wat beter dan de remake, maar het verschil is niet groot. Met iets meer spanning hadden vier sterrren er zeker wel in gezeten. Dat is echter niet het geval en dus blijf ik steken op dezelfde score als de remake. De rol van Mitchum is echter onvergetelijk.

3,5*

avatar van simonvinkie
3,0
Aardige film, dit Cape Fear. Scorcese´s versie stond al erg lang op mijn to-see lijstje. Ik had het gevoel dat ik beter eerst de originele kon kijken. Gedaan, en de film is toch wel een beetje tegengevallen. Ondanks dat sommige punten erg sterk waren.

Met sterke punten bedoel ik vooral het acteerwerk. Ik ben het helemaal eens met Spetie, wat betreft Robert Mitchum. De angst en dreiging die de man uitstraalt is fenomenaal. Peck deed het verder ook goed. Hij speelde een beetje de typische nette man, en dat doet hij heel aardig.

Minpunten waren er helaas ook, zo vond ik de film af en toe wat saai worden. Ook was de spanning eigenlijk ver te zoeken, en duurde de uiteindelijke ontknoping wat te lang. Ik hoop eigenlijk dat Scorsece´s versie wat beter is. Deze film werd eigenlijk een beetje gered door de muziek, en het uitstekende acteerwerk.

3*

avatar van kirk douglas
5,0
Een geweldige film, en beter dan de remake.
Het grootste pluspunt aan deze versie is dat Bowden en zijn familie volledig onschuldig zijn.
De psychopaat gespeeld door Mitchum is geweldig vooral die arrogante lach die hij telkens op zijn gezicht heeft is prachtig.
Ook het einde is zeer goed.

En dan nog Telly Savalas met haar!!!!!!
Een niet te missen klassieker.

avatar van Plan 9
4,5
Vind het steeds een meesterstuk, spannend en onvoorspelbaar.

4,0
Stond al lange tijd op mijn to-see lijstje en eindelijk dan gezien. Geweldige thriller, met een ijzersterke rol van Mitschum. De briljante remake van Scorcese vind ik net iets beter, maar het scheelt weinig.

4*

avatar van scorsese
4,0
Uitstekende thriller waarin een ex-gedetineerde zijn advocaat lastig valt, maar wel binnen de juridische grenzen blijft. De film ziet er goed uit en heeft een goeie opbouw en goed geschreven personages. De muziek van Bernard Herrmann draagt absoluut bij aan de spanning en creëert een dreigende sfeer. Ook Gregory Peck en Robert Mitchum zijn meer dan overtuigend.

avatar van Legan
3,5
Na lang geleden de remake te hebben gezien, was het slechts een kwestie van tijd aleer het origineel op mijn pad zou komen. Geregisseerd door J. Lee Thompson, een aardige doch zeer zeker geen grootse regisseur, zet hij met Cape Fear een degelijke thriller neer.

Zorgvuldig wordt er een spanningsboog gecreëerd welke gaandeweg steeds meer aan kracht wint. Mitchum en later ook Peck spelen een gevaarlijk spel waarbij qua spanning de aanloop naar de uiteindelijke confrontatie het met gemak wint van de confrontatie zelf. En het is deze spanning welke, versterkt door een solide score en camerawerk (shots vanuit specifieke posities, schaduwspel en belichting, …), de film boven het gros doet uitkomen.

Mitchum zet een goede rol neer en slaagt er zelfs in de kijker sympathie voor hem te laten voelen, ondanks de dreiging welke hij uitstraalt. Helaas kan Peck niet volgen en ditzelfde geldt nog meer voor Bergen (de vrouw) en Martin (het meisje). Beiden overacteren nogal onbeholpen. Gelukkig leveren de overige bijpersonages wel solide werk af.

Geen meesterwerk en ietwat standaard, maar desalniettemin een zeer degelijke thriller.

avatar van gauke
4,0
De spanning in deze klassieke thriller wordt, op een Hitchcockachtige manier, realistisch en voortdurend (trapsgewijs) opgebouwd tot de finale climax. De regisseur creëert vooral vrees en spanning door gebruik te maken van licht en schaduweffecten en door te focussen op de lichamelijke- en gelaatsreacties van de personages. Robert Mitchum zet een buitengewoon sadistische killer memorabel neer. Gregory Peck staat in zijn schaduw, maar dat komt vooral omdat zijn rol wat ondankbaar is.

avatar van Tarkus
4,5
Ooit heb ik de remake van deze film gezien (met De Niro en Nolte), en was daar ook danig van onder de indruk, zo'n goede film.
Maar dit origineel uit 1962 is zo niet nog beter, spannend van begin tot einde.
Het is vooral de rol van Robert Mitchum die me erg is bevallen, normaal zie je hem als de brave huisvader of held, hier is hij de schurk en hij doet dat met zeer veel overtuiging dat ik me afvraag waarom hij niet meer voor zulke rollen is gecast.
Maar ook die andere grootheid uit Hollywood, Gregory Peck (een van mijn favorieten trouwens uit de wat 'oudere' cinema), doet het alweer voortreffelijke.
Een aanrader deze film, en misschien dan ook meteen eens de remake bekijken, kwestie van eens te vergelijken, iets wat ik ook eens opnieuw ga doen als ik de prent te pakken krijg.

avatar van Sergio Leone
2,0
Tegenvaller.

De remake van Martin Scorsese heb ik een aantal maanden geleden gezien en die vind ik eigenlijk op elk vlak beter.
Vooral qua spanning valt het hier dik tegen. Geen enkel moment heb ik een beklemmend gevoel gehad en aan gedenkwaardige scènes ontbreekt het hier ook (in de remake zitten er tenminste nog twee).

Robert Mitchum is ook duidelijk geen Robert De Niro. I.t.t. die laatste heeft hij wél een onsympathieke en best lelijke kop, maar daar ligt het probleem dan ook. De Niro stijgt boven zijn vriendelijk voorkomen uit, Mitchum teert op z'n uiterlijk.
Gregory Peck is vrij houterig en kleurloos, maar dat zal wel aan de rol liggen daar Nick Nolte er ook niets van bakt in de remake.

Het zwart-wit zorgt aanvankelijk voor een leuke beleving, maar na een tijdje lijkt er iets met de belichting te schorren. Misschien dat het de bedoeling was om zo de film donkerder te maken, maar mij zegt het niets. Vooral de climax is nogal onduidelijk in beeld gebracht.
Pluspunt is dan weer wel de bombastische soundtrack.

2

avatar van AmazingPP
4,0
Ik had van deze film alleen de remake gezien en aangezien ik een groot fan ben van Scorcese vond ik die remake werkelijk goed. Vandaag het origineel (waarvan ik van het bestaan wist) gezien vanaf Blu Ray. Lag voor zeven euro bij de MediaMarkt, dus meenemen, dacht ik. Ik was erg nieuwsgierig hoe het origineel van deze film zou zijn en het is me eerlijk gezegd niet tegen gevallen. Gezien de tijd waarin de film is gemaakt dan, want ik moet zeggen dat de remake qua tempo een stuk hoger ligt. Maar er wordt enorm goed geacteerd en Mitchum is werkelijk een eng figuur. Zo eentje die je liever niet tegenkomt. Het verhaal ontluikt langzaam, maar bevat een bepaalde spanning. Prachtig beeld op Blu Ray, ook al is het zwart wit. Niks mis met deze geweldige thriller met het zindere einde! 4 *

avatar van Film Pegasus
4,5
Film Pegasus (moderator)
Het was al een tijd geleden dat ik de remake had gezien. Daarvan had ik vooral de prestaties van Robert De Niro en Juliet Lewis onthouden en dat het verder nogal geforceerd was met momenten. Scorsese heeft mooie dingen gemaakt, maar kan me niet altijd overtuigen. Daar hoort Cape Fear uit 1991 ook bij.

Tijd voor het origineel dus, een film die in zijn tijd zowel controversieel was, maar waar anderzijds ook heel veel sterren in wilden meespelen. Namen als John Wayne, Charlton Heston, James Coburn, Charles Bronson en Jack Palance komen in de namenlijstjes opduiken. Het werd Gregory Peck. Als ik zijn gezicht zag, moest ik terugdenken aan zijn miscasting in Moby Dick, die ik niet zo lang geleden zag. Maar hier is hij een advocaat, zodat gelukkig de herinnering van To Kill A Mockingbird ook bovenkwam. Verder ook Telly Savalas, pas nog aan het werk gezien in Birdman of Alcatraz, die me deed zien dat hij meer is dan de brutus uit Dirty Dozen of Blofeld in On her majesty's secret service. En natuurlijk Robert Mitchum, een naam die zeker bekend in de oren klinkt, maar waarbij ik enkel de film Thirty Seconds over Tokyo kon herinneren. En misschien ook The Longest Day, maar daar speelde half Hollywood in mee.

Deze Cape Fear is zeker beter dan z'n latere remake. Thompson zorgt voor een betere opbouw. Max Cady is dan wel een ex-gevangene, zeker in het begin doet hij niets verkeerd en zit je als kijker met de gedachte te spelen vanaf wanneer je van een dreiging kan spreken. Of hoe de wet in zo'n geval kan en mag optreden. Tegelijkertijd zit Sam Bowden wel met een touwtrek tussen de veiligheid van zijn gezin en het respecteren van de wet. Omdat de Max Cady door Mitchum geen psychopatische trekjes kent zoals die van De Niro, is de spanning veel groter. Je hebt soms even de indruk dat het onveiligheidsgevoel wordt gecreëerd door de familie Bowden zelf die gewoon paranoia wordt omdat Cady regelmatig provocerend komt opdagen in de buurt, alhoewel hij lange tijd niet meer doet dan dat.

Cape Fear is een film in de traditie van Hitchcock en neemt zijn tijd om spanning op te bouwen. Het acteerwerk is zeker sterk en door het zwart-wit gebruik soms nog veel geheimzinniger. Een zeer sterke film, die misschien nog net iets meer film-noir elementen kon gebruiken, maar nu al een klassieke thriller is geworden. Ik kan me voorstellen dat dit 1962 een zeer indrukwekkende film moet geweest zijn.

2,5
Aardig, maar het bracht me nergens in vervoering. De prent zit nogal fragmentarisch in elkaar en op momenten dat de spanning wordt opgebouwd valt die net zo hard weer weg. Mitchum is met name in het eerste uur goed, maar het slotakkoord kwam tamelijk geforceerd over van zijn zijde. Cinematografisch oogt het soepeltjes, op de lompe vechtscènes na dan; hetzij Cape Fear vergeven gezien de tijdgeest. Toch had ik er iets meer van verwacht,; teveel loze scènes en het ietwat langdradige slotakkoord drukken mijn stemming: 2,5*. Benieuwd naar de remake.

Dick2008
Duitsland 2 (ZDF) 31 augustus 0.30 - 2.15

avatar van Dogie_Hogan
Dick2008 schreef:
Duitsland 2 (ZDF) 31 augustus 0.30 - 2.15

ipman-99
"I got somethin' planned for your wife and kid that they ain't nevah gonna forget. They ain't nevah gonna forget it... and neither will you, Counselor! Nevah!" ... " !!!




Fantastische Klassieker (Heropfrissing) !!! Geweldige klassieker met legendarische
acteurs ... Gregory Peck alias Sam Bowden en Robert Mitchum alias Max Cady geven het beste
van zichzelf in deze psychologische kat en muis spel thriller van een prachtige regisseur
J. Lee Thompson ("10 To Midnight", "The Guns Of Navarone") !
Een geweldige klassieker waarin we een heerlijke slechterik zien in de vorm van legende
Robert Mitchum die gestalte geeft aan Max Cady. Alleen al zijn lach ... is legendarisch vals in deze topper. Gregory Peck (die andere legende) zet een alweer geweldige performance neer, hij doet alles om zijn onschuldig gezin te beschermen! Dat was inderdaad een opvallend gebeuren ..., Gregory Peck treft geen 'blaam' ..., in tegenstelling tot Nick Nolte in de versie van 1991. De soundtrack was fenomenaal prachtig en dreigend te gelijk !!!

avatar van Flavio
4,0
Terwijl ik deze film keek, na de remake een paar keer gezien te hebben, viel me vooral op hoe overbodig diezelfde remake eigenlijk is. Het origineel is een geweldige film, en onbegrijpelijk dat mensen Robert Mitchum´s Mac Cady minder vinden dan Robert de Niro. Mitchum zet bijna een even gedenkwaardig monster neer als in The Night of the Hunter.

In alle opzichten superieur aan de remake naar mijn bescheiden mening.

avatar van mrklm
5,0
Na zijn overgetelijke schurkenrol in The Night Of The Hunter, kreeg Robert Mitchum hier opnieuw de kans om een even indrukwekkende, maar meer realistische schurk te spelen. Zijn Max Cady is een man die fysiek imposant is, maar verder uiterlijk onopvallend is en bovendien aantrekkelijk en charismatisch genoeg om goed te liggen bij de vrouwen. Hij is een formidabele tegenspeler voor Gregory Peck, die met zijn stevige, boomlange gestalte duidelijk niet iemand is die fysiek snel uit het veld te slaan is. Polly Bergen is precies goed als de vrouw van advocaat Peck. De scène waarin Mitchum haar dreigt aan te randen is dankzij het hoogtepunt van deze nagelbijter.Een schitterend gefilmde neo-noir vol verrassingen en met één van de beste scores van Bernard Herrmann, die net Psycho voor Hitchcock had gecomponeerd. Een sublieme thriller!

avatar van Insignificance
4,0
Zo'n typisch wait, wut?-momentje:

Say, she's gettin' to be... Gettin' to be almost as juicy as your wife, ain't she?

avatar van Mac Hammer Fan
4,5
Een advocaat krijgt het hard te verduren wanneer een gevaarlijke psychopaat tegen wie hij had gepleit na acht jaar vrij komt. Hij is vastbesloten zich op hem en zijn familie te wreken.
Erg sfeervolle en beklemmende crime-thriller met grandioze vertolkingen van Gregory Peck en Robert Mitchum en een schitterende score van Bernard Herrmann. Briljante regie van Jack Lee Thompson. Prachtig camerawerk en effectieve montage. Overtreft in mijn ogen ruimschoots de remake, hoewel ik deze ook niet slecht vond. Deze versie in heerlijk zwart-wit van 1962 is zonder meer een klassieker.

avatar van mrklm
5,0
Dit is de beste Hitchcock-thriller die Hitchcock niet zelf maakte en ik denk dat The Master Of Suspense zelf ook enorm genoten zou hebben van deze geweldige thriller. Cape Fear is het bewijs dat geen enkele regisseur in zijn ééntje een topfilm kan maken, daar heb je een uiterst bekwame crew voor nodig. Producer Gregory Peck was dolblij dat Bernard Herrmann, destijds Hitchcocks huiscomponist die de onvergetelijke scores van Vertigo, North By Northwest en Psycho op zijn naam had staan. Hij levert een uiterst effectieve score af die behoorlijk doet denken aan Psycho. De montage was in handen van David Tomasini, die ook al zes keer met Hitchcock had gewerkt en precies wist hoe hij door middel van het montageritme de spanning enorm kon opvoeren. Maar deze film is vooral een triomf voor Gregory Peck, een grote filmster uit films als Moby Dick en The Guns Of Navarone die in 1963 een Oscar zou winnen voor zijn glansrol als Atticus Finch in To Kill A Mocking Bird.

Peck kocht de filmrechten van het boek ‘The Executioner’ en kwam al snel tot de conclusie dat de titel ongeschikt was. Hij bedacht zich dat films met een geografische naam vaak veel succes hadden, zoals ‘Dodge City’ en‘Rio Bravo’. Hij pakte een landkaart, zocht de rivieren af naar een beschikte naam en kwam zo op ‘Cape Fear’ uit. Hij besefte bovendien dat de schurkenrol veel aantrekkelijker was en dat zijn tegenspeler de film zou stelen, maar hij accepteerde dat zonder problemen, omdat het de film ten goede zou komen. Hij werkte wel met regisseur Thompson aan het script om zijn karakter te versterken, omdat die sterk genoeg moest zijn om de schurk aan te kunnen. Tenslotte bemoeide hij zich niet met de regie, simpelweg omdat dat niet zijn werk was. Het is lovenswaardig dat een filmster van het kaliber Gregory Peck zo gemakkelijk zijn ego opzij stelde in het belang van de film.

In Cape Fear verschijnt de pas vrijgelaten Max Cady [Robert Mitchum] na ruim 8 jaar cel opeens bij de rechtbank om de openbare aanklager Sam Bowden [Gregory Peck], de man wiens getuigenis doorslaggevend was in Cady’s veroordeling, te laten weten dat hij een rekening komt vereffenen. Bowden zoekt hulp bij politiechef Mark Dutton [Martin Balsam, ook al een Hitchcock-favoriet] in de hoop Cady het leven zo lastig te maken dat hij zich bedenkt. Maar Cady kent de wet nu door en door en blijkt vastberaden om wraak te nemen. Het kat-en-muis-spel tussen Cady en Bowden neemt steeds onaangenamere vormen aan en wanneer Cady zijn bedreigingen richt op Bowdens vrouw Peggy [Polly Bergen] en tienerdochter Nancy [Lori Martin] moet het wel komen tot een directe confrontatie tussen de twee mannen.

Gregory Peck is een imposante verschijning, met zijn lengte, zijn strenge blik en zijn autoritaire stem en daarom was het noodzakelijk om een acteur te vinden die zelf intimiderend genoeg over zou komen om indruk te maken op Pecks karakter. Robert Mitchum bleek de ideale keuze en hij is, zoals Peck al voorspelde, degene die de film domineert en elke scène steelt. Mitchum waarschuwde regisseur Thompson vooraf dat hij zijn rollen ‘leefde’ en dat leidde meerdere keren tot explosieve situaties op de set. Hoe diep Mitchum op kon gaan in zijn karakter is het best zichtbaar in de scène waarin hij Polly Bergen confronteert: hij ging zeer ruw met haar om en Bergens paniek is volstrekt authentiek en geloofwaardig. Dankzij Mitchums vertolking hoefde ze niet te acteren, hij leek werkelijk door het dolle heen... maar zodra de scène voorbij was, verscheen de ware Mitchum die Polly Bergen troostte en weer tot rust bracht. Let ook op de uitgekiende camerabewegingen in deze scène en op de eieren natuurlijk!

In 1962 had de censuur nog veel macht in Hollywood en daarom bleek het noodzakelijk om expliciet seksuele scènes [waaronder die waarin Max Cady Nancy begluurt terwijl die in korte broek een boot schoonmaakt] en gewelddadige scènes [die waarin hij een vrouw mishandelt] moest aanpassen. Maar dat gebrek aan expliciteit is juist één van de sterke kanten: één subtiele blik van Cady maakt voldoende duidelijk wat hij wil doen met het tienermeisje en door alleen de gevolgen van een mishandeling te laten zien, kunnen we ons zelf een gruwelijk beeld vormen van Cady’s gewelddadigheid. De macht van de suggestie, zwart/wit-fotografie en de sublieme muziek van Bernard Herrmann zijn in volle glorie te bewonderen.

avatar van Gang_Star
3,0
Met hoge verwachtingen begonnen aan het originele Cape Fear, aangezien ik de remake van Martin Scorsese erg sterk vind. De film zou volgens de hoes in kleur moeten zijn, maar de Blu-ray is gewoon zwart wit. Niet dat dat een probleem voor mij was, integendeel, het zag er prima uit, maar toch wel vreemd dat er verkeerde informatie wordt gegeven door de uitgever. Dat terzijde is deze Cape Fear een degelijke film, waarvan ik een stuk minder te spreken ben dan de remake. Op het gebied van spanning vond ik het een stuk minder al was het slot op Cape Fear daarentegen zeer sterk. Gregory Peck vond ik degelijk als Sam Bowden terwijl Robert Mitchum als Max Cady de show steelt. Al met al een degelijke film, maar ik verkies de remake toch echter boven het origineel.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:38 uur

geplaatst: vandaag om 02:38 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.