Cape Fear (1962)

Aardige film. Het begint allemaal erg goed en vrij spannend maar in de aanloop naar de finale zakt het in elkaar en ik kon mijn aandacht er slechts met moeite bij houden. De finale is dan wel weer erg goed.

Verder ziet de film er goed uit en wordt er goed geacteerd. Alleen Peck vond ik de hele tijd een beetje hetzelfde, net of hij geen spieren in zijn gezicht had. Mitchum vond ik erg goed. Jammer ook dat ik niet zoveel meer van de remake weet zodat ik geen vergelijking kan maken.

Minpuntje vond ik de muziek, zoals bij bijna alle oude films die ik gezien heb vond ik die af en toe veel te dramatisch. De Nederlandse ondertitels waren trouwens wel erg leuk, ik heb weer een prachtig nieuw scheldwoord geleerd: gedegenereerde gek. Geweldig gewoon . 3,5*

Sterke thriller met een goed verhaal en met excellente acteerprestaties, zeker van Robert Mitchum.

Fenomenaal hoe hij zijn prooi besluipt als een wild dier. Hij slaagt er op een vrij subtiele manier toch in angstaanjagend en sadistisch over te komen. Daardoor vind ik hem ook beter dan Robert De Niro in de remake.

De spanning wordt ook uitstekend opgebouwd, mede door de dreigende score van Bernard Herrmann.

****1/2-*****

Teleurstellend origineel. Zonder de rol van Mitchum hou je een wel erg karig en onspannend filmpje over. Cape Fear is bijzonder weinig intens en ook visueel viel dit me tegen. Had meer noir-trekjes verwacht. De score van Bernard Hermann is uiteraard geweldig en houdt de film nog enigszins in stand. De remake van Scorsese is echt vele malen beter.

3*

Ik zag de remake enkele jaren geleden al dus het plot kende voor mij weinig verassingen. Dat ik me toch geen seconden heb verveeld ligt vooral aan het geweldige acteerwerk van Gregory Peck en vooral Robert Mitchum. Die laatste zet in de vorm van Max Cady één van de angstaanjagendste bad guys aller tijden neer. Het kat en muis spel tussen hem en Peck staat daarnaast werkelijk bol van de onderhuidse spanning en ook de beklemmende sfeer verhoogt de spanning nog eens extra. Dat de echte confrontatie tussen de twee vervolgens enigzins teleurstelt, vooral dankzij het irritant slechte acteerwerk van de twee belangrijkste vrouwelijke rollen, is bijzonder jammer maar geen onoverkomelijk probleem voor een dikke voldoende.

3,5 ster

Een paar maanden geleden heb ik de remake gezien en dat maakte mij uiterst nieuwsgierig naar het origineel. Het verhaal is zo goed als hetzelfde, maar leuk is het wederom. Ik vond de Niro in de remake uiterst sterk acteren, maar tegen Robert Mitchum kan hij toch niet op. Wat een geweldige acteur is dat toch. Net als in “The Night of the Hunter” gaat ook hier gelijk vanaf het moment dat je hem ziet een enorme dreiging uit. Vooral zijn soms non-verbale manier van acteren is erg indrukwekkend. Verder is ook Peck erg goed, al haalt hij het niet bij Mitchum.

Het spel tussen beiden is interessant om te volgen en leuk uitgewerkt. Het mindere aan deze film is de spanning, die iets minder aanwezig is dan in de remake. Wel is deze film realistischer, dan vooral het einde van de remake. Ook is de muziek net wat minder. Al met al is de film in zijn geheel net wat beter dan de remake, maar het verschil is niet groot. Met iets meer spanning hadden vier sterrren er zeker wel in gezeten. Dat is echter niet het geval en dus blijf ik steken op dezelfde score als de remake. De rol van Mitchum is echter onvergetelijk.

3,5*

Aardige film, dit Cape Fear. Scorcese´s versie stond al erg lang op mijn to-see lijstje. Ik had het gevoel dat ik beter eerst de originele kon kijken. Gedaan, en de film is toch wel een beetje tegengevallen. Ondanks dat sommige punten erg sterk waren.

Met sterke punten bedoel ik vooral het acteerwerk. Ik ben het helemaal eens met Spetie, wat betreft Robert Mitchum. De angst en dreiging die de man uitstraalt is fenomenaal. Peck deed het verder ook goed. Hij speelde een beetje de typische nette man, en dat doet hij heel aardig.

Minpunten waren er helaas ook, zo vond ik de film af en toe wat saai worden. Ook was de spanning eigenlijk ver te zoeken, en duurde de uiteindelijke ontknoping wat te lang. Ik hoop eigenlijk dat Scorsece´s versie wat beter is. Deze film werd eigenlijk een beetje gered door de muziek, en het uitstekende acteerwerk.

3*

Uitstekende thriller waarin een ex-gedetineerde zijn advocaat lastig valt, maar wel binnen de juridische grenzen blijft. De film ziet er goed uit en heeft een goeie opbouw en goed geschreven personages. De muziek van Bernard Herrmann draagt absoluut bij aan de spanning en creëert een dreigende sfeer. Ook Gregory Peck en Robert Mitchum zijn meer dan overtuigend.

Na lang geleden de remake te hebben gezien, was het slechts een kwestie van tijd aleer het origineel op mijn pad zou komen. Geregisseerd door J. Lee Thompson, een aardige doch zeer zeker geen grootse regisseur, zet hij met Cape Fear een degelijke thriller neer.

Zorgvuldig wordt er een spanningsboog gecreëerd welke gaandeweg steeds meer aan kracht wint. Mitchum en later ook Peck spelen een gevaarlijk spel waarbij qua spanning de aanloop naar de uiteindelijke confrontatie het met gemak wint van de confrontatie zelf. En het is deze spanning welke, versterkt door een solide score en camerawerk (shots vanuit specifieke posities, schaduwspel en belichting, …), de film boven het gros doet uitkomen.

Mitchum zet een goede rol neer en slaagt er zelfs in de kijker sympathie voor hem te laten voelen, ondanks de dreiging welke hij uitstraalt. Helaas kan Peck niet volgen en ditzelfde geldt nog meer voor Bergen (de vrouw) en Martin (het meisje). Beiden overacteren nogal onbeholpen. Gelukkig leveren de overige bijpersonages wel solide werk af.

Geen meesterwerk en ietwat standaard, maar desalniettemin een zeer degelijke thriller.

Tegenvaller.

De remake van Martin Scorsese heb ik een aantal maanden geleden gezien en die vind ik eigenlijk op elk vlak beter.

Vooral qua spanning valt het hier dik tegen. Geen enkel moment heb ik een beklemmend gevoel gehad en aan gedenkwaardige scènes ontbreekt het hier ook (in de remake zitten er tenminste nog twee).

Robert Mitchum is ook duidelijk geen Robert De Niro. I.t.t. die laatste heeft hij wél een onsympathieke en best lelijke kop, maar daar ligt het probleem dan ook. De Niro stijgt boven zijn vriendelijk voorkomen uit, Mitchum teert op z'n uiterlijk.

Gregory Peck is vrij houterig en kleurloos, maar dat zal wel aan de rol liggen daar Nick Nolte er ook niets van bakt in de remake.

Het zwart-wit zorgt aanvankelijk voor een leuke beleving, maar na een tijdje lijkt er iets met de belichting te schorren. Misschien dat het de bedoeling was om zo de film donkerder te maken, maar mij zegt het niets. Vooral de climax is nogal onduidelijk in beeld gebracht.

Pluspunt is dan weer wel de bombastische soundtrack.

2

Het was al een tijd geleden dat ik de remake had gezien. Daarvan had ik vooral de prestaties van Robert De Niro en Juliet Lewis onthouden en dat het verder nogal geforceerd was met momenten. Scorsese heeft mooie dingen gemaakt, maar kan me niet altijd overtuigen. Daar hoort Cape Fear uit 1991 ook bij.

Tijd voor het origineel dus, een film die in zijn tijd zowel controversieel was, maar waar anderzijds ook heel veel sterren in wilden meespelen. Namen als John Wayne, Charlton Heston, James Coburn, Charles Bronson en Jack Palance komen in de namenlijstjes opduiken. Het werd Gregory Peck. Als ik zijn gezicht zag, moest ik terugdenken aan zijn miscasting in Moby Dick, die ik niet zo lang geleden zag. Maar hier is hij een advocaat, zodat gelukkig de herinnering van To Kill A Mockingbird ook bovenkwam. Verder ook Telly Savalas, pas nog aan het werk gezien in Birdman of Alcatraz, die me deed zien dat hij meer is dan de brutus uit Dirty Dozen of Blofeld in On her majesty's secret service. En natuurlijk Robert Mitchum, een naam die zeker bekend in de oren klinkt, maar waarbij ik enkel de film Thirty Seconds over Tokyo kon herinneren. En misschien ook The Longest Day, maar daar speelde half Hollywood in mee.

Deze Cape Fear is zeker beter dan z'n latere remake. Thompson zorgt voor een betere opbouw. Max Cady is dan wel een ex-gevangene, zeker in het begin doet hij niets verkeerd en zit je als kijker met de gedachte te spelen vanaf wanneer je van een dreiging kan spreken. Of hoe de wet in zo'n geval kan en mag optreden. Tegelijkertijd zit Sam Bowden wel met een touwtrek tussen de veiligheid van zijn gezin en het respecteren van de wet. Omdat de Max Cady door Mitchum geen psychopatische trekjes kent zoals die van De Niro, is de spanning veel groter. Je hebt soms even de indruk dat het onveiligheidsgevoel wordt gecreëerd door de familie Bowden zelf die gewoon paranoia wordt omdat Cady regelmatig provocerend komt opdagen in de buurt, alhoewel hij lange tijd niet meer doet dan dat.

Cape Fear is een film in de traditie van Hitchcock en neemt zijn tijd om spanning op te bouwen. Het acteerwerk is zeker sterk en door het zwart-wit gebruik soms nog veel geheimzinniger. Een zeer sterke film, die misschien nog net iets meer film-noir elementen kon gebruiken, maar nu al een klassieke thriller is geworden. Ik kan me voorstellen dat dit 1962 een zeer indrukwekkende film moet geweest zijn.

Een advocaat krijgt het hard te verduren wanneer een gevaarlijke psychopaat tegen wie hij had gepleit na acht jaar vrij komt. Hij is vastbesloten zich op hem en zijn familie te wreken.

Erg sfeervolle en beklemmende crime-thriller met grandioze vertolkingen van Gregory Peck en Robert Mitchum en een schitterende score van Bernard Herrmann. Briljante regie van Jack Lee Thompson. Prachtig camerawerk en effectieve montage. Overtreft in mijn ogen ruimschoots de remake, hoewel ik deze ook niet slecht vond. Deze versie in heerlijk zwart-wit van 1962 is zonder meer een klassieker.

Dit is de beste Hitchcock-thriller die Hitchcock niet zelf maakte en ik denk dat The Master Of Suspense zelf ook enorm genoten zou hebben van deze geweldige thriller. Cape Fear is het bewijs dat geen enkele regisseur in zijn ééntje een topfilm kan maken, daar heb je een uiterst bekwame crew voor nodig. Producer Gregory Peck was dolblij dat Bernard Herrmann, destijds Hitchcocks huiscomponist die de onvergetelijke scores van Vertigo, North By Northwest en Psycho op zijn naam had staan. Hij levert een uiterst effectieve score af die behoorlijk doet denken aan Psycho. De montage was in handen van David Tomasini, die ook al zes keer met Hitchcock had gewerkt en precies wist hoe hij door middel van het montageritme de spanning enorm kon opvoeren. Maar deze film is vooral een triomf voor Gregory Peck, een grote filmster uit films als Moby Dick en The Guns Of Navarone die in 1963 een Oscar zou winnen voor zijn glansrol als Atticus Finch in To Kill A Mocking Bird.

Peck kocht de filmrechten van het boek ‘The Executioner’ en kwam al snel tot de conclusie dat de titel ongeschikt was. Hij bedacht zich dat films met een geografische naam vaak veel succes hadden, zoals ‘Dodge City’ en‘Rio Bravo’. Hij pakte een landkaart, zocht de rivieren af naar een beschikte naam en kwam zo op ‘Cape Fear’ uit. Hij besefte bovendien dat de schurkenrol veel aantrekkelijker was en dat zijn tegenspeler de film zou stelen, maar hij accepteerde dat zonder problemen, omdat het de film ten goede zou komen. Hij werkte wel met regisseur Thompson aan het script om zijn karakter te versterken, omdat die sterk genoeg moest zijn om de schurk aan te kunnen. Tenslotte bemoeide hij zich niet met de regie, simpelweg omdat dat niet zijn werk was. Het is lovenswaardig dat een filmster van het kaliber Gregory Peck zo gemakkelijk zijn ego opzij stelde in het belang van de film.

In Cape Fear verschijnt de pas vrijgelaten Max Cady [Robert Mitchum] na ruim 8 jaar cel opeens bij de rechtbank om de openbare aanklager Sam Bowden [Gregory Peck], de man wiens getuigenis doorslaggevend was in Cady’s veroordeling, te laten weten dat hij een rekening komt vereffenen. Bowden zoekt hulp bij politiechef Mark Dutton [Martin Balsam, ook al een Hitchcock-favoriet] in de hoop Cady het leven zo lastig te maken dat hij zich bedenkt. Maar Cady kent de wet nu door en door en blijkt vastberaden om wraak te nemen. Het kat-en-muis-spel tussen Cady en Bowden neemt steeds onaangenamere vormen aan en wanneer Cady zijn bedreigingen richt op Bowdens vrouw Peggy [Polly Bergen] en tienerdochter Nancy [Lori Martin] moet het wel komen tot een directe confrontatie tussen de twee mannen.

Gregory Peck is een imposante verschijning, met zijn lengte, zijn strenge blik en zijn autoritaire stem en daarom was het noodzakelijk om een acteur te vinden die zelf intimiderend genoeg over zou komen om indruk te maken op Pecks karakter. Robert Mitchum bleek de ideale keuze en hij is, zoals Peck al voorspelde, degene die de film domineert en elke scène steelt. Mitchum waarschuwde regisseur Thompson vooraf dat hij zijn rollen ‘leefde’ en dat leidde meerdere keren tot explosieve situaties op de set. Hoe diep Mitchum op kon gaan in zijn karakter is het best zichtbaar in de scène waarin hij Polly Bergen confronteert: hij ging zeer ruw met haar om en Bergens paniek is volstrekt authentiek en geloofwaardig. Dankzij Mitchums vertolking hoefde ze niet te acteren, hij leek werkelijk door het dolle heen... maar zodra de scène voorbij was, verscheen de ware Mitchum die Polly Bergen troostte en weer tot rust bracht. Let ook op de uitgekiende camerabewegingen in deze scène en op de eieren natuurlijk!

In 1962 had de censuur nog veel macht in Hollywood en daarom bleek het noodzakelijk om expliciet seksuele scènes [waaronder die waarin Max Cady Nancy begluurt terwijl die in korte broek een boot schoonmaakt] en gewelddadige scènes [die waarin hij een vrouw mishandelt] moest aanpassen. Maar dat gebrek aan expliciteit is juist één van de sterke kanten: één subtiele blik van Cady maakt voldoende duidelijk wat hij wil doen met het tienermeisje en door alleen de gevolgen van een mishandeling te laten zien, kunnen we ons zelf een gruwelijk beeld vormen van Cady’s gewelddadigheid. De macht van de suggestie, zwart/wit-fotografie en de sublieme muziek van Bernard Herrmann zijn in volle glorie te bewonderen.

Met hoge verwachtingen begonnen aan het originele Cape Fear, aangezien ik de remake van Martin Scorsese erg sterk vind. De film zou volgens de hoes in kleur moeten zijn, maar de Blu-ray is gewoon zwart wit. Niet dat dat een probleem voor mij was, integendeel, het zag er prima uit, maar toch wel vreemd dat er verkeerde informatie wordt gegeven door de uitgever. Dat terzijde is deze Cape Fear een degelijke film, waarvan ik een stuk minder te spreken ben dan de remake. Op het gebied van spanning vond ik het een stuk minder al was het slot op Cape Fear daarentegen zeer sterk. Gregory Peck vond ik degelijk als Sam Bowden terwijl Robert Mitchum als Max Cady de show steelt. Al met al een degelijke film, maar ik verkies de remake toch echter boven het origineel.

Een boeiende misdaadthriller die op zich iets beter is dan de remake omdat het minder plotholes bevat. Enig minpunt is toch wel de rechtlijnigheid van het verhaal (over een advocaat die wordt achternagezeten door een ex-gevangene) waar nauwelijks van wordt afgestapt. Geen interessante subplots dus die het verhaal verbreden, maar een film die het verhaal rechttoe rechtaan brengt. Ondanks dat de film heel veel goed doet (acteerwerk, spanning...) had ik het graag iets complexer gezien. Ruime 3*.

Leuk om naast de versie met De Niro ook eindelijk eens het origineel gekeken te hebben. Het dreigende sfeertje komt vooral door de sterkte acteerprestatie van Mitchum, die zelfs zover in zijn rol opging dat de cameraploeg moest ingrijpen.

Mitchum is dan ook gelijk het grootste pluspunt van deze film, de standaard Hitchcock achtige detective was niet altijd even geloofwaardig. Ook het tempo is met momenten wat aan de trage kant. Maar, al bij al blijft het toch wel een film die de moeite waard is geworden en zeker een kijkbeurt verdiend, al is het maar voor de sterke Robert Mitchum.

3,5*

De remake met Robert De Niro zag ik in de bioscoop en die vond ik zo goed dat ik mijn hoop voor deze originele Cape Fear niet al te hoog heb gelegd. Hoe fout kon ik zijn. Een fascinerend, psychologisch doorwrocht en gewelddadig werk,gemaakt is in de tijd dat de decennia oude Hollywood productiecode al zwaar onder druk stond en nog snel verder zou afbrokkelen.
De strijd tussen Gregory Peck en Robert Mitchum is niets minder dan een titanenstrijd, een droom voor de kijker. En volgens mij moet dit één van de beste rollen ooit zijn voor Robert Mitchum als het sluwe roofdier Max Cady. Het viel me op dat Robert De Niro héél goed naar zijn invulling van Max Cady moet gekeken hebben want in feite doet hij net hetzelfde. Wat veel zegt over de kracht van Mitchum’s performance. Mitchum zorgt er eigenhandig voor dat over de film een oncomfortabel gevoel hangt, een spanning, met uiteindelijk een geweld(dad)ige climax.
Gregory Peck, echtgenote Polly Bergen en Lori Martin doen het prima als geterroriseerd gezin. Ik geloofde in hun angsten. En dat heeft dan ook weer te maken met de bij momenten dierlijke uitstraling van Mitchum (iets dat De Niro ook heeft bereikt in de remake).

Het scenario kende ik dus al, maar desondanks heb ik me van begin tot eind laten meeslepen. En dat is zeker ook te danken aan de prachtige b & w fotografie van Sam Leavitt, die als cameraman/directeur fotografie niet toevallig ook zijn stempel heeft kunnen drukken op andere films (en daarvoor nog een oscar heeft binnengehaald). Net zoals Hitchcock deed voor Psycho gaat het hier om een bewuste keuze voor b & w en wel met oogstrelend resultaat. Er zijn nog zo een aantal films uit de sixties - ook minder bekende - die qua b & w fotografie eigenlijk onovertroffen zijn.

En dan is er nog de muziek. Hoe geniaal was die Bernard Herrmann eigenlijk? Zijn score wordt trouwens bijna noot voor noot hergebruikt in de remake. Met zijn traditioneel symfonisch instrumentarium slaagde hij er keer op keer in origineel werk - spannend in alle betekenissen - te componeren die de films niet alleen ondersteunen maar ook maken tot wat ze zijn.

Applaus op de bank.

Beetje een noirnakomertje (schaduwen!) maar iets als Psycho is ook niet ongemerkt aan deze film voorbij gegaan. Vooral qua look. Tegelijk is de Hayscode aan het wegebben maar nog niet helemaal. En kun je dingen expliciet suggereren maar nog niet echt laten zien. De combinatie van die elementen zorgt voor een verzorgde en blij vlagen spannende thriller. Maar ook een rechtlijnige met weinig ambivalentie of grijze karakters. Mitchum is erg sterk als psychpaat. En Peck zit hier nog niet in de fase dat hij altijd overacteert en weet altijd goed een huisvader te vertolken. Destijds een stevige hit en dat snap ik wel. Binnenkort ga ik me wagen aan de Scorsese-DeNiro remake.

Bij de meeste films geldt dat het origineel beter is dan de remake, maar bij Cape Fear gaat die vlieger niet op wat mij betreft. De remake heeft van mij een score van 4.5* gekregen, dus het zou sowieso al moeilijk worden om in de buurt te komen.

Op zich is dit origineel een degelijke film, maar Robert Mitchum kon me niet helemaal overtuigen als Max Cady. Ik weet niet precies waar het aan ligt, maar mijn haren kwamen niet overeind zoals ik destijds ervaarde bij Robert De Niro. Iedere keer hij in beeld kwam, kreeg ik het al benauwd en daarin is Mitchum niet in geslaagd.

Verder zijn er weinig verrassingen en verloopt de film gelijkaardig als de remake, maar het laatste deel vind ik hier misschien wel iets beter. Ik herinner mij dat in de remake Robert De Niro het gezin was gevolgd door de hele rit tot de boot onderaan de auto te hangen, wat nu niet meteen erg realistisch te noemen valt. Het einde is in deze film erg goed uitgewerkt en sowieso het spannendste deel van de film.

Degelijke film, maar haalt niet het niveau van de remake. Wel jammer natuurlijk dat het gewoon onmogelijk is om de film niet te gaan vergelijken tijdens het kijken, maar zo is het nu eenmaal.
3*

Onderhoudende thriller, met name door de wisselwerking tussen Max Cady (Robert Mitchum) en Sam Bowden (Gregory Peck). Het acteerwerk van beide acteurs, met name dat van Mitchum, is sterk en dat maakt deze film wel de moeite waard. Qua bijrollen en uitwerking van het plot had het nog wel wat beter gekund. Vond het einde overigens erg abrupt, maar dat heb je wel vaker bij films uit deze tijd. Al met al wel een kijkbeurt waard. De remake met Robert De Niro heb ik niet gezien, wellicht over een tijdje maar eens proberen.