Ran (1985)

Alternatieve titel: Revolt

mijn stem
3,65
534 stemmen

Japan / Frankrijk
Drama / Oorlog
160 minuten

geregisseerd door Akira Kurosawa
met Tatsuya Nakadai, Akira Terao en Jinpachi Nezu

Een ouder wordende lord besluit zijn land te verdelen onder zijn drie zoons, die in drie aparte kastelen zullen gaan wonen. De twee oudste zonen zijn erg gelukkig, maar de jongste denkt dat z'n vader gek is geworden. Hij voorspelt dat het niet lang zal duren voor de twee oudere broers met elkaar in gevecht zullen raken. Japanse versie van Shakespeare's King Lear.

141 BERICHTEN 22 MENINGEN
zoeken in:
avatar van Onderhond
1,5
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Niet echt geboeid gekeken.

Ik zie Kurosawa liever in zwart/wit. Dreams vond ik al erg kitsch, ook deze film ziet er vaak niet al te best uit. Kleurgebruik is functioneel (team geel, blauw en rood) waarmee Kurosawa ongetwijfeld wat Westerse kijkertjes geholpen heeft personages uit elkaar te houden. Maar verder vond ik het vooral erg lelijk ogen. Er zitten een paar alleenstaande mooie shots in, maar doorgaans erg modderig kleurgebruik. Ook de editing vond ik erg pover, haalt regelmatig het ritme uit de film.

Muzikaal is Kurosawa ook niet m'n ding. Gelukkig geen epische of bombastische muziekstukken, maar de traditionele Japanse muziek klonk vaak wat té schel, sommige uitvergrootte geluiden waren ook eerder irritant dan interessant.

Maar het grootste probleem bij deze film zit in de structuur. Ran is niet zonder z'n mooie momenten. De bestorming van het kasteel halverwege is aardig, maar vooral de shots van het brandende gebouw waar Hidetora komt uitgestrompeld zijn sterk. Een goed stuk film, maar ook meteen een serieuze climax. Op zich had de film daar kunnen aflopen, Kurosawa begint echter helemaal opnieuw.

Vanaf dat moment werd het wel érg saai want wat volgt zijn wat kleinere plotstukjes die een niet bepaald boeiend plot moet vervolledigen. Dat Kaede de boel loopt op te stoken is niet wat je noemt een onverwachte twists en zo sleept het hele tweede deel eindeloos aan. Onnodig, maar een film van 70 minuten kan natuurlijk niet.

Het is jammer dat Kurosawa's films meestal maar 1 of 2 scenes bevatten die echt de moeite zijn. Ook in Ran zo en de rest van de film steekt er schril tegen af. Vooral ook omdat het dik 2.5 uur moet duren terwijl er eigenlijk niet zoveel te vertellen valt en er nog minder te zien is.

1.5*

4,0
0
Zeg Onderhond, het is wel Shakespeare he. Voordat je Kurosawa ook de mislukte verhaallijn in de schoenen schuift...

avatar van Onderhond
1,5
1
Wist niet dat ze hem gedwongen hadden om een Shakespeare verfilming te maken.

4,0
0
Ja, dat hadden ze in 1957 ook al eens gedaan. En toen was het resultaat zo aardig dat ze hem gewoon weer gedwongen hebben...

avatar van Friac
4,0
0
Drs. DAJA schreef:

Maar het probleem wat ik ermee heb en wat me van een 5 sterren weerhoudt is dat Kurosawa duidelijk gebreken heeft. Subtiliteit is iets wat niet in zijn woordenboek voorkomt en daardoor zijn de scenes die emotioneel beladen zijn geforceerd en vaak zelfs slecht te volgen. De personages doen bijzonder extreme stappen maar ze lijken uit het niets komen. Heeft waarschijnlijk te maken met de uitdraai van het scenario die Kurosawa heeft gemaakt, daar Shakespeare zelf in held is in psychologie.


Dit punt van kritiek volg ik voor een deel. De handelingen van de zonen - ook al weet je vanwaar het komt - kwamen zonder veel achtergrondinformatie/voorbereiding naar voor. Het is omdat het basisverhaal bijzonder eenvoudig en traditioneel in elkaar steekt, dat je als kijker uiteindelijk geen probleem hebt om te volgen of mee te gaan in de gedachtewereld van de protagonisten. Dat neemt echter niet weg dat het nét dat ietsje beter omkaderd had kunnen worden.

Tweede kanttekening zou zijn dat het tweede deel van de film minder overtuigt dan het magistrale eerste deel. Na de grote slag om het kasteel mindert de film qua vaart en gebeurt er te weinig, zowel visueel als qua verhaal, om het oorspronkelijke niveau te evenaren.

Dit gezegd zijnde: wow, wat een film. Episch, magistraal. Dit wordt een van de Kurosawafilms die het best zal blijven hangen geloof ik, en het personage van de krankzinnige koning/vader is nu reeds één van de klassieke filmpersonages wat mij betreft.
Zoals eerder gezegd, vond ik het eerste uur van bijzonder hoog niveau. Het begon al meteen goed met de ongelooflijk verzorgde shots in de openingsscène, waarbij ruiters/krijgers binnen het indrukwekkende groene landschap geplaatst worden. Bijzonder fraai. Ook het grote gevecht om het kasteel was een feest voor het oog en behoorlijk intens. Ik kreeg "Hero"-sensaties bij de beelden van de gigantische hoeveelheid rondvliegende pijlen die de protagonisten om de oren vlogen. Hoogtepunt is het einde van de scène, met de verwarde koning die eerst stoïcijns tussen de puinhoop blijft zitten en vervolgens de trappen van het brandende kasteel afdaalt. Fenomenaal en onmiskenbaar een staaltje van puur vakmanschap en talent.

Naast de visuele krachttoeren die Kurosawa uithaalt (overigens blijven de uitgestrekte vlaktes waarin stipjes van personages in rondbewegen prachtig om te zien), vertelt "Ran" ook heel wat over de natuur van de mens. Natuurlijk met dank aan Shakespeare en het lijkt me dat Kurosawa eerder afbreuk doet aan het bronmateriaal dan dat hij er veel aan toevoegt (al ben ik eerlijk gezegd geen kenner).

"Ran" is een fantastische kostuumfilm, die elke filmliefhebber zou moeten gezien hebben. Niet vlekkeloos, maar overdonderend genoeg om 4* in de wacht te slepen.


4*

4,0
0
Eerste gedachte voor en tijdens de film: hell no.
Tweede gedachte na de film: classic!

Hoewel de 160 minuten moeizaam voorbij gingen, kon ik beetje bij beetje de film gaan waarderen. Het zit hem in de details en de mimiek van de film, daarnaast waren de kostuums ook prachtig. Symbolisch gezien is het een mooi werk.

avatar van Film Pegasus
3,5
0
Het gebeurt niet veel, maar ik volg voor een deel de recensie van Onderhond. Ik ben ook meer een liefhebber van de zwart-wit films Akira Kurosawa en is inderdaad zo dat de film enkele grootse scènes kent die er uitspringen. Maar in tegenstelling tot Onderhond waren die scènes zeker de moeite en was ik ook niet zo verveelt met de rest van de film. Ondanks de epische aanpak is het toch meer een drama geworden (dit is een vrij somber Shakespeare werk) en dan voelt de film wel wat te lang aan. Bovendien was ik licht geërgerd door Hidetora (de vader) die te gemaakt acteert en bovendien slecht geschminkt is. De rest is gelukkig wel goed gedaan en door de mooie kleuren en prachtige kostuums (100-tal met de hand gemaakt) is dit nog best een mooie film geworden.

avatar van John Milton
3,5
0
Het ziet er schitterend uit, maar (ook?) ik was er niet compleet kapot van, al ligt dat voor een groot deel aan smaak. De Japanse cinema ligt me niet zeer na aan het hart en meer specifiek ben ik geen enorme fan van period pieces over samurai en Japans Feodalisme. Dan genoot ik toch meer van Ugetsu Monogatari. Ik kon overigens Rashomon en Seven Samurai wel waarderen, maar het trage tempo en theatrale acteerwerk stoorden me bij Ran meer.

avatar van HarmJanStegenga
3,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Zo.. Kurosawa, dat was alweer een tijdje geleden. Mooie film deze 'Ran', helaas wel met de nodige gebreken. Grootste punt is dat Kurosawa mijns inziens veel te veel tijd neemt om het verhaal(tje) te vertellen. Het duurt veel te lang. Daarentegen is dit op technisch vlak een grootse film. Machtige shots en mooi gebruik van kleuren, vooral de scene dat die ouwe naar buiten komt lopen uit het brandende kasteel is een sterke afsluiting van wat mij betreft de sterkste scene (de aanval op dat kasteel) uit de hele film.

avatar van sean-penn
5,0
0
Ran is als een adembenemend prachtig schilderij.

Mijn bewondering voor Akira Kurosawa begon met de kennismaking van Shichinin no Samurai ( The Seven Samurai ) later gevolgd door o.a. Yojinbo en Kagemusha. Ran is zijn meest visueel getinte film, gebaseerd op King Lear, vertaald naar het Japans feodaal stelsel. Het is verreweg ook de beste verfilming van Shakespeare's werken en dat is opmerkelijk te noemen voor een cineast met een niet Westers achtergrond. Kurosawa verstaat de kunst van cinematografie als geen ander en ongetwijfeld heeft hij vele filmmakers beïnvloed en geïnspireerd. Voor die reden mag hij worden omschreven als een waar grootmeester en hoort hij thuis in het rijtje ' grote der aarde' in filmland.

Camera technieken zijn schitterend om te zien. Stilstaande shots waarmee de film opent, waar paarden en ruiters majestueus op een bergtop staan. Beeld veranderd van verschillende standpunten om vervolgens de lange vlaktes in de vallei beneden te laten zien die de macht van de ruiters vertegenwoordigd. Het epische gevecht in het midden van de film is een kijkervaring die je zelden op het witte doek hebt gezien. Intens, chaotisch en bruut geweld. Daar laat de meester zien dat op een slagveld, zelfs in de wereld van samoerai's, geen glorie of eer te behalen is.

Acteer stijl is theatraal en de traditionele toneel Noh heeft duidelijk ter inspiratie gediend. Rustige bewegingen met een lichtelijk overdreven manier van mimiek en lichaamstaal. Gebruik van maskers is standaard en dat zien we bij het masker-achtig gebruik van grimeur bij Nakadai die de oude Heerser Hidetora subliem vertolkt. Het 'masker' staat ook symbool voor de twee gezichten die de patriarch heeft. Eens een levende god die over het lot van zijn onderdanen beschikt naar iemand die afhankelijk wordt van de goedheid van dezelfde mensen die hij eens zo barbaars heeft behandeld. Trots en schaamte, Machtig en kwetsbaar. Er zijn geen winnaars, alleen maar verliezers.

Met het kleurgebruik, camera shots, acteerstijl en symboliek is Ran een waar Juweeltje. Geduld is een schone zaak en ja, het is een lange zit maar de beloning is oneindig mooi. Een filmervaring die je nooit vergeet en voor altijd koestert. Akira Kurosawa is zijn naam.

avatar van mcdaktari
 
0
Na het zien van de trailer vraag ik me af of het een stomme film is? Ik bedoel dus of er niet in gesproken word. Of is dat alleen in de trailer zo?
Ben toch nieuwsgierig geworden naar deze film met zoveel lovende recensies. En...nog nooit gezien, ondanks de film toch al uit '85 is.

avatar van Mochizuki Rokuro
4,5
0
Nee, dit is geen stomme film.

avatar van mcdaktari
 
0
Oke bedankt

4,0
0
Een quote van Harold Bloom, literair criticus en Bard idolaat, over de twee Shakespeareaanse verfilmingen van Kurosawa:
I said, "Actually, the two Kurosawa movies—Ran, his version of King Lear, and Throne of Blood, his version of Macbeth." At which Sir Frank said triumphantly, "It's the usual thing with Harold. Shakespeare's language doesn't matter at all. Kurosawa doesn't know a word of English." I said, "That doubtless is true. But I felt that Kurosawa captured a sense of what I believe Lear and Macbeth are up to."

Als de taal van Shakespeare niet hetgeen is wat Kurosawa succesvol naar het scherm vertaald, wat dan wel? Toch zeker niet het plot. Shakespeare is notoir om zijn relatieve onverschilligheid m.b.t. het gebruik van plots: hij leende die zonder veel aanpassing van onder andere Latijnse en Italiaanse werken.

Het antwoord ligt in de personages. Hoofdzakelijk de blikvanger en katalysator van het plot: de oude leider Hidetora, een Japanse Lear. Kurosawa en de acteur die hem vertolkt, Tatsuya Nakadai, weten op fenomenale manier de bijna demonische verontwaardiging en woede van Lear te vertalen, uiteraard met hulp van uitstekende make-up en kleding. Na het opdelen van zijn rijk aan zijn nakomelingen verwacht Hidetora een rustig en vooral geëerd laatste deel van zijn leven, dit blijkt een luchtkasteel, want hij overschat de respect en de liefde die 2/3de van zijn nageslacht voor hem hebben: zij hechten aanzienlijk minder waarde aan de inherente status van een vader en ex-leider. De persoonlijke crisis die volgt op het bedrog en minachting die de versleten vader krijgt, is het hart van zowel het originele toneelstuk als de verfilming. De schone schijn van trots en identiteit valt weg en uiteindelijk kan zijn furie en wanhoop zich alleen nog maar richten op het uiterste van alles: de natuur en de goden. Hier schittert de film: de combinatie van een weidse en schitterende natuurachtergrond en het zeer geanimeerde acteerwerk van Nakadai geven een overdonderend beeld van de ongeïnteresseerd van de kosmos naar ons mensen. Dit uiteraard in combinatie met de bloederige gevechten en de mogelijk nog bloederige huiskamerpolitiek.

Het tweede essentiële personage van Ran is Lady Kaede, een samenstelling van Goneril en Regan en ook in zekere zin Edmund; zij personifieert in ieder geval de onmenselijkheid en gewetenloosheid van die figuren uit King Lear. Net zoals Hidetora valt zij op door beeldend acteerwerk, haar make-up en haar kleding, vooral de afgeschoren wenkbrauwen met de, vervangende, geschilderde wenkbrauwen zijn angstaanjagend. Lady Kaeda heeft misschien niet zoveel politieke macht als de verscheidene krijgsheren, maar haar, wederom, bijna demonische woede en seksuele overredingskracht maken haar een waardige tegenhanger van het Lear personage. Kurosawa vond het alleen blijkbaar nodig om haar een tragische achtergrond te geven om haar karakter te verrijken (en in zekere zin te verklaren), dit in vergelijking met Shakespeare. Ik persoonlijk vind dit een onnodige keuze, want hetgeen wat de opperslechteriken van de Engelsman vaak zo raadselachtig maakt, is hun schijnbaar ongeprovoceerde moordlust. Ook het verleden van Hidetora als meedogenloze warrior is een toevoeging die voor mij de sublimiteit van het personage voornamelijk een stukje reduceert.

Wel moet ik zeggen dat ik de laatste scene van Ran een geslaagde fabricatie van Kurosawa vind. Een metafoor die voor mij sprekende kracht heeft.

Ran is naast tragedie natuurlijk ook oorlogsfilm, voornamelijk in het laatste deel. De legers en kastelen van Kurosawa heb ik zelden geëvenaard gezien; de special-effects strijdvelden van de hedendaagse tijd vind ik toch iets minder levend vergeleken met de look van figuranten en kostuums. Een terechte opmerking zou kunnen zijn dat er misschien teveel tijd besteedt wordt aan de veelvoud van verschillende gewelddadige conflicten, die ietwat onoverzichtelijk overkomen richting het einde, maar dit draagt wel bij aan de sensatie van waanzin en chaos van dit soort machtsstrijden. Waar je naar een verschrikkelijke rij van intrige en moord, onthoofdingen en zelfmoorden, geen idee meer hebt waar en waarom dit ooit is begonnen.

avatar van kappeuter
3,5
0
kappeuter (moderator)
geplaatst:
Maandag 20 april om 22:00 uur te zien in Kriterion (Amsterdam)

avatar van Mochizuki Rokuro
4,5
0
Op de hoes van blu-ray zelf - en ook op de site van Bol.com (o.a.) staat bij audio: Engels, Duits, Frans.

Kan iemand bevestigen of dat klopt (of eigenlijk: dat het NIET klopt), of is het 'gewoon' een slordigheidje ??

avatar van kevin_vp
4,0
0
Mochizuki Rokuro schreef:
Op de hoes van blu-ray zelf - en ook op de site van Bol.com (o.a.) staat bij audio: Engels, Duits, Frans.

Kan iemand bevestigen of dat klopt (of eigenlijk: dat het NIET klopt), of is het 'gewoon' een slordigheidje ??


Klopt niet. De audio is gewoon japans hoor
Ik denk dat ze de ondertitels en audio gewoon hebben verwisselt...

avatar van baspls
4,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
"Man is born crying. When he has cried enough, he dies."

De film staat in de IMDb top 250, vreemd genoeg niet op Moviemeter.

Net als in Kagemusha vond ik Tatsuya Nakadai weer een erg goede hoofdrol vertolken. De ondertiteling van Kagemusha vond ik overigens stukken prettiger lezen dan die van Ran, maar die was dan ook door George Lucas ondertiteld.

De film is gebaseerd op Shakespeare's King Lear (wat overigens pas tijdens het schrijven van het script is bedacht) en enkele Japanse legenden. Wat ik persoonlijk toch wel apart vond was dat de drie broers de hele tijd van mening ten opzichte van hun vader leken te veranderen. Ik snap wel dat ermee bedoelt word dat de opstandige broer die de waarheid sprak, de echte toegewijde dienaar van zijn vader is, maar toch. Die Joker/Grappenmaker is overigens van Shakespeare geleend, Japan heeft nooit narren gekend.

De cinematografie van de film is erg gaaf en lijkt qua compositie op van die antieke Japanse schilderijen. Toch zitten er eigenlijk alleen maar wide-schots in de film (geen close-ups) en is door de editing heel veel tempo uit de film gehaald. De veldslagen waren wel weer erg indrukwekkend en ook een stuk bloederiger dan in Kagemusha.

De pre-productie van Ran koste zo'n 10 jaar. Het storyboard voor de film bestaat uit honderden schilderijen, alle kostuums zijn met de hand genaaid (dit koste al 2 jaar werk) en de uiteindelijke opnames duurde ook langer dan geplant omdat Akira Kurosawa problemen met zijn zicht kreeg en zijn vrouw kwam te overlijden. Alles bij elkaar kosten de film $11,500,000 ($500,000 meer als zijn vorige film). Ook is er speciaal voor de film een kasteel gebouwd en in brand gestoken (geen trucage dus). Akira heeft ook gezegd dat Kagemusha eigenlijk een oefening was voor deze film, toch vond ik die net wat beter.

Ondanks de grandioze veldslagen en memorabele scènes vond ik de film net wat minder als Kagemusha (het kan er ook door komen dat ik die eerder heb gezien) maar weer echt een meesterwerk van Kurosawa. Jammer dat hij in de jaren '80 niet meer van dit soort films heeft gemaakt.

avatar van Zwolle84
0,5
0
Bah, de vervelendste filmervaring die ik ooit heb gehad. Werkelijk niet één scène vond ik ook maar een heel klein beetje interessant, laat staan spannend of intrigerend. En dat dan 160 minuten lang, zonder ook maar een seconde met iets of iemand mee te leven.

De 0,5 sterren mag je geheel toeschrijven op mijn onvermogen om deze film te vatten. Het zal vast meer waard zijn, objectief gezien (voor zover dat kan bij films). Maar een film die zo'n ranzige nasmaak achterlaat is voor mij niet meer waard dan dit.

Vanaf nu ga ik dit soort films ook niet eens meer proberen te kijken. Seven Samurai? Stik erin, ik doe het niet meer.

avatar van de grunt
 
0
Wow wat een schoonheid de nieuwe Studio Canal blu-ray van Ran.

avatar van Boneka
1,5
0
Wat een vervelende doodsaaie film is dit zeg. Red Cliff was de laatste oosterse film en die is echt een stuk beter dan dit toneelstuk met vreselijke dialogen. De beelden zijn af en toe fraai en de blu ray is best wel mooi opgekrikt. Muziek is niet opvallend. Nee dit is er eentje onder de noemer eens maar nooit meer.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.