Ran (1985)

Mijn tweede film van Kurosawa na Seven Samurai. Ik was benieuwd naar ander werk van de man, en Ran leek me wel een goede keuze gezien het verhaal, de beoordeling en de recensies. Ik had hem al in bezit, en Legan tipte de film op het forum. Ik vanavond enthousiast begonnen aan de film, die toch wel omsloeg in een best wel grote teleurstelling.

Ran is een bewerking van een stuk van Shakespear. Nu heb ik normaal gesproken helemaal niets met de beste man en ik ken zijn verhalen dan ook niet, buiten Romeo en Julia om. Ik wou me dan ook laten verassen door de film en de uitwerking die Kurosawa aan een klassiek spel zou leveren. Helaas kon het epos mij niet zo mee slepen. Qua verhaal vind ik het maar weinig boeiend. Er wordt weinig met het machtspel gedaan, en ik vind het ook allemaal veel te snel gaan. Niet dat de film heel snel is, maar de verwikkelingen en de snelle keuzes die de broers maken. Ook kon ik niet helemaal in de goede sfeer komen. Komt ook al omdat het verhaal mij maar weinig deed. Ook het acteerwerk van de oude man stond mij wat tegen. Beetje overdreven. Ook de psychologie achter de personages kon me niet geheel bekoren.

Blijft er dan helemaal niets over om van te genieten? Jazeker. De design is geweldig. Mooie aankleding van het geheel. Mooie locaties, mooie kostuums en sets. Ook het kleur gebruik vind ik erg mooi. Allemaal somber met af en toe een uitspringende kleur. Die sombere look is de hele film een beetje doorgezet. Met af en toe het doorbrekend zonnetje. De gevechten, die trouwens niet veel aanwezig zijn, aangezien het een meer karakter gedreven film is, zagen er fraai uit. Vooral het eerste gevecht is sterk. Ook daar weer die sombere look, vooral mooi als het geluid verdwijnt op een gegeven moment, en de muziek dan wordt ingezet. . De muziek is niet veel aanwezig, maar is wel erg mooi.

Visueel vooral erg mooi, jammer dus dat ik niet veel met het verhaal kon. Nadeel hiervan is dat de film dan veel te lang duurt, en dat is toch wel een dooddoener.

3*

Ik snap er niks van 't laatste slag bij de bossen, wordt het rode leger in een hinderlaag van geweren gelokt. Er werden een aantal salvo's geknald, waardoor er een aantal ruiters van het rode leger omver werden geknald om dan vervolgens op te staan en weg te lopen?

Qua realisme is het wel slecht in sommige opzichten, vindt ik. Het doode van Kaede [onthoofding], nog nooit geweten dat er 4 liter bloed uit 't hals spoot direct na een onthoofding.

Verder was dat in het vrouw geklede jongen erg irritant.

Dat ik deze de eerste twee kijk beurten had afgezet snap ik nog steeds niet Het is niet echt een film die je 'zomaar' kijkt. Je moet er echt voor zitten en hem lekker over je heen laten komen.

Fixe tegenvaller. Erg langdradig en saai. Had er iets meer van verwacht. Leek af en toe meer op een toneelstuk dan een film. Melodramatisch.

Nog nooit een filmliefhebber horen zeggen dat Shakespeare 'boring' was. Heel bijzonder.

Mijn oog valt ineens op de alternatieve titel hier 'Revolt'. Is me niet eerder opgevallen - staat dat er al lang bij? Eerder kwam is vaak 'Turbulence' tegen als een mogelijke Engelse vertaling van 'Ran', maar vertalingen van de titel zijn sowieso schaars in de diverse bronnen. Komt dit van imdb of is er een substantiële bron voor deze vertaling?

Pittige film,

Grappig dat The Seven Samurai, de andere film die ik van Kurosawa zag, kwa sfeer veel luchtiger is. Ran is hier en daar wat saai en duurt misschien wat te lang. Ook was het verhaal nou niet echt heel boeiend te noemen. Maar goed, waar de film zo hoog in scoort bij mij is absoluut de visuele pracht. De film is erg mooi geschoten en kent schiterrende beelden. Het is maar goed ook dat de film in kleur geschoten is. Ook de oscarwinnende costuums zien er prachtig uit. Tatsuya Nakadai vond ik het best goed doen als oude ''lord'', al zien zijn blik me af en toe wat vervelen. Maar over het algemeen dus best een goeie film. Verhaal boeide niet altijd en de film duurt vrij lang, maar daar tegen over staat dat de film visueel schiterrend is.

3* en binnenkort zullen zeker meer Kurosawa's volgen.

Nieuwe poster? Beetje chaotisch.

Deze heb ik ingestuurd. Vind ik met afstand de mooiste poster.

Is toch een prachtig beeld van dat gigantische kasteel dat in brand staat. Kijk hoe klein die mensen daar beneden staan.

Ik vind dit één van de mooiste posters die ik ooit heb gezien.

Het beeld is wel prachtig, maar als poster werkt het niet vind ik.

Ran is een van de beste epische spektakels uit de filmgeschiedenis. Spannend, meeslepend, visueel overweldigend, toepasselijk theatraal en vooral heel erg groot. Het beste is het uiterlijk. Schitterend kleurgebruik, opvallende kostuums (zijn deze historisch correct of pure fantasie?), vliegende camerabewegingen, geweldige montage: Kurosawa wou duidelijk bewijzen dat hij het nog niet verloren had op 75-jarige leeftijd en gooide alle registers open. Dit klinkt als een bombastische film, maar Kurosawa heeft ook een goed gevoel voor rust, wat ook wel blijkt het zijn gebruik van muziek. Erg goede muziek overigens. In feite zitten er niet eens zo heel veel actiescènes in, er is vooral veel dialoog. Maar zelfs de gesprekken probeert Kurosawa veel kleur te geven, letterlijk en figuurlijk. En als de actiescènes komen dan behoren ze tot de beste van de beste. Die aanval op het kasteel een uur in de film is echt adembenemend.

Dit alles wordt gegoten in een heerlijk verhaal over een machtstrijd, dat gebaseert is op zowel een Japanse legende als King Lear van Shakespeare (niet door mij gelezen). Het is eigenlijk Shakespeare op zijn best: het sterke verhaal en enkele boeiende personages worden behouden, maar de kunstmatige dialogen waar ik vaak in films wat moeite mee heb worden achterwege gelaten. Misschien komt het omdat het Shakespeare is dat ik ook geen enkel probleem had me de theatraliteit van het acteerwerk. Nakadai is toch wel een merkwaardige verschijning met zijn wilde, witte haren en dat uitgemergelde, schedelachtige gezicht. Boeiende personages zijn ook Kaede en die generaal van het rode leger.

4,5*

Goede recensie

Kurosawa ontgoochelt niet. Ik ben in het verleden al drie keer aan deze film begonnen en heb hem door zijn lengte nooit uitgekeken. Nu dus wel. King Lear is één van de grootste tragedies uit de literaire geschiedenis. Dat tijdloos verhaal over machtswellust en verraad kan alleen maar interessant beeldmateriaal opleveren. Nakadai, één van de grootste Japanse acteurs samen met Mifune, speelt hallucinerend goed als de oude koning. Hij geeft de indruk van een spook, iemand die al tot het verleden behoort en als een hond door zijn zonen is weggejaagd. Het is zware tragedie en Hidetoro is het beklagenswaardige personage die al dit gewicht op zijn schouders mag torsen. Echt... zo'n lot wens je niemand toe. De oorlogsscènes zijn zoals de meesten ook zeggen hier, indrukwekkend, en dan vooral die eerste grote scène, wanneer het derde kasteel wordt aangevallen en de oude koning gek wordt. Ik sluit me er absoluut bij aan dat die scène subliem is!

140 minuten vond ik dan weer aan de lange kant. Sommige scènes, vooral in de tweede helft, rekten de boel wel (alle scènes tussen de nar en de oude koning vond ik geen meerwaarde hebben ) en vroegen om een vlotter slotstuk.
Het is in ieder geval wel een film die indruk maakt.

Wat krijg je als je de grote stylist van de film samenbrengt met de grootmeester van het verhaal? Een meesterwerk inderdaad. Iets dat de grenzen van aftast van het haalbare.

Verder ga ik hier niet te veel woorden aan vuil maken (dat doen anderen wel in mijn plaats). Ik ken gewoon géén betere film dan deze, het heeft gewoon ALLES! En potverdorie, dat deze film niet op één staat in de toplijsten van dit forum i.p.v. dat banale filmpje is mij toch echt een raadsel...

Voila, hier eindigt mijn tamelijk nietszeggende betoog

Na een half uur uitgezet. Ben ik de enige die hier niet kan naar kijken? Het enige wat ik goed vond was de muziek van Takemitsu. De film zelf is te toneelachtig naar mijn smaak.

.

Dat is eenmaal Kurosawa

Nee lijkt me ook niet maar Ran is natuurlijk een adaptie van Shakespeare dus in dit geval klopt het wel.

Vooral Kurosawa's samourai/avonturen films vind ik heel goed kijkbaar en hebben een grote entertainende waarde imo.

In dit geval klopt het inderdaad. Ook The Men Who Tread on the Tiger's Tail en Throne of Blood zou je toneelachtig kunnen noemen. Maar voor de rest kan ik geen andere titels opnoemen.

Ikiru misschien ook nog wel?

Vind ik niet.

Nou, alle paleisscenes (en dat zijn er nogal wat) hebben iets heel toneelmatigs bij Kurosawa. Dus dan doet zelfs een spektakelstuk als Kagemucha mee, en Ran.

Maar dat ligt meer in het formele karakter, zeg maar de omgangsvormen aan het hof.

Kagemusha wou ik ook eerst noemen, heb ik toch maar niet gedaan. Heb ik ook heel anders ervaren dan Ran. Kagemusha vond ik energieker, beweeglijker,... een totaal ander soort film dan Ran, al zijn er veel overeenkomsten. Kagemusha is ook luchtiger en kijkt makkelijker weg.

Een toneelstuk hoeft ook niet perse zware kost te zijn natuurlijk. Hier wel omdat het om Shakespeare gaat.

Vind sommige scènes uit Ikiru ook nogal behoorlijk theatraal.

Wauw! Wat een film! Dit had ik echt niet verwacht!
Ik had zelf niet gedacht dat deze zou kunnen tippen aan Shichinin no Samurai, maar toch is het met verve gelukt.

Al van de eerste minuten wordt duidelijk wat voor film dit wordt. Indrukwekkende scènes als in geen ander. En wie dan denkt; "het niveau daalt toch nog wel?". Mis! Het niveau blijft gedurende de hele film constant, wat toch al een behoorlijke verwezenlijking is.

Het eerste wat op valt is dat uit alles het maximum gehaald wordt. De kleurrijke (handgemaakte) stoffen, de prachtige omgeving, en natuurlijk de manier om dat alles te filmen. Er zijn te veel voorbeelden om op te noemen.

De vechtscènes zijn ook zeer goed gefilmd en zijn een streling voor het oog. In het midden van de film hebben we ook zo’n stille scene waar we gedurende enkele minuten enkel muziek horen, terwijl de gevechten volop bezig zijn.

Scherpe dialogen over trouw, respect en traditie. 5 minuten van deze film hebben meer inhoud dan vele andere films die het witte doek (ont)sieren.

Acteerprestaties zijn om van te smullen. De expressie, de emotie en het gevoel waarmee de acteurs hun rol spelen. Magnifiek!

Dat in combinatie met bovenstaande punten zorgde er voor dat ik een zeldzaam gevoel kreeg vanbinnen. Een soort orgasme in de hart-streek.

Verhaallijnen doen er in zulke films niet erg toe bij mij. Ik heb dan eigenlijk ook de hele film NIET bezig geweest met het verhaal, of hoe het zou gaan eindigen. Maar het einde dat er aan kwam was allesbehalve een hollywoodiaans. Hebzucht, ontrouw, verraad en jaloezie zal ons allen ten gronde richten! En dat is ook gebeurt met alle personages in de film


Waren alle films maar zo. Tot nu toe de ontdekking van het jaar 2011. Kans op top 10? … dat zal de toekomst uitwijzen.
Onbegrijpelijk dat dit ook niet in de top 250 staat.
Zeer dikke 4,5*.

Mooi dat ie je bevallen is, zo denk ik ook over de film. Het moet in de toekomst echt een keer in de top 250, ja

Geweldige film!

Gebaseerd op een stuk van Shakespeare met een Wageriaanse uitstraling.

Het leek af en toe net alsof ik naar een van Wagner`s opera's aan het kijken was, qua dreiging en dramatiek.

Als je daar van houdt én de schitterende cinematografie daar nog eens bij optelt heb je een geweldig spektakel.

Dus echt voor de liefhebber.

Jammergenoeg ligt de stijl van de film mij niet zo, het theatrale, toneelachtige. Ik zie wel in dat dit knap gemaakt is maar het raakt me gewoon niet.

Wel een scene die er ver bovenuit sprong was het eerste gevecht in het kasteel, als de hele film wat meer in die sfeer was had het zo vijf sterren kunnen krijgen.