Jane Eyre (2011)

Sterk, tot in de puntjes verzorgd en dramatisch op de juiste momenten.

Dertiende verfilming van het beroemde boek reeds, maar de eerste keer dat ik een film van het verhaal zie.

En ik moet zeggen dat het me wel kon bekoren, heb me niet verveeld in de twee uren dat de film duurt.

Onderhoudend verhaal, goede vertolkingen en mooie locaties.

Blij dat ik de film heb gezien en nu ook het verhaal ken.

Zeer goeie verfilming maar toch was ik niet zo begeesterd. Ik zou je niet kunnen zeggen waarom. Misschien dat het materiaal me toch niet ligt?

Charlotte Brontë schreef Jane Eyre in 1847 en men raakt sindsdien niet uitgekeken op het romantische verhaal over de jonge gouvernante die als een blok valt voor Edward Fairfax Rochester. Naast de stormachtige gevoelens van Jane, draait het om het griezelige geheim van Thornfield Hall. Die blijvende populariteit zal dan ook te maken hebben met het feit dat Jane Eyre méér is dan een zomaar kasteelromannetje. Er zit sociaal commentaar in en er zijn de gothic elementen. Dit is de sfeervolle gothic interpretatie van de Amerikaanse regisseur Cary Fukunaga waarin het negentiende-eeuws Engeland altijd is gehuld in regen of mist. De film probeert niet het cineastische wiel opnieuw uit te vinden. Het enige wat in deze versie toegevoegd is zijn mysterieuze elementen die bij vlagen leiden tot bijna horrorachtige scenes. Kippenvel krijg je vooral van de chemie tussen beide hoofdrolspelers. Mia Wasikowska is een actrice wier ware schoonheid pas wordt onthuld wordt als haar verdriet laag na laag is afgepeld. Michael Fassbender is een brok stugheid waar we langzaam barstjes in zien ontstaan. En met zoveel talent in de bijrollen ( Judi Dench, Sally Hawkins, Simon McBurney) is er eigenlijk geen scène zonder memorabel acteerwerk. Daarnaast is het taalgebruik uit Brontë's klassieker is intact gelaten, met bijzonder fraaie dialogen als gevolg. Met zo'n fijne verfilming kunnen we wel weer even vooruit tot de volgende tv-reeks of film verschijnt.

Ik denk dat ik het weet. De regisseur is ontzettend hard gefocused op het verhaal van de karakters en daardoor is het een verhaaltjesfilm geworden met steengoede performances. Fukunaga gebruikt film niet als expressievorm en bijgevolg haal ik er dan ook niks meer uit.

Niet slecht maar ook niet bijzonder goed, met een Jane die perfect haar "mannetje" staat maar een Rochester die niet mysterieus, enigmatisch en bars genoeg is om echt indruk te maken en tot leven te komen (of wordt mijn opvatting van hem teveel gekleurd door de vertolking van Orson Welles uit 1943?). Fraai aangekleed, met een mooi somber Thornfield waar gelukkig geen plaatjesboek van wordt gemaakt, maar de chemie tussen de twee hoofdpersonen is voor mij niet voelbaar. Ik kan tevreden zijn met deze versie, maar echt goed kan ik hem niet vinden, misschien ook wel vanwege wat mijn gewaardeerde voorganger AC1 in zijn laatste zin schrijft. Toch te vlak allemaal?

Degelijke verfilming van het geliefde boek van Charlotte Brönte. Het fraaie spel van Mia Wasikowska in de titelrol en Michael Fassbender als Rochester, de man voor wie Jane komt te werken, doet deze eerbiedige versie van het verhaal iets boven het gemiddelde uit steken. Amelia Clarkson valt ook op als de jonge Jane, maar dit is zeker niet de ultieme verfilming en is daarom vooral aan te raden voor fans van de cast.

In 2015 had ik mijn mening over deze film hier reeds geplaatst, en eerlijk gezegd, ik kende het verhaal "Jane Eyre" maar vaag. Toen ik de film dus de 1e keer zag ging het allemaal een beetje traag voor mij, maar nu,,,,4 jaar later, heb ik het prachtige boek van Charlotte Brontë gelezen, en de ook film herbekeken, het verhaal in de film was wel ingekort, maar ik kon het nu zeker appreciëren. Dus ook een hogere waardering.

Voor de liefhebbers van het genre, maar dan toch wel goed gedaan. De maker wilde echt het boek naar het scherm brengen met aandacht voor de dialogen, mooi acteerwerk en vooral prachtige decors en kostumering. Het is met veel respect voor het boek en gaat dan ook nergens groots creatief, maar brengt wel het mooie verhaal van Charlotte Brontë naar het grote scherm. Vooral Mia Wasikowska schittert in de titelrol. Opvallend zijn enkele bijrollen die me telkens weer opvallen. Denk aan Holliday Grainger (ook in The Borgias, Anna Karenina en Great Expectations) en Tamzin Merchant (ook in The Tudors en Pride & Prejudice) die in hun kleine bijrollen gemaakt zijn voor dit genre.

De film mag wat meer pit gebruiken en evenaart het mooie Pride & Prejudice niet, maar is best wel een mooie romantische film. Hier hou ik wel van.