Jane Eyre (2011)

Nou, eindelijk heb ik ‘m dan gezien! Tot mijn grote spijt had ik de bioscooprelease gemist, en toen werd de verkoopdatum ook nog eens meerdere keren uitgesteld. Toen de film dan eindelijk in de winkel was heb ik hem vrijwel onmiddellijk gekocht – en inmiddels al twee keer bekeken…

Als je zulke hoge verwachtingen hebt als ik had, kan een film vaak alleen maar tegenvallen – maar wat blijkt: de film is precies zoals verwacht! Er is eigenlijk maar één minpunt: hij is te kort. Ik had graag nog veel meer scènes tussen Jane en Mr Rochester willen zien, maar helaas. Ook zijn er een aantal deleted scenes die er wat mij betreft gewoon ingelaten hadden kunnen worden.

Tot zover de klachten, nu de lofzangen! Als je het boek kent en andere versies van Jane Eyre hebt gezien (in mijn geval de BBC-serie uit 2006 en gedeelten uit andere versies) ontkom je er niet aan om ze met elkaar te vergelijken. Deze versie is nu absoluut mijn favoriet! Allereerst door het fantastische acteren. Waar ik soms wat moeite had met Ruth Wilson als Jane (niet slecht geacteerd, maar gewoon anders dan ik me voorstelde), is Mia Wasikowska juist wel precies de Jane zoals ik me haar voorstel. Rustig, teruggetrokken, maar onverwoestbaar en met een soort verborgen kracht in haar die af en toe naar buiten sijpelt – en zelfs dan blijft ze beheerst. Juist die subtiliteit vind ik prachtig. Die komt bijvoorbeeld goed tot uiting in de scène dat Mr Rochester haar vertelt dat ze een andere baan moet gaan zoeken. Jane is erg overstuur, maar probeert zich nog te beheersen. Daarom krijgt elk klein gebaar en elke stembuiging heel veel betekenis – in tegenstelling tot dezelfde scène waarin Jane gespeeld wordt door een veel expressievere Ruth Wilson. Met de Jane die Mia Wasikowska neerzet leef ik veel meer mee – complimenten voor haar! En ach, Michael Fassbender – laat ik proberen niet al te veel woorden aan hem te wijden. Hij kon al weinig fout doen bij mij, nu staat hij nog steviger op zijn voetstuk. Zijn Mr Rochester is de meest fascinerende die ik tot nu toe heb gezien. Nors, cynisch, wispelturig, bezitterig, maar toch het type dat wel ‘woest aantrekkelijk’ wordt genoemd… Om nog niet te spreken over zijn stem... De chemie tussen hem en Jane is bijna tastbaar, met name in de scène in Mr Rochesters kamer nadat Jane hem uit de brand heeft gered. Dat is een geweldige scène, juist omdat er van alles nét niet gebeurt. En Mr Rochester is niet alleen donker en aantrekkelijk, hij heeft ook gevoel, en durft het zelfs te uiten. Ik vlei mezelf met de gedachte dat ik niet al te snel zwijmel, maar hier kan ik het niet laten. Knap hoor, van Jane, dat ze bij haar besluit blijft om weg te gaan nadat hij haar zo hartstochtelijk heeft gesmeekt om bij hem te blijven. Ook al zo’n mooie scène!

Goed, genoeg over Jane en Mr Rochester. De bijrollen zijn overigens ook prima, Jamie Bell vond ik erg goed en Judi Dench is zo ongeveer per definitie erg goed. Dan de sfeer van de film: prachtig! Nauwelijks zoetig romantisch, meer donker en mysterieus, tot op het griezelige af. Dat zie je ook terug in de locaties; er is heel mooi gefilmd met veel natuurlijk licht. De muziek is van Dario Marianelli – ook al een favoriet van mij – en perfect voor deze film. Romantisch ja, maar ingetogen.

Het verhaal dan –wat valt daar nou over te klagen? Dat er teveel is weggelaten misschien. De meeste dingen die ze weggelaten hebben, zoals de scène met de waarzegster, vind ik niet echt een gemis. De volgorde waarin het verhaal wordt verteld is een goede keus geweest – ik denk dat zelfs het boek beter was geweest als Charlotte Brontë het zo had geschreven. Door de flashbacks zie je niet alleen wat Jane zoal heeft meegemaakt in haar leven, maar zie je ook hoezeer het haar nog bezig houdt en hoe het haar beïnvloedt. Mooi voorbeeld hiervan is de scène waarin ze de deur open doet voor Mr Rivers en voor een paar momenten denkt dat Mr Rochester haar is komen opzoeken. De scènes uit haar kindertijd komen in deze volgorde beter tot hun recht. Het einde in deze film komt eerder dan in het boek, maar ik weet niet of ik dat erg vind. Ik vond dit zeker wel een mooi einde – alleen kwam het te snel.

Goed, ik zal een einde maken aan mijn lofzangen. Ik ben blij dat een film waarnaar ik zolang heb uitgekeken mij zo goed bevallen is. Ik denk er al langer over om mijn top 10 eens om te gooien, misschien komt deze er dan ook wel in terecht? Ik wilde Jane Eyre eerst 4,5 sterren geven omdat ik heel zuinig ben met mijn 5 sterren, maar goed, ik kan toch geen reden bedenken om de film de laatste halve ster te onthouden. Ik houd van deze film...

Erg mooi.

Ik heb het overbekende boek niet gelezen, noch één van de vele verfilmingen gezien, maar was toch erg benieuwd naar deze film. Ik heb niet veel tijd om boeken te lezen (ik ben immers verknocht aan film), maar het verhaal van Jane Eyre is voor velen cultureel erfgoed en dus wou ik mijn "achterstand" wat inhalen.

De eerste 20 minuten zijn wat moeizaam. Je ziet meteen dat Jane Eyre e.e.a. heeft meegemaakt en wil weten wat. Het duurt even vooraleer je dat te weten komt, want er wordt ook nog wat tijd besteed aan flashbacks - het gedeelte dat me het minst heeft kunnen bekoren.
Na een half uur begint het echte verhaal, wanneer Mr. Rochester ten tonele verschijnt. Vanaf dan is het puur genieten geblazen, want dan leer je Jane Eyre echt kennen, nl als een sterke maar fragiele jonge vrouw.
De scènes tussen haar en de arrogante Mr. Rochester zijn om van te smullen. Ze zijn spannend, ongemakkelijk, maar tegelijkertijd ook mooi om te zien.
Het laatste half uur schakelt de film een verzetje hoger. Het dreigt wat tegen te vallen (aangezien ik het verhaal niet ken(de), wist ik niet of zij nu nog voor een gemakkelijk leven met St. John zou kiezen), maar thank god, neemt het verhaal de juiste wending en schotelt het het best mogelijke einde voor.
Mijn keel werd er droog van en mijn ogen nat, wat een mooi slotakkoord.

Het acteerwerk is héél erg goed. Mia Wasikowska is subliem. Ik weet niet hoe goed of slecht ze de Jane Eyre van het boek gevolgd heeft, maar ik vind ze fantastisch. Ze weet zoveel verschillende emoties te uiten, iets wat haar Jane Eyre ongelooflijk interessant maakt.
Dat haar eigen prestatie zo goed is, heeft ze deels te danken aan Michael Fassbender, die eveneens erg sterk is als zelfingenomen maar charismatische landheer. De chemie die Wasikowska en Fassbender tentoonstellen spat van het scherm en roept zoveel emoties tegelijkertijd op.
De bijrollen van Judi Dench en Jamie Bell zijn secuur, maar vallen - mede door hun beperktheid - in het niet bij de hoofdrolspelers.

Zoals verwacht is de setting piekfijn in orde. Het kasteel en haar omgeving scheppen een sterke sfeer en ook de kostuums zijn verzorgd.
Het contrast tussen het rijkeluisbestaan van de landheren en het beperkte bestaan van de armen kan niet groter zijn.
Het camerawerk is trouwens ook de moeite. Er zitten enkele schitterende plaatjes in, vooral de buitenopnames, die heerlijk zweverig en intiem zijn.
De soundtrack valt wat minder op, maar liever dat dan storende, bombastische muziek.

Aanrader.
4

Jane Eyre .... tja, ik ben een behoorlijke fan van dit soort drama's dus het kon eigenlijk vanaf het begin al niet meer stuk. Laat ik voorop stellen dat ik echt van de film heb genoten. Wat ik wel een beetje mis was toch wel het stukje chemie tussen Mr. Rochester en Jane. Dat vond ik in de versie van 2006 veel sterker over komen. Maar in deze film sprak het personage Jane Eyre sprak mij ook veel meer aan dan in de versie van 2006. De actrice sprak mij meer aan op één of andere manier.

De gehele entourage eromheen was piekfijn in orde. Ik heb wel genoten van alle mooie beelden en mooie kledij. Kortom, dit is zeker een goede versie van Jane Eyre.

Hoewel ik wel van dit soort (kostuum)drama's ben, keek ik deze om Fassbender. Ga al 'zijn' films bekijken. Hij is iig weer woest aantrekkelijk. Maar goed de film. Mooie beelden, goede acteerwerk. Mia met-die-moeielijke-achternaam past goed in het beeld, maar vond ik wat vlakjes. Judi Dench is altijd leuk om er bij te hebben. Ken het boek niet, maar wat ging alles snel. Je leert ze net niet echt kennen en chemie tussen Rochester en Jane was er niet echt vond ik. De slotscène vond ik dan wel weer prachtig - ze kunnen dus echt niet zonder elkaar. Hoe was dat gelopen als haar 'broer' geen move had gemaakt?

3*

Eigenlijk was ik niet van plan om deze film te gaan kijken, maar toen ik bij toeval de eerste paar minuten zag, kon ik de film niet meer loslaten.

De beelden waren sowieso al erg mooi, maar vervolgens bleek het verhaal ook nog eens erg origineel en onvoorspelbaar te zijn. Het acteer werk vond ik erg sterk, en ook de locaties werden erg mooi in beeld gebracht! Voor een lange duur wist de film mij volledig te boeien, en de karakters (met name die van Rochester en Jane) waren erg interessant en soms ook erg komisch! Maar toch moet ik toegeven dat de film tegen het einde ineens flink afzwakte. Hoe dat precies kwam weet ik eigenlijk niet, misschien wel doordat het allemaal ineens wat te snel ging, of omdat de chemie tussen Jane en Rochester iets te vroeg afgekapt werd. Erg jammer in ieder geval, want het leek echt een topper te gaan worden! Uiteindelijk ben ik nog steeds erg blij dat ik deze film -per toeval- gezien heb en geef ik het een 4* (8) maar eigenlijk had het cijfer veel hoger moeten zijn!

Een mooi drama/romantiekfilm...

Prima verhaal...

Mooi kostuumsdrama...

Prachtig mooi landschap...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Lichtelijk onsamenhangende versie van Jane Eyre. Visueel zit het allemaal prima in elkaar en ook de acteurs weten te overtuigen. Vooral Michael Fassbender zet zijn zoveelste goede rol neer. Mia Wasikowska kan hier niet echt tegenop maar doet het niet onaardig. Verder is de muziek uitstekend maar over het geheel genomen boeit de film net iets te weinig en is onvoldoende uitgewerkt.

Door de genoemde pluspunten kom ik toch nog op drie kleine sterretjes uit.

Redelijk.

Heb het boek nooit gelezen. Hoever de film dus het oorspronkelijk verhaal volgt is mij onbekend maar aan de film voelde ik wel aan dat er nu en dan een zekere overhaasting inzat wellicht om het geheel niet al te lang te doen uitvallen.

Hoe dan ook een knappe film, met oog voor decor, costumering en landschappen, duidelijke dialogen en beide hoofdacteurs met uitstekende vertolkingen. In de rand ook een in haar rol perfect passende Judi Dench en voor éénmaal een ernstige Sally Hawkins.

Tedere muziek

Het klassieke boek Jane Eyre van Charlotte Brontë is al vele malen verfilmd, maar net als dat ik vorig jaar pas voor het eerst een versie zag Wuthering Heights van zusje Emily Brontë, zie ik nu pas voor het eerst een film van deze gotische roman. Ook hier heb ik het boek niet gelezen, al ben ik wel geïnteresseerd geworden. Niet op de laatste plaats omdat het schrijfwerk hier zo goed is. Niet zozeer het verhaal dan, maar meer de dialogen, die soms bijna Shakespereaans zijn. Vrij gekunsteld, duidelijk geen echte spreektaal, maar wel vaak erg mooi. De casting is ook erg sterk hier, wat absoluut helpt. Wasikowska, Dench en vooral Fassbender zijn foutloos hier.

Dit is een gotisch verhaal, dus de sfeer is van essentieel belang. Gelukkig zit het daar meer dan goed mee. Erg prachtig, duister gefilmd. Ik hou niet in het bijzonder van kostuumverfilmingen, maar met dit soort locaties en met zo'n spookachtige atmosfeer vind ik het vaak wel weer erg leuk. Het enige wat een beetje miste was een sterker element van mysterie. Het zat er wel in, maar de opbouw naar de onthulling van Rochesters vrouw was zo zwak uitgevoerd dat het nauwelijks nog iets toevoegde aan de geheimzinnigheid van het geheel. Het kwam net niet uit het niets.

In feite, de lof die uitgaat naar de dialogen kan ik niet doorzetten op het hele script of het verhaal. De zwakte van de film zit hem vooral in het laatste deel. Na de introductie van de verborgen vrouw volgen er een hele hoop ontwikkelingen die Jane en Rochester langzaam weer bij elkaar moeten brengen en bijna allemaal komen ze bijna uit de lucht vallen en het is hoe dan ook allemaal te makkelijk. Dan heb ik het over de plotselinge erfenis van Jane die haar een vrouw van stand maken, de even abrupte verandering van de St. John Rivers in een naar mannetje en het voor het verhaal handige feit dat Rochesters vrouw zelfmoord pleegt (al is dat laatste goed gemotiveerd). Het is dat de laatste scène tussen Jane en de nu blinde Rochester zo sterk en goed gespeeld is, waardoor de film er enigszins mee weg komt, maar het laatste half uur is duidelijk minder sterk dan wat daarvoor kwam. Een wat tamme afronding van een zinderend verhaal. Hoeveel Charlotte Brontë hiervoor verantwoordelijk is en hoeveel het aan de adaptatie ligt durf ik niet te raden. Het maakt een gehaaste indruk, terwijl er gemakkelijk wat andere passages geschrapt hadden kunnen worden om de totale opbouw sterker te maken. Je merkt dat het een romanverfilming is door een kwaal die wel meer voorkomt bij adaptaties, namelijk het niet durven schrappen van enkele momenten, maar ze kort in de film te stoppen. De relatie tussen Jane Eyre en dat zieke meisje op die strenge school is vast een belangrijk onderdeel van het boek, maar is hier zo kort-door-de-bocht dat het er maar bij hangt, evenals de ietwat vreemde passage waarin Jane een zus wordt van de priester en diens zussen.

Toch is er meer aan deze film dat werkt dan dat niet werkt. Naast de sfeer en de dialogen werd ik vooral gegrepen door de hoofdpersoon. Jane Eyre vond ik een zeer boeiend personage en het was enigszins verrassend om zo'n toch wel feministisch karakter terug te vinden in een verhaal van die tijd. Natuurlijk er zijn later films gemaakt over deze periode met een feministische insteek, maar die voelen dan vaak ook wat anachronistisch aan, terwijl Eyre echt aanvoelt als een product van haar tijd, maar tevens iemand die door haar tijd heen weet te prikken. Haar innerlijke strijd tussen liefde en drang naar onafhankelijkheid, in combinatie met haar afstandelijke karakter wisten mij wel te boeien. Ook niet vreemd om te lezen dat het personage echt zeer uniek was voor 19e eeuwse literatuur en Brontë mede daardoor een zeer invloedrijke schrijfster was. Maakt me alleen nog maar nieuwsgieriger naar het boek. Dit is tot nu toe een prima kennismaking. Net niet een echt sterke film, maar over het algemeen wel goed uitgevoerd.
3,5*

Bijna helemaal Brontës schuld, kan ik wel zeggen ter verdediging van de film. Mooie recensie, trouwens.

Aardige film waarin het weesmeisje Jane Eyre als gouvernante komt te werken voor de wat mysterieuze Edward Rochester. Deze film is mijn kennismaking met Charlotte Brontë's verhaal, en je kunt goed merken dat er flink in het verhaal is geknipt (de film zit te vol). Een kostuumdrama met een wat donkere ondertoon. Goed acteerwerk, echter is er niet echt sprake van chemie tussen de twee hoofdrolspelers.

Toen ik deze film voor het eerst zag, was ik in de wolken. Misschien had het meer met mijn obessie omtrent het verhaal zelf te maken dan deze verfilming.

Ik merk dat er vooral veel fouten zitten in de montage. De stukken die sneller kunnen, worden vertraagd, de scenes die wat meer subtiliteit vergen worden in enkele luttele seconden ineengeflanst. Dat wordt naar het einde beter en daaruit komen de acteerprestaties vooral uit.

Op de dvd die ik gekocht heb staan er ook deleted scenes. Verdorie wat is het spijtig dat deze niet gebruikt zijn. Het zijn net de scenes die het meeste emotie bevatten en het verhaal wat meer pit geven!

Maar dat wil niet zeggen dat ik de film nog steeds heel erg goed vind en toch een poging doet om het verhaal anders te brengen dan anderen. Er zijn vooral twee scenes (drie met een deleted scene erbij) die mijn adem doen stokken. Eén uit het boek dat niet beter dan dit vertaald kon worden in filmische taal... Eén scene (in de sneeuw) die niet in het boek staan maar het gotische kantje van Jane Eyre zo mooi naar voren brengt

Helemaal eens! Ze moeten eigenlijk gewoon een extended edition uitbrengen waarbij ze de verwijderde scènes erin monteren. De scène in de sneeuw vind ik ook een geweldige toevoeging. Ik vraag me nu wel af welke andere scènes je nog bedoelt...

Ik vind de afscheidsscène (na de onthulling van het geheim) fenomenaal overgebracht van woord (boek) naar film. In de 2006 miniserie geven ze die scene een andere invulling, een meer intiemere. In deze versie volgen ze het boek en illustreren ze meer dan ooit het hartverscheurend gevoel van dat moment!

En van de deleted scenes vind ik Rochesters smeekbedes aan Jane's deur om rillingen van te krijgen.

Zo, ik hoop dat ik vaag genoeg ben gebleven om niet te spoilen, maar duidelijk genoeg zodat je weet waarover ik het heb

Ik snap je helemaal. De afscheidsscène is mijns inziens de beste van de hele film, vooral Michael Fassbender is perfect. Heel indrukwekkend. Ik vond deze versie ook veel beter passen bij het verhaal dan dezelfde scène in de serie. En ja, die deleted scene was ook erg goed...

Mooie verfilming van Jane Eyre. Hoewel ik de BBC miniserie nog niet gezien heb, wil ik best geloven en hopen dat die nog meeslepender en mooier is.

Deze was goed, maar gevoelsmatig niet alles eruit gehaald.

Twijfel tussen 3,5 en 4 sterren.

Wow wat een prachtige film is dit zeg, op het moment dat de film begint kruip je als kijker helemaal in de huid van Jane eyre. Michael fassbender schittert en mia wasikowska speelt de sterren van de hemel, ik heb genoten!

Het lijkt me niet zo ingewikkeld om van een van de mooiste boeken ooit geschreven een mooie film te maken. Dat is ook deze keer erg goed gelukt. Tot nu toe was ik altijd onder de indruk van de versie uit 1943 met Joan Fontaine en Orson Welles, maar deze nieuwste uitvoering kan daarmee zeker wedijveren. Vooral dankzij het ingetogen spel van Mia Wasikowska, terwijl Michael Fassbender opnieuw laat zien een van topacteurs van dit moment te zijn en ja, Judi Dench is gewoon... Judi Dench, gedegen en betrouwbaar.

Maar de basis voor dit alles is toch in de allereerste plaats het onverwoestbare verhaal. Hoe vaak je het ook leest, hoe vaak je ook een verfilmde versie bekijkt, het blijft mooi. Erg mooi.

Net op Netflix gekeken , ik heb zowel de eerdere versie van Jane Eyre gezien met Timothy Dalton als Mr Rochester en nu deze en daarbij de boeken gelezen.

Ik denk dat deze toch qua verfilming het meest in de stijl uit die tijd is en juist de sfeer zo goed aangeeft.

Fassbender was geweldig als de arrogante Rochester en juist Mia die dus de timide Jane was deed het ook haar rol aan.

En inderdaad het blijft leuk om Judy Dench te zien want dat is toch wel een engelse legende . Al met al een hele mooie versie van Jane Eyre

Jane Eyre is een ontzettend mooie en aangrijpende dramafilm. Heerlijk is het dat de film tot in de puntjes klopt. Ik heb eigenlijk geen enkel punt van kritiek. Alhoewel, het einde vond ik toch wel tegenvallen met de blinde Rochester met zijn nepbaard.

Als ik de bovenstaande positieve reacties bekijk vind ik het gemiddelde toch betrekkelijk laag.

Spoilers...

Pffff, een veel te hoog saaiheidsgehalte voor mij.

Mooi kostuumdrama, bij vlagen traag maar wist mij toch tot op het einde te boeien.

Als je niet door het boek komt dan is deze versie van Jane Eyre een aanrader.

Het boek was ronduit boring en bezorgde me een jarenlange leesblokkade. De film is eveneens mistroostig en grijs maar kon me desondanks iets meer boeien dan de roman.

Vooral erg krachtige muziek, moet ik zeggen. Nogal sentimentele soundtrack (van de mij overigens volslagen onbekende Dario Marianelli), maar de symfonische klankvelden met een tragische vioolpartij er bovenop - een beetje zoals Jane Eyre's parcours doorheen het leven - hebben me geraakt. Verder was de cinematografie best goed, hoewel qua kleur en compositie niet altijd perfect. Qua ritme verder voortreffelijk, hoewel ook wat dat betreft niet feilloos: soms had ik het gevoel dat er wat stukken uit het verhaal zijn geknipt, wat - gezien de lengte van het boek - allicht strookt met de feiten. Niet slecht geacteerd, maar het mooie proza komt niet helemaal tot leven. Enzovoort, enzovoort. Als er "net niet"-films bestaan, dan is Cary Fukunaga's 'Jane Eyre' er misschien zo een.

Plotmatig: een dramatisch geladen parabel over een fragiele/sterke vrouw, gebroken/gesterkt door haar afschuwelijke jeugd en noodlottig getrokken tot een man die haar claimt, die door haar te sparen haar liefde miskent. Tot ze in de armen van een ander valt die haar opeist, en haar de oprechtheid van haar enige liefde doet inzien. De link tussen verliefdheid en psychose vond ik overigens intrigerend - jammer dat dit spoor niet verder wordt uitgewerkt. Misschien toch het boek lezen dus?

3*

Dario Marianelli heeft onder meer kostuumdrama's Pride and Prejudice en Anna Karenina van een mooie soundtrack voorzien. Vooral in Anna Karenina, waarin hij met dezelfde violist werkt als in deze film, hoor je tragische viool terugkomen.

En ik zou sowieso het boek lezen!

Gemengde gevoelens bij deze film.

Bij momenten vond ik hem traag en saai en wou hem stoppen, wat ik ook heb gedaan, maar na enkele dagen keek ik weer een stukje verder want iets in het verhaal boeide me wel, en wou dus niet zomaar opgeven. Ik heb hem niet in 1, 2 of 3 keren uitgekeken, maar zeker in 5 keer...steeds kreeg ik het na een tijdje op mijn zenuwen van die prent, maar elke keer weer kon ik het niet laten om verder te kijken. Op deze manier heb ik nog nooit naar een film gekeken. Zeker niet ontspannend zo.

De acteurs vond ik prima, mooi verhaal maar iets te lang.

Prachtige, mooie en meeslepende drama film, die in een grimmige sfeer wordt afgespeeld, en waar uitzonderlijk goed geacteerd wordt, deze film is echt een lust voor het oog!!

Vroeger reeds eens gezien en nu nogmaals herbekeken. Goed romantisch drama met meer dan degelijke acteerprestaties.

je vraagt jezelf af waarom ze dit verhaal maar blijven verfilmen. Eerlijk gezegd een redelijk sentimenteel flutverhaallijntje, maar Wasikowska en vooral Fassbender slagen er toch in er iets heel degelijks en waarachtigs van te bakken. Samen met de ronduit schitterende fotografie tilt dat de film toch sterk boven de middelmaat.