Madame Claude (2021)

Aardige film over een vrouw die een bordeel runt met rijke, invloedrijke heren als haar clientèle. Een biopic over Fernande Grudet (aka Madame Claude) met een boeiend levensverhaal. De film probeert iets te veel te vertellen en de montage is soms wat rommelig. Dat is jammer, want hier had wel meer in gezeten. Karole Rocher is overtuigend in de titelrol.

Reeds eerder verfilmd in 1977.

Het interessante verhaal wordt rommelig verteld waardoor het lastig te volgen is en je als kijker ook nauwelijks een band met de personages ontwikkeld. Het geheel wordt zodoende wat saai. De film is wel mooi in beeld gebracht en de mademoiselles zien er fraai uit.

Nee, helaas niet aan mij besteed. Over de hele linie te saai en langdradig. Madame kan dan wel een boeiend leven hebben gehad maar deze film had dat boeiende helaas niet, ondanks enkele prima scenes en spannende gebeurtenissen. Met moeite uitgekeken.

Prachtige beelden maar het scenario is een beetje slap. However, de beelden en soundtrack zijn zo mooi dat het mij niet heeft gestoord.

Wat een soundtrack

Hele mooie beelden, maar het verhaal wordt saai en onsamenhangend gebracht. De laatste 30min gebeurden er opeens allemaal dingen zonder dat ik de context kon plaatsen waarom dit gebeurde en was helemaal uit het verhaal. Met moeite tot het einde uitgekeken.

Fijne film, zeker het eerste uur. Vlot geschoten, sfeervol, visueel aantrekkelijk, leuke personages, opvallend veel naakt en vooral op sfeer, het Parijs van de jaren 60 komt (mede door de aankleding) goed tot leven. Daarna gaat de film verder de diepte in en verliest de film vooral fun, dat is jammer. Was doorgegaan op dat eerste uur en de film had voor mij nog beter gescoord. Nu net aan 3,5*.

Ik kan me vergissen, maar volgens mij zijn er niet zoveel hoerenmadames wier leven twee keer verfilmd is. Ik krijg wel de indruk dat regisseur Sylvie Verheyde (net als haar collega Just Jaeckin in de versie uit 1977 met Françoise Fabian) vergeet om door te pakken; allicht bang om in hoge politieke kringen gevoelige snaren te raken. Dat is er debet aan dat beide films een tamelijk oppervlakkig verhaal brengen. Ik vermoed dat het leven van Fernande Grudet, beter bekend als Madame Claude, veel spannender was dan deze films laten doorschemeren.

Als je goed oplet zie je Hafsia Herzi (La Graine et le Mulet) ook nog even voorbijkomen.

Een soort mafiafilm, maar dan rond de (toch in het oude Frankrijk) legendarische Madame Claude, de hoerenmadam waar namen als JFK en Marlon Brando mee gelinkt waren. De film legt de focus op de relatie tussen Madame Claude en één van haar meisjes: Sidonie. Gespeeld door opkomend talent Garance Marillier die ook al schitterde in Grave (wat haar een nominatie bij de César Awards opleverde) en recent ook schitterde in Titane, de film die de Palm d'Or won in 2021.

De film kabbelt heen en weer en weet niet naar een hoogtepunt te werken. De echte intriges blijven ook wat op de achtergrond. Het blijft bij de dames en een hoop naaktscènes, en gelukkig is de setting van Frankrijk eind jaren '60, begin jaren '70 wel goed gedaan. Maar dat is niet voldoende om er een sterke film van te maken. Jammer, want hier had meer in gezeten.

Fraaie, indrukwekkende en boeiend levensverhaal over een vrouw die een bordeel runt. Zeer de moeite waard deze film en wordt prachtig in beeld gebracht. De mooie Sidonie deed mij bij vlagen denken aan Emma Peel van de Wrekers en haar mond aan Monica Belluci. Hele mooie film.

Zowel Karole Rocher als de mooie Garance Marillier zijn de sterke troeven in deze biopic over het leven van madama Claude. De regisseuse weet de film voldoende interessant te houden in een wereld van seks en maffiapraktijken. 6/10

Een wat rommelige film qua plot die ook een beetje een point lijkt te missen. Na afloop is het me niet helemaal duidelijk wat de bedoeling van de film was, behalve het verhaal van de hoofdpersoon in beeld te brengen, maar dat verhaal leidt niet tot een duidelijke conclusie.

Qua beelden is de film wel aardig. Ik had niet verwacht dat de regisseur een vrouw zou zijn vanwege de "male gaze", die nu in de VS zelfs bij mannelijke regisseurs niet geaccepteerd wordt. Frankrijk is kennelijk toch echt anders. Verder een interessante elektronische soundtrack die sterk past bij de sfeer. Eindconclusie: 3*.