La Graine et le Mulet (2007)

De laatste drie kwartier spelen zich af op de boot waarin aan de lokale bevolking een diner wordt aangeboden. Door een fout moet men nogal lang wachten op het eten en begint men op het horloge te kijken. Datzelfde gevoel kreeg ik ook bij de film. Bedoeld of niet, dat is nooit een goed teken.

De film begint wel sterk, met een mooi sfeerportret van een Frans kustplaatsje en een vrij uitgebreide immigrantenfamilie die daar woont én gewoon Frans spreekt, ook binnenshuis. Hoewel sommige scènes net wat te lang duren (die dinerscène) glijdt de film toch aanmerkelijk soepel door het eerste drie kwartier. Dat komt ook door het fijne naturelle acteerwerk over de hele breedte, met Herzi toch wel als hoogtepunt, en daarmee dus niet alleen vanwege haar prachtige gitzwarte haar prettig is om naar te kijken.

Maar uiteindelijk gaat de film te lang duren. Dat er nauwelijks muziek in zit, dat de film fragmentarisch is, dat het camerawerk niet heel mooi is (en soms zelfs wat storend met die snelle montage): dat allemaal werkt niet mee. Maar ook dat gedoe met die scooter, daar kreeg de regisseur mij niet mee. Dan is een buikdansscène wel even prettig, en ben ik daar even blij mee als de bootgasten, maar ook dat gaat weer te lang duur. Ongetwijfeld met een doel, maar het verveelt dus wel. 3,0*.

Zo, dit viel vies tegen zeg . La graine et le mulet handelt over Slimane die op zijn oude dag een restaurant wil beginnen op een boot. Hij wordt afgeserveerd als havenarbeider en dan besluit ie maar plotsklaps een restaurant te openen. Het is zo naïef en ongeloofwaardig in elkaar gezet. Hij heeft nauwelijks plannen en de Franse bureaucratie werkt uiteraard ook niet echt mee. Maar goed, dat soort dingen kunnen blijkbaar in filmland. Tot slot loopt het ook niet lekker in de familie en dat is waar de film voornamelijk op focust.

Maar ik vond die familie met al hun struggles eigenlijk nooit echt interessant worden. We zien een stel immigranten die schijnbaar goed geïntegreerd zijn in de Franse samenleving, want die hinderlijke kwaal van Françaises om aan een stuk door achter elkaar te kwetteren komt meerdere malen voor. Man, man, man daar krijg je toch een zenuwinzinking van en het kan ook nooit goed zijn voor je bloeddruk. Daarnaast vond ik de film erg lelijk gefilmd door steeds zo dicht in te zoomen op gezichten en schokkend camerawerk. De eindscene vond ik dan nog wel redelijk, maar het verhindert me niet deze film een 2,5* te geven en dan vind ik eigenlijk dat ik nog gul ben.

Een regisseur die ff de tijd neemt om z'n verhaal te vertellen

Een rijke film.

In de herziening een halve punt omhoog, en ik zat te twijfelen over een hele. Smetje op het geheel vind ik toch dat gedoe met die brommer. Maar de tirade van Julia, de jazz-solo, is simpelweg een van de allerbeste scenes ooit.

Mooie cinema, dicht op de huid gefilmd, met geloofwaardige personages die helemaal niet lijken te acteren. Habib Boufaris is uitstekend in zijn eerste en enige rol als bedachtzame, trotse Slimane, maar dit is, zonder hem en de andere acteurs te kort te willen doen, toch vooral de film van Hafsia Herzi die werkelijk van het scherm af spat. Toen zij eenmaal aan het dansen sloeg in een mooie, wel iets te lang uitgesponnen scène, dacht ik dat er een mooi eind aan zou worden gebreid maar dat was buiten een paar brommerdieven gerekend. Ik hou wel van wat drama maar hier had ik toch vurig gehoopt op de verlossende entree van de pan met couscous. Zelfs tijdens mijn eigen restaurantbezoekjes was het wachten op voedsel niet zo frustrerend.

Tot nu toe stelt Kechiche bepaald niet teleur want dit is al de derde keer dat ik 4 sterren kwijt kan aan een film van zijn hand. Zijn laatste film werd de grond in geboord en is nauwelijks gezien, hopelijk pakt hij de draad weer op.

Slimane heeft heel z’n leven met z’n handen gewerkt. Wanneer hij zich moet verdedigen tegenover een ambtenaar, begint hij te stamelen. Gelukkig krijgt hij steun van Rym, de dochter van z’n partner, die welbespraakt en assertief is. Zij vindt de juiste argumenten om mensen te overtuigen. Samen gaan ze het gevecht aan met de windmolens der bureaucratie.

Kechiche neemt rustig de tijd om de omgeving en de complexe familieverhoudingen te tonen. Aan de Zuid-Franse kust zoeven de meeuwen door de azuurblauwe lucht, maar de arbeidsomstandigheden zijn er hard. Slimanes ex-vrouw wordt erbij gehaald voor haar kooktalent, maar dat wekt de jaloezie op van z’n huidige partner Latifa, want gaat de liefde van de man niet door de maag? De titel kun je vertalen als Couscous met Harder - een vissoort.

De stijl is hyperrealistisch. Handcamera’s zitten dicht op de acteurs en zwiepen van de ene naar de andere. Improviserend praten ze door elkaar heen. Immigranten komen vaak negatief in het nieuws, maar hier krijg je het leven door hun eigen ogen te zien. Grapjes worden gemaakt over de klungelige pogingen van een Fransman om Arabisch te leren. Extra kleur geven muziekinstrumenten als de oed en de darboeka - de Arabische variant van luit en trom. Habib Boufares speelt een heerlijke rol als de kleine man met een moeilijk te realiseren droom. Hafsia Herzi bruist van energie en brengt leven in de zaak.

Jammer voor die "veel mensen" maar ik geef BBarbie gelijk, die lieden weten niet wat ze missen!

Zo hebben wij vorig weekend nog La Jaula de Oro (Film, 2013) , een JUWEELTJE van een film uit Mexico gezien!

Gelukkig dat in de stapel films die we nog te zien hebben, "La Graine et le Mulet" ook aanwezig is en a.s. vrijdag of zaterdag is het zover!

We kijken er erg naar deze film uit, onze mening komt daarna wel op deze site.

Een mooie lofzang op de Noord-Afrikaanse gemeenschap van Marseille, waar een plotseling werkloze bootwerker besluit een restaurant met viscouscous te openen aan boord van een vervallen boot. Om dit te bereiken, moet er een soort vrede tot stand worden gebracht tussen de facties van zijn gecompliceerde en uitgebreide familie, en we kijken met belangstelling toe hoe elk kamp zijn grieven naar voren brengt op weg naar een staakt-het-vuren.

Deze film gaat over familie, over ouders en kinderen, over assimilatie en etniciteit, over eten en dansen en trots en dwaasheid, maar vooral over liefde en pech. Gefilmd in een close-upstijl die de kijker recht in beeld trekt (je voelt alsof je op een kruk in de hoek van de keuken zit, gefascineerd door de gesprekken die om je heen razen), lijkt de film bevolkt met echte mensen, niet personages in rollen.

Deze film is onmiskenbaar goed, met opvallende optredens van de hele cast. De regisseur, die vier Cesars had gewonnen met zijn eerdere film "L'esquive", combineerde dat hier met dit staaltje genialiteit, waarmee hij zichzelf kandidaat stelde voor de beste Franse regisseur van het decennium.

Prima film, een dikke 7!