menu

La Graine et le Mulet (2007)

Alternatieve titel: The Secret of the Grain

mijn stem
3,61 (175)
175 stemmen

Frankrijk
Drama
151 minuten

geregisseerd door Abdellatif Kechiche
met Habib Boufares, Hafsia Herzi en Farida Benkhetache

In de haven van Sète werkt de zestiger Slimane in een scheepswerf. Hij is gescheiden en heeft vijf kinderen met wie hij nog veel contact heeft. Slimane verdient niet veel en door zijn ouderdom wordt het zware werk in de scheepswerf moeilijker. Hij heeft één droom: het opzetten van een eigen restaurant. Maar door zijn lage loon heeft hij nu al moeite zichzelf te onderhouden; hij heeft niet eens spaarcenten om zijn droom te verwezenlijken. Naar gelang de tijd verstrijkt en Slimane uit weemoed veel spreekt over zijn droom, besluiten zijn ex-vrouw en de kinderen er alles aan te doen zijn droom te laten uitkomen.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=uuHAJy6wXB8

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Mug
4,5
Mug
Zelfs het hoogtepunt van de film, mijns inziens. Ik zat op het puntje van m'n stoel met m'n mond wijd open, alsjeblieft zeg.

De film zit sowieso boordevol monologen en familie-onderonsjes waar je U tegen zegt. Nergens het idee (m.u.v. de finale) gehad dat ik naar acteurs keek die handelden naar een voorgekauwd script.

Heerlijke ensemble-film vol woordengeweld en pannen vol couscous. Film van het jaar, tot nu toe. De jonge Hafsia Herzi mag wel de prijzen binnenslepen, de gehele cast is om van te smullen.

avatar van Prudh
4,5
Volledig mee eens. Kechiche voert je mee middels close ups van de Noord Afrikaanse familieleden zodat hun perikelen onontkoombaar zijn. Geweldige dialogen die zo uit het leven gegrepen zijn, ontzettend natuurlijke acteerprestaties van een amateuristische cast: het is net een registratie/documentaire van een arbeidersfamilie uit een arme regio. Mooi en meeslepend. Wonderschone Hafsia won al meermaals prijzen voor meest belovende actrice en helemaal terecht. En wat een sensuele dikke buik heeft zij in de film. Ik heb hem nu bijna twee weken geleden gezien maar hoe vaker ik eraan terug denk hoe liever ik hem nogmaals in de bios wil kijken. Dikke 4,5 ster. Prachtig einde ook.

avatar van Hannibal
5,0
zzzozzzo schreef:
Haha ja die scene verdient een nominatie voor "Meest Irritante Schreeuwende Vrouw in een Film".

Irritant!?
Die scéne is zó echt, meesterlijk gewoon! Ik heb nooit eerder iemand zo overtuigend zien acteren. Ik heb met open mond van vebazing zitten kijken dat iemand zo ongelofelijk goed kan acteren. Kippenvel! Zei ik acteren? Dit was geen acteren meer, dit was echt.
Alice Houri, die actrice heeft wat met me gedaan vanavond.

De hele film, die ¨slechts¨ 2.5 uur duurt (van mij mocht ie nog zeker een uur langer duren) was zo mooi, zo realistisch, zo intiem. Je bent als het ware als kijker een lid van het gezin.
Voor elke scéne wordt ruimschoots de tijd genomen, zonder dat het saai wordt.
En de meeste beelden prachtig gefilmd met alleen een schoudercamera. Lekkere muziek, en die buikdans..... zeer spannend en sensueel. Ik heb er (nu even) verder geen woorden voor. 5 volle sterren en een plekje in mijn top 10.

avatar van maxcomthrilla
3,0
La Graine et le Mulet mag zeker een uitzonderlijke film genoemd worden. In tegenstelling tot bij Hollywood films ' waar problemen nog sneller zijn opgelost eer ze gekomen zijn ' biedt deze film de kijker nauwelijks een strohalm om zich aan vast te klampen. Je voelt je steeds kleiner en machtelozer worden als de couscous maar op zich laat wachten.

De film kent uiteindelijk ook zeker geen duidelijk voorgekauwd of goed uitgedokterde climax. Vanaf het moment dat het feest op de boot begint is het begin van het einde in werking gezet. Eigenlijk werd het daar ook allemaal wat boeiender. Dat er met emoties gegooid werd kon ik best slikken en leidde af en toe tot heftige momenten. De overtreffende trap van leed erna ' het stelen van de brommer van Slimane ' maakte geen impact en stootte mij enigzins af. Als alles eenmaal tegenzit kan er veel misgaan maar dit vond ik net wat teveel berustten op toeval. Iets wat de film tot dan toe had vermeden.

Ik vond het camerawerk over de gehele linie genomen ook veel te mager. De vele emotionele woordenwisselingen werden nauwgezet gevolgd met de camera vlak op de huid van zijn personages. Zoiets kan een film intenser maken, iets wat bij mij hier niet het geval was. Vond vooral de aanloop naar het feest een domper. Slimane die met het meisje alle instanties afliep en overal nul op zijn request kreeg. Ongetwijfeld in het leven geroepen om medelijden voor de man op te wekken, maar mij pakte deze conventionele manier van filmen en vastleggen niet.

De muziek was lang afwezig en als hij er was weinig bijzonder. Pas ten tijde van het feest ervoer ik de muziek pas als een meerwaarde. Wel grappig hoe enthousiast men hier is over die buikdans. Alhoewel het een aangename verrassing was, vond ik het nou ook weer niet van een enorm swing - de - pan - uit - niveau. Zat aanvankelijk ook constant naar haar buik te staren. Ben heus niet voor anorexia skeletjes, maar deze buik vond ik wel erg gortig. 3*

3,0
Een kleine tegenvaller. De film duurt wat mij betreft vooral gewoon iets te lang. De dialogen worden af en toe wat te ver doorgevoerd en zeker als er veel mensen bij betrokken zijn worden ze wat chaotisch. Als het verhaal meer over Slimane en Rym gaat wordt dat echter steeds beter. Het is echt bijzonder oprecht en goed wat zij laten zien. Vooral de actrice die Rym speelt is ijzersterk. In tegenstelling tot wat ik hier boven lees vond ik het tempo juist omhoog gaan richting einde. De montage wordt sneller en er wordt meer geschakeld tussen verschillende locaties. Hierdoor vond ik de eindscene dan ook helemaal niet traag of lang uitgesponnen maar juist erg sterk. Eigenlijk wordt de film naarmate hij vordert dus steeds beter. Echt bijzonder wordt het echter nooit en het trage eerste uur doet toch wat afbreuk aan het geheel.

3*

avatar van stinissen
4,5
stinissen (crew)
Prachtige film met een voor mijn iets minder einde en de buikdanseres scene van Hafsia Herzi was heel mooi komt misschien ook omdat ik haar zeer aantrekkelijk vind en ja de film had nog wel drie uur mogen duren een echt pareltje.

avatar van Zandkuiken
3,0
Vaak gelauwerde film en dus waren m'n verwachtingen navenant. Verwachtingen die Abdel Kechiche in de eerste helft bijna volledig inlost. Daarna wordt er opgebouwd naar een onvermijdelijke climax, met als probleem dat de ontwikkelingen die naar de finale leiden voor mij gewoon niet interessant genoeg zijn. Nochtans blijft het acteerwerk van hoog niveau en is de lange speelduur op zich geen probleem. Maar La Graine Et Le Mulet slaagt er toch niet in om een diepe indruk op me achter te laten.

avatar van kos
4,5
kos
Hm.. zo in januari 2009 dan toch nog de beste film van het afgelopen jaar gezien. Had wel van deze film gehoord, maar dit toch niet echt verwacht.
Alleen al zo'n 'simpele' familie-eetscene...meesterlijk gewoon. Niet te geloven hoe je daar dik 20 minuten je ogen niet van het scherm kunt houden terwijl er eigenlijk weinig gebeurt.

Zit dicht tegen de 4,5 aan, misschien een volgend keertje als ik me wat minder erger aan enkele zijstraatjes in het verhaal.

En dat einde! ! Ik eiste bijna een happy end

avatar van SelmaDuim
4,0
Wat een onbevredigend einde heeft deze film zeg! Naar het einde toe werd deze hoopvolle film steeds pijnlijker en pijnlijker. Ik heb er na afloop echt naar gevoel aan overgehouden. Gedurende de hele film gun je het Slimane steeds meer dat hij zijn droom waar kan maken. Het lijkt echt te lukken, maar ineens draait alles om, alsof de poten onder je stoel worden weggezaagd. Zoals al eerder gemeld zijn de dialogen in de film heel erg goed. Het lijkt soms alsof er zomaar ergens een camera is neergezet die het wel en wee van een familie opneemt. Je vergeet dat je naar een film met acteurs en een script aan het kijken bent. Dit zorgt er ook voor dat er soms wat onnodig lijkende scènes in voorkomen en dat de film wat langzaam op gang komt. Echter lijkt alles achteraf weer goed op zijn plek te vallen en dragen die scènes er juist aan bij dat het een hele natuurlijke en realistische film wordt.

avatar van BBarbie
4,0
Boeiend familiedrama, dat zichzelf in het laatste gedeelte door een herhaling van zetten bijna de das om doet. Heel naturel gespeeld, zo zeer zelfs dat grote delen overkomen als een reality show; vooral die scènes die zich afspelen in een kleine ruimte. Indringend camerawerk en erg mooie rollen van de stoïcijnse Habib Boufares en de aantrekkelijke Hafsia Herzi, die bijna van het scherm spat.

Tot nu toe stond Marie Bonnevie met haar huilscène in The Banishment (2007) bovenaan mijn lijstje meest emotionele vrouwenscènes, maar zij is van die eerste plaats verdreven door de overweldigende, niet te stoppen woedeuitbarsting van Alice Houri in deze film. Een indrukwekkend gespeelde scène, die je niet licht vergeet.

Samengevat een erg mooie film, met uiterst boeiende dialogen en helaas een wat teleurstellend einde.

avatar van Ricardan
4,5
La Graine et le Mulet' fantastische film, Ondanks dat het soms langdradig is, geeft het juist die sfeer van werkelijkheid weer. Toen iedereen aan de couscous zat, dacht ik 'waar blijft mijn bord'.
De mannen op het terras, de schoondochter in een uitzichtloze tirade. En toen in het restaurant iedereen ongeduldig werd, had ik hetzelfde gevoel...
Knappe film, zeer realistisch, het is alsof de acteurs en actrices zichzelf verbeelden.

Typisch dat het zich afspeelt in de havenplaats Sète, waar in de jaren zeventig een oude boot lag waar een Routier in gevestigd was. (Routier = een restaurant voor truckers)

avatar van Fran
3,5
Wat ik heel treffend vind is het realisme van deze film. Het lijkt wel of de acteurs helemaal geen script hebben gekregen zo natuurlijk verloopt alles. Het is ook heel mooi om te zien hoeveel de kinderen van hun vader houden. Vader houdt ook veel van zijn kinderen en zelfs nog steeds van zijn ex vrouw. Het is heel aandoenlijk om te zien hoe hij iedere week braaf vis blijft rondbrengen omdat het zo gezond is.

Wat mij een beetje tegenzit is de langdradigheid van deze film. En volgens mij zit het hem vooral in het begin. Er wordt, naar mijn zin, iets te lang over gedaan om de familie dynamiek uit te beelden. Pas als ze met zijn allen de schouders eronder zetten om het restaurant van de grond te krijgen begint er pas een vorm in het verhaal te komen. Dus ik vind het niet helemaal terecht als mensen een stem op deze film uitbrengen terwijl ze maar een half uurtje bekeken hebben.

Het einde was mooi maar ook best onbevredigend maar toch ook weer erg realistisch. Soms komt het einde van een leven ook heel plotseling. Iemand zakt gewoon in elkaar en weg is diegene. Tenminste ... ik ga er vanuit dat hij overleden is. Dat weet je natuurlijk niet echt zeker maar dat is mijn interpretatie ervan. De dansscène van het meisje terwijl haar stiefvader ergens zijn laatste adem uitblaast is heel mooi gedaan. De muziek en dynamiek van dat moment was heel mooi.

Je moet er af en toe wel geduld voor hebben maar ik vind het zeker een mooie film die de moeite waard is om voor te blijven zitten.

avatar van Naomi Watts
4,0
Het is en blijft een prachtige kutfilm.


Kechiche houdt niet van kleine films maar ondanks dat de speelduur te lang lijkt voor een film als deze is dat niet zo. De heerlijke opbouw en het uiteenzetten van de family dynamics en de toon en tempo waarop dat gebeurd is nodig. Vooral voor het einde maar vooral om de eerste keer de complexiteit van de familieconstructie over te brengen.


Boufares is geweldig als Slimane maar Herzi is toch wel het prijsbeestje in deze film. Haar naturelle schoonheid is ontwapenend maar voor haar hele naturelle manier van acteren is zo authentiek. Heeft heel de cast overigens hoor (komt ook door de werkwijze van Kechiche) maar niet in de mate van Herzi. Erg goed.


Wat ik vooral heel fijn vindt aan de film is het opzetten van de family dynamics en hoe Kechiche dat op het einde meer en meer compromisloos onderuit haalt. Van kwaad tot erger. Een op het oog een feelgood drama maar het is niet meer dan een butt-fuck-a-thon, en de impact wordt er bij een tweede keer niet minder op. Herzi's vingerlikkende sensuele buikdans maakt het moment zoet maar het contrast met Slimane erg bitter.

avatar van Filmkriebel
3,0
Khechiche werpt een nuchtere blik op een geïntegreerde familie Algerijnen in de franse havenstad Sète. De wat zielig en zwijgzaam overkomende Slimane heeft heel zijn leven gewerkt voor zijn familie, maar dankbaarheid, respect en erkenning zijn niet weggelegd voor immigranten. Luister hierbij goed naar de vinnige dialogen van de blanke acteurs (de adjunct-burgemeester, de verzekeringsagente).

Vooreerst wordt kennis gemaakt met een op het eerste oog solidaire familie die ook haar problemen heeft : een ontrouwe zoon van Slimane (Majid), de gespannen verhouding tussen de maitresse van Slimane en de familie. Dan het project om een oude boot op te lappen en als restaurant te herscheppen. Ook daar zie je het contrast tussen de bureaucratische rompslomp en de meer pragmatische aanpak van de Algerijn. Maar hoe goed Slimanes bedoelingen zijn, hoe zeer hij zich inspant om aan iedereen te tonen dat hij iets kan bereiken in het leven, voor de blanke blijft de immigrant degene die zich tot zijn laatste adem doodwerkt of zoals hier doodloopt. Mooie symboliek eigenlijk. . Het is verder ook het real-life gevoel die de acteurs overbrengen die veel goeds doen aan de film.

Het eerste uur verliep tergend traag met lange en wat saaie dialoog, en ik vroeg me al af hoe ik het volgende anderhalf uur zou overleven. Maar van zodra het verhaal met de boot op gang komt, neemt de film een ware en zelfs adembenemende take-off die je niet meer loslaat. De ontdekking is de beeldmooie Herzi, die Slimane een warm hart toedraagt en hem als een vader ziet. De scène waarin ze een koortsig en zwoel buikdans-nummertje opvoert tegen de opzwepende muziek is simpelweg onvergetelijk.

avatar van eRCee
4,0
Kechiche is voor mij de ontdekking van het filmjaar. Vooral natuurlijk door La vie d'Adèle, maar met La graine et le mulet bevestigd hij, zou je kunnen zeggen. Ik hou van z'n manier van vertellen, waarbij uitgebreid de tijd wordt genomen voor details en andere dingen die Kechiche belangrijk vindt, terwijl bepaalde zaken uit de verhaalontwikkeling nonchalant worden overgeslagen. Ik hou ook van z'n manier van filmen, met die haarscherpe, intieme en dynamische cameravoering.

La graine et le mulet is een film over twee generaties van een (immigranten) familie. Eerst worden alle personages uitgebreid geïntroduceerd; het begint met Slimane als de centrale figuur, het lijdend voorwerp eigenlijk, daarna de belangrijkste broer en zus separaat, vervolgens z'n stiefdochter, en tenslotte de gansche familie aan tafel (waarbij overigens Kechiche kiest voor filmrealiteit en niet voor echt realisme, ga maar eens met kinderen aan tafel zitten, uitgesloten dat je zo'n tafelgesprek op gang kan houden.)
Daarna volgen wat noodzakelijke voorbereidingen, in de vorm van het presenteren van het plan voor de restaurantboot en de werkzaamheden daaraan.
En de derde acte is natuurlijk de feestavond zelf, de verwikkelingen daarin, het drama dat zich ontspint.

Het verhaal als zodanig is wat mij betreft niet erg bijzonder, en een beetje onevenwichtig ook wel. Zoals ook al door anderen opgemerkt zijn de scènes met de gestolen brommer er teveel aan. Le graine et le mulet moet het vooral hebben van individuele sequenties en van de vrouwelijke personages, in het bijzonder Rym (Hafsia Hersi). Hierin is Kechiche zeer herkenbaar. Neem de scene waarin Rym couscous eet, geweldig. Ook verderop blijft Hersi de absolute ster van de film; het bemoederen van alle volwassenen om haar heen schetst mooi het contrast tussen de ietwat verdwaasde oudere generatie en het zelfbewustzijn van de jeugd. Overigens vond ik, los van haar hele verschijning, Hersi qua acteerwerk niet zo bijzonder; in de dialoog is ze iets te vlak en te rad van tong en als het gaat om emotie en intensiteit kan ze niet tippen aan Adèle Exarchopoulos.

Gemengde gevoelens heb ik bij het einde. De buikdans is zowel filmisch als narratief een gouden greep (en wederom maakt Kechiche hiermee het voyeuristische aspect van cinema zeer expliciet, als kijker wordt je eigenlijk gelijk gesteld met het zooitje genodigden in de zaal). Echter, het neervallen van Slimane vond ik opnieuw te veel gezoek naar drama.

La graine et le mulet is niet perfect, maar wel weer een erg goeie film. Het leek even op vier sterren af te stevenen, maar genoemde minpunten verhinderen dat in laatste instantie. Desondanks een film die ik bewaar en nog eens wil zien.

avatar van Film Pegasus
3,5
Film Pegasus (moderator)
De film toont een generatie migranten die het moeilijk heeft om te overleven. Al is generatie misschien niet goed gekozen, sommige blijven in die vicieuze cirkel hangen. Slimane werkt al 35 jaar aan de haven, maar als hij 60 jaar is blijkt dat een maat voor niets te zijn. Nog steeds moet hij hard werken, officieel tellen maar de helft van z'n jaren mee en ook nu nog is het overleven met de schaarse inkomsten die hij krijgt. Ook privé is niet zoals hij het ooit gedroomd had. Gewoon een eigen restaurant met wat vis en couscous om zo voor zichzelf te werken en te doen wat hij graag doet.

De verdienste van de film komt niet van Slimane. Hij lijkt het hoofdpersonage, maar is eerder het hoofdonderwerp van de film. En die wordt vooral boeiend als de mensen rond hem heen (vooral de familie dus) op hem reageren en gaandeweg helpen. Mooie beelden aan de familietafel en het restaurant zelf met een briljante Hafsia Herzi. De film is misschien wat lang, al weet ik niet of het nog wel werkt als je te veel zou monteren.

Knappe film die volgens mij bij een nieuwe kijkbeurt nog beter zal scoren. Zeker niet slecht.

avatar van The One Ring
4,0
Het is interessant hoe soms bepaalde films van een regisseur iets kunnen onthullen over ander werk dat hij of zij gemaakt heeft. La Graine et le Mulet heeft best wat aandacht gekregen toen die uitkwam, maar een enorm bekende film is het nooit geworden. Bij mij klonk slechts de titel vaag bekend, maar op mijn radar stond hij lang niet. Zoals wel meer mensen vermoed ik, werd de naam Abdellatif Kechiche bij mij pas echt bekend door La Vie d'Adèle. Die vond ik lichtelijk overschat (hoewel grotendeels nog steeds sterk) en enkele belangrijke minpunten die ik daar tegen kwam zitten ook gewoon in La Graine et le Mulet. Echter, niet alleen werken ze hier wel, ik begon hier ook een beetje de bedoeling te begrijpen.

Ik heb het hier over de neiging van Kechiche om bepaalde momenten tot in het extreme door te drijven. Scenes duren geregeld enorm lang, duidelijk veel langer dan in de gemiddelde film. Daarbij drijft hij daarbij emoties geregeld tot het spits, of focust hij uitgebreid op dingen die doorgaans minder of zelfs geen aandacht zouden krijgen. Daarmee krijgen we de eindeloze, hysterische tirade van Alice Houri die berucht is bij iedereen die het gezien heeft. Ook betekend dit dat bij een eetscène (Kechiche lijkt er dol op) de gulzigheid een nadruk krijgt, liefst door het eten deels aan de lippen te laten hangen en in te zoomen op vingers (bestek wordt zo min mogelijk gebruikt) die net zoveel onder het voedsel zitten. Die renscène, achter de brommer aan, gaat eeuwig door zodat de kijker net zo moe wordt als de renner. En zo'n buikdansscène draait net zo veel om het zweet en het ietwat dikke buikje van Hafsia Herzi als om wat de dans plottechnisch uitdraagt.

Het is extreem en er zijn genoeg berichten hier te vinden van gebruikers voor wie het allemaal te lang doorgaat, zeker enkele individuele scènes. In de handen van de meeste regisseurs zou dit waarschijnlijk een half uur korter hebben geduurd, zonder dat er een scène verwijdert hoefde te worden. Ik moest er hier ook even inkomen, maar na een tijdje begon het te werken. Iedere ellenlange scène opnieuw zorgde voor een nieuwe trans. Ik denk dat ik weet waar de kracht hem in zit: Kechiche is een fysieke filmmaker, net als bijvoorbeeld Cronenberg op de eerste plaats geïnteresseerd in het lichaam (al heeft Kechiche geen voorkeur voor horror natuurlijk). De uitdrukking van emoties, karakter of zelfs verhaal komt vaak voort uit hoe het lichaam zich uit. Kechiche voert zoiets dan graag door tot het absolute breekpunt en creëert zo een intense spanning. Daar zit het drama net zozeer als in het narratief zelf. Echter, als je niet in het ritme van de film komt kan ik me voorstellen dat het een lange zit is.

Voor mij werkte het en de lichamelijkheid van de scènes die ik als voorbeeld noemde maakte het voor mij minstens zo sterk als het onderliggende verhaal van een man, zijn oorspronkelijke familie en zijn tweede "familie". De personages zijn boeiend en het acteerwerk is ijzersterk, maar toch zal ik me vooral die tirade van de Russische vrouw, het rennen van Slimane, mensen die couscous met de vingers eten en vooral de buikdans herinneren. Ik heb wat problemen met het verhaalverloop op zich in het laatste deel. Het is jammer dat een vrij natuurlijk vertelde film als deze grijpt naar een enorm belangrijke pan die toevallig in een auto is laten staan of de diefstal van een brommer. Dat die vriendin van Slimane uiteindelijk nog een pan couscous weet te maken, ondanks dat dit volgens eerdere dialogen een uur zou duren (heeft haar dochter een uur staan dansen?) is ook wat te veel van het goede, al toont Kechiche verder niet of dit de dag red. Het is wat geforceerd allemaal, maar ondanks dat is deze film meestal toch echt raak.

Zeer benieuwd dan ook of een herziening van La Vie d'Adèle nu wonderen zal doen. Op een bepaalde manier komt die nu achteraf wat logischer op me over, met de nadruk op het seksuele aspect van de liefde. Vooralsnog vind ik La Graine et le Mulet nog even de betere film.
4*

Ook nog: hulde voor Koekebakker die Alice Houri's grote scène een soort jazz-solo noemt. Vind ik een van de sterkste vergelijkingen die ik ooit op deze site ben tegengekomen.

avatar van mjk87
3,0
De laatste drie kwartier spelen zich af op de boot waarin aan de lokale bevolking een diner wordt aangeboden. Door een fout moet men nogal lang wachten op het eten en begint men op het horloge te kijken. Datzelfde gevoel kreeg ik ook bij de film. Bedoeld of niet, dat is nooit een goed teken.

De film begint wel sterk, met een mooi sfeerportret van een Frans kustplaatsje en een vrij uitgebreide immigrantenfamilie die daar woont én gewoon Frans spreekt, ook binnenshuis. Hoewel sommige scènes net wat te lang duren (die dinerscène) glijdt de film toch aanmerkelijk soepel door het eerste drie kwartier. Dat komt ook door het fijne naturelle acteerwerk over de hele breedte, met Herzi toch wel als hoogtepunt, en daarmee dus niet alleen vanwege haar prachtige gitzwarte haar prettig is om naar te kijken.

Maar uiteindelijk gaat de film te lang duren. Dat er nauwelijks muziek in zit, dat de film fragmentarisch is, dat het camerawerk niet heel mooi is (en soms zelfs wat storend met die snelle montage): dat allemaal werkt niet mee. Maar ook dat gedoe met die scooter, daar kreeg de regisseur mij niet mee. Dan is een buikdansscène wel even prettig, en ben ik daar even blij mee als de bootgasten, maar ook dat gaat weer te lang duur. Ongetwijfeld met een doel, maar het verveelt dus wel. 3,0*.

avatar van Vinokourov
2,5
Zo, dit viel vies tegen zeg . La graine et le mulet handelt over Slimane die op zijn oude dag een restaurant wil beginnen op een boot. Hij wordt afgeserveerd als havenarbeider en dan besluit ie maar plotsklaps een restaurant te openen. Het is zo naïef en ongeloofwaardig in elkaar gezet. Hij heeft nauwelijks plannen en de Franse bureaucratie werkt uiteraard ook niet echt mee. Maar goed, dat soort dingen kunnen blijkbaar in filmland. Tot slot loopt het ook niet lekker in de familie en dat is waar de film voornamelijk op focust.

Maar ik vond die familie met al hun struggles eigenlijk nooit echt interessant worden. We zien een stel immigranten die schijnbaar goed geïntegreerd zijn in de Franse samenleving, want die hinderlijke kwaal van Françaises om aan een stuk door achter elkaar te kwetteren komt meerdere malen voor. Man, man, man daar krijg je toch een zenuwinzinking van en het kan ook nooit goed zijn voor je bloeddruk. Daarnaast vond ik de film erg lelijk gefilmd door steeds zo dicht in te zoomen op gezichten en schokkend camerawerk. De eindscene vond ik dan nog wel redelijk, maar het verhindert me niet deze film een 2,5* te geven en dan vind ik eigenlijk dat ik nog gul ben.

Gast
geplaatst: vandaag om 22:51 uur

geplaatst: vandaag om 22:51 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.