La Graine et le Mulet (2007)

Ik hoor net van iemand die er verstand van heeft (en wiens mening er voor mij toe doet) dat dit het hoogtepunt van het afgelopen IFFR was. Schijnt toch ook een NL-se release te krijgen. Gelukkig maar.

Verhaaltje klinkt wel wat sentimenteel.

Dat was ook de reden voor mij om 'm in Rotterdam niet in te programmeren. Maar mijn bron vind ik zo betrouwbaar, dat ik er zeker nog moeite voor ga doen. Volgens hem is de film van "Aziatische kwaliteit".

Geweldige film, sociaal drama/comedy gefilmd in cinema verité stijl

Ondanks dat de film 2.5 uur duurt zit de vaart er goed in. Heb mij geen moment verveeld. Over het algemeen zeer goede acteerprestaties

Wat mij betreft zeker een aanrader. Hoop dat deze film de bios haalt.

4,5

Mooie prent over de oudere franse immigranten generatie die haar (be)grip op eigen kinderen verliest (waar de brommer-ren scene een mooi voorbeeld van is).

Jammer genoeg zitten er enkele scenes in die de spanning moeten opbouwen, door te rekken. Dit lukt in eerste instantie ook, maar vervolgens gaan ze zo lang door dat de spanning plaats maakt voor irritatie, wat mijn sympathie voor bepaalde karakters niet ten goede kwam.

2 hoogtepunten:

- Ik heb nog nooit nagelbijtend op het puntje van mijn stoel gezeten, omdat iemand met hakken aan een grote pan saus over een wankel loopbruggetje draagt. (eens moet de eerste keer zijn)

- Met de Russische vrouw die een ellenlang hysterisch monoloog houdt over de ontucht van haar man was ik het roerend eens, maar ze ging zo lang door dat ik op een gegeven moment dacht: Mens, hou je kop, Slimane moet couscous hebben, COUSCOUS! (nog nooit zijn fictieve prioriteiten zo willekeurig geweest)

Vond het geweldig, het leek wel een jazz-solo.

Zelfs het hoogtepunt van de film, mijns inziens. Ik zat op het puntje van m'n stoel met m'n mond wijd open, alsjeblieft zeg.

De film zit sowieso boordevol monologen en familie-onderonsjes waar je U tegen zegt. Nergens het idee (m.u.v. de finale) gehad dat ik naar acteurs keek die handelden naar een voorgekauwd script.

Heerlijke ensemble-film vol woordengeweld en pannen vol couscous. Film van het jaar, tot nu toe. De jonge Hafsia Herzi mag wel de prijzen binnenslepen, de gehele cast is om van te smullen.

Volledig mee eens. Kechiche voert je mee middels close ups van de Noord Afrikaanse familieleden zodat hun perikelen onontkoombaar zijn. Geweldige dialogen die zo uit het leven gegrepen zijn, ontzettend natuurlijke acteerprestaties van een amateuristische cast: het is net een registratie/documentaire van een arbeidersfamilie uit een arme regio. Mooi en meeslepend. Wonderschone Hafsia won al meermaals prijzen voor meest belovende actrice en helemaal terecht. En wat een sensuele dikke buik heeft zij in de film. Ik heb hem nu bijna twee weken geleden gezien maar hoe vaker ik eraan terug denk hoe liever ik hem nogmaals in de bios wil kijken. Dikke 4,5 ster. Prachtig einde ook.

tegenvaller, ik en anderen in de zaal zaten te kijken en dachten, wat is dit? sommigen wilden zelfs eerder weggaan. over het algemeen houd ik wel van "kleine" films, deze is echt zwaar overgewaardeerd. dialogen leken goed te zijn, maar vielen tegen, alles is net niet. de enige emotie die het bij mij opriep was irritatie. een 2

Ja dit is niet niet slecht. Aal is het niet de beste Franse film van de afgelopen tien jaar (een uitspraak waar de Uitloper mee adverteert). Film schetst het beeld van een oudere migrant, Slimane (Habib Boufares), die overbodig wordt op de scheepswerf en zich daarnaast nogal lijdzaam tussen twee families beweegt: die van zijn eerste en die van zijn tweede vrouw. Het eerste half uur is een levensecht portret van het familieleven en is een beetje als goede seks: je komt er doodop maar voldaan uit. Daarna begint het verhaal te lopen. Zonder al teveel te willen verraden: het verhaalverloop lijkt ontzettend veel op de allereerste aflevering van Fawlty Towers, het openingsdinner, maar dan met meer drama. Er zit veel in de film om enorm van te genieten en de magistrale rol van Herzi mag niet onvermeld blijven. Maar ik ben het in dit geval eens met de kritiek dat de film op momenten te lang is. Sfeerschetsen kunnen me vaak niet lang genoeg duren, maar hier zitten ze de dramatiek soms overduidelijk in de weg. Dat is jammer, want La graine et le mulet had een regelrechte parel kunnen worden.

Een volle ster eraf door het ellenlange einde (zeg het laatste uur van de film), waarin alles eindeloos was uitgesponnen, naar een finale en katharsis die zo opzienbarend niet waren. Heb me werkelijk verveeld.

Daarvoor een zeer levendige registratie van een échte familie met échte mensen. Kechiche kan perfect filmen en is daarnaast een echt acteursregisseur, maar wat tact en dosering zouden welkom zijn.

En best een beetje gelukkig met mezelf dat ik Alice Houri (Claire Denis-'veterane') herkende in de rol van Julia.

Lovende recensies:

‘Tergend, opzwepend, meesterlijk…’ - De Volkskrant, 5 sterren

'De afwisseling van erotiek en wanhoop blijft tot het laatst toe zinderen. Kechide (regisseur) is heer en meester over zijn personages en over zijn pubkliek' ... 'La graine et le mulet is een van de mooiste films van de afgelopen jaren!!' ... 'sprankeler, authentieker, levendiger dan de meeste films van dit moment' - NRC, 5 sterren

'De laconieke hoofdpersoon, verweerd door zijn ervaringen is een bezienswaardigheid te midden van de levensechte personages’ - De Telegraaf, 4 sterren

Haha ja die scene verdient een nominatie voor "Meest Irritante Schreeuwende Vrouw in een Film". Mijn sympathie voor de bedriegende man steeg meteen aanzienlijk. Op een gegeven moment dacht ik echt: kan iemand dat mens het zwijgen doen opleggen....

Komt trouwens eind september op DVD uit in Frankrijk, hopelijk volgt een Nederlandse release spoedig daarna.

Irritant!?

Die scéne is zó echt, meesterlijk gewoon! Ik heb nooit eerder iemand zo overtuigend zien acteren. Ik heb met open mond van vebazing zitten kijken dat iemand zo ongelofelijk goed kan acteren. Kippenvel! Zei ik acteren? Dit was geen acteren meer, dit was echt.

Alice Houri, die actrice heeft wat met me gedaan vanavond.

De hele film, die ¨slechts¨ 2.5 uur duurt (van mij mocht ie nog zeker een uur langer duren) was zo mooi, zo realistisch, zo intiem. Je bent als het ware als kijker een lid van het gezin.

Voor elke scéne wordt ruimschoots de tijd genomen, zonder dat het saai wordt.

En de meeste beelden prachtig gefilmd met alleen een schoudercamera. Lekkere muziek, en die buikdans..... zeer spannend en sensueel. Ik heb er (nu even) verder geen woorden voor. 5 volle sterren en een plekje in mijn top 10.

La Graine et le Mulet mag zeker een uitzonderlijke film genoemd worden. In tegenstelling tot bij Hollywood films ' waar problemen nog sneller zijn opgelost eer ze gekomen zijn ' biedt deze film de kijker nauwelijks een strohalm om zich aan vast te klampen. Je voelt je steeds kleiner en machtelozer worden als de couscous maar op zich laat wachten.

De film kent uiteindelijk ook zeker geen duidelijk voorgekauwd of goed uitgedokterde climax. Vanaf het moment dat het feest op de boot begint is het begin van het einde in werking gezet. Eigenlijk werd het daar ook allemaal wat boeiender. Dat er met emoties gegooid werd kon ik best slikken en leidde af en toe tot heftige momenten. De overtreffende trap van leed erna ' het stelen van de brommer van Slimane ' maakte geen impact en stootte mij enigzins af. Als alles eenmaal tegenzit kan er veel misgaan maar dit vond ik net wat teveel berustten op toeval. Iets wat de film tot dan toe had vermeden.

Ik vond het camerawerk over de gehele linie genomen ook veel te mager. De vele emotionele woordenwisselingen werden nauwgezet gevolgd met de camera vlak op de huid van zijn personages. Zoiets kan een film intenser maken, iets wat bij mij hier niet het geval was. Vond vooral de aanloop naar het feest een domper. Slimane die met het meisje alle instanties afliep en overal nul op zijn request kreeg. Ongetwijfeld in het leven geroepen om medelijden voor de man op te wekken, maar mij pakte deze conventionele manier van filmen en vastleggen niet.

De muziek was lang afwezig en als hij er was weinig bijzonder. Pas ten tijde van het feest ervoer ik de muziek pas als een meerwaarde. Wel grappig hoe enthousiast men hier is over die buikdans. Alhoewel het een aangename verrassing was, vond ik het nou ook weer niet van een enorm swing - de - pan - uit - niveau. Zat aanvankelijk ook constant naar haar buik te staren. Ben heus niet voor anorexia skeletjes, maar deze buik vond ik wel erg gortig. 3*

Ik vond de aanleiding voor de plotselinge buikdans inderdaad wel mooi. Haar loyaliteit jegens Slimane, daar kon zijn familie nog wat van leren.

Een kleine tegenvaller. De film duurt wat mij betreft vooral gewoon iets te lang. De dialogen worden af en toe wat te ver doorgevoerd en zeker als er veel mensen bij betrokken zijn worden ze wat chaotisch. Als het verhaal meer over Slimane en Rym gaat wordt dat echter steeds beter. Het is echt bijzonder oprecht en goed wat zij laten zien. Vooral de actrice die Rym speelt is ijzersterk. In tegenstelling tot wat ik hier boven lees vond ik het tempo juist omhoog gaan richting einde. De montage wordt sneller en er wordt meer geschakeld tussen verschillende locaties. Hierdoor vond ik de eindscene dan ook helemaal niet traag of lang uitgesponnen maar juist erg sterk. Eigenlijk wordt de film naarmate hij vordert dus steeds beter. Echt bijzonder wordt het echter nooit en het trage eerste uur doet toch wat afbreuk aan het geheel.

3*

Prachtige film met een voor mijn iets minder einde en de buikdanseres scene van Hafsia Herzi was heel mooi komt misschien ook omdat ik haar zeer aantrekkelijk vind en ja de film had nog wel drie uur mogen duren een echt pareltje.

De beste scéne uit de film wat mij betreft.

Vaak gelauwerde film en dus waren m'n verwachtingen navenant. Verwachtingen die Abdel Kechiche in de eerste helft bijna volledig inlost. Daarna wordt er opgebouwd naar een onvermijdelijke climax, met als probleem dat de ontwikkelingen die naar de finale leiden voor mij gewoon niet interessant genoeg zijn. Nochtans blijft het acteerwerk van hoog niveau en is de lange speelduur op zich geen probleem. Maar La Graine Et Le Mulet slaagt er toch niet in om een diepe indruk op me achter te laten.

Een film vol levensechte dialogen. Het geeft teven een mooie inkijk in hoe Algerijnse mannen en vrouwen met elkaar omgaan en hoe de taken verdeeld zijn. Het viel me op dat de vrouwen over het algemeen geen sentimentele watjes zijn; er wordt nauwelijks gehuild in deze film en ze bijten heel hard als het moet!

Toch was de film te lang en hield het mijn spanning aan het einde niet vast.

Hm.. zo in januari 2009 dan toch nog de beste film van het afgelopen jaar gezien. Had wel van deze film gehoord, maar dit toch niet echt verwacht.
Alleen al zo'n 'simpele' familie-eetscene...meesterlijk gewoon. Niet te geloven hoe je daar dik 20 minuten je ogen niet van het scherm kunt houden terwijl er eigenlijk weinig gebeurt.

Zit dicht tegen de 4,5 aan, misschien een volgend keertje als ik me wat minder erger aan enkele zijstraatjes in het verhaal.

En dat einde! ! Ik eiste bijna een happy end

Wat een getetter de hele tijd zeg, ik werd er helemaal gek van.

Flinke tegenvaller, deze "sprankelende, authentieke en levendige" film bleek in werkelijkheid niet veel meer om het lijf te hebben dan een matige kinderfilm met simplistisch plotje, gut o gut de couscous is zoek...

Vermoeiende film over hysterische mensen (vrouwen voornamelijk). Naarmate de camera verder inzoomt op een hoofd, hoe harder en sneller het gaat praten. De karakters zijn ook weer typisch frans, ondanks een hoog allochtoon gehalte, dus uiterst onsympathiek. Film duurt ook veels te lang en er gebeurt te weinig. En het is helemaal niet zo dat ik alleen maar snelle films kan aanzien met minimaal 30 plotwendingen oder etwas.

Het punt is ook dat wanneer een film in mijn ogen niet interessant is ik nauwelijks kan volgen wat nou de essentie zou moeten zijn. Is het nou een verhaal over couscous, of over economische ellende, slappe mannen of sterke vrouwen?

maar eigenlijk interesseert het me ook niet.

Overtreffende trap van al die eet-films: Big Night, Babette's Feast en dergelijke.

Modern neo-realisme, zeer overtuigende naturele scenes en een buikdans van de hoogste orde.

Prachtige mengeling van diep menselijk drama en feel-good-movie.

Zeker 1 van de beste Franse films van de afgelopen jaren.

Prachtig! 5 hele dikke sterren voor dit meesterwerk uit Marseille!

Ik ben nog steeds overdonderd door zowel het geweldige verhaal en acteerwerk, als de schoonheid, kracht en geilheid van Hafsia Herzi's dans op het einde.