La Graine et le Mulet (2007)

Topfilm alleen het einde vond ik een beetje jammer.

Wow, prachtige film! DRAMA! echt een aanrader.

niet echt een ontspanne film om naar te kijken zeg. had last van een constante opgefokt gevoel. en daar is deze familie schuldig aan.
maar prachtig mooi in beeld gebracht hoe deze familie functioneert met alle gebreken en verhaallijnen. tot de "opening" was het goed te volgen en brachten ze de sfeer goed over tot in mijn huiskamertje, daarna was het een soort afwachten. duurde een beetje lang, maar daarnaast ging je lekker mee frustreren en was ik op het einde geneigt om 3 ettertjes van een brommer te trekken en te roepen dat we de buikdanseres nu wel gezien hebben! mooie meid, maar iets te lang
kortom: een mooi portret van een familie vol leven. erg genoten en het einde gaf mij een dubbel gevoel. kon het beter of moest het korter?

4

13 Juni

23:55 - 02:20

ARD

AANRADER!!

Eéns in de zoveel tijd probeer ik het weer eens: een film als deze, maar ik ben ook nu weer afgehaakt. Na een half uur hetzelfde geëmmer over allerlei ellende trok ik het echt niet meer. Jemig wat een gezeik en gezever. Slaapverwekkend en vervelend

Als je de volgende keer weer eens "een film als deze" uitprobeert, probeer eens wat harder, zou ik zeggen, want afhaken terwijl de film nog 2 uur duurt en dan ook nog 1 ster uitdelen vind ik zo zonde bij "zo'n sterke film als deze".

Wat een onbevredigend einde heeft deze film zeg! Naar het einde toe werd deze hoopvolle film steeds pijnlijker en pijnlijker. Ik heb er na afloop echt naar gevoel aan overgehouden. Gedurende de hele film gun je het Slimane steeds meer dat hij zijn droom waar kan maken. Het lijkt echt te lukken, maar ineens draait alles om, alsof de poten onder je stoel worden weggezaagd. Zoals al eerder gemeld zijn de dialogen in de film heel erg goed. Het lijkt soms alsof er zomaar ergens een camera is neergezet die het wel en wee van een familie opneemt. Je vergeet dat je naar een film met acteurs en een script aan het kijken bent. Dit zorgt er ook voor dat er soms wat onnodig lijkende scènes in voorkomen en dat de film wat langzaam op gang komt. Echter lijkt alles achteraf weer goed op zijn plek te vallen en dragen die scènes er juist aan bij dat het een hele natuurlijke en realistische film wordt.

Een film die wat traag is, maar natuurlijk overkomt en op een indrukwekkende manier moderne afstand tot immigranten aan de kaak stelt. Hafzia Herzi is weer geweldig. Ze acteert heel overtuigend.

Heel mooie film (het slot valt een klein beetje tegen) opgebouwd met heel lange scènes, knap camerawerk met expressieve close-ups en zó natuurlijk geacteerd dat ge soms (de familiemaaltijd in de beginne bijvoorbeeld) gaat denken dat één en ander is opgenomen met een verborgen camera. Trouwens het zijn de acts die na het zien van deze film het meest zullen blijven hangen. Door geen enkele filmliefhebber te missen.

Boeiend familiedrama, dat zichzelf in het laatste gedeelte door een herhaling van zetten bijna de das om doet. Heel naturel gespeeld, zo zeer zelfs dat grote delen overkomen als een reality show; vooral die scènes die zich afspelen in een kleine ruimte. Indringend camerawerk en erg mooie rollen van de stoïcijnse Habib Boufares en de aantrekkelijke Hafsia Herzi, die bijna van het scherm spat.

Tot nu toe stond Marie Bonnevie met haar huilscène in The Banishment (2007) bovenaan mijn lijstje meest emotionele vrouwenscènes, maar zij is van die eerste plaats verdreven door de overweldigende, niet te stoppen woedeuitbarsting van Alice Houri in deze film. Een indrukwekkend gespeelde scène, die je niet licht vergeet.

Samengevat een erg mooie film, met uiterst boeiende dialogen en helaas een wat teleurstellend einde.

Bijna niemand gekeken naar deze film afgelopen vrijdag. Tragisch.

Zag het zelf ook pas halverwege. Balen, had 'm graag weer gezien. Die vijf minuten die ik zag alleen al: prachtig (waren een random vijf minuten trouwens).

Dat is inderdaad tragisch. Ik vrees dat de exotische namen veel mensen afschrikken. Die laten zich te veel leiden door bekendere Hollywood-namen en weten ondertussen niet wat ze missen. Jammer, maar helaas.

Ik denk ook dat de uitzendtijd (23.15 uur) mensen afschrikt. De film is dan namelijk pas om kwart voor twee afgelopen.

Pf, op vrijdagavond ja!

Opnemen???

Gelul als je een film wilt zien neem hem dan op , trouwens een van de beste films van de afgelopen jaren.

Zo is dat.

Knisper schreef:

(quote)

Hebben ze misschien ook gedaan, maar dan is het niet gek dat ze het op dinsdag nog niet gekeken hebben.

Dat zou kunnen maar ik denk het niet anders zouden ze dit wel gezegd hebben.

Er zijn best veel mensen, die alles wat niet uit "Hollywood" komt links laten liggen. Je leest ook regelmatig commentaren van mensen, die hopen dat er van een niet-Amerikaanse film een Hollywood-remake gemaakt zal worden. Gelet op de talrijke misbaksels, die dat inmiddels opgeleverd heeft, gruw ik van dergelijke opmerkingen. Maar dat komt wellicht ook omdat ik het inmiddels wel gehad heb met het niveau van de tegenwoordige Amerikaanse films, een aantal uitzonderingen daargelaten. Te meer omdat er zoveel te genieten valt buiten Amerika.

La Graine et le Mulet' fantastische film, Ondanks dat het soms langdradig is, geeft het juist die sfeer van werkelijkheid weer. Toen iedereen aan de couscous zat, dacht ik 'waar blijft mijn bord'.

De mannen op het terras, de schoondochter in een uitzichtloze tirade. En toen in het restaurant iedereen ongeduldig werd, had ik hetzelfde gevoel...

Knappe film, zeer realistisch, het is alsof de acteurs en actrices zichzelf verbeelden.

Typisch dat het zich afspeelt in de havenplaats Sète, waar in de jaren zeventig een oude boot lag waar een Routier in gevestigd was. (Routier = een restaurant voor truckers)

Wat ik heel treffend vind is het realisme van deze film. Het lijkt wel of de acteurs helemaal geen script hebben gekregen zo natuurlijk verloopt alles. Het is ook heel mooi om te zien hoeveel de kinderen van hun vader houden. Vader houdt ook veel van zijn kinderen en zelfs nog steeds van zijn ex vrouw. Het is heel aandoenlijk om te zien hoe hij iedere week braaf vis blijft rondbrengen omdat het zo gezond is.

Wat mij een beetje tegenzit is de langdradigheid van deze film. En volgens mij zit het hem vooral in het begin. Er wordt, naar mijn zin, iets te lang over gedaan om de familie dynamiek uit te beelden. Pas als ze met zijn allen de schouders eronder zetten om het restaurant van de grond te krijgen begint er pas een vorm in het verhaal te komen. Dus ik vind het niet helemaal terecht als mensen een stem op deze film uitbrengen terwijl ze maar een half uurtje bekeken hebben.

Het einde was mooi maar ook best onbevredigend maar toch ook weer erg realistisch. Soms komt het einde van een leven ook heel plotseling. Iemand zakt gewoon in elkaar en weg is diegene. Tenminste ... ik ga er vanuit dat hij overleden is. Dat weet je natuurlijk niet echt zeker maar dat is mijn interpretatie ervan. De dansscène van het meisje terwijl haar stiefvader ergens zijn laatste adem uitblaast is heel mooi gedaan. De muziek en dynamiek van dat moment was heel mooi.

Je moet er af en toe wel geduld voor hebben maar ik vind het zeker een mooie film die de moeite waard is om voor te blijven zitten.

Het is en blijft een prachtige kutfilm.


Kechiche houdt niet van kleine films maar ondanks dat de speelduur te lang lijkt voor een film als deze is dat niet zo. De heerlijke opbouw en het uiteenzetten van de family dynamics en de toon en tempo waarop dat gebeurd is nodig. Vooral voor het einde maar vooral om de eerste keer de complexiteit van de familieconstructie over te brengen.


Boufares is geweldig als Slimane maar Herzi is toch wel het prijsbeestje in deze film. Haar naturelle schoonheid is ontwapenend maar voor haar hele naturelle manier van acteren is zo authentiek. Heeft heel de cast overigens hoor (komt ook door de werkwijze van Kechiche) maar niet in de mate van Herzi. Erg goed.


Wat ik vooral heel fijn vindt aan de film is het opzetten van de family dynamics en hoe Kechiche dat op het einde meer en meer compromisloos onderuit haalt. Van kwaad tot erger. Een op het oog een feelgood drama maar het is niet meer dan een butt-fuck-a-thon, en de impact wordt er bij een tweede keer niet minder op. Herzi's vingerlikkende sensuele buikdans maakt het moment zoet maar het contrast met Slimane erg bitter.

Khechiche werpt een nuchtere blik op een geïntegreerde familie Algerijnen in de franse havenstad Sète. De wat zielig en zwijgzaam overkomende Slimane heeft heel zijn leven gewerkt voor zijn familie, maar dankbaarheid, respect en erkenning zijn niet weggelegd voor immigranten. Luister hierbij goed naar de vinnige dialogen van de blanke acteurs (de adjunct-burgemeester, de verzekeringsagente).

Vooreerst wordt kennis gemaakt met een op het eerste oog solidaire familie die ook haar problemen heeft : een ontrouwe zoon van Slimane (Majid), de gespannen verhouding tussen de maitresse van Slimane en de familie. Dan het project om een oude boot op te lappen en als restaurant te herscheppen. Ook daar zie je het contrast tussen de bureaucratische rompslomp en de meer pragmatische aanpak van de Algerijn. Maar hoe goed Slimanes bedoelingen zijn, hoe zeer hij zich inspant om aan iedereen te tonen dat hij iets kan bereiken in het leven, voor de blanke blijft de immigrant degene die zich tot zijn laatste adem doodwerkt of zoals hier doodloopt. Mooie symboliek eigenlijk. . Het is verder ook het real-life gevoel die de acteurs overbrengen die veel goeds doen aan de film.

Het eerste uur verliep tergend traag met lange en wat saaie dialoog, en ik vroeg me al af hoe ik het volgende anderhalf uur zou overleven. Maar van zodra het verhaal met de boot op gang komt, neemt de film een ware en zelfs adembenemende take-off die je niet meer loslaat. De ontdekking is de beeldmooie Herzi, die Slimane een warm hart toedraagt en hem als een vader ziet. De scène waarin ze een koortsig en zwoel buikdans-nummertje opvoert tegen de opzwepende muziek is simpelweg onvergetelijk.

Kechiche is voor mij de ontdekking van het filmjaar. Vooral natuurlijk door La vie d'Adèle, maar met La graine et le mulet bevestigd hij, zou je kunnen zeggen. Ik hou van z'n manier van vertellen, waarbij uitgebreid de tijd wordt genomen voor details en andere dingen die Kechiche belangrijk vindt, terwijl bepaalde zaken uit de verhaalontwikkeling nonchalant worden overgeslagen. Ik hou ook van z'n manier van filmen, met die haarscherpe, intieme en dynamische cameravoering.

La graine et le mulet is een film over twee generaties van een (immigranten) familie. Eerst worden alle personages uitgebreid geïntroduceerd; het begint met Slimane als de centrale figuur, het lijdend voorwerp eigenlijk, daarna de belangrijkste broer en zus separaat, vervolgens z'n stiefdochter, en tenslotte de gansche familie aan tafel (waarbij overigens Kechiche kiest voor filmrealiteit en niet voor echt realisme, ga maar eens met kinderen aan tafel zitten, uitgesloten dat je zo'n tafelgesprek op gang kan houden.)
Daarna volgen wat noodzakelijke voorbereidingen, in de vorm van het presenteren van het plan voor de restaurantboot en de werkzaamheden daaraan.
En de derde acte is natuurlijk de feestavond zelf, de verwikkelingen daarin, het drama dat zich ontspint.

Het verhaal als zodanig is wat mij betreft niet erg bijzonder, en een beetje onevenwichtig ook wel. Zoals ook al door anderen opgemerkt zijn de scènes met de gestolen brommer er teveel aan. Le graine et le mulet moet het vooral hebben van individuele sequenties en van de vrouwelijke personages, in het bijzonder Rym (Hafsia Hersi). Hierin is Kechiche zeer herkenbaar. Neem de scene waarin Rym couscous eet, geweldig. Ook verderop blijft Hersi de absolute ster van de film; het bemoederen van alle volwassenen om haar heen schetst mooi het contrast tussen de ietwat verdwaasde oudere generatie en het zelfbewustzijn van de jeugd. Overigens vond ik, los van haar hele verschijning, Hersi qua acteerwerk niet zo bijzonder; in de dialoog is ze iets te vlak en te rad van tong en als het gaat om emotie en intensiteit kan ze niet tippen aan Adèle Exarchopoulos.

Gemengde gevoelens heb ik bij het einde. De buikdans is zowel filmisch als narratief een gouden greep (en wederom maakt Kechiche hiermee het voyeuristische aspect van cinema zeer expliciet, als kijker wordt je eigenlijk gelijk gesteld met het zooitje genodigden in de zaal). Echter, het neervallen van Slimane vond ik opnieuw te veel gezoek naar drama.

La graine et le mulet is niet perfect, maar wel weer een erg goeie film. Het leek even op vier sterren af te stevenen, maar genoemde minpunten verhinderen dat in laatste instantie. Desondanks een film die ik bewaar en nog eens wil zien.

Geweldig!

De film toont een generatie migranten die het moeilijk heeft om te overleven. Al is generatie misschien niet goed gekozen, sommige blijven in die vicieuze cirkel hangen. Slimane werkt al 35 jaar aan de haven, maar als hij 60 jaar is blijkt dat een maat voor niets te zijn. Nog steeds moet hij hard werken, officieel tellen maar de helft van z'n jaren mee en ook nu nog is het overleven met de schaarse inkomsten die hij krijgt. Ook privé is niet zoals hij het ooit gedroomd had. Gewoon een eigen restaurant met wat vis en couscous om zo voor zichzelf te werken en te doen wat hij graag doet.

De verdienste van de film komt niet van Slimane. Hij lijkt het hoofdpersonage, maar is eerder het hoofdonderwerp van de film. En die wordt vooral boeiend als de mensen rond hem heen (vooral de familie dus) op hem reageren en gaandeweg helpen. Mooie beelden aan de familietafel en het restaurant zelf met een briljante Hafsia Herzi. De film is misschien wat lang, al weet ik niet of het nog wel werkt als je te veel zou monteren.

Knappe film die volgens mij bij een nieuwe kijkbeurt nog beter zal scoren. Zeker niet slecht.

Het is interessant hoe soms bepaalde films van een regisseur iets kunnen onthullen over ander werk dat hij of zij gemaakt heeft. La Graine et le Mulet heeft best wat aandacht gekregen toen die uitkwam, maar een enorm bekende film is het nooit geworden. Bij mij klonk slechts de titel vaag bekend, maar op mijn radar stond hij lang niet. Zoals wel meer mensen vermoed ik, werd de naam Abdellatif Kechiche bij mij pas echt bekend door La Vie d'Adèle. Die vond ik lichtelijk overschat (hoewel grotendeels nog steeds sterk) en enkele belangrijke minpunten die ik daar tegen kwam zitten ook gewoon in La Graine et le Mulet. Echter, niet alleen werken ze hier wel, ik begon hier ook een beetje de bedoeling te begrijpen.

Ik heb het hier over de neiging van Kechiche om bepaalde momenten tot in het extreme door te drijven. Scenes duren geregeld enorm lang, duidelijk veel langer dan in de gemiddelde film. Daarbij drijft hij daarbij emoties geregeld tot het spits, of focust hij uitgebreid op dingen die doorgaans minder of zelfs geen aandacht zouden krijgen. Daarmee krijgen we de eindeloze, hysterische tirade van Alice Houri die berucht is bij iedereen die het gezien heeft. Ook betekend dit dat bij een eetscène (Kechiche lijkt er dol op) de gulzigheid een nadruk krijgt, liefst door het eten deels aan de lippen te laten hangen en in te zoomen op vingers (bestek wordt zo min mogelijk gebruikt) die net zoveel onder het voedsel zitten. Die renscène, achter de brommer aan, gaat eeuwig door zodat de kijker net zo moe wordt als de renner. En zo'n buikdansscène draait net zo veel om het zweet en het ietwat dikke buikje van Hafsia Herzi als om wat de dans plottechnisch uitdraagt.

Het is extreem en er zijn genoeg berichten hier te vinden van gebruikers voor wie het allemaal te lang doorgaat, zeker enkele individuele scènes. In de handen van de meeste regisseurs zou dit waarschijnlijk een half uur korter hebben geduurd, zonder dat er een scène verwijdert hoefde te worden. Ik moest er hier ook even inkomen, maar na een tijdje begon het te werken. Iedere ellenlange scène opnieuw zorgde voor een nieuwe trans. Ik denk dat ik weet waar de kracht hem in zit: Kechiche is een fysieke filmmaker, net als bijvoorbeeld Cronenberg op de eerste plaats geïnteresseerd in het lichaam (al heeft Kechiche geen voorkeur voor horror natuurlijk). De uitdrukking van emoties, karakter of zelfs verhaal komt vaak voort uit hoe het lichaam zich uit. Kechiche voert zoiets dan graag door tot het absolute breekpunt en creëert zo een intense spanning. Daar zit het drama net zozeer als in het narratief zelf. Echter, als je niet in het ritme van de film komt kan ik me voorstellen dat het een lange zit is.

Voor mij werkte het en de lichamelijkheid van de scènes die ik als voorbeeld noemde maakte het voor mij minstens zo sterk als het onderliggende verhaal van een man, zijn oorspronkelijke familie en zijn tweede "familie". De personages zijn boeiend en het acteerwerk is ijzersterk, maar toch zal ik me vooral die tirade van de Russische vrouw, het rennen van Slimane, mensen die couscous met de vingers eten en vooral de buikdans herinneren. Ik heb wat problemen met het verhaalverloop op zich in het laatste deel. Het is jammer dat een vrij natuurlijk vertelde film als deze grijpt naar een enorm belangrijke pan die toevallig in een auto is laten staan of de diefstal van een brommer. Dat die vriendin van Slimane uiteindelijk nog een pan couscous weet te maken, ondanks dat dit volgens eerdere dialogen een uur zou duren (heeft haar dochter een uur staan dansen?) is ook wat te veel van het goede, al toont Kechiche verder niet of dit de dag red. Het is wat geforceerd allemaal, maar ondanks dat is deze film meestal toch echt raak.

Zeer benieuwd dan ook of een herziening van La Vie d'Adèle nu wonderen zal doen. Op een bepaalde manier komt die nu achteraf wat logischer op me over, met de nadruk op het seksuele aspect van de liefde. Vooralsnog vind ik La Graine et le Mulet nog even de betere film.
4*

Ook nog: hulde voor Koekebakker die Alice Houri's grote scène een soort jazz-solo noemt. Vind ik een van de sterkste vergelijkingen die ik ooit op deze site ben tegengekomen.

Leuk om te lezen, we hebben het er bij La vie d'Adèle over gehad. Overigens heb ik inmiddels ook Venus Noire gezien en die lijkt in de aspecten die je beschrijft ook erg op de andere twee. Kechiche is een echte oeuvre-filmer. Dus valt te overwegen die eerst te zien en dan pas voor de herkansing te gaan bij Adèle.