Meningen

Een heerlijke en korte nonsens SF film, typisch uit de jaren '50 met een mix van radioactiviteit en vliegende schotels. Nog wat drama er bij en we hebben een leuke film. Wel eerlijk toe te voegen dat vooral de poster iconisch is, anders had deze onder de radar gebleven. Geen topfilm, maar leuk tussendoortje.

De documentaire is als een American Funniest Home Videos, maar dan zonder de humor. De korte documentaire is een verzameling van Hollywoodclichés maar dan gewoon als een verzameling zonder een echt geheel. Weinig verrassend en voor verschillende 'clichés' zoals de Hays Code, vrouwen in Hollywood en racisme had het best wat meer uitgebreid en diepgaander gemogen.

Zalige horrorkomedie, hier hou ik wel van. Weg van de regels van de grote blockbusters met de tienergroepen die bestaan uit een verliefd koppel, een verlegen hoofdpersonage en een blonde kerel die graag uit de hoogte doet. Gewoon een groep jongeren in de achterbuurt van Zuid Londen. Een film met heerlijke dialogen, wat subtiele knipogen en een grote dosis zelfrelativering. Maar bovendien blijft het spannend. met genoeg vaart in de film. Joe Cornish liet zich wat adviseren bij jongeren rond de wapens die ze zouden gebruiken tegen aliens en wat zinnen in het script. Knap gedaan.

Zeer belabbered acteerwerk. De fotograaf deed me zelfs denken aan Bassie & Adriaan afleveringen. Waarom hier in hemelsnaam sequels van gemaakt zijn is toch bizar. Echt slechte film dit.

Het relaas van een internaat tijdens de oorlog waar een jonge jood wordt opgevangen zonder medeweten van zijn klasgenoten. Het verhaal is vrij voorspelbaar, maar de kracht zit in het feit dat het hele verhaal wordt gezien vanuit de jonge studenten. Weinig besef van de oorlog buiten het ongemak dat er bij komt. Al helemaal niet bezig met politiek en ook geen idee wat nu eigenlijk zo'n 'jood' is.

Een film met een thema als dit moet zeker verteld worden. En vanuit de wat persoonlijke ervaringen van regisseur Louis Malle is het een geloofwaardige film geworden. Het toont ook (nog eens) aan hoe diep de impact was van de oorlog, tot in de schoolbanken.

Een heerlijke feelgood film die mooi verschillende culturen in beeld brengt zonder te verdrinken in clichés. Het is zelfs met de komst van de Engelse broer dat je goed merkt dat het geen clichés zijn. De film bestaat uit een reeks leuke fragmenten en een hoop 'sketches' als het ware met diverse situaties. Een lach en een traan met een waar vakantiegevoel door het geniale gebruik van de mengelmoes aan talen. De film boeit niet heel de tijd, maar slaagt er toch in om dat af en toe goed te maken met een leuke inval. Ben benieuwd naar het vervolg Poupées Russes...

De documentaire vertelt het verhaal van Audrey Hepburn met hoofdzakelijk de focus op haar latere leven. Minder over haar jeugdjaren en zelfs relatief weinig over haar films. Zo horen we wel over de scheiding van haar ouders en het jarenlange gemis van haar vader, maar amper iets over de impact van de oorlogsjaren. Bvb hoe ze door Otto Frank gevraagd werd om Anne Frank te spelen, wat ze gezien haar eigen ervaringen toen geweigerd heeft. Verder is het wel een interessante documentaire, maar weliswaar wat droog gebracht. Als film werkt het minder en is het meer voor de liefhebber.

Auf der Andere Seite is hopelijk een film die niet in de vergeethoek geraakt. Ik merk dat het al een jaar geleden is dat hier nog iemand een bericht had gezet, en de film amper gezien werd dit jaar.

De film is van de maker van Gegen Die Wand, eveneens een pareltje. Fatih Akin zet mensen centraal en hun motieven. Dat het in deze film gaat over Duitsers en Turken maakt op zich minder uit, buiten het feit dat de twee landen wel een band hebben en regisseur Akin beide nationaliteiten heeft. Dat helpt wel bij de uitwerking ervan. Het gaat in de eerste instantie over twee verhaallijnen met een hoop levenslust voor de ene en tegenslag voor de andere. Die verhaallijnen komen niet bij elkaar zoals een Babel of Crash, maar lopen deels naast elkaar en snijden elkaar dan. Dat hierbij een hoop toevalligheden aan bod komen is dan ook niet meer dan logisch. Dat is net het mooie aan cinema.

Ik hoop van Fatih Akin nog meer te zien. De man slaagt er onder andere in om op een mooie manier de mens achter verschillende culturen. Waar andere filmmakers vooral de verschillen zullen laten zien, toont hij meer hoeveel we net wel gemeen hebben met elkaar. Fatih Akin heeft dan ook het verhaal zelf geschreven, en die persoonlijke touch zie je wel. De film mist net dat iets om een grote topper te worden, maar is een eerlijke film die overtuigend genoeg is om de hele tijd te boeien.

Een verrassing moet ik zeggen. Ik had geen idee wat te verwachten van deze film dus liet ik het maar op me afkomen. Het begint nogal traag en lijkt een moderne versie te worden van Oliver Twist. Maar al snel betert het en krijgen we een modern sprookje dat weliswaar wat melig is soms (maar dat mag met sprookjes).

Je moet het niet al te ver gaan zoeken voor geloofwaardigheid en zo, dat maakt geen bal uit. De film is gewoon mooi om te kijken met prachtige muziek. Alleen duurt het even voor de trein begint te lopen en is het niveau van de film van wisselende kwaliteit (qua acteerwerk ed). Maar ik heb genoten van de film en dat is toch ook heel belangrijk.

Fatih Akin maakte al enkele films waar ik zeker van genoten heb. Dus benieuwd naar deze Aus dem Nichts. Een veelbelovende film die goed begint en met Diane Kruger en interessante naam in de lead heeft. Kruger doet het ook vrij goed. Dat is wel nodig, want de film is vooral een karakterfilm met een vrij pover plot dat nogal voorspelbaar is. Jammer, want hier had veel meer in gezeten volgens mij. Gelukkig maakt Kruger veel goed, maar een topfilm wordt het nooit. Door de te grote voorspelbaarheid, blijft de impact ook weg.

We hebben het ondertussen gehad moet ik zeggen, het blijft dezelfde humor en dat zal de fans wel plezieren. Wat de film nog een beetje goedmaakt zijn de aanwezigheid van Beyoncé en Michael Caine. Al hebben beiden al beter gepresteerd. Met Caine had ik nog wat hoop dat dit het beste deel van de reeks zou worden, maar helaas.

Bondparodieën zijn er al veel gemaakt, maar die van Austin Powers bevallen me toch niet zo. Dan had ik nog liever de Johnny English films met Rowan Atkinson of zelfs de Casino Royale uit de 60's met Peter Sellers en Woody Allen. Dit is dan ook vooral visuele humor en door de Amerikaanse productie zeer weinig Engels. Wat overblijft is een slapstick komedie met enkele verwijzingen naar de Bondfilms. Dat is wel leuk, maar het ligt er soms te dik op. Ik mis enkele pittige grappen of subtiele verwijzingen. Helaas, maar niet wat het had kunnen zijn...

Meer van hetzelfde, maar ook niet meer dan dat. Weer de nodige verwijzingen naar Bondfilms en vooral Amerikaanse slapstick. Geef mij maar wat meer subtielere humor, zeker als je een Engelse filmserie wil parodiëren.

Ik hou wel van een epos als dit. Gone with the wind, Giant, ... Een genre dat minder aan bod komt tegenwoordig (Titanic, Pearl Harbor, The Atonement) en dat meestal dan nog de warmte mist van de goeie ouwe eposfilms. Ik had wel wat schrik voor Australia met regisseur Luhrman. Al z'n films scoren bij mij slecht, maar ik wou dit toch een kans geven.

Qua verhaal heb je alles al eens gezien, al is het dit keer op een andere locatie. Maar dat hebben wel meer films natuurlijk. Helaas zorgt Luhrman wel voor een mooi plaatje, maar de echte chemie ontbreekt helaas. De warmte komt uit de decor, niet uit de film zelf. Met momenten komt het gelukkig nog wel goed en is de film best genietbaar, maar een echte klassieker is dit zeker niet geworden.

De film oogt beter dan het uiteindelijk geworden is. Het relaas van een huurmoordenaar, niet de eerste keer dat we het zien. Maar ik hou wel van het genre, zeker met de nodige actie en een goeie acteur voor de moordenaar. En dat zit het niet slecht met Jessica Chastain. De actrice doet het op zich niet slecht, maar ze is dan ook het enige positieve aan deze film. Malkovich en Farrell doen hun ding vanuit de zijlijn, maar het is eerder vanuit hun professionaliteit dan enige creativiteit. Het kon voor hen eerder een reclamespot zijn.

Er is verder weinig geïnvesteerd. Nogal pover script, weinig interessante personages (buiten Ava zelf misschien nog) en visueel ook niet zo bijzonder. Het leek eerder een te lange aflevering van een serie te zijn dan een goeie film. Het is omdat ik van het genre hou, dat het nog wel meeviel. En dankzij Chatain is het ook niet helemaal rommel geworden. Maar meer is het zeker niet.

Ik geef toe dat ik deze film enkel gezien heb omdat hij op nr 1 stond bij Onderhond. En aangezien Ghost in the shells me wel beviel wou ik dit toch een kans geven. De smaak van Onderhond wat kennende verwachtte ik wel een visueel ingestelde film, wat het uiteindelijk ook geworden is.

Games interesseren met totaal niet. Ik heb ooit in een ver verleden nog een gameboy gehad en daar blijft het bij. Het spelgedeelte van de film kan me dus niet bekoren en ook als verhaallijn spring ik niet mee op de trein. Wat overblijft zijn wel mooie beelden en toch enigzins spanning in de 2e helft. Met de scènes met hond kreeg ik nog enigzins hoop, maar verder ontbreekt het de personages aan de nodige warmte en persoonlijkheid. Gelukkige is de muziek nog wel de moeite.

Het geheel is mooi gedaan en leuk om zien. Maar het blijft voor mij persoonlijk een fragiele ballon die elk moment kan springen. Niet de topper die het voor sommigen blijkt te zijn, maar ook weer niet zo slecht.

Tijd om deze film nog eens te herzien. Er wordt al gesproken over sequels (meervoud). Ik had nochtans het gevoel dat de film al gedateerd was. De grote troef van de film is naar eigen zeggen het 3D gegeven. Dat is persoonlijk niet iets wat ik zoek in een film en eerder een gadget dan een meerwaarde. Al is het hier beter gedaan dan in veel andere films. Ook mooi zijn de special effects. Toch wat het woud betreft. De wezens (zowel de Na'vi's als de dieren) zijn soms iets minder.

De film is een moderne Pocahontas in Ghibli-land. De film 'steelt' enorm veel van Ghibli. Zowel het ecologische van veel van hun animatiefilms, maar ook de wereld van Avatar. Dat geeft mooie resultaten en is ook meteen de echte troef van de film. Het verhaal is echter cliché en voorspelbaar en de personages weinig boeiend.

De film is nog wel leuk om zien door de gecreëerde wereld en het verhaal is dan wel cliché, maar toegankelijk en passend bij het genre. Al vraag ik me af waarom deze film zo wordt opgehemeld, terwijl een Transformers met z'n effecten wordt neergesabeld.

Pas nog de eerste Avatar gezien, het verhaal van Pocahontas maar dan opgepimpt. Visueel wel de moeite, maar acteerwerk dat niet echt uitblinkt zullen we maar zeggen. Ik moest denken aan een Paul Verhoeven. Op zich zat ik dus ook niet te wachten op dit tweede deel. Het leek wel of alleen James Cameron hier zat op te wachten. 13/14 jaar na datum trek je ook een heel nieuw publiek dat de eerste film misschien nog niet gezien heeft. Al is het ook weer niet zo moeilijk om in te pikken.

Avatar: The way of water is geen Pocahontas meer, maar Ferngully op steroïden. Acteerwerk is niet veel verbeterd, maar er is nog genoeg entertainment. En daarom wel wat blij dat ik deze in de bioscoop gezien heb. Het is een mix van Natural Geografic met mega smurfen en een klassieke actiefilm met good guys vs bad guys. Misschien wel de 21e eeuwse versie van de cowboys vs de indianen. Ik heb me wel dus wat geamuseerd, maar een topfilm is het zeker niet.

Er zijn ondertussen al een tal van filmversies verschenen van oude tv-series. Het gevaar is om tegelijkertijd te moderniseren maar toch krampachtig vast te houden aan de sfeer van weleer. Resultaat is meestal een mislukking omdat de sfeer van weleer niet meer werkt of niet te herhalen is en met een overvloed aan flauwe humor het ook niet echt werkt in deze tijd. Dat Connery een typetje speelt is nog te aanvaarden, dat hoorde bij de serie. Maar dat Steed en Emma Peel zoutloze karikaturen geworden zijn maakt de film helemaal stuk. De verhaallijnen van de reeks waren goed omdat ze kort waren en je elke aflevering iets eigenaardig meemaakte. Anderhalf uur film rond één zaak is te mager zoals blijkt. Je krijgt eerder een freakgehalte zoals de slechtere Batman films.

Door het gebrek aan spanning en uitgewerkte actie, moet de film het hebben van humor en vervlogen nostalgie. Maar zelfs daarin is het resultaat smaakloos geworden. Een gemiste kans die hopelijk de herinneringen aan de reeks niet teniet doet.

Voordeel van deze superheldenfilm is dat we niet weer opnieuw een rise & fall krijgen. Dat gedeelte zat al in de voorgaande films van deze superhelden. De film wisselt magische momenten af met enkele minder stukken. Zo blijf ik het godengedeelte nogal knullig vinden. Loki wordt regelmatig opgehemeld als sterke Marvel-slechterik, maar hij is niet mijn favoriet. Er gaat ook veel aandacht naar Shield en alle figuren eisen hun aandacht op. De betere scènes zijn dan ook degene waar er interactie is tussen enkele marvel-figuren.

De film moet het vooral van de actie hebben. Op zich goed gedaan, maar ook soms wat over de top. Die wezens waar de Avengers mee te maken hebben missen elke dreiging. Dat is het grootste mankement trouwens, dat je wel in meer Marvel-films ziet. Iconische figuren, maar qua slechteriken is het meestal armoe troef. Ook hier zijn de beste scènes die tussen de helden en niet tussen held/vijand.

Beste scène blijft nog altijd die tussen Hulk en Loki. Wat misschien ook wat zegt over de rest van de film...

Marvel was er in geslaagd om de fakkel van DC al een tijdje over te nemen. Frisse superhelden, de nodige actie en stap voor stap een groeiende franchise. DC hinkelt duidelijk achter. Marvel heeft ondertussen wel de arrogantie om zichzelf liever te herhalen met de nodige sequels en ook de verhaallijnen trekken wel wat op elkaar. Ik kon nog wel genieten van Civil War omdat je daar de helden meer aan bod ziet komen. Elk met haar of zijn goeie en slechte kanten.

Avengers bracht alle helden bij elkaar, Avengers 2 is opnieuw het hele zootje tegen een almachtige vijand. Zijn het geen ruimtewezens, dan worden het wel robots. Copy Past, maar dan hier en daar anders ingekleurd. Het is vooral uitkijken naar nieuwe dingen met Black Panther en half nieuw als Spider-Man Homecoming. Doctor Strange was minder geslaagd. Het schitterende Wonder Woman bewijst dat DC die fakkel wel eens terug zou kunnen overnemen.

Avengers: Age of Ultron doet wat een blockbuster moet doen (of toch bijna). Hersenloos entertainment dat op veilig speelt. Bekende formule, bekende figuren, vrij voorspelbaar maar dankzij het grote budget hier en daar enkele genietbare scènes. Ik zal wel kijken naar de opvolgers, maar hoe ze al die personages samen brengen zonder overkill is nog de vraag. Doet wat denken aan het 3e deel van The Expendables.

Een recensie zonder spoilers, ik doe mijn best... MCU is gegroeid van enkele films van wisselend niveau tot een franchise met een duidelijke toonzetting. De verschillende film kenden hun eigen troeven en personages, maar het geheel voelde telkens aan als 1 filmreeks. Met dank aan Kevin Feige die alle touwtjes in handen heeft. Dat zorgt voor films die binnen die lijntjes kleuren, maar dat dan weer zoveel mogelijk benutten. Fans weten wat ze kunnen verwachten en de mix van actie, avontuur en humor is ondertussen beter afgestemd met elkaar.

Het einde van 10 jaar opbouw werd aangekondigd met de 2 laatste Avengers films. Infinity War en Endgame. Eigenlijk 1 film, maar zoals wel meer wordt gedaan in twee delen geknipt. Een teken van deze tijd. Wat gaf dat ik toch wel met honger zat na Infinity War. Commercieel gezien is een cliffhanger nooit slecht natuurlijk. Maar daarmee weet je al wat er gaat komen in het vervolg. Zeker omdat dit een afsluit wordt voor de eerste 10 jaar MCU en misschien ook wel voor sommige personages. Soms omdat die acteurs hun contracten zijn verlopen en het tijd wordt voor nieuw bloed. Het beste van een boek is meestal niet de laatste bladzijde waar een einde wordt beschreven, maar het voorlaatste dat nog vol spanning zit na de vele hoofdstukken en waar je plots tot een piek komt.

Endgame is dan ook een pak minder geworden dan Infinity War, voor mij toch het hoogtepunt van de franchise (samen met uitschieter Black Panther). Minder sterk in de opbouw, minder verrassend en niet alle acteurs waren zo goed als bij Infinity War. Wel was het een emotionele film die deed wat het moest doen en de fans zullen hier best wel van genoten hebben. De eerste Avengers stonden wat meer centraal en door te reizen in de tijd werd er nog eens gekeken naar fragmenten van vroeger. De zoveelste manier om Loki nog eens boven te halen die het record van overleden personage in MCU al lang verbroken heeft. Het is een film voor de fans geworden dus. Dat zijn er veel, wat verklaart dat de film zoveel succes heeft. Bovendien teert de film nog op het zoveel betere Infinity War dat veel filmkijkers naar deze Endgame heeft gelokt.

Toch iets over het afscheid van enkele personages. Hulk is een grap geworden en ook Captain America is maar een belachelijk afscheid. Op zich wel leuk wat ze met Thor gedaan hebben die misschien nog wel verder te zien zal zijn bij the Guardians of the Galaxy. De enige verrassing voor mij was Black Widow die nooit de kans heeft gekregen om volledig te kunnen schitteren maar in het team van Avengers wel de lijm was die iedereen samen hield. Zo'n figuur gaan ze harder missen dan de haantjes Captain America of Iron Man. Waarmee ik ineens kom op Iron Man. Veel acteurs hadden hier niet zo veel zin in precies, maar Robert Downey Jr. ging wel met stijl de deur uit. Voor één keer zou ik zeggen dat een Oscarnominatie best wel op zijn plaats zou zijn. Respectvol afscheid, sterk geacteerd en passend voor deze film. Hij gaat duidelijk met alle aandacht lopen.

Endgame is geen slechte film, maar eerder de afterparty van een groot feest na Infinity War.

Een film met een dubbel gevoel. In tegenstelling tot DC had Marvel met vallen en opstaan een filmreeks gemaakt die ondanks de verschillen toch wel 1 geheel uitstraalde. Dat zorgt voor continuïteit maar gaat soms ten koste van de creativiteit omdat alles binnen het plaatje moet passen. Maar het niveau ging wel omhoog en de herkenbaarheid zorgde voor leuk kijkplezier. Net zoals de formule van James Bond nog altijd werkt, alhoewel die vooral vasthoudt aan die voorspelbare formule.

Infinity War voelt daarmee aan als een seizoensfinale van een Netflix-serie met een spanningsboog op het einde van deze aflevering. Benieuwd wat het volgende seizoen te bieden heeft... De troef van de film is dat Marvel er in geslaagd is om al die verschillende personages een plek te geven in deze mastodontenfilm en met hier en daar andere accenten toch nog 1 geheel uit te stralen. We kennen de personages al en nu willen gewoon de interactie met al die figuren zien. De film was echt wel genieten, de beste Marvel-slechterik tot nu toe en het verhaal was best boeiend. Geen saaie momenten, maar veel tijd ging dan ook naar al die Marvel-figuren die samen kwamen. Het grote moment waarbij bekende figuren sterven maakte bij mij wel minder indruk, omdat je toch weet dat die vingerknip ongedaan zal worden en we pas in het volgende deel zullen zien wie er echt zal sterven. Als Marvel eindelijk de moed zal hebben om dat te doen of voor een kouwe douch zal zorgen en personages gewoon met 'pensioen' zal laten gaan.

Voor mij niet de beste Marvel-film, wel één van de betere. Wel geslaagd als bijna-sluitstuk om eindelijk eens met iets anders te komen. Al had ik liever gehad dat de finale niet in 2 delen gesplitst was. Daar moet Hollywood dringend mee stoppen. Dit is geen Netflix op het grote doek!

Eigenaardige film die ik meer aan Jean-Pierre Jeunet zou toeschrijven dan aan Luc Besson.En daar loopt het al mis denk ik, omdat het uiteindelijk geen van twee is geworden. Een bizarre film die niet echt wil lopen, dan weer 5 minuten leuke humor bevat en opnieuw verder kabbelt. De ene moment zag ik de irritante sfeer die je kan vergelijken met een La Cité des Enfants Perdus en een ander moment staat de rollway even stil om tijd te maken voor een leuke scène. Ik denk dan aan de mummie die ontwaakt of de tennismatch. Weinig geheel en uiteindelijk niet echt een geweldige film, op die twee netgenoemde scènes na.

Met Alien op nr 1 in mijn top 10 en Predator met 4.5* is dit een droomduo. De film is vooral een blockbuster geworden tegenover de 2 spannende originele films. Het gaat dan ook niet om de opbouw of het uitwerken van één van de twee buitenaardse wezens, maar om de clash. Ik denk dat deze film ook vooral mensen zal aanspreken die minstens één van de twee originele films gezien hebben. Anders moeten ze dat nu onmiddellijk gaan doen.

De monsters worden deels wel voorgesteld naar analogie van hun franchise. Predator als de jager (zoals het woord zegt) die op de eerste plaats jaagt en vooral tactisch aangelegd is. Niet verwonderlijk dus dat hij naar het einde toe zich verzoent met Alexa. Eerst vanuit het oogpunt als jager dat je met twee sterker staat, zeker na het vermoorden van een alien. En gaandeweg uit respect omdat ze zijn leven gered heeft. Het andere monster is de alien, waarvan ik toch wel de intelligentie mis die het had in de eerste film(s). Hier is het meer een gevaarlijk reptiel, waarbij ze meer op de velociraptors lijken van Jurassic Park dan de alien uit de Alien franchise.

Voor de fans zitten er natuurlijk enkele verwijzingen naar de originele films: Lance Henrikson als Charles Bishop, voorvader van de Bishop Androi die hij speelde in Alien en Alien3. Alexa noemt de Alien een 'ulgy mother ...', wat zowel Arnold Schwarzenegger als Danny Glover deden in Predator 1 en 2. Verder nog veel decorshots en subtiele visuele verwijzingen naar de oudere films.

Minder dan het eerste deel. Waar in het vorige deel veel meer de aandacht ging naar zowel de Aliens als de Predators met meer achtergrond, zijn ze enkel nog bijfiguren en krijgen de mensen te veel aandacht. Het vorige deel was veel interesanter. Je kreeg een duidelijk beeld van de link tussen de wezens, enkele gewoontes van hen, ... Hier wil predator gewoon de Aliens afmaken en dat is het dan. Zorgt voor enkele leuke scènes en een basisdosis spanning, maar dat is het dan ook. Een gemiste kans, want met AVP1 werd bewezen dat het toch wel on lukken.

Een film die eerder gewaardeerd dan gesmaakt wordt lijkt me. Een film die niet goed weet hoe te lopen en je meeneemt in een weliswaar mooie ronddwaling. Het begin leek wel een kruising tussen de Hitchcock, neo noir en Nouvelle Vague. Soms komt het verhaal wat naar voren waarna de personages het weer overnemen. De sfeer kan niet altijd goed gehouden worden, daarvoor zwalpt het net iets te veel.

Maar over het algemeen wel een boeiende film met interessante personages. Zeer mooie beelden in een dromerige wereld die toch nabij is. L'Avventura haalt het niveau niet van opvolger La Notte, maar is best wel de moeite. Al zal het anno 2020 niet altijd gemakkelijk hebben om een groot publiek te bereiken.

Nogal een lage score blijkbaar. The Awakening ligt compleet in de stijl van de horror-thrillers van zijn tijd. En dat is zeker geen slecht gegeven. De griezelfilm heeft door dat suggestie toch werkt en met de juiste regisseur en passende muziek en kleurenfilters, kan je er een zeer sfeervolle film van maken die de spanning kan behouden dankzij de juiste timing en de juiste geluidseffecten. En The Awakening slaagt daar absoluut in. Zeer mooie kleurenfilter die de kijker meeneemt naar de grauwe Engelse tijd begin 20e eeuw. Het verhaal is wat minder, maar dat komt bij dit soort films toch pas in de 2e helft van de film naar boven. Het schrikken en de spanning zie je telkens weer terug, het is de verklaring die ze er aan geven die het verhaal maakt. En dat rammelt toch een beetje. Al valt het wel mee en is de film zeker niet slecht. Prachtrol van Rebecca Hall trouwens.

Met een andere einde had het nog hoger gescoord, maar ik heb hier zeker van genoten.

Weer zo'n waargebeurde film met een mager verhaal. Los van het feit dat deze ziekte erg is voor wie er aan lijdt natuurlijk, is dit qua film zeker niet mijn ding. Het ligt er ook allemaal vingerdik op, vrij melig en nergens verrassend. Knap acteerwerk van De Niro, al is dat niet voldoende om de film in z'n geheel te redden. Veel te lang ook trouwens en met momenten vervelend. Jammer.

Een typische screwball movie die voor Cary Grant de blauwdruk zou zijn voor z'n filmrollen van de komende jaren. Ik hou wel van dit 'theatergenre'. Qua verhaallijn is dit simpel met een plot dat in 2 zinnen uit te leggen is. Maar de sterkte komt vooral uit de pittige komische dialogen. Komedie uit die tijd is later zelden evenaart met een hoog tempo en charisma tussen de hoofdrolspelers. Hoe eenvoudig het ook lijkt, heb ik toch regelmatig moeten lachen. Soms zit het in de kleine dingen en hoeft het niet te grof of te platvloers te worden om grappig te zijn. Hierdoor is The Awful Truth geen opvallende hoogvlieger, maar wel een sterke komedie waar liefhebbers best van kunnen genieten.