Meningen

Elke generatie heeft zo zijn familiefilms zeker? Deze film zal vast een jong publiek aanspreken, net zoals ik op jonge leeftijd van dergelijke zoete films genoot die op tv kwamen en zoals de vele Amerikaanse westerns een generatie voor mij jongeren kon boeien. Maar ik heb niets met dit soort films. Air Bud is niet echt speciaal en kabbelt maar wat verder. Voor kinderen is het misschien nog leuk als er al een hond op het scherm komt, maar ik wil wel meer verhaal dan dat. Niet mijn ding zullen we maar zeggen.

Nogal patriotische Amerikaanse film, waarbij de president wordt voorgesteld als een actieheld. Op zich al ongeloofwaardig, al kan je dat in de filmwereld soms door de vingers zien. Ware het niet dat de film zelf ook niet meer te bieden heeft en een vrij droge tv-thriller weergeeft met een vrij apatisch acteergehalte. Ok, af en toe zit er wel een leuke scène in en de special effects zijn ook al slechter geweest. Maar dat ligt enkel aan het budget en niet aan regisseur of acteurs. Jammer dat namen als Ford, Close en Oldman de boel niet kunnen redden.

Het nadeel van dergelijke films is dat er geen echt verhaal in zit, maar dat het gewoon een afrateling is van een hoop moppen en sketches. Met als gevolg af en toe een lach, maar echt boeiend is het dan uiteraard niet. Een beetje verhaal had wel gemogen. Minder trouwens dan het eerste deel, al zijn er nog slechter films in dit genre gemaakt.

Na al die jaren is de humor eigenlijk best nog wel leuk. Het valt op hoe veel grappen er in zitten en dat het een genre is dat weinig evenaart is. De grote troef is dat het een groot tempo aan humor heeft met hier en daar parodieën, maar je moet als kijker goed opletten om niets te missen. En een verschil met andere ietwat gelijkaardige komedies (ik denk aan de eerdere films van Mel Brooks) is dat de acteurs hier niet zelf de hele tijd staan te lachen. Er zijn elementen van film noir in, wat nog meer opvalt in de Naked Gun. Een klassieker in een genre dat het sowieso al moeilijk heeft om tussen de klassiekers serieus te worden genomen. Maar Airplane is best de moeite.

Eén van de rampenfilms uit de jaren '70 die kon rekenen op een indrukwekkende cast. Toch als je de affiche ziet. 5 Oscarwinnaars en 2 genomineerden. Met namen als Jack Lemmon, James Stewart, Christopher Lee en Olivia de Havilland. En veel andere namen kunnen ook een mooi palmares voorleggen. Maar helaas werkt dat hier niet zo goed uit. De meeste namen komen uit een andere generatie met een andere acteerstijl. Bovendien heeft regisesur Jerry Jameson niet echt veel aandacht voor de acteurs, maar eerder voor de ramp zelf.

De film zal vooral herkenbaar zijn doordat het de grootste bron is van de parodiefilm Airplane. En ik kan me voorstellen dat het anno '77 nog allemaal best indruk maakte. Maar we zijn ondertussen meer gewoon. Airport '77 is op zich dus zeker niet slecht, maar eerder een Hollywoodfilm waar alle glans met de jaren van verdwenen is.

Het concept van de zwijgzame man die zich normaal nergens mee bemoeid, tot hij vind dat het persoonlijk wordt en zich dan even kwaad maakt, is al lang niet nieuw meer. Maar met de juiste omkadering is dat nog altijd een fijn genre. The Man from Nowhere doet ook niet veel nieuws, maar zorgt wel voor bijna 2 uur entertainment. Dit was één van mijn eerste Zuid-Koreaanse actiefilms. Samen met de heerlijke films van Kim Ki-duk is het ondertussen voor mij toch een boeiend filmland geworden.

De films van Ozu liggen stil op de loer om je vast te grijpen en elke keer weer te ontroeren. De titel doet denken aan zijn oudere werken Late Spring, Early Summer en Early Spring. De film staat helemaal op zichzelf, maar is wel gemaakt met dezelfde insteek. Het seizoen verwijst vooral naar de periode in het leven van de figuren.

Een late Ozu en in kleur zelfs. Misschien daarom dat de film wat minder bekend is uit zijn oeuvre? Persoonlijk vind ik het wel iets minder dan zijn oudere films, maar mag het gerust mee in het rijtje staan. Ik hou wel van zijn camerastijl die rust brengt en als een bescheiden getuige alles waarneemt. Zo springen de dialogen en karakters er wat uit, genietend van de prachtige beelden.

Sterke animatie. Ik had geen flauw idee wat ik er van moest verwachten, maar was de naam al enkele keren tegen gekomen en toen ik hem zag staan in de bibliotheek (bij ons kan je ook films huren) nam ik hem maar eens mee. Zeker geen spijt van gehad.

Het verhaal is enorm leuk en spannend. Sommige personages worden niet even goed uitgewerkt wat wel jammer is. Maar dat zijn ook maar enkele minpuntjes. Het gegeven van Neo Tokyo wordt heel mooi weergegeven. De film is zo opgesteld dat hij zeker niet gedateerd overkomt.

Niet meteen de allerbeste Japanse animatie, maar zeker niet slecht en toch bij de subtop. Een aanrader in elk geval.

Voor wraakfilms moet je echt wel in Zuid-Korea zijn. Die filmmakers hebben duidelijk een ventiel dat moet gelucht worden. Qua verhaal is het niet altijd even bijzonder en samenhangend, maar dat wordt goedgemaakt met actie en spektakel. En hier en daar zelfs enkele mooie scènes. We zijn beter gewoon van Zuid-Korea, maar het valt best nog mee. Het is de debuutfilm van Jung Byung-gil die duidelijk op die actiescènes heeft gemikt. Maar ik ben wel benieuwd wat hij nog zal brengen. Er zit duidelijk potentieel in, maar dan moet hij wel de gehele film in gedachten houden.

Vooral voor liefhebbers van het genre is dit smullen, maar het is uiteindelijk beter dan het doet uitschijnen, dus bereikt het hopelijk een breder publiek.

Een film uit de Disneystal die zeker niet slecht is, maar het vooral moet hebben van de humor. En aangezien die ook voor kinderen moet werken, komt dat niet altijd over. De geest is niet slecht, maar men maakt ergens de fout om Aladdin als hoofdfiguur te veel opzij te zetten en de Geest de fakkel te laten dragen. Ofwel probeert men zo een zwakker personage op te vangen. Verder moet ik toegeven dat in tegenstelling tot Lion King of Beauty & The Beast deze hier wat minder bestand leek tegen de tijd. Kwalitatief komt dit uit de sterke 90's golf van Disney en daar is minder op aan te merken. Maar de chemie is er wat af na al die jaren...

Na het slechte Dumbo en nogal saaie The Lion King was ik benieuwd wat ze hadden gemaakt van Aladdin. Zeker als je de cast ziet wat weinig hoop geeft. En als het in de trend zat van die andere CGI-remakes, zou dat niet veel goeds beloven. Gelukkig is het anders uit gedraaid.

Aladdin heeft naast de CGI animatie ook echte acteurs rondlopen en die doen dat vrij goed. Will Smith geeft een eigen insteek aan het verhaal en de figuren zijn minder karikaturaal dan in de animatie. Vooral Yasmine komt beter uit de verf. En je ziet niet met die irritante Iago en Abu als sidekicks. Ze zijn er wel natuurlijk, maar het is minder slapstick voor kleuters. De film kent de nodige humor en avontuur. Guy Ritchie is dan wel weinig creatief hier (hij zit duidelijk aan de leiband van Disney), maar weet wel de sfeer er in te houden en ook bij de remake de nodige sfeer er bij te houden.

Je krijgt opnieuw een spiegelbeeld van de oude animatie. Disney denkt duidelijk vooral aan de kassa bij deze remakes. Maar in dit geval is het wat opgepoetst met liefde voor het origineel. Een groot verschil met de andere remakes. Veel beter dan verwacht, terwijl net deze remake zo werd afgeschoten.

Een vrij persoonlijk project van John Wayne. Tegen dat hij de film maakte was hij producer en regisseur, maar zou iemand anders acteren. Uiteraard tegen de wens van de studio en geldschieters die een western liever met John Wayne voor dan achter de camera zagen. Dus Wayne nam zelf ook de rol aan, naast regie en producer. En Wayne deed dat eigenlijk niet slecht. Je merkt wel dat hij zijn persoonlijke stempel drukt, zoals een speech over hoe geweldig een republiek wel is. Maar de man zat al lang genoeg in het vak. Er zijn veel betere regisseurs, maar hij leverde wel een mooie degelijke en grootse western af.

Het is een lange film en het eerste deel is vooral wat machogedoe. Vooral met de drie kolonels die als haantjes tegen elkaar bezig zijn. Maar gaandeweg breekt het wel los. En het past wel wat bij het genre. Het is een boeiende western geworden. Niet de beste, maar zeker van genoten. En ik ontdekte dat de klassieker Green leaves of summer voor deze film werd geschreven en een nominatie kreeg voor een Oscar als beste song (maar niet won).

Albert II werd voorgesteld als een prestigieuze reeks, al doet men dat wel meer met reeksen. Niet gemakkelijk, omdat we sowieso weinig weten van onze koninklijke familie en het misschien ook wel eens te recent zou kunnen zijn om al een neutraal beeld te kunnen weergeven. Dat was te merken ook aan de kritieken achteraf door mensen vanuit het hof. Als serie mist het wel de nodige flair om er echt van te kunnen genieten. Als Belg kan je sommige dingen wel enigszins plaatsen, maar een fictiereeks over een bestaande persoon draait toch maar op losse schroeven als je al bewust de nodige fictie met non-fictie wil mengen. Het was wel eens leuk om te zien, maar verre van memorabel.

Alexander is een film zonder ziel eigenlijk. Een groots episch overzicht van één van de grootste leiders uit de geschiedenis. Toch met zowat het grootste rijk. (of minstens top 5 denk ik). Dat kan niet anders dan een grote film worden. En toch... Alexander is langdradig en vooral gemikt op romantiek en relaties. Wie niet bekend is met Alexander de Grote komt hier ook niet veel meer te weten. Dat ligt een deel aan het script, maar ook de sfeer die Stone creëert is weinig boeiend en de acteurs kunnen veel beter dan dit.

Hier en daar wel mooie scènes, maar nooit memorabel. Alexander is een gewone leuke film maar zeker geen klassieker.

Alexis Zorbas wordt vooral geëerd vanwege de topprestatie van Anthony Quinn. Maar de film is meer dan dat natuurlijk. Het is de film die ons een blik op Griekenland doet werpen, de Sirtaki bekend maakte, en ook als film terecht in enkele prijzen viel. Ik had wel een andere film verwacht, met eerder iets in de richting van Fiddler on the roof.

De film heeft zeker zijn memorabele momenten, maar is niet altijd even sterk. En het geeft toch ook een zwartgallig beeld van Griekenland met de dorpelingen die vooral in beeld komen met geweld, moord en diefstal. Quinn is best wel boeiend als Zorba en ook de andere acteurs brengen het er goed van af. Ik had wel meer iconische beelden verwacht en verwijt toch de regisseur een deel dat hij sommige dingen niet beter in beeld heeft gebracht. Nu is de film vooral gekend vanwege de muziek en Anthony Quinn's prestatie en niet meteen als film zelf.

Michael Caine speelt zeker niet slecht en is overtuigend in z'n rol. Maar het verhaal duurt te lang en het geheel is eigenlijk toch wel wat gedateerd. De stijl van praten in de camera was voor die tijd wel vernieuwend, maar is ook niet echt zo'n grote troef. Iets korter en wat kleurrijkere randfiguren zouden beter geweest zijn.

De remake is eigenlijk niet zo slecht. Jude Law komt dicht in de buurt van de prestatie van Michael Caine. De rol zit hem als gegoten. De update heeft de film wel goed gedaan. Eén van de pijnpunten van de originele film was dat die toch wat gedateerd was. Het is wat moderner en flitsender geworden. Maar op zich blijft het natuurlijk een romantische komedie met een moraliserende wijsvinger. Leuk sfeertje, bijpassende muziek, maar meer ook niet. En deze film heeft Marisa Tomei. Geen topactrice, maar ik zie haar desondanks altijd graag in een film verschijnen.

Deze film ben ik wat aarzelend gaan zien in de cinema (met wat vrienden geloof ik), maar hij is echt wel goed. Will Smith is geweldig als Mohammed Ali en heeft z'n oscarnominatie wel verdiend.

Verheyen is sterk in z'n komische films: Team Spirit, Alles moet weg, Boys, Zot van A. Maar zet hem bij actie of trhiller (Dossier K, Vermist) en het loopt mis. Ieder z'n genre denk ik, maar dit ligt hem gewoon niet. Laat dit aan Van Looy over. Alias zweeft er tussen in. Verheyen kan wel wat sfeer scheppen, al ligt dat vooral aan de sterke cast. Al betwijfel ik of er nu bijna 10 jaar later, nog veel mensen deze film kennen. Als thriller is dit in elk geval een goeie poging.

Niet veel meer toe te voegen aan mijn vorige recensie uit 2012. Leuk om deze nog een keer te zien. De korte tijdsduur zorgt dat het nooit een sleur wordt. Heerlijke animatie met een rijke fantasie. Vooral toe te schrijven aan Lewis Carroll, we gaan Disney ook niet teveel credit geven natuurlijk.

Toch wel wat teleurstellend. Visueel kan dit wel een technisch hoogstandje zijn, maar ik heb hetzelfde gevoel als bij Sherlock Holmes die ik de dag ervoor gezien heb. Allemaal wel mooi gedaan, maar toch mis ik wat meer gevoel en warmte. Ieder zijn ding natuurlijk en niet iedereen is liefhebber van Technicolor. Qua opzet is dit net als de animatie van Disney gebaseerd op het bekende boek. Veel verrassingen zitten er dus niet in als je de andere film al gezien hebt. Af en toe een leuke wending, maar geen enkel 'wow-moment' helaas. Hier had ik toch meer van verwacht...

WTF is volgens mij ontstaan bij deze film.

Een mix van komedie, musical en porno dat uiteraard wel oogt als een B-film, maar zo verwonderlijk beter is dan het zou mogen zijn. Er zit zelfs meer pit in dan bij de Tim Burton vehikels. Er zijn uiteraard wel meer porno-parodieën, maar in deze film zitten maar liefst 10 liedjes en krijgen we soms zelfs een soort Monthy Python humor te zien. 'Who do I have to fuck to get out of this film?'

De film komt uit de Golden Age of Porn waar erotische films als dit veel meer aanvaard werden als film en ook door critici serieus werden ontvangen. Wat verklaart waarom er zoveel energie in gestoken werd. Wie de film nog niet gezien heeft kan ik wel zeggen dat er echt wel expliciete scènes inzitten. Voor de brave versie kan je beter de versie van Disney of Tim Burton opzoeken.

De vorige film rond Alice was niet bepaald een geweldige film. Dit vervolg is zo zielloos, ondanks de cast en het bekende verhaal. Het verhaal in de gewone wereld is nog het meest interessant. En dat in een franchise die draait rond een fantastisch wonderland. De cast acteert saai en de special effects mogen dan wel goed gedaan zijn, indruk maken ze verre van. Jammer om met zo'n sterke ingrediënten het gerecht nog te verprutsen.

Herziening van mijn nr 1 film die daar mooi mag blijven staan. Ridley Scott in het begin van zijn carrière, er zouden nog klassiekers volgens als Blade Runner, Gladiator en Black Hawk Down. Science-Fiction was in de filmwereld een genre dat nog maar recent zo groot was geworden met titels als Star Wars en Close Encounters of the Third Kind. Hollywood stond niet meteen te springen voor het project, maar omdat SF het goed deed en Ridley Scott met zijn debuutfilm The Duellists succes had werd het toch groen licht. Bovendien is het geen SF als Star Wars maar met een monster. De cast was op zich niet onbekend, maar ook weer niet bekend van grote titels of dan toch van de betere bijrollen. Geen jonge ploeg van tieners, maar iets ouder.

Het is absoluut geen B-film geworden. Ridley Scott moest met de beperkte middelen enorm creatief zijn. En een groot deel van de verdienste is dan wel H.R. Giger, verantwoordelijk voor het artwork. Geen lelijke CGI, maar echte effecten. Iets wat bij zowat alle monsterfilms er al snel niet zo goed uit ziet. Een film als Jaws had al aangetoond dat 'less is more' bij dit genre. Het voordeel van een eerste deel uit wat later een franchise zou worden. Scott neemt de tijd ook om sfeer op te bouwen en tussen de heerlijke muziek ook wat stilte te nemen. En met een cast als dit is het ook niet duidelijk wie de lead is, wie de bijrol. Wie overleeft en wie niet. Het kan echt alle kanten uit.

De aankleding is geweldig. Ik heb enkele jaren terug geluk gehad om deze film in de bioscoop te zien bij een re-release. En de kwaliteit valt meteen op. Zeer mooie sets, oog voor detail en prachtige beelden. De spanning is te snijden, geen drukke bedoening en de Alien is het meest angstaanjagende wezen in de filmgeschiedenis. Dat de film toen al in de prijzen viel, is zeker geen wonder. En voor mij blijft de film mooi op 1 staan als beste film ooit gemaakt.

Een verademing na het slechte Prometheus. Dat toch wel een teleurstelling was omdat het als prequel van Alien werd gepresenteerd, maar ipv horror of actie ons een filosofisch gezwets voorschotelde. Alien: Covenant doet het alvast beter met terug wat meer horror en spanning. Al ligt de focus nog te veel op het Prometheus-gedeelte en niet genoeg op dat van Alien. Het plot is te voorspelbaar en de aliens zelf zijn ook minder indrukwekkend. Michael Fassbender is soms zelfs irritant, terwijl de film net enkele sterke vrouwen kent die gerust meer voorgrond mogen krijgen.

De film kan nog altijd niet tippen aan de 4 originele Alien-films. Zelfs niet deel 3 en 4, die al iets minder waren. Ridley Scott maakt van Alien Covenant nog wel een mooie film, maar het is geen stap vooruit na zijn eigen klassieker uit 1979.

Tja, wat moet je met Jeunet achter de camera van een Alien-film. Ripley zorgde voor een klassieker en Cameron zocht wijselijk het genre van de actie op met Aliens. Na de minder poging van Fincher een nieuwe wending met Jeunet. Ik mot wel aangeven dat hij z'n stempel gedrukt heeft. Je merkt de aparte figuren en de herkenbare typische humor in de dialogen. Alleen mag je niet vergeten dat er nog Aliens rondlopen. En de klik tussen Jeunet en de Aliens wil maar niet lukken. Dit is niet echt zijn ding blijkbaar, maar Jeunet maakt er nog het beste van. Resultaat is een sequel die minder is dan z'n voorgangers, maar gelukkig wel over nog enkele troeven beschikt (de humor en uiteraard Ripley) zodat Alien 4 toch nog net een aangenaam vervolg geworden is. Het kon slechter voor een vierde film in een reeks.

De originele Alien uit 1979 is mijn favoriete film aller tijden. Alles wat er na kwam was minder, maar een paar films deden het best wel goed. Van sterke sequels als Aliens en zelfs Alien 4 tot vermakelijke films als Alien vs Predator of Alien 3 tot de zeer teleurstellende Prometheus delen met hun filosofisch gedoe en de slechte 2e Alien vs Predator. Een franchise die de weg al even kwijt is en met Romulus terug op de rails lijkt te gaan.

De film situeert zich tussen Alien en Aliens en er is wel wat link met het origineel. Fans zullen zeer blij zijn met de knipogen. Maar de film is gelukkig meer dan de zoveelste fanservice die je bij veel franchise ziet. Gelukkig maar. Sfeervol opgezet, een mooie setting en weer het gekende kat- en muisspel. Al hebben we het ondertussen al wel wat gezien en speelt de film iets te veel op veilig om echt te schitteren. Het is ook moeilijk om zowel trouw te blijven aan de Alien-franchise en te willen vernieuwen. Daardoor is de film voor liefhebbers wel een verademing in de franchise die aan het uitdoven leek, maar is het zeker niet de big bang zoals de eerste films uit de reeks.

Alien is nog altijd de beste en James Cameron heeft het verhaal zo'n draai gegeven dat het een originele sequel werd met een aparte invalshoek. Had hij 5 jaar gewacht met de technieken die hij dan gebruikte, was die film nog beter geweest. Alien 3 borduurt verder op deel 2, alleen hebben ze daar geen wapens en krijgen de karakters meer uitwerking. Op zich niet slecht, als het goed gebeurt natuurlijk. En dat is niet altijd het geval. De Alien heeft minder dreiging vind ik en gelukkig doet Ripley nog mee om de film wat op te trekken. De film is ondanks alles niet slecht, maar blijft toch steken op het gemiddelde. Het is gewoon opnieuw van hetzelfde. De minste film uit de reeks, deel 4 is beter dan dit.

Met Alien op nr 1 werd het tijd om deze geroemde sequel nog eens te herzien. James Cameron kiest er gelukkig voor om een geheel andere film te maken dan het origineel, en toch weer in de lijn van de kern van het verhaal. Aliens (die met een s dus) is eerder een actiefilm en wat mij betreft iets minder sfeervol dan de voorganger. Wat niet wegneemt dat het een goeie actiefilm geworden is. Licht verouderd misschien, maar de spanning en testosteron is wel aanwezig. Dit doet soms wat denken aan de films van Paul Verhoeven. Ripley is weer van de partij en is meer dan enkel hetzelfde van deel 1. Sigourney Weaver weet haar rol opnieuw mooi in te vullen en doet dit dus duidelijk niet enkel voor het geld. De rest van de cast zweeft tussen cliché en kleurrijk met figuren als Bishop, Hudson en Vasquez die best wel blijven hangen.

De effecten van Cameron's Terminator 2 zijn best wel indrukwekkend en had Aliens enkele jaren later gemaakt geweest, had dit nog veel beter kunnen worden. Al had het nooit het origineel kunnen overtreffen.

Alita is een tiener SF film met een mix van Hunger Games en Transformers in een Cyberpunk kleedje. Enkele goeie acteurs die compleet verkwist worden en CGI die duur oogt maar tegelijk wat nep overkomt. Qua entertainment zit er net genoeg vaart in en het is leuk speels met de nodige actie. Maar meer wordt het ook niet. Dit zal wel een tienerpubliek aantrekken en net als Hunger Games, Maze Runner of Divergent wel zijn weg vinden en misschien groeien naar een korte franchise.