Meningen

Mooie biografie van rock 'n roll-legende Jerry Lee Lewis die overigens perfect werd gespeeld door Dennis Quaid. Hij leek er zelfs erg op.

Trouwens met je nicht of een ander familie lid is inderdaad geen incest. Pas als je er geslachtsgemeenschap mee hebt is er sprake van incest.

De film duurt vrij lang maar verveld geen minuut. Sterker nog de film weet tot de laatste minuut te boeien. Er wordt prima ingespeeld en het verhaal is gewoon goed.

Zeker niet de beste film van het leuke duo Stan Laurel en Oliver Hardy en zeker ook niet hun slechtste. Het verhaal is opzicht best nog best aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering. Gezien het thema van deze film heeft Adolf Hitler hem misschien ook nog gezien. Gezellig samen met Eva Braun op de bank en de hond Blondi liggend voor zijn voeten genieten van Stan Laurel en Oliver Hardy.

Leuke komedie avonturen film die in de jaren 70 regelmatig op TV (voor de Duitse zenders) te zien was. Verhaal is zit best leuk in elkaar en de beelden en kostuums zien er zeer fraai uit. Ook de auto's waren zeer leuk en dan met name de zelf uitgevonden auto met al zijn foefjes. Als kind zijnde vond ik het ook nog eens allemaal boeiend en zelfs spannend. De cast was natuurlijk om te smullen (zeker Natalie Wood) en men had zichtbaar plezier in het maken van deze film. De film duurt met bijna ruim drie uur behoorlijk lang maar hij verveelt eigenlijk nergens.

Werd in de Troskompas als een zeer knappe oorlogsfilm betiteld. Na hem gezien te hebben kan ik niet anders zeggen dat het een bagger film was. Het verhaal kan dan wel waargebeurd zijn maar de verfilming ervan was gewoon beroerd. De film is totaal niet spannend, weet nauwelijks te boeien en de eerste 60 minuten zijn zeer saai. De hoofdrol spelers vond ik ook niet echt overtuigen.

"De Grote Muur van China staal al eeuwenlang bekend als één van de grootste wonderen der mensheid. Hij is ruim 8800 kilometer lang en de bouw ervan duurde meer dan 1700 jaar. Het beschermd tegen vele gevaren. Sommigen bekend, anderen legendarisch. Dit is één van die legendes."

Opzicht was dit wel een vermakelijke Actie / Fantasy film om naar te kijken, maar wel eentje met veel clichés en een zeer voorspelbaar verloop, waardoor het nergens boeiend of spannend werd. Qua verhaal vond ik het min of meer een combinatie van de films "The Lord of the Rings: The Two Towers (2002)" en "World War Z (2013)".

Het verhaal (waarbij het draait om een oorlog tegen monsters, onder leiding van een koningin, die het bestaan van China bedreigen. Om deze oorlog tegen de monsters te winnen, dient de koningin te worden gedood) stelt eigenlijk niet veel voor en is ook niet bepaald origineel, maar is wel zeer kleurrijk (o.a. de soort van soldaten, waarbij zwarte soldaten de voetsoldaten zijn, rode soldaten de boogschutters zijn en blauwe soldaten allemaal vrouwen zijn) en bevat ook veel actie, welke geregeld fraai en toch ook wel spectaculair in beeld werd gebracht. Visueel (o.a. de Chinese muur) mocht deze film er ook wel wezen, hoewel het er soms net iets te computer-achtig uitzag.

Buiten dat het in dit verhaal draait om een oorlog tegen monsters (zager er best geinig uit en worden door de Chinezen "Tao Tei" genoemd), draait het ook om het stelen van zwarte poeder (explosieven) van de Chinezen door een groepje blanken onder leiding van William (gespeeld door Matt Damon), die in eerste instantie een dief, bedrieger en moordenaar is, maar al snel in het verhaal een held wordt voor de Chinezen. Maar het verhaaltje omtrent het stelen van het zwarte poeder, was behoorlijk flauw en voegde eigenlijk ook niets toe en dat laatste zeker m.b.t. de rol van Willem Dafoe (in de rol van dief Ballard).

De cast deed het verdienstelijk en zeker wat betreft de drie hoofdrolspelers in het verhaal, te weten Matt Damon (in de rol van William, die samen met zijn kompaan Tovar gevangen genomen wordt door de Chinezen en daarbij betrokken wordt in een oorlog tegen monsters en daarbij al snel een held wordt), Pedro Pascal (in de rol van Tovar, die weinig trek heeft in de oorlog en vooral uit is op het zwarte poeder) en de mooie Tian Jing (in de rol van commandant Lin Mae, die na de dood van generaal Shao de leiding over het leger krijgt).

Omdat het tempo best hoog is en er ook meer dan genoeg in gebeurt, is dit al met al een vermakelijke Actie / Fantasy film die zich lekker wegkijkt (de nodige cliches moet je wel op de kop toenemen) en die met 90 minuten ook niet lang duurt.

Deze haaienfilm kan natuurlijk niet tippen aan een haaienfilm zoals bijvoorbeeld "Jaws (1975)" of "The Shallows (2016)", maar desondanks is deze Australische Horror / Thriller film nog best vermakelijk en Katrina Bowden vrijwel continue te zien rond lopen met een open shirt met daaronder een bikini, is ook niet bepaald een straf. Ook zijn er regelmatig fraaie panoramabeelden te zien van de omgeving en dat zowel boven als onder water.

"Great White" vertelt het verhaal van piloot Charlie (Aaron Jakubenko) en zijn vriendin Kaz (Katrina Bowden) die samen met goede vriend en kok Benny (Te Kohe Tuhaka) een bedrijfje runnen waarin ze mensen in hun watervliegtuig meenemen naar afgelegen eilanden. Een leuke vlucht met twee toeristen naar een afgelegen atol verandert echter in een nachtmerrie voor hen, wanneer hun watervliegtuig wordt vernietigd bij een bizar ongeluk en ze vast komen te zitten op een opblaasbaar reddingsvlot, 150 km uit de kust met mensetende haaien op de loer onder het oppervlak. Twee onopvallende grote witte haaien hebben hun geur opgepikt en ze stoppen voor niets om zich te voeden.

Hoewel de film behoorlijk clichématig is, is de film eigenlijk nog best vermakelijk. Voorwaarde is wel dat je de lat niet te hoog legt en je verstand op nul zet. Wat eten en drinken erbij en het is prima vermaak en met circa 85 minuten duurt de film ook niet bepaald lang. De film focust vooral op de onderlinge relaties en spanningen en dat met een grote witte haai op de achtergrond. De scenes zijn fantastisch geschoten (met name de mooie luchtbeelden) en onderwater ziet alles er helder en duidelijk uit. Helaas kan dat niet van de haaien zelf gezegd worden, hoewel ze er onder water nog best fraai uitzagen. Wat dat betreft zijn de speciale effecten niet bepaald hoogstaand en dat is eigenlijk wel jammer. Maar zoals eerder aangegeven, de haaien zelf komen niet heel veel in beeld. De film moet het namelijk hebben van de opbouwende spanning onderling en de dreiging van de haaien. Ze zitten met zijn vijven op een klein, opblaasbaar vlot en dat met geen land in zicht en een vreselijk bloeddorstig monster onder je. Ik zou er ook kriegelig van worden

De film opent met beelden van een jong echtpaar, te weten Luke (Jason Wilder) en Tracy (Tatjana Marjanovic), dat geniet van een idyllische plons in het helderblauwe Australische water bij een eiland. Het plezier is echter van korte duur als een haai langs ze zwemt en we vanuit de lucht een enorm groot donkere gedaante zien naderen en het water even later bloedrood kleurt. Daarna zien we met grote witte letters de filmtitel in beeld en maken we kennis met Charlie (Aaron Jakubenko) en Kaz (Katrina Bowden). De zaken lopen niet zo geweldig en Kaz geeft ook aan dat ze zwanger is.

Maar te elfder ure krijgen ze een reservering binnen van de welgestelde zakenman Joji (Tim Kano) en diens vrouw Michelle (Kimie Tsukakoshi), waar kok Benny een oogje op heeft, die de as van Michelle's opa willen uitstrooien op een eiland. Eenmaal aangekomen op de plek van bestemming stuiten ze echter op een aangevreten lijk, dat van Luke, terwijl ze op zee ook hun gekapseisde boot vinden. Charlie landt bij de boot en Benny gaat op zoek naar Luke's vrouw in de boot, die echter dood wordt aangetroffen. Door een haai gaat het watervliegtuig echter kapot en zinkt het in de zee en komen ze met hun vijven vast te zitten op een opblaasbaar reddingsvlot. Het duurt niet lang voordat ze in het vizier belanden van twee hongerige witte haaien.

De cast maakt veel domme en slechte beslissingen, maar ze doen hun werk wel oké en vooral dan Aaron Jakubenko (ik vond hem wel wat weg hebben van Matthew McConaughey) en Katrina Bowden, hoewel Katrina Bowden karakter niet goed uit de verf komt. Tim Kano als de verwende en onuitstaanbare financieel analist Joji is behoorlijk irritant en je gaat al vrij snel hopen dat hij als eerste in de kaken van de jagende haaien belandt. Regisseur Martin Wilson is qua cast misschien wat seksistisch, want het zijn juist de mannen op het vlot welke ten prooi vallen aan de haaien, waarbij Charlie op heldhaftige wijze.

Naar het einde toe vliegt (de laatste 15 minuten) "Great White" op het gebied van geloofwaardigheid wel wat uit de bocht. Want na eerst heel lang hulpeloos, angstig en vooral schreeuwend op zee te hebben rondgedobberd, binden de laatste twee overlevers met land inzicht onder het motto van "girl power" actief de strijd aan met de haaien. Als bij toverslag blijken ze ineens in staat tot welhaast bovenmenselijke toeren. Zo wordt de film in het laatste deel onbedoeld campy en ongeloofwaardig. Wat dat betreft is het einde best zwak en vergezocht en dat hadden ze eigenlijk anders moeten oplossen.

Ondanks het ongeloofwaardige einde en het clichématig verhaal (je ziet de ellende al ver vooraf aankomen), heb ik me nog best redelijk vermaakt met deze Australische Horror / Thriller film en dat vooral vanwege de mooie panoramabeelden, de eveneens mooie Katrina Bowden, de korte duur van de film en enkele enkele geslaagde actiescènes.

Nadat "Green Book" van regisseur Peter Farrelly (o.a. "Dumb & Dumber (1994)" en "There's Something about Mary (1998)") onverwachts in 2010 drie Oscars binnen sleepte voor "Beste film", "Beste mannelijke bijrol" en "Beste originele scenario", was mijn interesse gewekt maar tot heden had ik deze film nog niet gezien. Omdat ik aankondigingen zag op "Film1", heb ik hem dan eindelijk gisteravond bekeken. Wat lijkt op een simpele Roadtrip film, is daadwerkelijk een fijne komedie/drama film, die begint als een puur functionele en financiële deal en die uitmondt in een prachtige vriendschap.

Wanneer de zwarte pianist Dr. Don Shirley (Mahershala Ali) in 1962 op zoek is naar een lijfwacht voor zijn tournee door het zuiden van Amerika, waar nog strenge segregatiewetten gelden, komt hij in contact met de witte Tony Lip (Viggo Mortensen), een Italiaans-Amerikaanse uitsmijter die graag wat wil bijverdienen als chauffeur en lijfwacht. De twee tegenpolen reizen samen door verschillende "blanke" staten aan de hand van een speciale groene reisgids die hen informeert over plekken in het zuiden van de Verenigde Staten waar Afro-Amerikanen welkom en veilig zijn. Tijdens hun reis worden zij geconfronteerd met hun tegengestelde persoonlijkheden, gevaar en racisme maar ook met onverwachte vormen van menselijkheid en een volle dosis humor.

Green Book wordt gedragen door humor. De basis hiervoor ligt in de twee compleet tegenovergestelde werelden, namelijk zwart vs blank, rijk vs arm, elitair vs streetwise en ga zo maar door. Dankzij het geweldige acteerspel van Viggo Mortensen en Mahershala Ali is Green Book een fijne feelgood film geworden, die wel wat aan lange kant is met circa 120 minuten. Ook had ik wat meer van het racisme verwacht (waarschijnlijk onterecht gezien het soort film), want op de zware thema's en confronterende gebeurtenissen wordt zelden doorgepakt. Ze doen tijdens hun reis (die na circa 30 minuten begint) elf plaatsen in het Zuiden aan waar bijna overal wel wat is, maar het is wel maar steeds kort in beeld en het is ook nooit echt heftig of schokkend.

Zo is er o.a. gedoe met een Steinway piano in de plaats Hanover (Indiana) waar Tony iemand slaat, ruzie in een bar in de plaats Louisville (Kentucky), gedoe om een toilet in een huis in de plaats Raleigh (North Carolina), gedoe om een pak in een winkel in de plaats Macon (Georgia), gedoe met racistische politie in de plaats Jackson (Wyoming) die hun ook arresteert (ze komen uiteindelijk vrije via een telefoontje van Robert Francis (Bobby) Kennedy, die destijds minister van Justitie was) als Tony één van de agenten slaat en er is gedoe in een restaurant in de plaats Birmingham (Alabama) waar Don Shirley moet optreden.

De humor is vooral subtiel en luchtig en met name het gedoe om eten (zo eet Tony graag fastfood) levert leuke scènes op. Zo gaat Tony Lip in het begin van de film een hotdog wedstrijd aan met iemand die hij wint met 26:24, stoppen ze onderweg in Kentucky bij een "Kentucky Fried Chicken" restaurant waar Tony een hele emmer vol gebakken kip koopt (onderweg leert Tony Don om KFC te eten) en in een hotelkamer eet hij een hele pizza die hij eerst dubbelvouwt. Tony geeft ook altijd heerlijk commentaar op zijn eten, welke hij soms te zout vindt. Ook is hij blij dat ze naar de plaats Pittsburgh (hun eerste stop op de reis) gaan, want een vriend van hem uit het leger noemde het altijd "Titsburgh", omdat volgens hem alle vrouwen daar enorme tieten hebben

Nadat ze de laatste plaats hebben aangedaan (waar Don Shirley volledig terecht weigert om te spelen, omdat hij namelijk geweigerd wordt in een restaurant), rijden ze weer naar huis (o.a. door sneeuw) zodat Tony weer op tijd bij zijn familie is om daar kerstavond te vieren volgens Italiaanse traditie. Dat gedeelte was behoorlijk zoetsappig (ze worden dan ook weer aangehouden door politie, maar dit keer helpt de politie ze juist) maar wel mooi. Na het einde kom je ook te weten, dat dit een op feiten beruste film is (het op feiten beruste "Green Book" werd geschreven door Tony Lips zoon Nick Vallelonga, die in deze film ook te zien is en gespeeld werd door Hudson Galloway) en krijg je nog wat weetjes over Tony Lip en Don Shirley te lezen zoals:

"Tony Lip en Don Shirley bleven vrienden tot ze een paar maanden na elkaar overleden in 2013."

De film wordt gedragen door Viggo Mortensen (kwam ook de nodige kilo’s aan voor de rol) als uitsmijter Tony Lip die niet vies van een knokpartijtje en Mahershala Ali als pianovirtuoos Don Shirley en hun acteerspel overtuigt en maakt best indruk. Mahershala Ali imponeert met zijn lange armen, statige houding, verfijnde bewegingen en natuurlijk zijn betoverende glimlach. Viggo Mortensen is vooral hilarisch met zijn combinatie van Italiaans en Amerikaans accent en hoe hij doet voordat hij denkt en zo heerlijk zichzelf is zonder schaamte. Het is hartverwarmend om te zien hoe beiden leren van elkaar (de auto is het klaslokaal en de vaak komische gesprekken het lesmateriaal) en hierin groeien.

Hoewel Linda Cardellini geen grote rol heeft als Dolores die de vrouw is van Tony Lip, vond ik haar wel een opvallende verschijning. Don Shirley speelt overigens niet helemaal alleen piano, want hij maakt deel uit van het "Don Shirley Trio", die verder nog bestaat uit de Rus Oleg (Dimiter D. Marinov) op de Cello en George (Mike Hatton) op de contrabas en m.b.t. dat laatste instrument, spelen ze ook in de plaats Amsterdam (New York) het liedje "Drie Chinezen met een contrabas", waarbij ze verkleedt zijn als Chinezen

De vergelijking met de filmhit "Intouchables (2011)" is natuurlijk snel gemaakt en dat is ook logisch. Want net zoals in die film, draait het in deze film ook om twee mannen, hun vooroordelen, aangewezen op elkaar en uiteindelijk om vriendschap en respect. Een verrassend verhaal is "Green Book" zeker niet, alle ups en downs zitten er wel in, maar daar gaat het niet om, wel om de humor en het hoge feelgood gehalte en daar slaagt deze Biografie / Komedie (Roadmovie) prima in.

Het begin met James Franco was wat mij betreft gelijk het hoogtepunt van de film, dat vond ik echt geweldig en ik heb ook hard moeten lachen. De rest van de film stelt weinig voor en het flauwe verhaal en de uitvoering is zo cliché (o.a. het zingen in de auto) als maar wat. Eigenlijk doet hoofdrolspeler Seth Rogen deze film de das om want hij was totaal niet geschikt voor deze rol. Hij was eerder irritant dan grappig en hij acteerde zeer overdreven en slecht. De rol van Cameron Diaz sloeg trouwens nergens op en men had beter een jongere actrice kunnen nemen want Cameron Diaz vond ik er enigszins bejaard uitzien in deze film. Wel leuk om Christoph Waltz weer eens terug te zien in een film maar buiten het begin van de film gaf hij de film ook niets extra's. Hij speelde wel samen met Jay Chou het best en samen redde men min of meer de film nog enigszins.

Dit is eigenlijk best een aparte Horror / Thriller film en zeker wat betreft de voorgeschiedenis ervan. Deze film is gemaakt in 2013 en door omstandigheden zou hij pas in 2015 in de bioscoop komen. Daar heeft hij het alsnog niet gehaald, hoewel hij tijdens het Halloween weekend bij ons in de bioscoop op één avond (op vrijdag 30 oktober) was te zien en ook maar één voorstelling.

Dat deze film niet uitgekomen is in de bioscoop (althans niet grootschalig) kan ik me wel voorstellen, want het ging er soms best grof (voor mij had het overigens veel grover mogen zijn) aan toe en dat is natuurlijk niet geschikt voor het grote publiek. De eerste circa 40 minuten van het verhaal zijn saai en langdradig en daarin draait het om een groepje idealistische studentenactivisten (zeg maar gerust "linkse rakkers") uit New York welke afreizen naar de afgelegen jungle van Peru met een klein éénmotorig vliegtuig, om daar een protestactie te houden voor het behoud van de jungle en hun inwoners ervan omdat die worden bedreigd (er zit namelijk veel geld onder de grond). Nadat de protestactie min of meer is geslaagd, vliegen ze terug met dat kleine éénmotorige vliegtuig en al snel krijgen ze motorpech waardoor het vliegtuig neerstort in de jungle. Dat neerstorten werd overigens fraai en ook best hard in beeld gebracht. Direct na het neerstorten vallen de overlevenden in de handen van een groep kleurrijke kannibalen. Overigens niet iedereen want één vrouw, te weten Kara (gespeeld door Ignacia Allamand) wordt neergeschoten met twee pijlen (eentje door de keel en daarna nog eentje in het hoofd) door de kannibalen

De kannibalen nemen de overlevenden mee naar hun dorp en daar draait dan de rest van het verhaal over, welke best boeiend, spannend en ook grof was. De overlevenden zijn namelijk niet veilig in het dorp, want de kannibalen zien hun vooral als voedsel en voor sommige overlevenden geldt dat ook letterlijk. Voornamelijk het afslachten van Jonah (gespeeld door Aaron Burns) was zeer grof en het werd ook gedetailleerd in beeld gebracht. Zo werden in eerste instantie zijn beiden ogen eruit gestoken door het vrouwelijke stamhoofd, aardig gespeeld door Antonieta Pari, van de kannibalen en daarna ook vers opgegeten door haar, daarna werd zijn tong afgesneden en die werd ook vers opgegeven door het vrouwelijke stamhoofd, daarna werden al zijn ledematen één voor één afgehakt en daarna (toen leefde hij nog) werd zijn hoofd eraf gesneden. Het bloed wat dan uit zijn afgesneden hals komt, wordt opgevangen in een kom en wordt vers opgedronken (spoelt natuurlijk lekker de ogen en tong weg ) door het vrouwelijke stamhoofd. Ook het klaarmaken/voorbereiden (o.a. gaar stoven in een oven) van de restanten van Johan als voedsel en het opeten ervan werd gedetailleerd en smaakvol in beeld gebracht. Voor de overlevenden geldt nu zo snel mogelijk zien weg te komen want anders worden ze ook opgegeten. De overlevenden zijn best eensgezind daarin, op Alejandro (gespeeld door Ariel Levy) na, welke een smeerlap is (hij masturbeert ook in gevangenschap om de stress te verminderen ) en hij denkt ook alleen aan zichzelf en dan vooral om er voor te zorgen dat hij niet het volgende slachtoffer wordt.

Een enkeling, te weten Amy (gespeeld door Kirby Bliss Blanton, die ook nog een fraaie schijt scene heeft en dat zowel letterlijk als figuurlijk), kan het op een gegeven moment niet meer aan en pleegt zelfmoord (best grof en ook gedetailleerd in beeld gebracht) en ook vinden er ontsnappingspogingen plaats, welke niet altijd succesvol zijn. Ook moeten de vrouwen een harde maagdelijkheidstest ondergaan, waaruit blijkt dat Justine (gespeeld door Lorenza Izzo) nog maagd is en ook de enige. Het einde van het verhaal is misschien een beetje flauw en cliché, maar was toch best goed en verrassend en zeker als Justine haar tegendraadse (ze beschermt namelijk de kannibalen en zegt dat buiten haar iedereen is omgekomen bij de vliegtuigcrash en dat de kannibalen haar juist geholpen hebben) versie van het verhaal verteld bij terugkomst in New York.

De cast is niet bepaald hoogstaand (de bekendste acteur is misschien nog wel Daryl Sabara die vooral bekend is van zijn rol in de "Spy Kids" films), maar voor deze film was dat meer dan genoeg. Zeker hoofdrolspeelster Lorenza Izzo in de rol van "Justine" en Ariel Levy in de rol van "Alejandro" deden het best goed en de laatste speelde heerlijk irritant en haalde ook regelmatig het bloed onder je nagels vandaan. Het is jammer dat het eerste gedeelte van het verhaal zo saai en langdradig is (had makkelijk afgedaan kunnen worden in 20 minuten), maar de rest van het verhaal is best aardig en hetzelfde geldt voor de uitvoering ervan. Wat ik wel miste in deze film was bloot (wel zijn eventjes zijn de piepkleine borsten te zien van Lorenza Izzo), want dat hoort nu eenmaal bij een film over kannibalen, en zeker wat betreft de lelijke vrouwen van de kannibalen. Die liepen zelfs rond met van natuur gemaakte BH's en dat is natuurlijk belachelijk en ook niet realistisch voor zo'n stam, want normaal gesproken dragen die geen of nauwelijks kleding (zoals o.a. een peniskoker).

Zo slecht als velen deze film hier vinden, vind ik het zeker niet en ik heb me er eigenlijk ook best goed mee vermaakt. Sowieso vind ik deze film veel beter dan meuk als "Cannibal Holocaust (1980)" en "Cannibal Ferox (1981)", waarbij ik het onnodige dierenleed ook zeer storend vond. Dat zit er in deze film gelukkig ook niet in, hoewel er dieren in voorkomen zoals grote mieren

P.S. weet iemand misschien wat er met de ontsnapte Samantha (gespeeld door Magda Apanowicz) is gebeurt

Ongelooflijk wat een waardeloze onnozele en kinderachtige superhelden film was dit. Dit is waarschijnlijk ook nog de slechtste superhelden film tot nu toe (zelfs Catwoman is beter). Het begint al met de tenenkrommende slechte opening van 30 minuten welke ook nog eens barstensvol met clichés zit. Wat daarna volgt is ook nauwelijks het aanzien waard want het sloeg allemaal nergens op, flauw, kinderachtig, cliché en totaal oninteressante karakters. Het ontbreekt deze film ook aan iedere vorm van humor.

Normaal gesproken moeten dit soort films het vooral hebben van de actie (zat er wel eigenlijk actie in ?) en het visuele aspect maar daarin onderscheidt deze film zich ook niet. Sterker nog visueel ziet het er vaak erg belabberd en goedkoop uit. Veel special effecten zijn schijnbaar nog gemaakt met een 386sx computer welke nog ergens op de zolder van de regisseur stond. Waarschijnlijk onder een stapel Green Lantern comics waardoor hij helaas de inspiratie kreeg om er een film over te maken. Het enige wat visueel nog best aardig uitzag was Blake Lively.

De cast stelt overigens ook teleur en ik vraag me af hoe Peter Sarsgaard het in zijn hoofd haalt om in zo'n achterlijke film mee te doen en dan ook nog zo'n achterlijke rol te spelen. Schaam je Peter Sarsgaard. Hetzelfde geldt voor de bijrol van Tim Robbins die Tim Robbins onwaardig is. Ryan Reynolds moet zich ook eens goed achter zijn oren krabbelen met zijn vertolking van de Green Lantern want dat sloeg ook nergens op. De hele verfilming van de Green Lantern is eigenlijk overbodig want het is een vrij onbekende superheld die ook niets bijzonders heeft. Ik kan me haast niet voorstellen dat deze superheld fans heeft.

Nee deze flauwe en cliché troep moet eigenlijk verboden worden en iedereen die er geld aan heeft uitgegeven moet zijn geld terugkrijgen. Ik kan me eigenlijk ook niet voorstellen dit iemand dit een echte goede film zal vinden (uitzonderingen zijn er natuurlijk altijd). Helaas heeft deze film ook nog eens de eer om mijn 2000e stem te zijn. Maar meer dan een 0.5 kan ik niet geven voor deze troep.

Schitterende film. Schitterend verhaal en zeer boeiend en ook soms ontroerend. De film duurt ruim 3 uur maar verveeld geen minuut. Het einde was zeer mooi.

"Green Room" (mijn eerste film weer na mijn vakantie in Frankrijk) staat betitelt als een Horror / Thriller film, maar Horror is eigenlijk niet van toepassing (vanwege het aanwezige gore zal men wel Horror hebben toegevoegd). "Green Room" is vooral een Thriller film en dat met anderhalf uur psychologische spanning, geweld, actie en veel punk- en metalmuziek.

De vierkoppige Punkband "Ain't Rights", bestaande uit zanger Tiger (Callum Turner), gitarist Pat (Anton Yelchin), bassiste Sam (Alia Shawkat) en drummer Reece (Joe Cole), is op tournee in het noordwesten van Amerika en wordt geboekt door een clubhuis voor neonazi's, in een bos nabij Portland. Het optreden verloopt tot hun eigen verbazing verrassend goed, tot ze na afloop in hun kleedkamer per toeval getuige zijn van een moord op een vrouw, te weten Emily (Taylor Tunes), en de stamgasten hun vriendelijk doch dringend verzoeken om in de kleedkamer te blijven tot de politie er is. Als die ooit zal komen. Wat volgt is een ijzingwekkende spanning tussen de band, het meisje Amber (Imogen Poots) en de neonazi Big Justin (Eric Edelstein) in de kleedkamer en de onbetrouwbare neonazi's, onder leiding van Darcy (Patrick Stewart), aan de andere kant van de deur, waarin elke keuze van levensbelang kan zijn.

Hoewel ik er eigenlijk meer van verwacht had, is "Green Room" best een aardige ijzingwekkende Thriller film, die alleen al de moeite waard is vanwege Patrick Stewart, die dit keer eens niet de bedachtzame held speelt, maar de meedogenloze aanvoerder, te weten Darcy, van de neonazi’s. Het verhaal dat "Green Room" vertelt klinkt eigenlijk behoorlijk simplistisch, en dat is het ook. De film gaat immers gewoon over één of andere Punkband die plots middenin een vreselijke moord belandt. Ongelooflijk saai zou je kunnen denken, maar niets is minder waar.

Het eerste deel van de film gaat over de bandpersonages, hun gevoelens en de frustrerende onwetendheid. Niemand weet immers wat er gaat gebeuren, ook als kijker tast je voortdurend in het duister. In dit deel bouwt regisseur Jeremy Saulnier perfect zijn personages op en wordt het verhaal ook steeds beter, om dan uiteindelijk uit te monden in een lange maar erg tevreden stellende finale. "Green Room" wordt uiteindelijk een hemels kat-en-muisspel waarbij beide kanten nu eens muis zijn en dan weer kat.

Een groot pluspunt van "Green Room" is dat het met de sfeer (wordt ook steeds grimmiger en brutaler naarmate de film vordert) wel goed zit. Van meet af aan voel je als kijker dat er iets vreselijks op de loer ligt, maar je weet helemaal niet wat. "Green Room" neemt in het eerste deel dus voldoende tijd om interessante personages te creëren. Ook dat komt het geheel alleen maar ten goede. Op geen enkel moment kijk je naar lege en platte personages. Dat komt natuurlijk ook omdat de film boordevol schitterende acteurs zit. Zo wordt de hoofdrol van Pat gespeeld door de nog niet zo lang overleden Anton Yelchin (hij was een veelbelovend talent) en verder zien we Imogen Poots als Amber en de al eerder genoemde Patrick Stewart als de kille, controlerende en donkere Darcy. Darcy’s troepen mochten er ook zijn en het zijn echt geen mannen waarmee je het aan de stok wilt krijgen. Onder hen zien we onder meer Macon Blair als Gabe, Mark Webber als Daniel en Eric Edelstein als Big Justin als Darcy’s voetsoldaten.

De spanning zit er goed in, hoe red je jezelf namelijk uit zo’n uitzichtloze situatie?, en "Green Room" bevat ook best veel gore (o.a. met betrekking op een arm en gezicht) en daarbij zijn alle middelen, zoals messen, bijlen, shotguns en zelfs aanvalshonden, goed om de punks en neonazi's uit te schakelen. Gewelddadig is "Green Room" zeker, al wordt dit niet over de top in beeld gebracht (je ziet wel enkele bloederige scènes). Sterker nog, wanneer het geweld eenmaal begint, zien we in een effectief geschoten scène de daad niet, alleen het resultaat. En het resultaat is niet bepaald prettig om te zien, en dan doel ik op een zwaar gewonde arm waarop ingehakt is, maar de scène zelf is wel sterk. Het is ook leuk om te zien dat de Punkband "Ain't Rights" veel strijd levert tegen de neonazi's en met name Pat, Sam en Amber (die wel niet deel uitmaakt van de Punkband) bieden stevig weerwerk.

De aankomst van de Punkband "Ain't Rights" in het clubhuis was ook leuk en zeker als men hun optreden begint met het veel gecoverde nummer "Nazi Punks Fuck Off" van de Amerikaanse punkband "Dead Kennedys". Dat nummer werd natuurlijk niet gewaardeerd door de neonazi's Sowieso valt er in "Green Room" veel muziek te horen en als je een fan bent van punk- en metalmuziek, dan kom je behoorlijk aan je trekken en hoor je o.a. muziek van de bands Slayer ("War Ensemble"), Obituary ("Paralyzed With Fear") en Napalm Death ("Suffer The Children"). De bandleden van de Punkband "Ain't Rights" verwijzen tijdens een interview in het begin van de film o.a. naar de hardcorepunkbands "‘The Misfits" en "Cro-Mags", maar van hun krijg je echter geen muziek te horen.

De muziek staat overigens voornamelijk ten dienste van de spanningsopbouw, of het nu gaat om de achtergrondmuziek of wanneer de Punkband "Ain't Rights" het publiek ophitst. Niet enkel de muziek is lekker duister, maar ook de manier waarop regisseur Jeremy Saulnier het groezelige clubhuis (die ook een drugslab bevat) van de neonazi's in beeld brengt. Met weinig belichting, desoriënterende shots en indringende close-ups probeert hij de waanzin van dit alles te vatten.

Ondanks dat ik meer verwacht had van "Green Room", heb ik me er wel goed mee vermaakt en de film duurt met circa 90 minuten ook niet lang. "Green Room" is gewoon een goede Thriller film met sterke rollen van Anton Yelchin en Patrick Stewart. Naast de vuige en donkere sfeer, draait het plot om dilemma’s, nihilisme en overleven en dat met veel punk- en metalmuziek en sterke visuele effecten.

Het eerste deel met Frodo was nog aardig maar dit is gewoon een draak van een film. Het verhaal is zoals iemand hierboven schrijft inderdaad verschrikkelijk en hetzelfde geldt voor de acteerprestaties van de onbekende acteurs. Van mij mogen ze trouwens onbekend blijven want ze zullen niets toevoegen aan het acteursgilde. Origineel was het verhaal natuurlijk ook niet want de eind voetbalmatch (die was echt dramatisch slecht verfilmd) is al diverse keren beter uitgevoerd (o.a. een versie van Stallone tegen NAZI's en een versie van Statham tegen gevangenisbewakers).

Deze film behoort zeker thuis in de C-categorie en kun je dan beter ook mijden. Wat een zooi.

Beetje een standaard film (vond het overigens meer een thriller dan een drama/oorlog) die redelijk weet te boeien. Het eerste uur is vrij saai en daarna komt de film pas opgang. Wel degelijk gespeeld door Matt Damon maar voor de rest blinkt de film nergens in uit.

Na het vorige week zien van de Actie / Thriller film "Kandahar (2023)" met Gerard Butler in de hoofdrol, wilde ik nog een film van hem zien en toen kwam ik uit op deze film van hem, welke een typische rampenfilm is zoals "2012 (2009)" en "Deep Impact (1998)".

Wanneer komeet Clarke op het punt staat om op de aarde neer te storten, maakt de wereld zich klaar voor een catastrofale natuurramp. Het gezin Garrity, bestaande uit vader John (Gerard Butler), moeder Allison (Morena Baccarin) en hun zevenjarige zoon Nathan (Roger Dale Floyd) die aan diabetes lijdt en insuline gebruikt via een pomp, krijgt een oproep van de overheid om zich zo snel mogelijk te melden bij het vliegveld voor transport naar een van de militaire schuilkelders in Groenland. Maar daarin zijn ze niet alleen en de maatschappij vervalt ook wanhopig in chaos. In een race tegen de klok zetten ze hun leven op het spel om datzelfde leven te redden.

Zoals bij veel films binnen dit genre is het begin het meest spannend. De sfeer is unheimisch en je voelt dat er iets catastrofaals staat te gebeuren, maar wanneer en wat, dat weet je nog niet. In het geval van "Greenland" is het spannend tot het moment dat ze voor het eerst bij de vliegtuigbasis aankomen. Ze moeten zo snel mogelijk in het vliegtuig naar de geheime bunker zien te raken, maar uiteraard gaat dit niet zonder slag of stoot.

De boodschap die "Greenland" wil overbrengen ligt er dik bovenop, namelijk een crisissituatie die zowel het beste als het slechtste in de mens naar boven haalt. Zoals het koppel Ralph (David Denman) en Judy Vento (Hope Davis), die op een gegeven moment Nathan ontvoeren (en Allison uit de auto zetten), om zo in veiligheid te kunnen komen (en wat natuurlijk mislukt). Er lijkt echter geen middenweg te zijn. Het ene personage heeft er alles voor over om te overleven, terwijl de ander de rust zelve is en niet lijkt te beseffen dat de wereld op het punt staat te vergaan. Er zijn ontploffingen, de stukken meteoriet vliegen je om de oren, maar bij geen van de personages zie of voel je de pure, rauwe radeloosheid.

Toch zit "Greenland" best goed in elkaar, hoewel het hier en daar wat clichématig en voorspelbaar is. De connectie en relatie tussen de hoofdrolspelers en het gezin wordt goed opgezet en je voelt je als kijker verbonden met ze. Ook de naderende dreiging die steeds erger wordt is best goed neergezet en er is ook de nodige spanning. Met de vertolkingen zit het ook goed en de hoofdrolspelers spelen hun rol realistisch en redelijk vol overtuiging.

Vooral rouwdouwer Gerard Butler speelt prima en hij speelt voor de verandering eens een onzekere familieman, in plaats van de onverwoestbare held die de mensheid eigenhandig moet redden. De enige echte actie welke we van hem te zien krijgen, is als hij in gevecht raakt met twee personen die het voorzien hebben op zijn polsbandje (waarmee hij in veiligheid kan geraken als geselecteerde) en waarbij hij per ongeluk één van die twee personen doodt met een hamer. Morena Baccarin ziet er niet alleen mooi uit, maar doet het ook goed en hetzelfde geldt voor Roger Dale Floyd als zoonlief Nathan, die natuurlijk op een gegeven moment zijn insuline voorraad verliest.

Jammer is echter dat het koppel John en Allison, de twee zijn overigens geloofwaardig als koppel, aan het begin van de film uit elkaar zijn, maar je eigenlijk geen idee hebt waarom. Dit komt verder in de film ook niet uitgebreid meer terug (via een gesprek tussen John en de vader van Allison, kom je wel te weten dat John een keer vreemd is gegaan). Hier had zeker wat meer diepgang in mogen zitten. Ook is het jammer dat Scott Glenn als de vader van Allison zo'n kleine bijrol heeft in de film.

Verder zijn de actie en (CGI)-effecten erg goed en overtuigend gemaakt en zeker wat betreft de meteorieten die neerslaan (levert o.a. een spannende scène op, op een drukke weg). Ook de beelden van plunderende mensen (o.a. in een apotheek) en het geweld (o.a. als niet geselecteerde mensen proberen in de vliegtuigen te komen) mocht er wel wezen. Het einde vond ik wel wat flauw, want als men na 9 maanden uit de bunkers komt, blijkt dat mensheid nog lang niet verslagen is en hetzelfde geldt voor de natuur (er zijn dan vogels in de lucht te zien).

Al met al is "Greenland", geregisseerd door Ric Roman Waugh (tevens de regisseur van de Actie / Drama film "Angel Has Fallen (2019)" waarin Gerard Butler ook de hoofdrol had) een vermakelijke bijna twee uren durende Drama / Actie film die bij zijn leest blijft en niet meer wil zijn dat dan er is te zien op het scherm. En dat is zeker te waarderen.

Zeer populaire (kinder)film in de jaren 80. Het verhaal was best aardig en wist ook te boeien en de pluizige gremlins waren natuurlijk schattig. Zelf vond ik natuurlijk als jochie van 13/14 jaar de gemene baldadige gremlins het leukst. Verder zit er de nodige humor (natuurlijk vooral op conto van van de baldadige gremlins) in en ook de cast deed het aardig (inclusief jaren 80 sterretje Corey Feldman). Al met al bevat deze film alle ingrediënten voor een leuke en spannende kinderfilm.

Deze film heeft men eigenlijk te laat uit gebracht (6 jaar na het leuke 1e deel) waardoor er eigenlijk niemand meer op te wachten stond. Opzicht is de film niet echt slecht maar wel wat minder dan het leuke originele 1e deel. Er zitten wel nog voldoende leuke scenes (eigenlijk alleen die met de baldadige Gremlins, met name in de laatste 30 minuten zijn ze zeer leuk, o.a. tijdens het TV interview en natuurlijk ook de Frank Sinatra Gremlin ) in, maar het verhaal is niet echt boeiend en ook behoorlijk flauwtjes. Gelukkig zit er wel dezelfde cast (Phoebe Cates ziet er weer schattig uit in één van haar laatste filmrollen) in waardoor de film wel direct vertrouwd overkomt. Hoewel de film inmiddels wat gedateerd is, zal hij het zeker nog goed doen bij kinderen tussen de 7 en 9 jaar.

P.S. de begin jaren 90 aankleding zag er best leuk en vooral kleurrijk uit. Ook de muziek was soms wat apart zoals de klassieker "Angel of Death" van Slayer.

"Dit verhaal gaat over Ludwig, een man die ik te kort heb meegemaakt. Ik vertel het verhaal omdat dat het enige is wat ik kan doen en zeker na hoe het is afgelopen."

Afgelopen donderdag heb ik eindelijk een goede versie kunnen vinden van "Grenzeloos Verraad", welke volgens de film is geïnspireerd op een waargebeurd verhaal, en die heb ik gisteravond bekeken. Mijn verwachtingen voor deze Nederlandse Oorlog / Drama film waren van te voren laag, maar na hem gezien te hebben vind ik het eigenlijk nog wel meevallen.

Natuurlijk kan deze film niet tippen aan andere Nederlandse Oorlog / Drama films zoals bijvoorbeeld "Soldaat van Oranje (1977)", "Zwartboek (2006)" en "De Slag om de Schelde (2020)", maar die hadden ook een veel hoger budget. Het totale budget voor "Grenzeloos Verraad" was iets rond de 300.000 euro (dat zou ik nog makkelijk kunnen betalen ) en de film is ook gemaakt door door startende filmmakers en vrijwilligers. Dat is ook goed te zien, want de meeste rollen en bijrollen zijn niet zo sterk en de cast lijkt ook zo van het amateurtoneel af te komen.

"Grenzeloos Verraad" volgt de Duits-Nederlandse officier Ludwig Mengelberg (Peter Nillesen), die in het Duitse leger de bijnaam "Der Fliegende Holländer" heeft gekregen. Hij heeft het Derde Rijk altijd gediend, maar na een persoonlijk drama aan het oostfront wordt hij niet alleen overgeplaatst naar Nederland in het grensgebied in Drenthe, maar hij begint ook een afkeer te krijgen tegen de plannen van de Führer. Het enige wat hij wil is dat zijn mannen gezond en wel huiswaarts keren. Nu de geallieerden aan de vooravond staan om het Nederlandse volk te bevrijden, o.a. via "Operatie Amherst", besluit Ludwig Mengelberg om er alles aan te doen om de oorlog te overleven. Zelfs als dat betekent dat hij op de boerderij waar hij en zijn mannen verblijven de boerenfamilie Wesselink moet helpen om de Joodse onderduikers verborgen te houden. Wanneer de SS wantrouwen krijgt in Ludwig en het verzet oprukt, zet hij niet alleen zijn eigen leven op het spel, maar ook dat van de mensen die hij probeert te helpen.

Het verhaal (zeker het eerste gedeelte) deed me overigens wat denken aan de (anti) Oorlog / Drama film "Cross of Iron (1977)" waarin het draait om korporaal Steiner (James Coburn). Hij probeert zich ook staande te houden aan het oostfront ("Grenzeloos Verraad" speelt zich in het begin ook af aan het oostfront) en hij wilt ook dat zijn mannen gezond en wel huiswaarts keren. Net zoals hij op een gegeven moment gewond raakt bij een Russische aanval, gebeurt dat ook met Ludwig, waarna beiden in een ziekenhuis belanden. En net zoals Steiner te maken krijgt met een bureaucratische officier (Maximilian Schell) die nog gelooft in de "Endsieg", krijgt Ludwig Mengelberg ook te maken met zo'n officier. En in "Cross of Iron" laat Steiner een gevangen genomen Russisch jongetje vrij die daarna bij een Russisch aanval wordt gedood en in "Grenzeloos Verraad" moet een nieuwe Duitse soldaat koffie voor Ludwig halen, die kort daarna ook door een Russische aanval wordt gedood en beiden geven zich daarvan de schuld.

"Grenzeloos Verraad" begint met een proloog en daarbij zien we Ludwig Mengelberg in uniform (inclusief bont vacht) in de sneeuw ploeteren, waarna we hem zien als jongvolwassen man aan het einde van de Eerste Wereldoorlog in het grensgebied met Nederland, te weten Kranenburg. Daar krijgt hij van zijn moeder te horen dat zijn vader zwaar gewond is geraakt in de loopgraven. Hij wordt dan kwaad en loopt weg en zegt dan:

"Stomme oorlog."

Daarna zien we hem weer als volwassen (en zonder uniform) Ludwig in beeld en dit keer zit hij samen met zijn vrouw Lena (Anja de Bruin) en zijn dochter Jutta (Corrina de Bruin) ergens in een veld. Hij gelooft dan nog in een overwinning voor Duitsland en zegt tegen zijn dochter Jutta:

"Binnenkort is de oorlog voorbij en Duitsland zal winnen, lieve Jutta."

Daarna zien we hem per trein vertrekken naar het oostfront, waar het eerste gedeelte van de film zich afspeelt.

Daar vecht hij tegen de Russen en partizanen in de bossen, maakt hij kennis met de Nederlandse Obersturmführer Martin Schoonma (Dirk Gunther Mohr) die zich bij de Duitsers heeft aangesloten en die nog gelooft in de "Endsieg", moet hij met veel tegenzin een executie uitvoeren op gevangen genomen partizanen en krijgt hij via een brief te weten dat zijn vrouw en dochter zijn omgekomen tijdens een bombardement. Vanwege dat laatste probeert hij ook zelfmoord te plegen door zich in het hoofd te schieten, maar dat wordt verhindert door een Russische aanval waarbij hij gewond raakt door een granaat en in een ziekenhuis belandt. Daar krijgt hij dan te horen dat hij en zijn manschappen worden overgeplaatst naar Nederland in het grensgebied en daar speelt zich de rest van het verhaal dan af.

Daar maakt hij weer kennis met Obersturmführer Martin Schoonma en worden hij en zijn manschappen gestuurd naar een boerderij als verdedigingspost voor een brug (die wel nooit in beeld komt) die niet in handen mag vallen van de geallieerden. De eigenaar van de boerderij is boer Jan Wesseling (Gerhard Meijer), die daar samen woont met zijn vrouw Fenna (Ingrid Bisschop), zoon Hendrik (Dennis van Ooyen) en dochter Maartje (Isa Zwart), en hij verbergt daar Joodse onderduikers zoals moeder Zelda (Berit van de Wouw) met haar dochter Mindel (Anne Telders).

Als Ludwig en zijn manschappen aankomen op de boerderij, ontdekt hij al snel de onderduikers en ontfermt hij zich over hem en krijgt hij ook een verhouding met moeder Zelda, die er alles aan doet zodat zij en haar dochter kunnen overleven en daarbij hoort ook omgaan met Ludwig. Als hij weer een keer terugkomt en daarna vertrekt, gaat zij achter hem aan en wordt er gezegd:

Mindel: Mama, wat ga je doen?
Zelda: Onszelf redden.

Ook krijgt hij te maken met het Nederlandse verzet, o.a. Roelfs Jan (Kai Kolder), die Ludwig niet moet, en Evert (Jelland Sprang), met wie hij onderhandelt. Hij wil zich namelijk laten overgeven (inclusief zijn manschappen) aan de geallieerden). Ludwig wil namelijk nog maar één ding, zorgen dat iedereen de oorlog overleeft en daar draait dan de rest van het verhaal om.

Het verhaal van "Grenzeloos Verraad" is zeker niet slecht en weet ondanks dat het nergens echt boeiend wordt toch te vermaken. Het gaat vooral om de innerlijke strijd van Ludwig Mengelberg, waarbij hij twijfelt tussen de Duitsers / SS en de Geallieerden en de ophanden zijnde capitulatie en de laatste stuiptrekkingen van het Duitse leger. De vuurgevechten zien er best aardig uit en ook de decors, locaties, voertuigen (o.a. een Duitse Marder, oftewel een tankjager), uniformen, wapens en andere rekwisieten zijn goed gekozen en komen authentiek over.

Wel zijn sommige effecten en vooral de (bloederige) make-up wat minder van kwaliteit, waardoor het soms wat nep overkomt. Ook is het jammer dat "Operatie Amherst" (begon op 7 april 1945 en zorgde voor de bevrijding van het oostelijke deel van Nederland) niet echt duidelijk naar voren in de film (bijvoorbeeld via een toelichting zoals een voice-over of andere uitleg) en die operatie is me eerlijk gezegd ook niet echt bekend. Wel zien we op een gegeven moment wat Franse soldaten in beeld die samen met het verzet een paar gevangen genomen Fransen gaan bevrijden. Ook de onmogelijke liefde tussen Ludwig en en de Joodse ondergedoken Zelda komt niet echt uit de verf en ontstaat ook pas pas verderop in het verhaal en wordt verder eigenlijk niet echt verder uitgediept. Het zorgt wel nog voor een verrassing op het einde als de zwaar gewonde Ludwig wordt doodgeschoten door verzetsstrijder Roelfs Jan met toestemming van Zelda en waarbij Roelfs Jan zegt:

"Kom op, Zelda, dit hadden we afgesproken."

Het einde vond ik sowieso best aardig (hoewel het ook behoorlijk clichématig was) met het vuurgevecht tussen Ludwig (raakt daarbij zwaar gewond), Martin (ontploft uiteindelijk door een granaat die Ludwig aan hem bevestigd) en boer Jan (die doodgeschoten wordt door Martin, nadat hij op hem geschoten heeft). Daarna denk je ook dat de zwaar gewonde Ludwig het zal overleven, maar dat is dus niet het geval. Daarna zien we nog wat tekst en Mindel in beeld en zij geeft dan een toespraak nadat de oorlog is afgelopen en daarna is de film ook na 85 minuten afgelopen.

Hoewel het gros van de cast nergens weet te overtuigen, vond ik dat drie acteurs het nog best verdienstelijk deden en vooral natuurlijk hoofdrolspeler Peter Nillesen (een kruising tussen de Oostenrijkse acteur Christoph Waltz en de Duitse voetballer Thomas Müller) als de Duits-Nederlandse officier Ludwig Mengelberg. In het begin wekt hij nog weinig sympathie op met zijn ijskoude blik en doortastende aanpak, totdat duidelijk is te zien is dat hij worstelt met zijn aandeel in de oorlog en er nu alles aan doet om zijn misstappen recht te zetten. Je merkt wel dat er wat grenzen zitten binnen zijn emotioneel bereik als acteur. Hij liep er overigens ook fraai bij met zijn bont vacht.

Ook Dirk Gunther Mohr deed het verdienstelijk als Obersturmführer Martin Schoonma, waarbij zijn personage niet alleen sluw en mysterieus oogt, maar ook geniepig. Hij is een koelbloedige en arrogante officier, die nergens voor terugdeinst en zelfs zijn "eigen" volk aan de tand voelt als hij ook maar enigszins het idee heeft dat ze zich niet meer volledig inzetten voor het Derde Rijk. Hij krijgt het dan ook regelmatig aan de stok met Ludwig, als hij hem ervan verdenkt dat hij niet meer achter de plannen van de Führer staat. Zo wilt hij op de boerderij de paarden, waar Maartje aan gehecht is, laten afvoeren als voedsel voor het Duitse leger, maar dat wordt tegengehouden door Ludwig (mede omdat Martin geen papieren daarvoor heeft) en daarbij zegt Martin dan tegen Ludwig:

"Jij krijgt je papieren. Vliegende Hollander. Wat er nog van over is. Jij zou je dood moeten schamen. Heil Hitler."

En verder vond ik Andreas Lessig het wel verdienstelijk doen als de sympathieke Duitse onderofficier Andreas, die deel uitmaakt van de manschappen van Ludwig en die een vriend van hem is. Hij bevrijdt ook gewond (er is namelijk op hem geschoten door Martin, die hem ook een verrader vindt, omdat hij en zijn manschappen er vandoor wilde gaan met valse papieren) Ludwig als die gevangen is genomen door de Duitsers onder leiding van Martin. Als hij Ludwig losmaakt en er emotioneel wat gepraat wordt, sterft hij uiteindelijk aan zijn verwonding en dat was best clichématig.

De overige cast stelt niet veel voor (Isa Zwart als de jonge blonde Maartje met twee paardenstaartjes zag er wel leuk uit en dat vonden de Duitsers ook ) en weet ook niet te overtuigen, maar wel spreken alle mensen hun eigen taal. Dus je hoort zowel Duits, Nederlands (inclusief Drents), Russisch, Frans en Engels in de film en dat is een grote plus.

Hoewel "Grenzeloos Verraad" zeker geen hoogstaande Oorlog / Drama film is, kan je wel zien dat de film met veel passie is gemaakt door de startende filmmakers en vrijwilligers en het resultaat mag er best wezen (ondanks het lage budget) en het verhaal is ook best aardig. Ik heb me er in ieder geval redelijk mee vermaakt, ik heb nergens de film vooruit hoeven te spoelen en ik heb me niet gestoord aan de amateurtoneelcast. Tegenover andere Nederlandse Oorlog / Drama films legt de film het uiteraard meestal af (zeker de films met veel budget), maar ik vond deze film wel beter als bijvoorbeeld "Het Bombardement (2012)". Ik wil de film eigenlijk een "5,5" of een "6-" als cijfer geven, maar omdat dit niet kan krijgt de film van mij een nipte voldoende, oftewel 3,0*.

De openingsscène mocht er wezen waarbij de dames onder de douche stonden en waar Dyanne Thorne (dit keer met rode haren) een bad nam. De rest van de film stelt eigenlijk weinig voor hoewel het blootgehalte dit keer zeer hoog is. De dames zien er trouwens dit keer ook best mooi uit (de mooiste van de 4 films). Dyanne Thorne gaat in deze film best vaak uit de kleren en buiten haar zeer fraaie decolleté is er ook heel af en toe een plukje haar te zien Maar eerlijk is eerlijk wat een geweldig lichaam heeft Dyanne Thorne toch Zij mag mij best komen martelen. Wie er trouwens ook mocht wezen met haar fraaie decolleté was Lina Romay. Maar al met al stelt deze film buiten het bloot weinig voor en heb ik deze ook veelvuldig vooruit moeten spoelen.

P.S. Wat had Tania Busselier een enorm oerwoud (daar kon je een trui van breien) tussen de benen

Van deze film had ik destijds best hoge verwachtingen vanwege de cast en het verhaal wat me aansprak. Helaas vond ik de uiteindelijke uitvoering wat minder en dat was vooral te danken aan David Arquette die uiteindelijke totaal miscast was voor deze film. Slecht is deze film natuurlijk niet en er zitten best redelijk wat aangrijpende momenten in. Maar het was helaas niet zo boeiend of spannend zoals ik gehoopt had.

De hierboven genoemde films als Schindler's List en The Pianist zijn inderdaad stukken beter.

Als ik het goed heb komt binnenkort ook een film (weet helaas die naam niet van de film) uit van een Duitse regisseur die de gruwelijkheden welke de Nazi's uitvoerden op de Joden laat zien.

Al met al een matige film die zeer clichématig verloopt en eigenlijk ook best voorspelbaar is. Je kreeg bij deze film ook totaal geen band met de karakters (eigenlijk ook allemaal totaal oninteressante karakters, inclusief Liam Neeson) omdat hun voorgeschiedenis onbekend was. Het verhaal begint heel rommelig en weinig interessant en de crash van het vliegtuig was zeer matig weergegeven. Het moment dat de wolven verschenen verloor de film al zijn geloofwaardigheid want het waren niet meer dan goedkope animaties. Spannend en boeiend vond ik het eigenlijk ook nergens worden en dat er steeds één voor één een persoon afviel tot het einde was wel zeer flauwtjes en clichématig. Het einde vond ik ook eigenlijk ook een tegenvaller (ook na de aftiteling) want nu weet je niet eens hoe het is afgelopen. Nee dat was een enorme tegenvaller en dit soort verhalen zijn eigenlijk ook al tig keren verfilmd en vaak ook beter..

Films die zich afspelen gedurende de Tweede Wereldoorlog hebben altijd mijn aandacht, maar dit was wel een zeer matige Drama / Oorlog film ondanks het meespelen van Tom Hanks (als de gelovige, hij bidt vaak, kapitein Ernest Krause), die wel heel vaak "roer hard naar rechts / links" schreeuwt en andere onverstaanbare codetaal. Voor Tom Hanks, die zelf het verhaal schreef, is zijn rol als kapitein op een torpedobootjager natuurlijk niet nieuw, want hij speelde die rol al uitstekend in "Captain Phillips (2013)".

Het verhaal speelt zich af in 1942. De Verenigde Staten hebben zich in de Tweede Wereldoorlog gemengd en de gezagvoerder, Ernest Krause (Tom Hanks), van de torpedobootjager "Greyhound" moet een konvooi van 37 geallieerde schepen door de Atlantische Oceaan gidsen. Gevechtsvliegtuigen kunnen vanwege hun beperkte actieradius slechts tijdens het begin en einde van de reis de colonne escorteren, waardoor Duitse U-boten onderweg hun kans zien.

Voor een Drama / Oorlog film is deze film wel heel erg aan de korte kant met circa 80 minuten. Ondanks dat er wat Duitse duikboten te zien zijn (alleen dat, want je ziet geen beelden van wat zich afspeelt in de duikboten), bevat de film eigenlijk geen diepgang en dat geldt zowel voor het verhaal (is ook erg sober verfilmd op zee) als de personages. Over de personages kom je eigenlijk ook niets te weten (het enige wat je over Ernest Krause komt te weten is dat hij een vriendin heeft, dat hij gelovig is en dat dit zijn eerste reis is), zodat je er geen band meekrijgt.

Buiten Tom Hanks zijn er ook eigenlijk geen andere personages die een belangrijke rol spelen in de deze film. In het begin van het verhaal zie je heel even Elisabeth Shue (als Evelyn die de vriendin is van Ernest Krause), maar tussen haar en Tom Hanks sprong duidelijk de vonk niet over, waardoor haar rol eigenlijk overbodig is. En op de torpedobootjager krijgen alleen Rob Morgan (als de kok Cleveland, die Ernest Krause steeds eten en koffie komt brengen) en Stephen Graham (als Charlie Cole, die de rechterhand is van Ernest Krause) nog een beetje aandacht. Misschien dat deze film nog wordt aangeklaagd vanwege racisme, want de officieren, de onderofficieren en de meeste matrozen zijn witte mannen en de twee koks (waarvan er eentje doodgaat), die steeds eten en koffie komen brengen naar Ernest Krause, zijn zwarten mannen.

Boeiend en spannend wordt het ook nergens en ook zijn er eigenlijk geen momenten van rust, omdat de gevechten eigenlijk non-stop doorgaan. De gevechten maken ook nauwelijks indruk en je ziet overduidelijk dat het daarbij gaat om computeranimaties. De vijand krijgt ook geen aandacht en bestaat alleen uit beelden van de duikboten (de Duitsers spreken soms wel wat dreigende taal uit via de radio in het Engels en doen daar wat wolvengeluiden bij, dit omdat de Duitsers wolvenroedel strategie gebruiken bij hun aanvallen en ze noemen hun tegenstanders ook prooi), die vooral boven water te zien zijn.

Ik kan me goed voorstellen dat deze film niet de bioscoop heeft gehaald (is te zien op Apple TV+, maar hij is ook gewoon te pindakazen) ondanks dat hij daar beter tot zijn recht zou komen (vanwege de visuele effecten van de zeeboten, kanonnen en de Duitse U-boten). "Greyhound" is het niet meer of minder dan een spelletje zeeslag en daarin is zelfs de film "Battleship (2012)" beter in.

Uitstekende drama/komedie met goede rollen van Tim Roth en Tupac Shakur. Het verhaal zat goed in elkaar en behalve dramatische momenten bevat de film ook veel komische momenten. Het bijrolletje van Thandie Newton was ook best leuk maar ze viel me destijds meer op door haar schoonheid.

"Do you know why my mother hired you? She hired you for me to fuck."

Gisteravond heb ik geen kerstfilm gezien, maar deze fraaie jaren 90 Misdaad / Drama film (die de sfeer heeft van een film noir) en dat vanwege het meespelen van Annette Bening, die in deze film inderdaad "Hot" is (ze is ook een aantal keren naakt te zien en dat wist ik van te voren ook en daarom heb ik deze film gekeken) en dat geldt eigenlijk ook voor Anjelica Huston, die destijds bijna 50 jaar was.

Lilly Dillon (Anjelica Huston) is een professionele oplichtster die in opdracht van de louche bookmaker Bobo Justus (Pat Hingle) geld inzet op de wedrennen om zo de winstuitkeringen per paard te beïnvloeden. Haar zoon Roy (John Cusack) is een kleine bedrieger, die ze in acht jaar niet heeft gezien. Wanneer zijn poging om een barman te tillen met een truc met geld mislukt, slaat deze hem in de maag met een honkbalknuppel. Lilly vindt haar zoon zieltogend terug, en laat hem opnemen in een ziekenhuis. Hier maakt ze kennis met Roy's vriendin Myra Langtry ( Annette Bening), een verleidster aan wie ze onmiddellijk een hekel heeft.

Door de zorgen voor haar zoon mist ze een belangrijke race, waardoor de louche bookmaker Bobo Justus haar straft door haar te slaan in de maag en door haar hand te verbranden met een dikke sigaar. Na Roy's genezing vertrouwt Myra hem toe dat ze ook ervaring heeft in oplichting, en vraagt ze hem mee te werken in grotere zwendelpraktijken. Wanneer Roy weigert hierop in te gaan, wijt ze dit aan de invloed van diens moeder. Ze bedenkt een plan om zich te wreken op Lily.

"The Grifters" is de eerste Amerikaanse film van de Britse regisseur Stephen Frears, en is een sombere film noir over een bizarre driehoeksverhouding tussen de jonge en nogal naïeve oplichter Roy, zijn liefje Myra die ook een oplichter is, maar verre van naïef (ze gebruikt daarbij ook haar lichaam), en zijn jonge moeder Lilly, die ook een oplichter is en gevaarlijk verliefd is op haar zoon (andersom ook). Ze beviel namelijk al op haar veertiende van Roy en het kleine leeftijdsverschil heeft duidelijk zijn weerslag op hun onderlinge relatie, en die naar het eind toe steeds meer weg heeft van de klassieke Griekse mythe van "Oedipus". "The Grifters" is een film waarin iedereen iedereen wantrouwt en bedriegt en dat vanaf de eerste minuut tot de de laatste minuut.

In de eerste circa 10 minuten worden op fraaie wijze de drie hoofdrolspelers geïntroduceerd en zien we ze gelijk bedriegen. Roy is dan bezig in bar (waar hij mensen oplicht met een geld truc), Lilly is bezig op de paardenrenbaan en Myra is bezig in een juwelierswinkel waar het bedriegen met een zogenaamde diamant mislukt en als ze dan de winkel wilt verlaten, wordt er gezegd tussen haar en de juwelier (Stephen Tobolowsky):

juwelier: I hope you're not too badly disappointed with us, Mrs. Langtry.
juwelier: It's not your fault. You'll give us an opportunity to serve you again.
juwelier: I hope. If there's anything you think we might be interested in...
Myra: Well, I have only one thing now.
Myra: Are you interested?
juwelier: Well, I would have to see it, of course.
Myra: You are seeing it. You're looking right at it.

Vanaf dat moment was ook ook gelijk verkocht aan Annette Bening, die er in deze film fraai en sexy (o.a. haar mooie benen) uitzag met een wild blond / zwart kapsel. Het is overigens niet de eerste keer in deze film dat ze haar lichaam aanbiedt, want op een gegeven moment doet ze dat ook met haar huurbaas Joe (Gailard Sartain), aan wie ze geld verschuldigd is, en dan zien we Annette Bening voor het eerst naakt (dan krijgen we haar borsten te zien) in bed liggen (na circa 38 minuten) en mag Joe kiezen tussen haar of het geld (wat al klaar ligt op een glas). En het laat zich natuurlijk makkelijk raden waarvoor Joe kiest (dat zou ik ook doen ).

Deze scène mocht er best wezen, maar dat was niet het hoogtepunt van Annette Bening, want na circa 67e minuten staat ze poedelnaakt (dan krijgen we haar borsten en schaamstreek) in een deuropening en verleidt ze Roy, met wie ze gaat vrijen. Vlak van te voren zien we ook nog een keer de borsten van Annette Bening en dat is tijdens een flashback die ze vertelt aan Roy m.b.t. een oplichting (in een bank) en haar vorige handlanger, te weten Cole Langley (J.T. Walsh), die uiteindelijk doorgedraaid is.

Het verhaal zit opzicht goed in elkaar en weer daarbij ook te vermaken en dat komt vooral door Annette Bening en Anjelica Huston (die er o.a. zeer fraai uitzag in een volledig rode outfit en dat inclusief rode kousen, overigens zag Annette Bening er ook fraai uit in een rode outfit waaronder ze geen BH droeg). De twee vrouwen zijn ook de belangrijkste troeven in de film en John Cusack vormt het sympathieke hart van de film. Hij doet zo zijn best om een goede oplichter te worden, maar het zit er gewoon niet in. Hij mist niet alleen het talent, maar tevens de meedogenloosheid die Lilly en Myra wel hebben.

Hier en daar valt er ook een beetje actie te zien en dat o.a. als Lilly er van langs krijgt van de louche bookmaker Bobo Justus, die haar eigenlijk wilt slaan met een handdoek met daarin sinaasappels, maar dat niet besluit te doen. In plaats daarvan duwt hij zijn dikke sigaar uit op de bovenkant van haar rechterhand en dat is belangrijk voor de film. Want omdat Lilly en Myra elkaar niet moeten vanwege Roy, probeert Myra Lilly (die haar geld verstopt heeft in haar auto en dat ziet Lilly op afstand via een verrekijker bij een paardenrace) op te lichten. Als Lilly dan op de vlucht is voor Bobo Justus omdat hij hem weer heeft bedrogen, volgt Myra haar naar het motel (waar de bekende Frances Bay de receptioniste is) waar Lilly gaat overnachten en daarbij probeer Myra haar dan te wurgen in bed, wat mislukt omdat Lilly haar door het hoofd schiet (Lilly had namelijk een pistool met geluidsdemper onder haar kussen liggen). Dat krijg je overigens wel niet te zien en ook denk je dat Lilly gewurgd is geworden.

Maar iedereen (inclusief de politie) denkt dat Lilly dood is en dat ze zelfmoord heeft gepleegd. Maar als Roy haar lichaam dan komt identificeren in het mortuarium, ziet hij dat de brandwond van de sigaar ontbreekt op de rechterhand en hij weet hij dat het niet zijn moeder Lilly is maar Myra (dan zien we overigens ook nog een keer de borsten van Annette Bening, als er wordt gezegd "Remove that, we want a full identification").

Omdat Roy dan weet dat het niet zijn moeder is en hij ook weet dat ze op vlucht is, heeft hij een vermoeden waar ze naartoe gaat. Dit krijgen we dan te zien tijdens de ontknoping (de laatste circa 15 minuten van de film), waarbij Lilly (die dan de rode outfit aanheeft van Myra) langs het appartement van Roy gaat en zijn geld probeert te stelen wat hij verstopt heeft achter twee schilderijen met een clownsgezicht. Als ze het geld in een koffer probeert te stoppen, komt Roy binnen en praten ze in eerste instantie met elkaar en probeert Lilly ook zijn hoofd op hol te zetten, door tegen hem te zegen:

"Roy... What if I told you I wasn't really your mother? That we weren't related? You'd like that, wouldn't you? Sure you would. You don't have to tell me. Now, why would you like that, Roy?"

Je ziet Roy dan ook even twijfelen Als ze dan samen een glas ijswater drinken, probeert Lilly Roy bewusteloos te slaan met het koffertje, maar ze slaat per ongeluk ook het glas van Roy in zijn hals, waardoor hij sterft. Lilly begint dan te huilen en te snikken over Roy's lichaam en verlaat uiteindelijk zijn appartement met het geld en gaat er met de auto vandoor, waarna de film na circa 108 minuten afgelopen is.

Zoals aangegeven zijn Annette Bening en Anjelica Huston de absolute sterren in deze film en ze zagen er ook altijd prachtig uit in fraaie outfits (vooral Anjelica Huston droeg vaak verschillende fraaie outfits). Van Annette Bening heb ik natuurlijk wel het meest genoten, en dat omdat zij ook een aantal keren naakt te bewonderen is en natuurlijk ook een stuk jonger is dan Anjelica Huston. Annette Bening was destijds namelijk begin 30 en misschien wel op haar mooist. In de Drama film "American Beauty (1999)" vond ik haar ook al een mooie verschijning als rijpere vrouw.

John Cusack deed het opzicht ook goed, maar hij moest wel het loodje leggen tegenover Anjelica Huston en Annette Bening, die beiden ook terecht een Oscarnominatie ontvingen voor hun rol. John Cusack is op zijn best in de film als hij zijn geld truc uithaalt (hij laat dan in eerste instantie een briefje van 20 dollar zien in zijn hand als hij een biertje wilt, een "Miller", waarna hij deze snel wisselt voor eentje van 10 dollar) en dat doet hij o.a. in het begin van de film in een tweetal bars (waarbij het bij eentje mislukt) en naderhand nog eens in een trein met een stel matrozen. Die bedondert hij overigens ook nog met een spelletje dobbelen, waarbij Myra dan op een afstandje ongezien toekijkt en ze weet dan dat hij geen zakenman is (wat hij namelijk altijd zei tegen haar), maar ook een bedrieger en dat vindt ze leuk.

Verder deed Pat Hingle het verdienstelijk als de louche bookmaker Bobo Justus en buiten de mooie Anjelica Huston en Annette Bening, mocht Noelle Harling als verpleegster Carol Flynn er ook best wezen en tegen haar zegt Roy ook mijn openingszin. En ook mocht de film er visueel wezen (o.a. door alle fraaie kledij die Anjelica Huston en Annette Bening dragen) en dat krijg je o.a. gelijk tijdens de opening van de film te zien via een splitscreen (zie ook de filmposter), waarbij je de drie hoofdrolspelers in beeld te zien krijgt met zonnebril.

Al met al blinkt "The Grifters" uit in de manier waarop alle afzonderlijke aspecten samenkomen en er naar het einde toe kan worden gewerkt. De film kent daarom ook een einde waarin geheimen worden onthuld en schulden worden uitbetaald. "The Grifters" heeft ook een overtuigende neo-noir filmstijl, en dat met verdorven en tragische figuren en een onvervalste driehoeksverhouding. En natuurlijk heeft de film ook met Anjelica Huston en Annette Bening twee pareltjes van een hoofdrolspeelsters en daarom krijgt de film van mij ook een hoog punt, namelijk 4,0*.

Schitterend hoe het Hans en Grietje verhaal al snel overgaat in een seksuele versie "mijn vrouw komt te kort bij mij, jij moet met mijn vrouw naar bed"

Best weer een maffe Alex van Warmerdam film met in het begin vooral zijn typische kenmerken (aparte dialogen, gitzwarte humor en natuurlijk seksuele escapes en verwijzingen). Het vage verhaal was best aardig (zeker het begin) maar wel stukken minder (vaak saai) dan zijn andere films. Het gedeelte in Spanje vond ik eigenlijk nergens opslaan en was ook zeer flauw en saai (nauwelijks humor aanwezig). Ook is het een gemis dat Alex van Warmerdam er zelf niet in meespeelt wat ten koste gaat van veel humor. Wat ik ook bij deze film miste was het bijzondere bloot (ondanks de seksuele escapades) gebruik wat min of meer standaard is bij een Alex van Warmerdam film. In deze film was er echter geen bijzonder bloot aanwezig hoewel veel scènes (o.a. de bad scènes) er bij uitstek geschikt voor waren. De cast deed het trouwens matigjes in deze film m.u.v. Halina Reijn die er met haar lange benen ook best mocht wezen. De bijrol van Kees Prins sloeg trouwens nergens op.

Nee al met al was dit m.u.v. het begin best wel een teleurstellende film van Alex van Warmerdam.

Van dit soort Komedie / Actie films waarin veel grove, seksistische, poep (letterlijk ook) en zeker ook flauwe humor inzit, moet je van houden en hetzelfde geldt voor hoofdrolspeler Sacha Baron Cohen, die in veel van dit soort films heeft mee gespeeld (o.a. "Ali G Indahouse (2002)", "Borat (2006)", "Brüno (2009)" en "The Dictator (2012)"). Persoonlijk houd ik wel van dit soort humor en ook vind ik Sacha Baron Cohen daarvoor een geschikt persoon (dit soort humor is hem gewoon op het lijf geschreven en dat is in deze film overigens ook letterlijk van toepassing met de tekst "200016" op zijn borst, welke staat voor het jaar "2016", waarbij Engeland wereldkampioen wordt, hij spreekt het ook uit als "tweeduizend" en "zestien" ) en daarom heb ik me ook gewoon van de eerste tot de laatste minuut (duurt ook maar iets van 80 minuten) goed vermaakt met deze film en heb ik ook best veel gelachen.

Het soort van James Bond verhaal (heeft ook wel wat weg van de film "Kingsman (2014)") welke draait om de idiote Engeland-minded broer Nobby (leuk gespeeld door Sacha Baron Cohen) en zijn broer Sebastian (ook leuk gespeeld door Mark Strong), die een MI6-agent is en die Nobby al sinds 28 jaar niet meer heeft gezien, was opzicht wel leuk en weet te vermaken en vooral de uitvoering (inclusief de vele bekende Engelse liedjes, veel jaren 80 en 90, die erin gebruikt worden) van het verhaal is vaak leuk met veel hilarische scenes. Met name om de seksistische en poep gerelateerde scenes, heb ik vaak in een deuk gelegen van het lachen. Dit was voor mij van toepassing bij de scenes m.b.t. vinger (wat dan een piemel moet voorstellen) voorhouden/aftrekken bij een kartonnen bord van een zwart kind, het uitzuigen van gif uit een teelbal (lekker ranzig en gedetailleerd in beeld gebracht), enorme drol van Nobby die het toilet op zijn hotelkamer blokkeert en waarbij er een misverstand ontstaat tussen drol en penis als een aantrekkelijk vrouw, gespeeld door Annabelle Wallis, langskomt om Nobby te verleiden in opdracht van iemand en waarbij Nobby denkt dat ze van onderhoud is om de drol weg te krijgen en waarbij de vrouw denkt dat het om de penis van Nobby gaat (Vrouw: "Nou, ik zal je vertellen wat ik ermee ga doen. Ik neem hem in mijn hand, helemaal. En dan ga ik hem kussen. En dan stop ik hem helemaal in mijn mond.", Nobby: "Dit is erger dan 2 girls and 1 cup." ) en verstoppen van Nobby en Sebastian in vagina van olifant die daarna geneukt (op komische wijze geweldig in beeld gebracht) wordt door veel andere olifanten.

Buiten de seksistische en poep humor heb ik ook moeten lachen om de grove en flauwe humor, zoals het voorstellen van de 11 kinderen van Nobby die allemaal een aparte naam hebben (zoals Luke, omdat hij leukemie heeft), gedoe met de aan aids besmette rolstoel gekluisterde jonge Midden Oosten vredes symbool Schlomo Khalidi, Daniel Radcliffe en Donald Trump (die beiden zichzelf spelen) die door Schlomo Khalidi toevallig besmet raken met aids en gedoe in Spa (inclusief een beetje bloot). Buiten de humor waar het natuurlijk vooral omdraait in dit verhaal, zit er ook de nodige actie in welke best fraai in beeld werd gebracht, waaronder een vechtscene tussen Nobby en moordenaar Pavel Lukashenko (gespeeld door Scott Adkins die wel wat wegheeft van Ben Affleck) en die Nobby helemaal in elkaar slaat. Op het einde van dat gevecht belt de corpulente vrouw van Nobby, te weten Dawn Grobham gespeeld door Rebel Wilson, op en zegt Pavel Lukashenko die een afbeelding van de vrouw ziet op de telefoon tegen Nobby "Tijd om afscheid te nemen van je afzichtelijke varkens echtgenoot" , waarop Nobby dan zegt als hij een revolver pakt die hij ziet liggen "Laat me je een goede raad geven, Oekraïense Ben Affleck Kraak nooit en te nimmer een Grimsby meisje af". Grimsby is overigens een plaats in Engeland en vandaar de filmtitel, terwijl ik in eerste instantie dacht dat het zou slaan op de naam van hoofdrolspeler Sacha Baron Cohen in de film (maar deze heet dus Nobby).

Het laatste gedeelte van het verhaal wat zich afspeelt in Chili in een stadion waar de WK-finale zich afspeelt tussen Engeland en Duitsland, was ietwat aan de flauwe kant, maar bevat zeker een aantal humoristische momenten (zoals de manier waarop Engeland wint) en het einde was best leuk en daarbij moest ik vooral lachen om het moment dat een aantal kinderen van Nobby, Schlomo Khalidi met zijn rolstoel van de tribune naar beneden gooien om een aanslag op Sebastian te voorkomen. Ook de informatie en de twee extra scenes die nog na het einde volgen, waren wel leuk. De cast doet het ook leuk en vooral natuurlijk de twee hoofdrolspelers Sacha Baron Cohen (in de rol van idioot Nobby, die van corpulente vrouwen houdt) en Mark Strong (in de rol van MI6-agent Sebastian, die tevens het jongere broertje is van Nobby). En met Isla Fisher (in de rol van brildragende agente Jodie Figgis die Sebastian helpt), Penélope Cruz (in de rol van Rhonda George, die de slechterik is in het verhaal en de wereld wilt besmetten met een virus, zodat de bevolking uitdunt, die volgens haar overvol is) en Annabelle Wallis (in de rol van Lina Smit die dus de drol van Nobby verward met zijn penis) zitten er natuurlijk ook een aantal mooie vrouwen in om naar te kijken (vooral Annabelle Wallis). Dat geldt uiteraard niet voor de corpulente Rebel Wilson (in de rol van Dawn Grobham die de vrouw is van Nobby)

Al met al gewoon een typische Sacha Baron Cohen vermakelijke Komedie / Actie film, die zich lekker wegkijkt en waarin meer dan genoeg te lachen valt. Tenminste als je grove, seksistische, poep en flauwe humor wel kunt waarderen. De film is overigens ter nagedachtenis van Gerald Baron Cohon, die de vermogende vader was van Sacha Baron Cohen en die dit jaar overleed.

Ik kijk zelden tot nooit animatiefilms, maar deze Animatie / Komedie film zag ik toevallig gisterochtend voorbijkomen op een Amerikaanse filmzender (welke ik kan kijken via IPTV) en trok mijn aandacht (vooral door de fraaie kleuren en een aantal leuke bijfiguren zoals de hond Max) en heb ik lekker vanuit bed gekeken. Ondanks dat dit echt een kinderfilm is, heb ik me best vermaakt met deze zoetsappige animatiefilm die ook niet al te lang duurt (net geen 80 minuten).

De Grinch (met de stem van Benedict Cumberbatch) heeft een hekel aan het kerstfeest. Hij leeft helemaal alleen in een grot, samen met zijn loyale hond Max. Maar als het stadje Whoville het kerstfeest weer voorbereidt, voelt de Grinch zich eenzamer dan ooit. Als het stadje besluit het feest groter dan ooit te maken, is het voor de Grinch een moment om aan te grijpen en er een stokje voor te steken.

Het kinderboek "How the Grinch Stole Christmas!" van kinderboekenschrijver Dr. Seuss, over een chagrijnig groen monster dat Kerst wil saboteren, verscheen in 1957 en werd in Amerika rap een klassieker. Deze derde verfilming (na een tekenfilm uit 1966 en een live-actionversie uit 2000 met Jim Carrey in de hoofdrol) komt van computeranimatiestudio "Illumination" en volgt trouw het boek, waaruit zelfs hele delen in voice-over worden voorgelezen. Dat botst soms iets met de moderne toon en uitbundige slapstick, maar het Scrooge-achtige verhaal blijft onweerstaanbaar, en de humor, vormgeving en (originele) stemmen (van o.a. Benedict Cumberbatch en Rashida Jones) zijn geslaagd. De gemene streken van de Grinch zijn wel veel leuker dan het onvermijdelijk zoete slot.

Met de animatie (de film heeft mooie animatie beelden over kerst waar goed op de details is gelet) zit het wel goed in "The Grinch" en de figuurtjes zijn koddig en charmant en zullen zeker de jongste kijkers tot de verbeelding spreken. De film richt zich hoofdzakelijk op jonge kijkers en voor hen valt er genoeg te genieten. De groene kersthater zoals "Illumination" hem hier neerzet is zuur en chagrijnig (een simpel dagelijks rondje boodschappen doen levert en passant de leukste scène van de film op!), maar bij lange na niet beangstigend of onmenselijk. Sterker nog, al vrij vroeg in de film ontdekken we hoe hij ooit zo zuur geworden is, want hem direct al een stuk humaner maakt.

"The Grinch" mag dan een vrij brave en veilige verfilming zijn van het klassieke kerstverhaal van Dr. Seuss, maar voor een middagje met de allerkleinsten is het misschien wel juist daarom een uitstekende keuze.

Deze film deed me soms denken aan films als "El Mariachi (1992)" en "Desperado (1995)", hoewel die natuurlijk veel beter zijn (zeker de laatste).

Het verhaal stelt eigenlijk weinig voor maar de uitvoering was nog best redelijk en ook heerst er een lekker broeierig Mexicaans sfeertje. Het hoogtepunt van de film vond ik eigenlijk de shootout in het dorpje El Fronteras welke best fraai was. Daarna wordt de film eigenlijk minder en minder en het einde is best flauw en ook behoorlijk cliché. De cast is niet bepaald hoogstaand maar Ben Affleck look-a-like Scott Adkins deed het nog best leuk. De rol van Christian Slater stelt weinig voor en Yvette Yates dient met name voor het visuele aspect waar ze overigens best goed voor was.

Al met al gewoon een redelijk tussendoortje om eens gezien te hebben maar meer ook niet. Deze film zal ook niet lang blijven hangen en na een paar dagen ben ik hem waarschijnlijk weer helemaal vergeten (wat overigens niet erg is).

De meeste stemmers die op deze korte Komedie film (sketches m.b.t. de televisie) gestemd hebben, het zijn er overigens niet veel , hebben deze film waarschijnlijk bekeken vanwege Chevy Chase die min of meer zijn debuut maakt op het witte doek met twee korte sketches (hij is in totaal circa drie minuten te zien). Maar ik heb juist deze film bekeken vanwege het meespelen van de mooie rondborstige Jennifer Welles, die ik laatst zag in de vermakelijke Komedie / Erotiek film "Sugar Cookies (1973)". Ze is in deze film overigens samen te zien met Chevy Chase en dat in het reclamespotje "The Geritan Girl", waarin ze volledig uit de kleren gaat (dat ging overigens snel, want ze had weinig aan )

"The Groove Tube", geregistreerd door Ken Shapiro die ook in de meeste filmpjes zelf te zien is, bestaat uit een reeks korte komische sketches en parodieën op reclames, die de consumptiemaatschappij flink bekritiseren. Ook het nieuws en andere zogenaamde 'serieuze' programma's worden op humoristische wijze onder de loep genomen.

Het is typische jaren 70 humor, dus de humor is vooral flauw (en dat is eigenlijk niet echt mijn soort humor), saai en oubollig. Het is beslist goed bedoeld, maar ik vond er eerlijk gezegd weinig aan en ik heb ook nergens om moeten lachen. Hooguit soms wat glimlachen.

De film opent met een vrij simpele parodie op de Sciencefiction / Avontuur film "2001: A Space Odyssey (1968)" genaamd "The Dawn of Man" welke vijf minuten duurt en waarin een kleine gemeenschap apen (zes stuks) wordt geconfronteerd met het mysterie van een televisietoestel in plaats van de "monilith" in de Stanley Kubrick film. Wanneer de televisie aangaat, krijgen we een soort van aftiteling / animatie te zien en verschijnt de filmtitel "The Groove Tube" in beeld. Daarna zien we de apen dansen en zogenaamd muziek maken (via botten en stokken) op het liedje "Move On Up" van zanger Curtis Mayfield en waarbij één van de apen dan per ongeluk vuur maakt met stokken die hij zogenaamde als instrument gebruikt. Oftewel zo werd het vuur ontdekt.

Daarna volgen er nog maar liefst 21 sketches (de meesten duren maar één of een paar minuten), die zeer wisselend van kwaliteit zijn, maar meestal zijn ze niet grappig.

* The Hitch-hiker (duurt vier minuten): Een hippie-achtige lifter (Buzzy Linhart) wordt opgepikt door een mooie vrouw (Richmond Baier) in een gele kever, die zich aan haar benen laat betasten door de lifter. Als ze stoppen bij een bos, beginnen ze door het bos te rennen en kleden ze zich rennend uit (dan zien we ook Richmond Baier na circa acht minuten volledig naakt). De lifter hoopt te kunnen vrijen met de vrouw als hij achter haar aan rent, maar hij stuit volledig naakt op een politieagent, waarna de flauwe sketch is afgelopen. Gedurende de hele sketch horen we overigens nog steeds het liedje "Move On Up".

* Koko the Clown (duurt acht minuten): Een televisieprogramma voor kinderen waarin Koko the Clown (Ken Shapiro) als een Bozo-achtige clown "The Koko Show" presenteert door te zingen, melk te drinken, met een handpop van een aap poppenkast te spelen, en door uit erotische boeken ("Fanny Hill" van John Cleland en "Philosophy in the Bedroom" van Marquis de Sade) voor te lezen op verzoek van kinderen. Koko sluit af met de woorden:

"Well, boys and girls! It looks like that's the end of our show! Hope you enjoyed it, and I'll see you again tomorrow! And don't forget, boys and girls, to brush your teeth. That's very important! Bye-bye. boys and girls! Bye!"

En dat is een leuke overgang naar de volgende parodie op een reclame.

* Mouth Appeal (duurt één minuut): Een commerciële parodie op tandpasta en mondwater tegelijk, waarbij een aantrekkelijk stel (Paul Norman en Victoria Medlin) de tandpasta "Mouth Appeal" demonstreert en waarover gezegd wordt:

"The first mouthwash-toothpaste that also removes superficial tobacco and food stains, to make your teeth look whiter, plus mouthwash for fresher breath. If you want to get closer, kissably closer, get Mouth Appeal!"

Daarna kust de man (die zijn tanden is aan het poetsen) zijn vrouw met tandpasta op zijn lippen en wordt er nog gezegd "The toothpaste that gets you closer!".

* Babs & Roy Dolls (duurt één minuut): Een reclamespot over Barbie-pop Babs, die de teloorgang van haar relatie met haar mannelijke poppenpartner Roy parodieert via een liedje en daarin krijgen we o.a. te horen:

♪ The marriage was a failure, 'cause neither he nor Babs has any genitalia! ♪

* Kramp TV Kitchen (duurt zes minuten): Een parodie op gesponsorde kookprogramma's op televisie waarin op onsmakelijke en onnozele wijze een "Fourth of July Heritage" brood wordt gemaakt door een vrouwelijke bakker (Ken Shapiro), wiens hoofd we niet in beeld krijgen te zien, en waarbij heel veel "Kramp Easy Lube" wordt gebruikt.

* The Geritan Girl (duurt één minuut): Een reclamespot voor vitaminepillen. Chevy Chase speelt de vertellende echtgenoot, die over zijn vrouw zegt:

"My wife's incredible. She took care of the baby all day, cooked a great dinner, and even went to a school meeting, and, look at her. She looks better than any of her friends. She takes care of herself, gets her rest, does her sit-ups, watches her diet, and to make sure she gets enough iron and vitamins, she takes Geritan every morning."

Terwijl Chevy Chase dit vertelt, zien we Jennifer Welles als zijn energieke vrouw, die zich strippend uitkleedt (dan zien we Jennifer Welles na circa 22 minuten ook volledig naakt) en waarna ze met elkaar seks hebben in bed en Chevy Chase zegt:

"I think I'll keep her."

Dat zou ik ook zeker doen met een vrouw als Jennifer Welles

De slogan voor de vitaminepillen is overigens "Take care of yourself. Take Geritan."

* Food for Thought (duurt twee minuten): Vijf deelnemers aan een panelprogramma raken afgeleid van hun onderwerp door een gestaag toenemend aanbod van koffie, gebak, boterhammen en broodjes.

* Let Your Fingers Do It (duurt één minuut): Een parodie op de "AT&T Yellow Pages 'WALKING FINGERS'" uit de jaren 70 voor de telefoongidsen van de "Gouden Gids", waarbij we twee wandelende vingers over een telefoongids zien lopen en die daarna seks met elkaar hebben en waarbij de slogan is "Let your fingers do it".

* The Dealers (duurt maar liefst negentien minuten): Een veel te lange en saaie sketch over een paar stedelijke drugsdealers (Ken Shapiro en Richard Belzer), die geïntroduceerd worden in "Blues Brothers" stijl. Één van de twee heeft o.a. seks in een bioscoop met een vrouw (Christine Nazareth), die hem aftrekt en pijpt, maar dat wordt afgedekt met een jas zodat je niets ziet.

* Butz Beer (duurt één minuut): Een parodie op bierreclames uit de jaren 70, met de naam "Butz", die zich afspeelt in een bar en waarin gevochten wordt en waarvan de slogan is "When you're out of Butz... You're out of guts!"

* Channel One Evening News part one (duurt drie minuten): Ken Shapiro portretteert een nieuwslezer die achter een bureau zit en die verslag doet van landen en plaatsten met grappige woordspelingen, zoals de plaats "Suc Muc Dik" (oftewel "Suck my Dick") in Vietnam.

* Uranus Corporation part one (duur één minuut): Promotiefilmpje voor "Uranus Corporation", waarin we verschillende voorwerpen (zoals een pop, banaan, geslachte kip, brug, kunstarm, handschoen, etc.) samen in beeld te zien krijgen en waar op het einde dan gezegd wordt:

"In how many ways can one make the world... a little bit better? At Uranus, we're just beginning to find out."

* Channel One Evening News part two (duurt één minuut): Een nieuwslezer (Robert Fleischman) doet verslag over een ijdele en idiote Amerikaanse president (Richard Belzer) die op bezoek gaat bij een hoogwaardigheidsbekleder in India, een soort van Indira Gandhi gespeeld door Ken Shapiro, en waarop een aanslag wordt gepleegd en die door de president verijdelt wordt en waarop dan door de nieuwslezer wordt gezegd:

"The assassination attempt in the Rose Garden was the 23rd such incident since the President took office, and the 2nd in the last five days."

* Uranus Corporation part two (duurt één minuut): In een reclamespot van Uranus wordt het polymeerproduct "Brown 25" aangeprezen, dat verdacht veel op menselijke uitwerpselen lijkt. Er wordt op het einde ook over gezegd "At Uranus, things come out a little differently." en dat is natuurlijk een leuke woordspeling m.b.t. de bedrijfsnaam en het product

* Channel One Evening News part three (duurt vijf minuten): Een nieuwslezer (Robert Fleischman) doet verslag achter zijn bureau over prostitutie in New York. Als hij klaar is zegt hij "No matter what the news may be, this time or any time, until next time, have a good time, all the time." waarna de camera's minuten lang blijven lopen en hij niet weet wat hij moet doen. Hij zakt dan op een gegeven moment onder zijn bureau en kruipt dan stiekem weg.

* Uranus Corporation part three (duurt één minuut): Hierin zien we de zwaar vervuilde rivier "The Mayopak River" en horen we een liedje en wordt er gezegd m.b.t. de vervuiling:

"We are doing something about it. Three years ago, the Uranus Corporation hired thirty men highly respected in their fields, and one million dollars later, they came up with this new advertising campaign. You can put your trust in uranus".

En dat is natuurlijk wederom een leuke woordspeling m.b.t. de bedrijfsnaam.

* International Sex Games (duurt zeven minuten): Een sportprogramma, te weten "Wild World of Sports", met twee sportverslaggevers die verslag doen over de jaarlijkse "International Sex Games" via videobeelden en waarop we een West-Duitsland stel (Paul Norman en Mary Mendum) zien dat seks heeft (waarbij we dan Mary Mendum volledig naakt te zien krijgen) en welke becommentarieerd wordt. De meest expliciete handelingen worden verdoezeld door vervorming of door een "Please Stand By" aankondiging in beeld, terwijl de sportverslaggevers beschrijven wat het publiek niet kan zien.

* Democratic Mumbles (duurt één minuut): Nieuwsbeelden van hoorzittingen, waarbij deelnemers praten en we hen niet horen en daarvoor in de plaats hoor je dan het onzinliedje "Mumbles" van scatzanger Clark Terry.

* I'm Looking Over a Four-Leaf Clover (duurt één minuut): Chevy Chase en Ken Shapiro, gekleed in rood-wit gestreepte outfits, voeren het liedje "I'm Looking Over a Four-Leaf Clover" uit 1927 uit. Waarbij Chevy Chase zingt en Ken Shapiro op Chevy Chase zijn hoofd slaat voor de percussie en op het einde slaat hij Chevy Chase uit beeld en kijkt hij boos in de camera.

* Safety Sam (duurt twee minuten): Een aankondiging van de gezondheidszorg, waarin wordt gewaarschuwd tegen geslachtsziekten. De aankondiging wordt gedaan door een zittende "Safety Sam" op een bankje, welke een pop is met een wandelstok in zijn hand en een piemelgezicht (en dat ook letterlijk) en waarbij we de ballen (waarop men dan de ogen heeft gedaan) en de piemel (die de neus en mond moet voorstellen) continue in beeld zien. Hij zegt o.a. over de geslachtsziekten:

"If you are a man, and experience a burning sensation or itching when you urinate, you may have gonorrhea. If you are a man or a woman, and discover a change on your privates, you may have syphilis. If spotted in time, a doctor can cure you of a venereal disease infection."

Terwijl ik het voorgaande getypt had, moest ik even naar het toilet en voelde ik een branderig gevoel tijdens het plassen

"Safety Sam" sluit af met de woorden:

"Remember, the war against venereal disease is your war! Therefore, observe the Golden Rule of good health. A bird in the hand is better than one in the bush. Thank you."

* Just You, Just Me (duurt twee minuten): Ken Shapiro, gekleed in een seersucker-pak en een zakenkoffertje in zijn hand, danst en zingt uitbundig het liedje "Just You, Just Me" uit de Drama / Romantiek film "Marianne" uit 1929 in de straten van New York voor andere voetgangers en doet vervolgens een gechoreografeerd dansnummer met een politieagent, waarna hij op het einde in een waterfontein valt.

Na de laatste sketch is de film gelukkig na circa 71 minuten afgelopen en het was eerlijk gezegd een hele marteling om deze niet grappige onzin uit te kijken en hier en daar heb ik ook wat zitten vooruit te spoelen (en zeker bij "The Dealers" die gewoon veel te lang duurt). Het meest heb ik me nog vermaakt met de sketches "The Hitch-hiker", "The Geritan Girl" en "International Sex Games", want daarin valt tenminste nog wat naaktheid te zien en dat o.a. van Jennifer Welles waarvoor ik deze film gekeken heb en wat ik beter niet had kunnen doen. Want de humor is gewoon erg gedateerd en flauw en saai en is tegenwoordig niet meer grappig. En de fans van Chevy Chase hoeven deze film ook niet te kijken, want hij is in totaal maar circa drie minuten te zien via twee sketches.