Meningen

Redelijk boeiende documentaire waarin de gebroeders Menendez sympathieker worden geportretteerd dan in de recente serie Monsters: The Lyle And Erik Menendez Story. Het verhaal achter de brute moord op hun ouders blijft in ieder geval bizar en ook hier krijgen we geen sluitende antwoorden voorgeschoteld. Vakkundig in elkaar gezet, met onderhoudende interviews met allerlei betrokkenen. Het commentaar van de broers zelf is een groot pluspunt.

Ralph Fiennes is subliem als de eccentrieke chef Slowik, die tijdens een evenement in zijn exclusieve restaurant een aantal verrassingen voor zijn gasten in petto heeft. Het concept van deze satire is onweerstaanbaar, maar nadat de spanning vakkundig is opgebouwd ontspoort de film een beetje. Eén en ander wordt dan iets te vergezocht en bizar. De uitstekende cast en de vlotte regie maken er echter wel wat moois van.

Malle melodramatische toestanden in dit rommelig vertelde verhaal over een ongeneeslijk zieke beroemde pianist (Curd Jürgens) die zijn ziel aan de duivel verkoopt om door te kunnen leven in het lichaam van een jonge muziekjournalist (Alan Alda). De film begint aanvankelijk helemaal zo slecht nog niet en plot en personages hebben wel enige potentie, maar gaandeweg glijdt de boel van de rails. De juiste toon wordt nergens getroffen en visueel ziet het er allemaal erg goedkoop uit. Met name de droomscenes zijn erg kitscherig. En dan heb je een prachtige vrouw als Jacqueline Bisset in de cast en verpest je vrijwel alle opnamen door haar erg lelijk te belichten.

Middelmatige debuutfilm van de regisseur van Serbuan Maut (ook bekend als The Raid: Redemption), waar ik erg benieuwd naar ben. Op basis van dit simplistische werkje valt er niet heel veel van te verwachten, maar goed, je weet het nooit. De knokscenes zijn hier dik in orde, maar het verhaaltje is zo dun en melodramatisch dat dit de meeste pret teniet doet. Het akteerwerk van alle betrokkenen is ook vrij bedroevend. Na een erg langzaam en vooral saai begin wordt de film gaandeweg iets beter, met vooral tegen het einde een paar geslaagde vechtscenes. Op technisch gebied is de film de moeite waard; camerawerk, montage en muziek zijn allemaal oké, maar zoals gezegd is de plot nietszeggend en vervelend.

Dit tragische waargebeurde verhaal, over solozeiler Donald Crowhurst die in 1968 besluit mee te doen aan een non-stop solo zeilrace om de wereld, komt beter uit de verf in de documentaire Deep Water, maar desondanks is dit een redelijk geslaagde verfilming. Colin Firth is prima in de hoofdrol en zijn hachelijke avontuur is door regisseur James Marsh degelijk, zij het nogal traditioneel en weinig spectaculair, in beeld gebracht.

Indrukwekkende documentaire, zowel visueel als inhoudelijk, over een tweetal pogingen om de top van de imposante berg Meru in het Himalayagebergte te bereiken. Het onvoorstelbare en vaak ijzingwekkende camerawerk is van de expeditieleden zelf, wat de documentaire natuurlijk nog indringender en meer bijzonder maakt. Emotioneel ook een behoorlijke achtbaanrit, aangezien er tijdens en tussen de beklimmingen in heel wat heftige gebeurtenissen plaatsvinden.

Dit inktzwarte nachtmerrie-achtige drama met komische elementen is een geval apart. Vormgeving en akteerwerk zijn eersteklas, maar het tempo ligt erg laag en de plot is te karig voor een speelfilm. Je zit ook continu te wachten op iets dat niet komen gaat. Het naargeestige, haast hysterische einde maakt één en ander goed, maar dit had waarschijnlijk beter gewerkt als korte film.

Ergens in dit onderhoudende rommeltje zit een goede film verborgen, maar het is in de montage ergens fout gegaan. Veel afzonderlijke scenes zijn prima, de sfeertekening is dik in orde en met Chadwick Boseman heeft de film een charismatische hoofdrolspeler in huis. Het geheel wil echter maar geen indruk maken. De aktiescenes zijn rommelig uitgevoerd, er is amper sprake van spanning en de climax is erg afgeraffeld. Spijtig dus voor de belgische regisseur Fabrice Du Welz, die hier een flinke kans laat liggen.

Indrukwekkende film, vooral dankzij de ijzersterke rollen van Foster en Harrelson. Van een hecht plot moet de film het niet hebben; meer van een reeks emotioneel geladen scenes die precies de juiste snaar weten te raken. Prachtige bijrol ook van Steve Buscemi. Mooi sober in beeld gebracht en subtiel geregisseerd door nieuwkomer Moverman.

Teleurstellende, vaak wat ongemakkelijke film over twee tieners (uiteraard buitenbeentjes) die op hun middelbare school een heavy metalband willen beginnen. De mengeling van komedie en drama werkt slechts sporadisch en de personages komen niet goed uit de verf, ondanks de enthousiaste cast. Wel goed is de muziek, knap geïntegreerd en doeltreffend ingezet op cruciale momenten. Het is jammer genoeg niet voldoende om de boel te redden. Ook de flauwe cameo's van enkele grote namen in de metalwereld zorgen hoofdzakelijk voor schouderophalen.

Leuke documentaire; niet echt diepgravend maar wel zeer informatief en vermakelijk. Natuurlijk mis je altijd wel een persoon of band, maar het is knap hoeveel info men in anderhalf uur heeft weten te proppen zonder dat het een chaos wordt. Uitstekend gemonteerd en in de interviews worden zinnige dingen gezegd. Het grappigst van iedereen is Ronnie James Dio, met zijn hilarische uitspraken over Gene Simmons.

Originele mengeling van concertfilm en apocalyptisch avontuur, al passen de twee elementen niet altijd even goed bij elkaar. Het concertgedeelte ziet er spectaculair uit en de band is goed op dreef, vooral in een wat mij betreft minder goede song als Cyanide. De meeste klassiekers die langskomen (en dat zijn er nogal wat) heb ik wel eens beter vertolkt zien en horen worden. De interactie met het publiek laat te wensen over; het publiek oogt sowieso wat futloos. Het nadeel van een te groot stadion waarschijnlijk. Het rommelige apocalyptische avontuur dat door het concert heen is gemonteerd is amper interessant, hoe symbolisch het ook mag zijn, maar het zorgt er in ieder geval wel voor dat je aandacht niet verslapt. Voor Metallica-fans uiteraard niet te missen, maar dit haalt het qua performance en energie natuurlijk niet bij de ultieme Metallica live-ervaring: Live Shit: Binge & Purge uit 1993.

Goeie docu, beetje lang inderdaad, maar loont de moeite. De dvd is mooi verzorgd, met een reeks deleted scenes die bij elkaar even lang zijn als de film zelf! In deze scenes kun je oa het lange, ongeknipte emotionele interview met Dave Mustaine zien. Kritiek van hem dat hij bijna uit de film geknipt is slaat natuurlijk nergens op, want de film gaat tenslotte niet over Mustaine. Ik vind St. Anger helaas nog steeds een matig en vooral saai album, maar door deze docu ben ik de plaat wel wat meer gaan waarderen.

Weer eens wat anders- een misdaadfilm die zich afspeelt in de Filipijnen. De bijzonder veelzijdige britse regisseur Sean Ellis maakt er in ieder geval wat moois van, flink geholpen door de fraaie couleur locale. De plot steekt daarnaast sterk en verrassend in elkaar. Het akteerwerk is niet bepaald geweldig, maar de personages zijn sympathiek en worden goed neergezet. Vooral naar het einde toe is de film erg spannend.

Voornamelijk saai. Mooi sober geanimeerde achtergronden en de soundtrack is zeer sfeervol, maar het verhaal is erg dun en het tempo ligt veel te laag. De statische gezichten van de personages lijken achteraf toegevoegd te zijn, natuurlijk opzettelijk, maar ik vond het eerder storend werken dan vernieuwend. Al met al kon ik er weinig mee.

Taaie klassieker. Onmiskenbaar van groot belang voor de filmgeschiedenis, maar in de 150 minuten versie een hele zit. Mooi production design en veel vernieuwende elementen, maar het had allemaal wel wat subtieler en vooral korter gemogen. Op Blu-Ray gekeken, maar dat maakt voor de beeldkwaliteit weinig uit. Het onlangs toegevoegde materiaal ziet er ook in high definition belabberd uit.

Matige Netflix-original van regisseur Noah Baumbach. Hij heeft de beschikking over een prima cast, maar zowel de dialogen als de personages zitten er net naast. Het is allemaal gewoonweg niet boeiend en/of komisch genoeg. De neurotische personages beginnen daarnaast snel te irriteren.

Verontrustende maar fascinerende film met een bijzonder controversieel onderwerp. De subtiele en zakelijke aanpak van regisseur Markus Schleinzer is wat mij betreft de enige juiste; hierdoor wordt voorkomen dat de film sensatiebelust en exploitatief overkomt. Het is duidelijk te zien dat Schleinzer beïnvloed is door het werk van Michael Haneke, die hier optreedt als producent. De alledaagse sfeer, de hak-op-de-tak montage en het realisme doen sterk denken aan de films van Haneke, vooral Der Siebente Kontinent. Hoofdrolspeler Michael (!) Fuith is uitstekend in de hoofdrol. Hij geeft zijn personage precies genoeg menselijkheid en humor mee om geloofwaardig te zijn. Hij is geen monster maar een mens als ieder ander; juist dat maakt de film zo beklemmend.

Met 2 1/2 uur een behoorlijke kluif, en dan ook nog eens amper de moeite waard. Veel interviews met betrokken famielieleden en vrienden, maar de muziek komt op de achtergrond en veel interessante momenten in Jackson's leven worden slechts in vogelvlucht behandeld. Te veel aandacht wordt besteed aan de kwalijke beschuldigingen en rechtzaken, waardoor de documentaire uiteindelijk vastloopt in roddel en achterklap. Gemiste kans.

Trage, sobere middeleeuwse wraakfilm, flink kracht bijgezet door de stoïcijnse kop van Mads Mikkelsen. Het eerste uur is goed te doen; daarna is de rek er duidelijk uit en kruipt de film naar een matte finale. Mooi in beeld gebracht en slim gemonteerd, met een apart tijdverloop, maar dit mist net dat beetje stootkracht en emotie om het echt memorabel te maken. Maar ja, door die stoïcijnse kop blijf je toch kijken.

Ik zat er een paar jaar tegenaan te hikken, maar wat blijkt: prima film! Een heerlijk meeslepend verhaal, boeiende personages, fraaie vormgeving en heel veel spektakel. De Hans Zimmer-achtige score van Trevor Morris mag er ook zijn. De vele zeeslagen zien er overwegend prima uit, met weliswaar iets teveel gebruik van opzichtige cgi, maar dit is zelden echt storend. Regisseur Roel Reiné heeft na zeventien eerdere pogingen eindelijk een film afgeleverd die de moeite waard is.

Een wat vreemde film van de koreaanse regisseur Bong Joon Ho, die qua toon een beetje ongemakkelijk tussen komedie en science fiction stuitert. Mooi vormgegeven en de cast gaat er volledig voor, maar het script is herhaaldelijk aan de flauwe kant en de film is veel te lang voor een dermate karig plot.

Frustrerende film die geweldige momenten afwisselt met zeer flauwe. Visueel zoals altijd bij Jeunet een lust voor het oog; camerawerk, kleurgebruik en production design zijn geweldig. Inhoudelijk is het verhaaltje helaas aan de dunne en vergezochte kant, met een wazig moraallesje erin verwerkt. De personages zijn ook niet altijd even memorabel. Jammer. Nu moet de film het echt hebben van sporadische geniale vondsten, verborgen in een middelmatig geheel.

Aardig regiedebuut van Jonah Hill, die de laatste jaren flink zijn best aan het doen is om los te komen van zijn lolbroek-imago. En dat lukt hem goed. Mid90s is een low budget-film, geschoten in groezelig 4:3, met onbekende akteurs en veel grof taalgebruik. De plot heeft niet veel om het lijf maar de personages worden goed neergezet en er is veel sfeer. Niets dat we niet eerder hebben gezien in vele eerdere coming of age-films, maar binnen het genre een degelijke middenmoter.

Boogie Night meets The Social Network! Dat klinkt natuurlijk leuk en dat is het gelukkig ook. Dit rise and fall-verhaaltje hebben we vele malen eerder (en sporadisch beter) gezien, maar de levendige personages, het hoge tempo en vooral het sfeervolle tijdsbeeld maken er toch een feestje van. Regisseur Gallo mist de klasse van iemand als Paul Thomas Anderson, maar wat hij mist aan stijl maakt hij goed met energie en enthousiasme. Het resultaat is een aanstekelijke, soms iets te druk gemonteerde maar altijd onderhoudende misdaadfilm, met sterke rollen van vrijwel iedereen.

Spannende, sterk in beeld gebrachte zuid-koreaanse thriller over een seriemoordenaar die het aan de stok krijgt met zijn meest recente prooi, een doofstomme jonge vrouw. Qua plot en personages stelt de film niet veel voor, maar bepaalde scenes, zoals een lange op een politiebureau, zijn bijzonder knap opgebouwd en blijken echte nagelbijters.

Charmante, gemoedelijke Allen-film die prettig voortkabbelt zonder hoogte- of dieptepunten. De cast weet er weer wat moois van te maken en dat is maar goed ook, want het verhaal is niet heel bijzonder. Parijs wordt door cameraman Darius Khondji gepresenteerd op een nogal kitscherige maar wel bijzonder fraaie manier. Het ziet er allemaal zeer aantrekkelijk uit, alsof je je bevindt in een ansichtkaart. Niet één van Allen's betere films, daar is het script te vlak en te weinig verrassend voor, maar de dialogen zijn sprankelend en de sfeer is bijzonder aangenaam.

Het saaie eerste uur wordt deels goedgemaakt door het best spannende en emotioneel aangrijpende tweede, maar het blijft een beetje behelpen met deze postapocalyptische SF-film. Het tempo ligt laag; de personages zijn niet echt boeiend en er gebeurt simpelweg te weinig. Aan de vormgeving en de special effects ligt het niet- die zijn beiden eersteklas, maar het verhaal, hoewel best mooi, mist urgentie en momentum.

Deze liefdevolle hommage aan films als Starman en Close Encounters Of The Third Kind begint erg sterk, maar weet de spanningsboog helaas niet tot het einde vast te houden. De beslissing om midden in het verhaal te beginnen pakt goed uit en komt het tempo en het mysterie ten goede, maar uiteindelijk valt de film toch in de gebruikelijke valkuil, door bepaalde zaken te letterlijk te nemen en te veel te laten zien. Jammer, want vooral het eerste uur is zeer de moeite waard.

Na Hereditary wederom een vervreemdende, bijzonder onbehaaglijke horrorfilm van regisseur Ari Aster. Aan de lange kant, maar desondanks blijft de film continu boeiend en vooral intrigerend. De surrealistische sfeer is door Aster knap getroffen en de film ziet er qua aankleding en decors werkelijk schitterend uit. Het akteerwerk is daarnaast ook prima, met een indrukwekkende Florence Pugh in de hoofdrol. Duidelijk niet een film voor iedereen, daar is één en ander wellicht te traag, maf en extreem voor, maar voor de volhouder is dit een naargeestige maar fascinerende afdaling in de hel.