Meningen

Deze documentaire over levende legende John Williams kleurt iets teveel binnen de lijntjes, maar de beste man zit zo vol geweldige anecdotes en heeft zoveel mooie muziek gemaakt dat dit feitelijk weinig uitmaakt. Hij is een genot om naar te kijken en (vooral) te luisteren. Uiteraard valt er veel fraaie muziek buiten de boot, maar er is voldoende memorabel materiaal in de documentaire verwerkt om voortdurend te zorgen voor een feest der herkenning. Regisseur Laurent Bouzereau werkt als documentairemaker al heel lang samen met Steven Spielberg, die hier uiteraard ook uitgebreid aan het woord komt.

Tegenvaller van regisseur Duncan Jones, dit trage en vooral vage SF-drama. Prima cast en technisch steekt alles fraai in elkaar, maar inhoudelijk valt er weinig te beleven. Gelukkig is de tweede helft van de film een stuk beter en werkt één en ander toe naar een redelijk spannende en bevredigende finale, maar hier had zeker meer ingezeten. De connectie met de debuutfilm van Jones, Moon, is zo subtiel dat je 'm mist als je even met je ogen knippert.

De Stath op standje automatische piloot in deze weinig tot de verbeelding sprekende Die Hard op een schip. Botte aktie genoeg, maar plot en personages zijn echt minimaal uitgewerkt. En spannend wordt het al helemaal niet.

Sterk avontuurlijk drama met een geweldige rol van Charles Laughton als wrede tiran op het schip The Bounty, dat van Groot-Brittannië naar Tahiti vaart om proviand op te halen. Iets te lang met een aantal dode (en flauwe) momenten, maar overwegend is dit nog steeds erg goed, ook op visueel vlak. Wat een impact moet dit destijds in de bioscoop gehad hebben.

Weinig opzienbarend kostuumdrama met als zwakste schakel vreemd genoeg de titelrol van Rachel Weisz. De film begint prima en is intrigerend en mysterieus, totdat zij haar opwachting maakt. Weisz is miscast, maar het ligt niet alleen aan haar optreden. Haar personage is simpelweg te vlak geschreven en uitgewerkt. De film is verder wel het aankijken waard en regisseur Roger Michell doet een dappere poging de kijker voordurend op het verkeerde been te zetten, maar het script is net iets te doorzichtig en voorspelbaar.

Onderhoudende documentaire over de roerige jaren '60 in Groot-Britannië, verteld door Michael Caine. Omdat er tevens een beeld wordt geschetst van de beginjaren van de carrière van Caine hinkt de documentaire een beetje op twee gedachten, waardoor de boel sporadisch nogal fragmentarisch en onsamenhangend is. Gelukkig is er volop geweldig archiefmateriaal en een niet aflatende stroom aan klassiekers op de soundtrack om hier toch iets memorabels van te maken.

Korte, boeiende documentaire over de zes maanden die regisseur Refn en zijn gezin doorbrachten in Thailand, ten tijde van de maken van de film Only God Forgives. De veelal intieme opnamen (geschoten door zijn vrouw, Liv Corfixen) zijn behoorlijk ontluisterend en tonen een persoon die continu aan zichzelf twijfelt, op het gekmakende af. Al met al een fascinerend portret van een regisseur die zoekende is na het succes van zijn vorige film, Drive. Had wel iets langer mogen duren, wat mij betreft.

Mooie, ingetogen film met prachtig naturel akteerwerk en een subtiel uitgewerkt gegeven. Een prettige dromerige sfeer overheerst, met af en toe als contrast erg grappige scenes en dialogen (de verhandeling over Milli Vanilli is bijvoorbeeld hilarisch). De dialogen zijn sowieso erg sterk. Tel hierbij op fraaie bijrollen van oa Mark Ruffalo en Alfred Molina en je hebt een prima film. Zou een interessante double bill maken met het vergelijkbare Komt Een Vrouw Bij De Dokter, die qua thema aansluit op deze film.

Films met een BDSM-thema zijn populair de laatste tijd: Fifty Shades Of Grey, R100 en The Duke Of Burgundy, om er maar een paar te noemen. Dit drama uit Australië is er ook één van, maar weet helaas maar matig te boeien (hahaha). De personages zijn nogal aan de abstracte kant en de plot heeft niet veel om het lijf. Emmanuelle Beart is evenwel overtuigend als de titelfiguur en ziet er met haar 52 jaar nog behoorlijk goed uit, zelfs in al die strakke latex pakjes.

Het idee van de film klinkt vermakelijk en dat is de film bij vlagen ook wel, maar overwegend is het allemaal erg slap en flauw. Campbell maakt zich er ook nogal makkelijk vanaf, zowel als akteur als regisseur. De film ziet er niet uit, is slecht gemaakt en is zelfs voor de echte die hard Campbell-fan met moeite te trekken. Hier had zoveel meer ingezeten.

Schitterend vormgegeven, vertederende en zelfs aangrijpende documentaire over de onwaarschijnlijke vriendschap die ontstaat tussen de depressieve natuurfotograaf Craig Foster en een jonge nieuwsgierige octopus. Het onwaarschijnlijke gegeven resulteert in een fascinerende kijkervaring, verder versterkt door de oogverblindend mooie onderwaterfotografie. Ik stapte hier wat cynisch in, maar hield het uiteindelijk niet droog.

Belabberde film die oogt alsof hij al een jaar of tien op de plank stof ligt te happen. Wat een gedateerd en amateuristisch prul zeg, niet te geloven. Heeft regisseur Craven dan niets geleerd van de regels van de Scream-films? Alles is hopeloos voorspelbaar en fantasieloos uitgewerkt. Ik ben de ontknoping nu reeds vergeten, zo nietszeggend is deze. Craven is hier overigens dubbel verantwoordelijk voor, want naast de regie heeft hij dit gedrocht ook geschreven! Snel vergeten dus en op naar Scream 4, die hopelijk heel wat beter zal zijn.

Helaas nogal oppervlakkig, dit waargebeurde verhaal waarin de 23-jarige Colin Clark (Eddie Redmayne) als assistent op de set van ‘The Prince And The Showgirl’ kennismaakt met Marilyn Monroe en een kortstondige vriendschap met haar beleeft. Michelle Williams is uitstekend als Monroe en Kenneth Branagh is grappig als Laurence Olivier, maar Redmayne is een raadselachtig en nogal saai personage en het script kent weinig memorabele momenten. Het kabbelt allemaal rustig en niet onprettig voort, maar na afloop kan dit direct verwijderd worden van de mentale harde schijf.

Da's weer eens wat anders: een groots opgezet historisch spektakel uit Kazachstan. En visueel valt het bepaald niet tegen, met een rijkdom aan fraaie kostuums, verzorgde decors en groots camerawerk. Het is duidelijk een lofzang op het eigen land, en hier zit 'm dan ook het zwakke punt van de film. Het wordt allemaal zo serieus en gewichtig gebracht dat de statische dialoogscenes amper door te komen zijn. Sowieso wordt er niet best geacteerd, met de veel te jonge hoofdrolspeler als dieptepunt. Jammer, want met iets betere aktiescenes en een minder simplistisch script had dit internationaal nog wel iets voor kunnen stellen. Nu blijft het sympathieke maar uiteindelijk te vlakke epos steken in goede bedoelingen.

Degelijke documentaire over het korte leven en de zelfmoord van Michael Hutchence, zanger van de australische band INXS. De visuele aanpak, archiefbeelden met daaroverheen interviewfragmenten en commentaar van betrokkenen, werkt uitstekend en er is duidelijk veel werk gaan zitten in het verzamelen van bruikbaar materiaal. Toch leer je de persoon die schuilgaat achter het idool niet echt kennen en blijven veel vragen onbeantwoord. Hierdoor schiet de documentaire op emotioneel gebied wat tekort, hoe knap alles ook in elkaar gezet is.

Het is de laatste avond van de zomervakantie en diverse scholieren gaan op zoek naar vriendschap en romantiek. Het onderwerp is bekend van films als American Graffiti en Dazed And Confused, beiden heel wat beter dan dit werkje, maar toch heeft het wel wat. In de cast treffen we heel wat leuke actrices aan (de mannen brengen het er wat minder vanaf) en de dromerige, melancholische sfeer is goed getroffen door regisseur David Robert Mitchell. Jammer dat veel scenes niet genoeg om het lijf hebben en de meeste plotlijntjes net niet boeiend zijn.