Meningen

Aanvankelijk lijkt dit een nogal standaard James Wan-horrorwerkje als bijvoorbeeld Insidious te worden, maar gaandeweg heeft de film toch wat aangename verrassingen voor de kijker in petto. En in de finale gaat de boel heerlijk los. Een absoluut minpunt is het matige, dik aangezette akteerwerk, dat op de rand van zelfparodie balanceert, maar gelukkig biedt de film genoeg spanning en vooral spektakel om dat door de vingers te zien. Visueel ziet alles er daarnaast bijzonder verzorgd uit, met virtuoos camerawerk, fraaie special effects en vernuftig geconstrueerd production design.

Sympathieke maar nogal flauwe en onevenwichtige zombie/ avonturenfilm, vlot in elkaar gezet maar uiteindelijk weinig memorabel. De nazi's zijn zo weggelopen uit Indiana Jones en eng wordt het nergens. De film wordt enigzins gered door de kleurrijke personages, de aardige production design en de originele setting (de spaanse burgeroorlog), maar verwacht hier absoluut niet al te veel van.

Acceptabele horrorfilm, geproduceerd door Guillermo Del Toro. Qua verhaal vrij clichematig, maar visueel behoorlijk indrukwekkend. Fraai sober kleurgebruik, stijlvol camerawerk en een doeltreffend gebruik van visuele effecten. Vooral in het eerste uur zitten een aantal schrikmomenten die de haren te berge doen rijzen. Jammergenoeg wordt de plot steeds meer voorspelbaar naarmate de film vordert en de climax stelt hopeloos teleur. Zoals zo vaak in dit soort films wordt alles gaandeweg minder eng naarmate we meer te zien krijgen van de entiteit die de hoofdpersonen bedreigt. Less is wederom more.

Interessant maar uiteindelijk iets te vrijblijvend drama, deze mozaïek van levens die een crisis doormaken. Goed spel van de hele cast en subtiel opgebouwd en uitgewerkt door regisseur Moodysson, maar uiteindelijk resulteren de verhaallijntjes niet in iets opmerkelijks. Onderhoudend en bij vlagen tot nadenken stemmend is de film gelukkig wel.

Deze remake begint sterk en lijkt enige tijd de juiste toon te pakken te hebben, maar helaas sluipen er gaandeweg ongewenste flauwe en sentimentele elementen in het script, waarna de boel langzaam van de rails begint te lopen. Hanks doet zijn uiterste best en is leuk in de hoofdrol, maar de meeste personages om hem heen zijn op het karikaturale af. Mooi vormgegeven en absoluut onderhoudend, maar dit haalt het niet bij het zweedse origineel.

Interessant low budget SF-werkje, dat ook heel goed zou werken als toneelstuk. Zet een aantal intellectuelen in een huiskamer en laat hen eindeloos filosoferen. Het pakt vreemd genoeg verrassend fascinerend en onderhoudend uit, mede geholpen door een degelijke groep akteurs en een intelligent script. Visueel oogt de film echter behoorlijk gedateerd. Nu al.

Stijlvol geregisseerde, speelse spionagefilm, die na een wat flauw eerste uur gelukkig steeds beter wordt. Het is even wennen aan de overdreven onderkoelde humor en de abstracte personages, maar de film zit uiteindelijk best vermakelijk in elkaar. De regie van Guy Ritchie is soms iets te bedacht en het geheel blijft iets gekunstelds houden, wat vooral blijkt uit de complexe montage en de curieuze aanpak van sommige aktiescenes, wat dan op zich wel weer grappig en inventief is. Voornaamste pluspunt is de oogverblindende production design: alles ziet er werkelijk geweldig retro uit.

Spectaculaire, overwegend geslaagde reboot. In de 3D blu-ray versie ziet de film er ook nog eens erg goed uit. Vooral de eerste helft is indrukwekkend; daarna verloopt de film meer rechttoe rechtaan en wordt er teveel aandacht besteedt aan een reeks eindeloze, zwaar digitaal aangezette knokpartijen. Deze slaan op gegeven moment wel een beetje dood (no pun intended). Maar goed, voor die tijd heeft de film zich dan gelukkig al bewezen. De special effects zijn niet overal even geslaagd, maar bij vlagen (zoals in het lange intro) wel behoorlijk imposant. Henry Cavill is redelijk in de titelrol; Michael Shannon is een geweldige bad guy.

Middelmatig regiedebuut van Keanu Reeves, die voor de gevechtsscenes zijn oude Matrix-leermeester Yuen Woo-Ping inhuurde. Deze gevechtsscenes zijn dik in orde, maar na een spannend en energiek begin zakt de film al snel in. Vooral richting einde wordt alles steeds slechter, met als dieptepunt het vervelende duel tussen hoofdrolspeler Tiger Hu Chen (die als stuntman tevens bij de Matrix-films was betrokken) en Reeves zelf. Reeves is gewoonweg te houterig qua vechtstijl om te kunnen overtuigen. En laten we maar zwijgen over zijn akteerwerk... zo houterig heb ik Reeves sinds Bram Stoker's Dracula niet meer gezien. Nee, regisseur Reeves brengt het er zo slecht nog niet af; de film zit technisch redelijk goed in elkaar, maar hij had zichzelf absoluut niet de rol van bad guy moeten geven. In een klein rolletje duikt overigens ook Iko Uwais uit The Raid nog op.

Vlotte aktiethriller met een best oké plot en degelijke akteurs. Tegen het einde wordt één en ander iets te makkelijk afgerond en heerst er een beetje een anticlimactisch gevoel, maar tot die tijd is de film best spannend en vermakelijk.

Mooie documentaire, fraai in elkaar gezet en zeer onderhoudend. De eccentrieke Petit is een geweldig verteller en zijn levensverhaal wordt prachtig in beeld gebracht, ondersteund door geweldige archiefbeelden. De mensen uit het team om hem heen bieden goed tegenwicht en hun herinneringen zorgen voor waardevolle en soms aangrijpende momenten. De film is extra krachtig door de aandacht die natuurlijk uitgaat naar de World Trade Center, wiens opbouw we ook zien in de archiefbeelden. Een terechte Academy Award-winnaar.

Sfeervolle, ingetogen slice of life over een Pakistaanse immigrant (Ahmad Razvi), die zijn kar door de straten van New York sleept om donuts en koffie te verkopen. Gaandeweg komen we wel het één en ander over hem te weten, maar de film blijft opzettelijk aan de oppervlakte hangen. De echte pijn en verdriet van de hoofdpersoon komen we als kijker niet te weten. Mooi sober in beeld gebracht en meeslepend, op een haast alledaagse manier.

Je moet je een beetje kunnen overgeven aan de licht surrealistische en tegelijkertijd sentimentele toon van de film, maar dan valt er heel wat te beleven. De personages zijn innemend, visueel steekt de film fraai in elkaar en de plot loopt als de spreekwoordelijke trein. Hier en daar weet de film ook oprecht te ontroeren. Wellicht is alles iets te manipulatief en bedachtzaam uitgevoerd, maar uiteindelijk moest ik me toch gewonnen geven. Dit is gewoon goed gedaan; een mooi menselijk verhaal, gebracht met veel humor.

Maffe, bijna met geen pen te beschrijven science fiction-film, met David Bowie perfect gecast als mensenschuwe alien die naar de aarde is gekomen door een tekort aan water op zijn eigen planeet. Of zoiets. Aanvankelijk is de film best intrigerend en sfeervol, maar gaandeweg verzandt de boel in geneuzel en experimenteerdrang. Vooral naar het einde toe wordt alles steeds minder boeiend. Visueel valt er hier en daar evenwel flink wat te genieten, met name door het fraaie camerawerk.

Zestien jaar na de eerste poging Gilliam's droomproject van de grond te krijgen, zo mooi vastgelegd in de documentaire Lost In La Mancha, is hier nu eindelijk het resultaat van al die moeite. En het is een flinke tegenvaller. Gilliam is al heel wat jaren over zijn hoogtepunt heen, dat blijkt helaas ook hier. Met de cast is niets mis, Adam Driver is uitstekend in de hoofdrol en de rest is ook prima, maar het flauwe script zwalkt alle kanten uit en de rommelige film weet slechts sporadisch de juiste toon te treffen. Het sfeervolle camerawerk en de mooie production design ten spijt- dit had beter een mythisch onverfilmd script kunnen blijven.

Een beetje malle bedoening, deze kruising tussen martial arts-spektakel en western. Nogal dik aangezet, qua alles eigenlijk: overdreven personages, overdreven geweld, overdreven humor enzovoort. De extreem bloederige gevechtsscenes zijn vermakelijk en cool in beeld gebracht, maar afgezien daarvan valt er weinig positiefs te melden. RZA is belabberd in de titelrol; als regisseur brengt hij het er iets beter vanaf.

Mooi onderkoeld, subtiel uitgewerkt drama over een arm maar gelukkig gezin dat aan winkeldiefstal doet om rond te komen. Prachtig geobserveerd en fraai gespeeld door de hele cast. De film kabbelt aangenaam door en lijkt aanvankelijk niet zoveel om het lijf te hebben, maar op onverwachte momenten komen bepaalde emotionele momenten best hard binnen. Knap gedaan.

Triomfantelijke terugkeer van regisseur Kenneth Lonergan, wiens vorige film, het zeer wisselvallige Margaret, terecht in de vergetelheid is geraakt. Hier kiest hij wijselijk voor een verhaal dat parallellen heeft met zijn debuutfilm, het geweldige You Can Count On Me. Casey Affleck is uitstekend in de moeilijke hoofdrol, maar eigenlijk is de hele cast subliem. Iets aan de te lange kant, dat wel, maar de film is prachtig in balans en weet beladen onderwerpen eerlijk en met veel humor te brengen.

Bizarre shit, deze film, maar dermate maf en extreem dat je wel blijft kijken. Het sfeervolle maar vrij saaie eerste uur is even doorbijten, maar dan gaan zowel de film als Nicolas Cage helemaal los. Wat dan volgt is amper met een pen te beschrijven, maar vermakelijk is het wel. Als je van extreem geweld en surrealistische toestanden houdt, tenminste.

Al Pacino is hier heel goed, maar de film zelf is rommelig, saai en aan de vage kant. Bepaalde surrealistische scenes komen volledig uit de lucht vallen en slaan de plank behoorlijk mis. Het beste aspect van de film betreft de langzaam ontluikende relatie tussen Al Pacino en Holly Hunter, inclusief hun tergende eerste afspraakje, dat een treffend gevoel van plaatsvervangende schaamte opwekt. Dergelijke momenten worden uitstekend uitgewerkt, net als de relatie tussen Pacino en zijn yuppie zoon (Chris Messina), maar daar tegenover staan legio minder geslaagde en vaak vreemde scenes, resulterend in een nogal halfbakken geheel.

Interessante maar uiteindelijk nogal overbodige remake van het nihilistische origineel uit 1980. De beslissing om Elijah Wood te nemen voor de hoofdrol is gewaagd, maar dit pakt niet altijd even overtuigend uit. Zijn stem is te vrijblijvend en er gaat te weinig dreiging van hem uit. Wel aardig gevonden is het camera-perspectief, waarbij we Wood's personage grotendeels slechts in beeld zien wanneer hij in spiegels kijkt. Echt consistent wordt dit echter niet gedaan. Uiteindelijk is de film technisch superieur, maar nergens wordt de ranzige en vooral nare sfeer van het origineel zelfs maar benaderd, de smerige bloederige special effects ten spijt.

Geschoten in prachtig zwartwit lijkt de film zo weggelopen uit de jaren '40, al is het camerawerk daar dan weer net iets te strak en stijlvol voor. Inhoudelijk laat de film helaas wel één en ander te wensen over; zo zijn personages en dialogen nogal abstract en is de plot niet bepaald onderhoudend. Het is uiteindelijk allemaal net iets te ons-kent-ons. Ik ben fan van Citizen Kane en weet wel iets van de ontstaangeschiedenis, maar toch kon deze film me eigenlijk nauwelijke boeien, hoe goed er ook wordt gespeeld en hoe indrukwekkend het er ook allemaal uit mag zien.

Passend grimmige, rauwe film gebaseerd op een in 1991 in de Ötztaler Alpen gevonden mummie. Het verhaal dat rond zijn bestaan is bedacht steekt simpel maar doeltreffend in elkaar en de film maakt optimaal gebruik van de indrukwekkende omgeving. Ik heb de film met ondertiteling bekeken maar feitelijk heb je dat niet nodig om de gebeurtenissen te kunnen begrijpen.

Droogkomische maar tegelijkertijd erg spannende politie-thriller, met komiek Carl-Gustav Lindstedt in een voor hem atypische maar wel zeer overtuigende hoofdrol. De rest van de cast is ook prima. Inhoudelijk en visueel heeft dit de tand des tijds opvallend goed doorstaan, met uitstekend camerawerk en een lekker tempo. Mooi detail is hoe vrijwel alle politieagenten de hele film doodmoe zijn maar onverstoorbaar doorgaan. Altijd leuk als je weer eens een dergelijk pareltje uit de jaren '70 ontdekt.

Interessante, somber stemmende documentaire over fotograaf Edward Burtynsky, die de hele wereld afreist om landschappen te fotograferen die veranderingen hebben ondergaan door industrialisatie. Hier neemt hij China onder de loep, één van de grootste vervuilers ter wereld. Geen moraliserend gezever maar gewoonweg schitterend in beeld gebrachte vervuiling, iets waar we allemaal aan bijdragen. De foto's van Burtynsky die sporadisch langskomen zijn af en toe onwerkelijk mooi. De documentaire springt soms nogal van de hak op de tak en had dus wel wat meer gestructureerd mogen zijn, maar is zeker de moeite waard.

Geslaagde prequel van The Sopranos, met de focus op de Moltisanti-familie. Natuurlijk vooral een feest der herkenning voor fans van de serie, maar de film heeft daarnaast genoeg kwaliteit om op eigen benen te kunnen staan. Het script steekt degelijk in elkaar, de sfeertekening is raak en er valt te genieten van veel kleurrijke personages en dialogen. En Michael Gandolfini doet het prima als de jonge versie van Tony Soprano.

Heftige mengeling van genres; een beetje young adult, een beetje SF en aktie, heel veel aktie. Het eerste uur is, hoewel zeker niet slecht, erg wisselvallig, met een aantal scenes die er niet echt toe doen. Maar dan... het tweede uur biedt explosief vermaak, magistraal in beeld gebracht. De aktiescenes zijn van ongekende kwaliteit; zelden heb ik betere gezien. Eén en ander ramt door naar een spectaculaire climax met uiteraard de onvermijdelijke cliffhanger. Kom maar op met deel twee.

Flinke tegenvaller na het sterke, virtuoos geregisseerde eerste deel. Weg zijn de coole camerashots en de inventieve aktiescenes; in plaats daarvan krijgen we een nogal warrig superheldenverhaaltje voorgeschoteld, compleet met een overdaad aan opzichtige cgi en rommelig in beeld gebracht spektakel. Erg bloederig, dat wel, maar omdat er ditmaal weinig binding is met de personages hebben ook de meer expliciete scenes niet de vereiste impact. De film is daarnaast flink te lang, met veel saaie stukken waarin amper iets gebeurd. Hopelijk maakt het laatste deel van de geplande trilogie nog het één en ander goed.

Minder abstract en een stuk toegankelijker dan Cronenberg's vorige, Cosmopolis, maar dat betekent niet direct dat deze zwartgallige satire makkelijk te behappen is. Er had bijvoorbeeld wel wat meer humor in mogen zitten. De eersteklas cast zorgt ervoor dat de film makkelijk op de rails blijft en de gebeurtenissen zijn best fascinerend, maar de toon is een beetje zwaar op de hand en een subtiele aanpak is meneer Cronenberg hier vreemd. Hij is eigenlijk ook niet de juiste regisseur voor deze materie. De meer creepy en grimmige scenes gaan hem desondanks goed af.

Prima nederlandse film met een lach en een traan, precies goed gedoseerd. Het ogenschijnlijk simpele verhaaltje wordt onweerstaanbaar gebracht, oneindig geholpen door de hoofdrolspelers, die allemaal in vorm zijn. Beste van alles is de geweldige rol van Stefan de Walle, zeer overtuigend in de hoofdrol. Natuurlijk zijn sommige subplotjes aan de overdreven en platvloerse kant, het is en blijft tenslotte een oernederlandse film, maar het hart zit op de juiste plaats en naar het einde toe weet de film op emotioneel vlak flink te scoren.