Meningen

Ambitieuze, complexe film die bijna bezwijkt onder een stortvloed aan ideëen. Gelukkig helpt de superieure vormgeving (camerawerk en montage zijn subliem) het af en toe nogal pretentieuze geheel drijvende te houden. Het verhaal is intrigerend en knap uitgewerkt, maar helaas blijven de personages zeer schematisch en zijn sommige plotlijntjes niet helemaal bevredigend uitgewerkt. Maar goed, visueel in ieder geval zeer indrukwekkend.

Compleet voorspelbare feelgood-film met Carrey perfect gecast in de hoofdrol. De hele film is uit te tekenen van A tot Z, maar vooruit, soms moest ik best wel lachen en hier en daar is de film best charmant. Alleen jammer altijd weer van die overdosis aan sentiment.

Begint prima, met fraaie sfeertekening en mooi naturel akteerwerk van de twee jonge hoofdrolspelers, maar uiteindelijk zit de plot te zoetsappig en gekunsteld in elkaar. Jammer, want de film heeft veel sterke scenes en ook ditmaal is Matthew McConaughey op dreef. Hij kiest zijn rollen de laatste jaren slim uit. De film is helaas veel te lang en ontspoort flink tegen het einde, waardoor de mooie opbouw enigzins teniet wordt gedaan. Leuk bijrolletje overigens van Michael Shannon, de hoofdrolspeler van de eerste twee films van regisseur Jeff Nichols.

Onderhoudende maar enigszins anonieme documentaire over het leven en de carrière van Muhammad Ali, gezien vanuit het standpunt van een aantal bekende en minder bekende betrokkenen. De archiefbeelden zijn zeker de moeite waard, alsmede de meeste interviewfragmenten, maar veel meer dan de gebruikelijke aaneenschakeling van pratende hoofden wordt het niet.

Lekker deprimerend (want belgisch), troosteloos drama over een met zijn verboden gevoelens worstelende jonge pedofiel, net vrijgelaten uit de gevangenis wegens gebrek aan bewijs, die op de proef wordt gesteld als er een jong meisje naast hem komt wonen. Tijmen Govaerts is opmerkelijk goed in de lastige hoofdrol en de film ontvouwt zich op subtiele, zij het wat voorspelbare wijze. De sober in beeld gebrachte, haast surrealistisch lege leefomgeving draagt bij aan de onbehaaglijke sfeer.

Ik ken het geanimeerde origineel niet dus heb geen vergelijkingsmateriaal, maar deze live action versie van het verhaal heeft zo zijn zwakke punten. Zo zorgt de engelse taal bij veel van de acteurs voor de nodige problemen en wordt er sowieso overwegend houterig gespeeld door vrijwel de hele cast. Genoeg spektakel verder en alles wordt groots en kleurrijk in beeld gebracht, maar de plot wil maar niet meeslepend worden en spannend is de film al helemaal niet. Het blijft uiteindelijk een beetje steken in goede bedoelingen. Typisch Disney dus.

Met weinig middelen gemaakte maar toch vrij effectieve horrorfilm die een originele draai geeft aan het zombiegenre: ratmensen! In de praktijk pakt het gelukkig eerder creepy dan lachwekkend uit, vooral door de realistische setting, de onheilspellende soundtrack en het rauwe handheld camerawerk. Iets te druk gemonteerd en af en toe een beetje amateuristisch, maar het akteerwerk kan ermee door en de aktiescenes zijn grimmig en intens. De film wordt naar het einde toe ook steeds beter. Weinig plot en sporadisch wat aan de saaie kant, maar niet verkeerd.

Clint is oud, heel oud, maar kan het nog steeds, zowel voor als achter de camera. Dit is een bijzonder aangename film, voorspelbaar uitgewerkt en soms een beetje oubollig, maar vol rake momenten. Komisch, ontroerend en hier en daar best spannend.

Vermakelijke mix van historisch drama en bovennatuurlijk spektakel, met leuke personages, een degelijk plot en een prima monster. Genoeg aktie en bloederige toestanden, fraai in beeld gebracht en continu onderhoudend. Afwisselend flauw, spannend en luguber, maar deze zuid-koreaanse mengeling van genres werkt uiteindelijk behoorlijk goed.

Herzien na ruim tien jaar. Dit blijft een geweldige David Lynch 'headscratcher'. Net wanneer je denkt het verhaal te doorgronden wordt het tapijt onder je voeten weggetrokken en openbaart zich de typische Lynch-mindfuck. Het zit allemaal fraai in elkaar en er zijn vele memorabele momenten. Het subtiele creepy sfeertje is ook knap getroffen, kracht bijgezet door de dreigende score van vaste componist Angelo Badalamenti. Gelukkig is het niet noodzakelijk om alles te begrijpen om er toch van te kunnen genieten.

Tom Cruise en Russell Crowe zijn de voornaamste zwakke punten van deze lauwe avonturenfilm met hier en daar wat horror-elementen. Cruise neemt een loopje met het materiaal en schmiert er lustig op los; wat Crowe aan het doen is weet ik eigenlijk nog steeds niet. Gelukkig zit het tempo er goed in en steekt de film visueel aardig in elkaar, met eersteklas aktiescenes en prima special effects. Maar een topper is dit zeer zeker niet.

Inmiddels duidelijk toe aan een widescreen blu ray HD upgrade, de film bestaat tenslotte alweer 20 jaar, maar ook in deze enigzins onscherpe 4:3 dvd versie blijft dit een dijk van een kerstfilm. De muppets passen perfect binnen de wereld van Charles Dickens en Michael Caine is perfect gecast als Scrooge. Visueel leuk in elkaar gezet en zelfs de liedjes zijn het aanhoren waard. Onverwoestbare klassieker die makkelijk ieder jaar een keer uit de kast gehaald kan worden. Maar volgende keer dus liever in een opgepoetste versie!

Goedbedoelde maar uiteindelijk wat middelmatige comeback-film voor de Muppets. Grappen, personages, liedjes en plot zijn allemaal aan de vlakke kant. Jammer, want de film begint wel leuk en energiek. Al snel verzandt de boel echter in sentimenteel geneuzel. Hier en daar wel wat leuke momenten, maar te weinig om de boel vlot te trekken.

De titel spreekt boekdelen. Een feest der herkenning, deze onderhoudende documentaire waarin veel van mijn metal-helden aan het woord komen met mooie verhalen uit de oude doos, afgewisseld door fraaie archiefbeelden. Helemaal leuk wordt het wanneer zelfs de redactie van onze eigen Aardschok aan het woord komt. De focus ligt iets te veel op Metallica, wat natuurlijk logisch is gezien het belang en de impact van die band, maar daardoor komen sommige andere bands er een beetje bekaaid af. Maar goed, dat is dan ook wel het enige minpuntje, want verder is dit gewoonweg genieten.

Als je de versie uit 1974 kent is dit grotendeels overbodig, maar de film is in ieder geval wel stijlvol geconstrueerd en best onderhoudend. De sterrencast heeft bijzonder weinig te doen; feitelijk is Kenneth Branagh als Hercule Poirot het enige personage dat een beetje knap wordt uitgewerkt. Gezegd moet worden dat hij de rol genuanceerd en onderkoeld grappig neerzet. Best leuk, al met al, maar haalt het niet bij de eerdere versie.

Iedereen moet ergens beginnen, zo ook regisseur Jeremy Saulnier. Zonder dit debuut hadden we zijn prima films Blue Ruin, Green Room en Hold The Dark niet gehad, dus laten we dit broddelwerkje maar door de vingers zien. Amateuristisch gedoe, met voor de hand liggende, te dik aangezette satire en slappe moordpartijen. Het akteerwerk is nog niet eens zo beroerd en het is leuk om vaste akteur Macon Blair hier al te zien opduiken, maar dit is echt behoorlijk marginaal.

Uitstekende documentaire over een interessant onderwerp. Geweldige beelden van de bikkelharde wedstrijden en eersteklas diepgravende interviews met de charismatische spelers. Nergens sentimenteel maar wel vaak ontroerend. De goed verzorgde dvd bevat naast de film nog veel interessante extra's.

Deze documentaire over levende legende John Williams kleurt iets teveel binnen de lijntjes, maar de beste man zit zo vol geweldige anecdotes en heeft zoveel mooie muziek gemaakt dat dit feitelijk weinig uitmaakt. Hij is een genot om naar te kijken en (vooral) te luisteren. Uiteraard valt er veel fraaie muziek buiten de boot, maar er is voldoende memorabel materiaal in de documentaire verwerkt om voortdurend te zorgen voor een feest der herkenning. Regisseur Laurent Bouzereau werkt als documentairemaker al heel lang samen met Steven Spielberg, die hier uiteraard ook uitgebreid aan het woord komt.

Tegenvaller van regisseur Duncan Jones, dit trage en vooral vage SF-drama. Prima cast en technisch steekt alles fraai in elkaar, maar inhoudelijk valt er weinig te beleven. Gelukkig is de tweede helft van de film een stuk beter en werkt één en ander toe naar een redelijk spannende en bevredigende finale, maar hier had zeker meer ingezeten. De connectie met de debuutfilm van Jones, Moon, is zo subtiel dat je 'm mist als je even met je ogen knippert.

Weinig opzienbarend kostuumdrama met als zwakste schakel vreemd genoeg de titelrol van Rachel Weisz. De film begint prima en is intrigerend en mysterieus, totdat zij haar opwachting maakt. Weisz is miscast, maar het ligt niet alleen aan haar optreden. Haar personage is simpelweg te vlak geschreven en uitgewerkt. De film is verder wel het aankijken waard en regisseur Roger Michell doet een dappere poging de kijker voordurend op het verkeerde been te zetten, maar het script is net iets te doorzichtig en voorspelbaar.

Onderhoudende documentaire over de roerige jaren '60 in Groot-Britannië, verteld door Michael Caine. Omdat er tevens een beeld wordt geschetst van de beginjaren van de carrière van Caine hinkt de documentaire een beetje op twee gedachten, waardoor de boel sporadisch nogal fragmentarisch en onsamenhangend is. Gelukkig is er volop geweldig archiefmateriaal en een niet aflatende stroom aan klassiekers op de soundtrack om hier toch iets memorabels van te maken.

Korte, boeiende documentaire over de zes maanden die regisseur Refn en zijn gezin doorbrachten in Thailand, ten tijde van de maken van de film Only God Forgives. De veelal intieme opnamen (geschoten door zijn vrouw, Liv Corfixen) zijn behoorlijk ontluisterend en tonen een persoon die continu aan zichzelf twijfelt, op het gekmakende af. Al met al een fascinerend portret van een regisseur die zoekende is na het succes van zijn vorige film, Drive. Had wel iets langer mogen duren, wat mij betreft.

Mooie, ingetogen film met prachtig naturel akteerwerk en een subtiel uitgewerkt gegeven. Een prettige dromerige sfeer overheerst, met af en toe als contrast erg grappige scenes en dialogen (de verhandeling over Milli Vanilli is bijvoorbeeld hilarisch). De dialogen zijn sowieso erg sterk. Tel hierbij op fraaie bijrollen van oa Mark Ruffalo en Alfred Molina en je hebt een prima film. Zou een interessante double bill maken met het vergelijkbare Komt Een Vrouw Bij De Dokter, die qua thema aansluit op deze film.

Films met een BDSM-thema zijn populair de laatste tijd: Fifty Shades Of Grey, R100 en The Duke Of Burgundy, om er maar een paar te noemen. Dit drama uit Australië is er ook één van, maar weet helaas maar matig te boeien (hahaha). De personages zijn nogal aan de abstracte kant en de plot heeft niet veel om het lijf. Emmanuelle Beart is evenwel overtuigend als de titelfiguur en ziet er met haar 52 jaar nog behoorlijk goed uit, zelfs in al die strakke latex pakjes.

Het idee van de film klinkt vermakelijk en dat is de film bij vlagen ook wel, maar overwegend is het allemaal erg slap en flauw. Campbell maakt zich er ook nogal makkelijk vanaf, zowel als akteur als regisseur. De film ziet er niet uit, is slecht gemaakt en is zelfs voor de echte die hard Campbell-fan met moeite te trekken. Hier had zoveel meer ingezeten.

Schitterend vormgegeven, vertederende en zelfs aangrijpende documentaire over de onwaarschijnlijke vriendschap die ontstaat tussen de depressieve natuurfotograaf Craig Foster en een jonge nieuwsgierige octopus. Het onwaarschijnlijke gegeven resulteert in een fascinerende kijkervaring, verder versterkt door de oogverblindend mooie onderwaterfotografie. Ik stapte hier wat cynisch in, maar hield het uiteindelijk niet droog.

Belabberde film die oogt alsof hij al een jaar of tien op de plank stof ligt te happen. Wat een gedateerd en amateuristisch prul zeg, niet te geloven. Heeft regisseur Craven dan niets geleerd van de regels van de Scream-films? Alles is hopeloos voorspelbaar en fantasieloos uitgewerkt. Ik ben de ontknoping nu reeds vergeten, zo nietszeggend is deze. Craven is hier overigens dubbel verantwoordelijk voor, want naast de regie heeft hij dit gedrocht ook geschreven! Snel vergeten dus en op naar Scream 4, die hopelijk heel wat beter zal zijn.

Helaas nogal oppervlakkig, dit waargebeurde verhaal waarin de 23-jarige Colin Clark (Eddie Redmayne) als assistent op de set van ‘The Prince And The Showgirl’ kennismaakt met Marilyn Monroe en een kortstondige vriendschap met haar beleeft. Michelle Williams is uitstekend als Monroe en Kenneth Branagh is grappig als Laurence Olivier, maar Redmayne is een raadselachtig en nogal saai personage en het script kent weinig memorabele momenten. Het kabbelt allemaal rustig en niet onprettig voort, maar na afloop kan dit direct verwijderd worden van de mentale harde schijf.

Da's weer eens wat anders: een groots opgezet historisch spektakel uit Kazachstan. En visueel valt het bepaald niet tegen, met een rijkdom aan fraaie kostuums, verzorgde decors en groots camerawerk. Het is duidelijk een lofzang op het eigen land, en hier zit 'm dan ook het zwakke punt van de film. Het wordt allemaal zo serieus en gewichtig gebracht dat de statische dialoogscenes amper door te komen zijn. Sowieso wordt er niet best geacteerd, met de veel te jonge hoofdrolspeler als dieptepunt. Jammer, want met iets betere aktiescenes en een minder simplistisch script had dit internationaal nog wel iets voor kunnen stellen. Nu blijft het sympathieke maar uiteindelijk te vlakke epos steken in goede bedoelingen.

Degelijke documentaire over het korte leven en de zelfmoord van Michael Hutchence, zanger van de australische band INXS. De visuele aanpak, archiefbeelden met daaroverheen interviewfragmenten en commentaar van betrokkenen, werkt uitstekend en er is duidelijk veel werk gaan zitten in het verzamelen van bruikbaar materiaal. Toch leer je de persoon die schuilgaat achter het idool niet echt kennen en blijven veel vragen onbeantwoord. Hierdoor schiet de documentaire op emotioneel gebied wat tekort, hoe knap alles ook in elkaar gezet is.

Het is de laatste avond van de zomervakantie en diverse scholieren gaan op zoek naar vriendschap en romantiek. Het onderwerp is bekend van films als American Graffiti en Dazed And Confused, beiden heel wat beter dan dit werkje, maar toch heeft het wel wat. In de cast treffen we heel wat leuke actrices aan (de mannen brengen het er wat minder vanaf) en de dromerige, melancholische sfeer is goed getroffen door regisseur David Robert Mitchell. Jammer dat veel scenes niet genoeg om het lijf hebben en de meeste plotlijntjes net niet boeiend zijn.