Meningen

Nogal suffe mengeling van animatie en live-action, over een documentairemaker (regisseur Dean Fleischer-Camp) die in een Airbnb een levende zeeschelp ontmoet. Wat volgt zou leuk en vertederend moeten zijn, maar ik zat me hoofdzakelijk te irriteren aan de zoetsappige en nogal geforceerde toestanden. Het stemmetje van Marcel is ook behoorlijk onuitstaanbaar. Er gebeurt verder bijzonder weinig in de film en de vormgeving, hoewel best leuk gedaan, is te eentonig en beperkt om een hele film te kunnen blijven boeien.

Vijfde film in de serie Q van auteur Jussi Adler-Olsen. Helaas zijn de hoofdrolspelers hier vervangen door andere akteurs, iets dat wel even wennen is. Gelukkig doet oude rot-in-het-vak Ulrich Thomsen het ook prima als de constant chagrijnige en tegendraadse Carl Mørck. De plot steekt wat minder verrassend in elkaar dan in de eerdere delen en is uiteindelijk nogal doorsnee, maar het sfeervolle camerawerk en de degelijke regie van Martin Zandvliet maken veel goed. Al met al niet één van de betere delen, maar het kan er mee door.

Deze tweede film van regisseur Kenneth Lonergan heeft sinds 2005 op de plank gelegen, waarna de montage met hulp van, naar het schijnt, Martin Scorsese alsnog is afgemaakt. Ondanks alle gedane moeite om de film alsnog uit te brengen en de grote namen in de cast valt Margaret helaas toch behoorlijk tegen. De film is veel te lang, mist focus, is vrij lelijk gefilmd en uiteindelijk rommelig gemonteerd. De verschillende verhaallijnen lopen maar een beetje langs en door elkaar heen en vormen nergens een bevredigend geheel. Anna Paquin is daarnaast behoorlijk irritant en hysterisch in de hoofdrol. Een handjevol goede scenes redden de film nog net van de ondergang, maar het houdt niet bepaald over.

Sterk drama met een meer dan uitstekende cast. De plot is, hoewel intelligent uitgewerkt, aan de karige kant, maar het gegeven is meeslepend genoeg om de volle lengte te blijven boeien. Daarnaast zijn de personages interessant en de dialogen krachtig. Fijn om weer eens een amerikaanse film te zien die niet draait om snelle montage en visueel spektakel maar doel weet te raken puur door unaniem overtuigend akteerwerk.

Mooi, dromerig portret van de laatste dagen van operazangeres Maria Callas, in afzondering levend in Parijs met haar personeel en poedels. Terwijl haar gezondheid steeds verder achteruit gaat zien we haar leven voorbij trekken. Regisseur Pablo Larrain weet wel raad met het onderwerp en er zijn veel overeenkomsten met zijn eerdere films Spencer en vooral Jackie. De akteur die JFK in die laatste vertolkte duikt hier zelfs ook op in dezelfde rol. Angelina Jolie is uitstekend in de hoofdrol en weet precies de juiste snaar te raken, ook al lijkt ze niet erg op Callas.

Interessant maar niet erg boeiend, dit futuristische drama over mensen die in het kader van rouwverwerking gebruik kunnen maken van holografische projecties van overleden familieleden. Duidelijk gebaseerd op een toneelstuk, met overwegend binnenopnamen en een beperkt aantal personages. De cast is overigens uitstekend; vooral Tim Robbins is hier erg goed, en het is leuk Geena Davis weer eens in een grotere rol te zien. Uiteindelijk iets te hak-op-de-tak en fragmentarisch om indruk te maken, maar de thematiek en het akteerwerk tillen dit nog net naar een krappe voldoende.

Prima documentaire over de opkomst, val en miraculeuze wederopstanding van de britse wielrenner Mark Cavendish. De focus ligt uiteraard op zijn vele etappezeges in de Tour de France, maar er wordt ook veel aandacht besteed aan zijn emotionele en fysieke problemen, die hem eind 2016 tot de rand van de afgrond brachten. Cavendish is een lastige maar fascinerende persoonlijkheid en aan de hand van diepgravende interviews met zijn vrouw, ploeggenoten en coaches wordt een mooi beeld geschetst van een unieke wielrenner.

Cliché maar sympathiek en onderhoudend uitgewerkt aktiedrama, met Liam Neeson in een rol die hij inmiddels wel kan dromen. Toch weet hij er wel weer iets aardigs van te maken. Verder sfeervol gefilmd, met net genoeg aktie en spanning om de volle lengte te blijven boeien. De climax deed me wel wat denken aan de film Witness met Harrison Ford.

Lange maar zeer onderhoudende documentaire, opgebouwd rondom interessant archiefmateriaal en doorspekt met kleurrijke interviews van mensen uit Marley's naaste omgeving. Ik heb helemaal niets met Bob Marley en al helemaal niets met reggae, maar dat is niet echt een probleem. De documentaire is hoofdzakelijk een portret van een uniek en fascinerend individu, ongeacht de muziek die hij voort heeft gebracht. Regisseur Kevin MacDonald bewijst maar weer eens dat hij een eersteklas documentairemaker is.

Erg traag maar redelijk boeiend drama over de pogingen van NASA om drie astronauten, die langzaam zonder lucht komen te zitten, terug naar aarde te brengen. De special effects stellen niet veel voor, zeker niet gezien het superieure 2001: A Space Odyssey van het jaar daarvoor, maar de prima cast en de fraai in beeld gebrachte beslommeringen rond mission control tillen dit alsnog boven de middelmaat uit. De scene waarin Richard Crenna afscheid neemt van zijn vrouw is prachtig.

De ironische relatiedrama's van regisseur Noah Baumbach zijn duidelijk niet voor iedereen geschikt, maar ik kan er doorgaans wel wat mee, vooral door het steevast uitstekende akteerwerk. Wat dat betreft is Baumbach wel een beetje de nieuwe Woody Allen. Ook Marriage Story is scherp geobserveerd en voortreffelijk gespeeld, al hadden er wel wat scenes geschrapt mogen worden en zijn de meer luchtige momenten soms wat geforceerd. Adam Driver en Scarlett Johansson zijn evenwel prima in de hoofdrollen en er valt te genieten van leuke cameo's van Laura Dern, Alan Alda en Ray Liotta.

Miskleun uit de stal van producent Robert Zemeckis. De combinatie van een moraliserend, nietszeggend verhaaltje en uitsluitend irritante personages zorgt voor een moeilijk door te komen geheel. De vormgeving is redelijk geslaagd en de animatie is eersteklas, maar met een dermate slap script maakt dit helaas weinig uit. De opdringerige soundtrack is ook al zo'n misser. Misschien krijg ik nu eindelijk mijn zin: Zemeckis moet terugkeren naar het maken van live action films, waar hij wel goed in is!

Middelmatig familiedrama met thriller-elementen. Het begin is nog wel aardig maar daarna is het doorbijten, met vlakke personages en een hoop voorspelbare cq onlogische plotontwikkelingen. Visueel ziet de film er overigens vrij lelijk uit; ergens is het fout gegaan met de kleurenfilters.

Langzaam smeulend drama met een goed getroffen naar sfeertje en uitstekend akteerwerk. Hoofdrolspeelster Olsen (!) is een behoorlijke openbaring en Hawkes laat op zijn typisch achteloze manier weer eens zien wat een geweldige akteur hij is. De uitgeklede stijl van de film past goed bij het onderwerp, al had er in de montage wel iets meer vaart in gezet mogen worden. Jammer ook van het onbevredigende en te dubbelzinnige einde, dat daarnaast ook vrij abrupt is.

Zoetsappig, vrijwel nergens echt bijzonder of ook maar enigszins verrassend drama, of het moet de sterke rol van John Cusack zijn. Die is hier goed op dreef. Regisseur Menno Meyjes doet verder weinig met het karige materiaal en kleurt vooral netjes binnen de lijntjes van het genre. Het oogt en voelt allemaal erg vlak. En dat jochie is behoorlijk irritant.

Meeslepende, zeer onderhoudende SF-film met een op Mars gestrande Matt Damon, die wanhopig in leven probeert te blijven terwijl men op Aarde een reddingsoperatie op touw zet. Gelukkig geen Castaway op een verre planeet, al zijn er natuurlijk overeenkomsten. Matt Damon is geweldig in de hoofdrol en zorgt voor een broodnodige dosis humor wanneer de omstandigheden grimmig worden. Het ziet er visueel verder allemaal prachtig uit, laat dat maar aan regisseur Ridley Scott over, en de supporting cast is eersteklas.

Intense, bijzonder nare kijkervaring waar je uiteindelijk toch enigzins gelouterd uitkomt. Onvergetelijk, in ieder geval, door het schokkende, zeer overtuigend in beeld gebrachte extreme geweld en het bizarre, intrigerende verhaal. Technisch briljant in elkaar gezet, vooral de montage en het geluid zijn verpletterend goed. Duidelijk geen film voor mensen met een zwakke maag, maar de film heeft inhoudelijk meer te bieden dan je aanvankelijk denkt. Regisseur Laugier maakt met zijn tweede film een flinke sprong voorwaarts, al was zijn debuut, Saint Ange, ook niet verkeerd.

Het Marvel-universum krimpt met iedere film; als men zo door gaat verdwijnt het binnen afzienbare tijd in een zwart gat. The Marvels is niet saai of vervelend maar wel erg vlak en uitwisselbaar, met amper een memorabele scene. Het begin allemaal aangenaam genoeg, maar gaandeweg wordt al het leven uit het script gezogen en kabbelt alles op de automatische piloot door. En wie kan mij vertellen waarom in iedere recente film met vrouwen in de hoofdrol er zo nodig gezongen en gedanst dient te worden?

Saoirse Ronan is heel goed in de hoofdrol, maar dit historische drama is overwegend aan de statische en afstandelijke kant, waardoor het lastig inleven is. De film ziet er niettemin prachtig uit qua camerawerk en vooral belichting, met fraai production design en mooi kostuumwerk. De cast om Ronan heen is ook eersteklas, al komen de meeste personages er een beetje bekaaid af. Jammer ook van de wat toneelmatige aanpak van de dialogen. Dat had wel wat levendiger en vooral dynamischer gekund.

Prachtig gespeeld drama waarbij we getuige zijn van een confronterend gesprek tussen vier mensen. That's it. De materie is echter dermate fascinerend en aangrijpend dat ik aan het scherm gekluisterd zat. Daarnaast doet de film nergens theatraal en/ of gekunsteld aan. Alle akteurs zijn hier subliem, maar ik werd het meest geraakt door Reed Birney, die ik nog kende van de doorgedraaide flop Crimewave van Sam Raimi. Nooit kunnen vermoeden dat dat zo'n goede akteur zou worden!

Meesterlijke (haha) film van regisseur Paul Thomas Anderson, die zich rap begint te ontwikkelen tot één van de beste en meest veelzijdige regisseurs van het moment. Maar eigenlijk is hij dat vanaf zijn debuut Hard Eight en vervolgens Boogie Nights en Magnolia altijd al geweest. The Master is een fascinerende film met twee geweldige hoofdrolspelers. Philip Seymour Hoffman is briljant als altijd, maar het is vooral Joaquin Phoenix die hier enorm veel indruk maakt. Wat een rol zet die man hier neer, haast onvoorstelbaar. De film om hem heen is top, maar het is vooral het zwaar getraumatiseerde personage van Phoenix dat blijft hangen.

Intelligent geschreven romantische komedie vol interessante ideeën en sterke dialogen, al duurt de film te lang en is de rek er tegen het einde wel een beetje uit. De prima cast maakt veel goed; de drie hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk uitstekend. Het einde voelt een beetje aan als een ongeloofwaardig compromis voor de sympathieke maar halsstarrige personages, maar al te storend is dit gelukkig niet.

Sympathiek filmpje, maar door het ontbreken van een echt plot en de soms nogal goedkope production design niet helemaal geslaagd. John Goodman is in ieder geval uitstekend in de door regisseur William Castle geïnspireerde hoofdrol. De vele verwijzingen en visuele grappen maken dit op en top een Joe Dante-film. Vooral de zwart/wit film-in-de-film, Mant, is erg grappig. Veel bekende gezichten ook in allerlei bijrolletjes. Let op Naomi Watts, die een rolletje speelt in nog een film-in-de-film, een tenenkrommende komedie over een tot leven gekomen winkelwagentje.

Volstrekt overbodig vierde deel en met afstand de slechtste Matrix-film tot nu toe. Het begin is vooral erg voor de hand liggend en uitleggerig meta; daarna is het vooral een feest der herkenning, maar dan zonder feest. Het oogt allemaal erg gedateerd en oubollig, met slappe aktiescenes en benedenmaatse cgi. Keanu Reeves speelt daarnaast belabberd slecht, vooral met lang haar.

Onverwoestbare SF-klassieker. Hier en daar wat gedateerd, maar nog steeds imposant en opwindend, met fraaie vormgeving, uitstekende aktiescenes en inventieve special effects. De complexe plot blijft tevens intrigerend. Het is wellicht makkelijk om hier tegenwoordig een beetje cynisch over te lopen doen, maar bij release in 1999 was dit in de bioscoop echt een ongekend spektakel.

Veelbelovend droogkomisch regiedebuut van ex-Vliegende Panter Diederik Ebbinge. De film bevat te veel symboliek en is sporadisch nogal dik aangezet, een euvel waar veel nederlandse films aan lijden, maar het verhaaltje zit uiteindelijk wel sterk in elkaar en het akteerwerk van de twee hoofdrolspelers is top. Mooi vormgegeven ook. Halverwege zakt de boel een beetje in en dreigt de film doelloos rond te gaan dobberen, maar het einde is dan weer prachtig.

Degelijke, zij het weinig verrassende verfilming van het waargebeurde verhaal van de Mauritaniër Mohamedou Ould Slahi, die vlak na 9/11 zonder enige vorm van rechtspraak en zonder aanklacht gevangen wordt gezet in Guantanamo Bay. De film loopt een beetje achter de feiten aan maar is wel erg goed gemaakt en uitstekend gespeeld. Zelfs Benedict Cumberbatch, aanvankelijk een beetje tweedimensionaal met zijn dik aangezette accent, heeft uiteindelijk een interessante bijrol. Naar het einde toe wint de film flink aan kracht. Altijd een goed teken.

Een soort noorse variant op Soldaat Van Oranje, over de idealistische volksheld Max Manus (Aksel Hennie) die, nadat hij tegen de communisten in Finland heeft gestreden, aan het begin van de Tweede Wereldoorlog terugkeert naar zijn thuisland Noorwegen om zich aan te sluiten bij het gewapend verzet. De film steekt degelijk genoeg in elkaar en de cast is prima, maar toch weet de film niet echt te boeien. Spannend wil het niet worden, de personages blijven schetsmatig en visueel is het ook allemaal een beetje pover. Goede bedoelingen te over en de film is nergens vervelend, maar binnen het genre ontstijgt dit nergens de middelmaat.

Het slotstuk van de trilogie, maar helaas wel de minste van de drie films. Vooral de climax valt vies tegen. Jammer, want tot die tijd valt er veel te genieten. Het jaren '80-sfeertje van Los Angeles is bijzonder fraai gerealiseerd en de veelal louche personages zijn lekker dik aangezet. Vooral Kevin Bacon gaat hier helemaal los. De plot laat helaas te wensen over, zodat de film uiteindelijk niet de benodigde indruk maakt. Maar al met al heeft Ti West zich met deze trilogie wel bewezen als regisseur van formaat.

Onduidelijk, rommelig uitgewerkt drama over een in het verleden breed in de media uitgemeten relatie tussen een 36-jarige vrouw (Julianne Moore) en een 14-jarige jongen (Charles Melton), waar in het heden een film over gemaakt wordt met in de hoofdrol een beroemde actrice (Natalie Portman). Vage symboliek te over en de dik aangezette mysterieuze muziek suggereert heel wat spannende toestanden, maar uiteindelijk is het hoofdkrabben en schouderophalen. Ik zal de boodschap wel gemist hebben. Moore en Portman zijn altijd leuk om naar te kijken, maar afgezien daarvan is dit doorbijten.