Martyrs (2008)

mijn stem
3,60
1498 stemmen

Frankrijk / Canada
Horror / Drama
99 minuten

geregisseerd door Pascal Laugier
met Morjana Alaoui, Mylène Jampanoï en Catherine Bégin

Frankrijk, begin jaren ’70. Als de 10-jarige Lucie na maanden spoorloos verdwenen te zijn geweest wordt teruggevonden, zit haar lichaam onder de wonden. Er is echter geen spoor van seksueel misbruik; waarom ze werd ontvoerd en door wie, is een raadsel. Vijftien jaar later, en geholpen door haar vriendin Anna, zoekt Lucie genoegdoening...

2734 BERICHTEN 122 MENINGEN
zoeken in:
avatar van baspls
3,5
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Nu ik al zoveel oudere horror-klassiekers heb gezien, begin ik voor de volledigheid ook eens 'moderne klassiekers' erbij te pakken. Dat valt me regelmatig toch wel tegen en juist daarom was deze Franse Martyrs een erg prettige verassing. Een verassing is sowieso een goed woord voor deze film, want waar het op uitloopt zie je echt aankomen in het begin.

De jaren '70. Lucie is maanden lang ontvoerd en mishandelt geweest, waarna het haar gelukt is om te ontsnappen. Als ze 15 jaar later denkt haar ontvoerder in een krantenartikel te zien is ze uit op wraak...

Martyrs begint meteen als een bijzonder spannende film en kent eigenlijk nauwelijks rust. Van de akelige flashbacks van Lucie naar de kijharde slachtig van de familie van wat achteraf de ontvoerders blijken te zijn en een akelig wezen dat in Lucie's hoofd ontstaat. De film gaat vrijwel alle aspecten van het horrorgenre af; spanning, angst, schrikmomenten, gore, schockfactor...

En dan komen we bij de tweede helft en slaat de film meer om in een Cronenberg-achtige sciencefiction over een organisatie die mensen systematisch martelt om een martelaar te vinden, iemand die kan vertellen over 'the afterlife'. Een bizarre omslag waar ik even moeite mee had, maar uiteindelijk toch wel werkt. Al vond ik de eerste helft van de film wel net wat indrukwekkender.

Minder aan Martyrs is de hand-held-look van het camerawerk die zo kenmerkend is voor moderne (Horror-)films. Soms kwam het van pas voor de schrikmomenten, maar het slaat nergens op om dingen bewust zo onduidelijk in beeld te brengen. Bij de trackingshots werkte dit wel erg goed om de spanning te versterken. Ook de muziek werd functioneel gebruikt en zorgde voor de nodige schrikmomenten. Het enige wat ik echt miste in deze film was sfeerversterking, maar daar is het misschien ook niet het type horror-film voor.

Een prettige verassing. Een vermakelijke, spannende en vrij brute horror van Franse origine.

avatar van Alathir
4,0
0
geplaatst: bevat spoilers, klik op de tekst om deze te lezen
Damn zeg. Psychologische terreur op en top. Toch even een halfuur op mijn positieve moeten komen. Het verhaal is vrij vaag maar de grote lijnen zijn wel duidelijk. Ik heb nog te weinig van de echte heftige films gezien om te zeggen of het nog erger kan. Waarschijnlijk wel want ik heb niet direct de film willen stopzetten. Dat had ik bij Irréversible wel maar ik kan helemaal niet tegen verkrachtingen. Torture porn zoals dit daar kan ik een stuk beter tegen al is het uiteindelijk niet zo te doen om de gore maar om het toppunt van menselijk lijden en het worden van een martyr die een andere wereld kan zien.

Een vergezocht verhaal maar origineel is het wel. En o zo deprimerend. Het is een beetje van alles. De toon verandert ook naarmate de film vordert dus je bent best gewapend tegen verschillende soorten horror. Het eerste deel zie ik meer als slasher en is hier en daar misschien ook wat eng voor sommige mensen. Daarna voel je eerder medelijden (met die vrouw dat voor haar gemarteld is geweest en ze 'probeert' te helpen). Bij dit stuk keerde mijn maag zich toch wel om. Het eindigt dan in de zwaarste psychologische terreur dat een mens kan verdragen of niet verdragen zeg maar. Om dan te eindigen met iets wat je als een soort van verlichting kan zien, het ultieme doel. Ik weet niet of je dat een mooi einde kan noemen.

Als je het gevoel van ongemakkelijkheid en misselijkmakendheid wilt aansterken dan is dit de film voor jou. Zelf zou ik dit aan niemand aanraden maar het is wel een bepaalde ervaring. Best goed dus voor hetgeen de film wilt teweeg brengen.

avatar van Collins
3,5
0
Wat een donkere beleving was dit, zeg.
Film die het vooral vanuit de psychohoek doet, maar daarin wel meerdere vormen van angstbeleving exploreert. De eerste helft zorgen suspense, mysterie en een wazig creatuur voor de spanning, Het vervolg is met accentuering op torture en bodyhorror wat minder subtiel van aard. Vooral plastisch gemartel en gesnij zorgen hierin voor de shock en het onbehagen.
De film als geheel heeft een prima duistere sfeer. Onuitgesproken kleurgebruik zorgt voor de extra dimensie. Settings als een donkere kelder of een fantasieloze kloosterkamer werken door hun clautrofobische impact eveneens sfeerverhogend.
Hoewel over het geheel genomen een aardig verhaal, zijn de beweegredenen om te martelen tamelijk onbevredigend. Het opgegeven motief vond ik tamelijk zwak. Geen goede reden voor alle ellende die voorbijkomt. Te gezocht. Ik moest de film daar dan ook even loslaten. Tegen het eind was de inleving weer terug. Gelukkig maar, want de in nevelen gehulde slotacte is een mooie.
Erg sterk is ook de gezichtsloze manier waarop het kwaad is vormgegeven. Slechts één slecht personage wordt voor filmische doeleinden ietsjes uitgelicht. Verder blijft het kwaad zonder gezicht en versterkt aldus de suggestie dat het kwaad nooit stopt maar anoniem voortwoekert. Vooral die anonieme factor zorgde bij mij voor een verontrustend gevoel, dat in de nabeleving nog even doorsudderde.
Strak acteerwerk. Strakke teksten. Weinig zwierige uitstapjes in beeld en in effectmatige zin. Overbodige franje is zo goed als geëlimineerd. Dreiging, mysterie en donkerte zonder veel fleur en effectbejag. Het zijn stevige en sfeervolle pijlers waarop de film rust.

avatar van Bas15
5,0
0
Ik heb heel veel horrorfilms gezien, maar bijna nooit een waarvan ik na het kijken echt bij moest komen. Er zijn veel horrorfilms met martelscenes, maar die worden nooit zo echt in beeld gebracht waardoor het eerder lachwekkend is. Maar Martyrs is heel anders de meeste andere horrorfilms, elke scene wordt erg realistisch in beeld gebracht en de sfeer is erg somber, waardoor je erg medelijden hebt met de slachtoffers en daders erg haat, vooral omdat het lang onbekend blijft waarom ze dit doen. Het uiteindelijke motief had ik totaal niet verwacht.
Het acteerwerk van de twee zussen is uitstekend, je leeft erg met ze mee en je hoopt natuurlijk op een goed einde voor ze.

Een film die erg sterk is, met uitstekend acteerwerk, maar ook met veel gruwelijke martelscenes en met een sombere en duistere sfeer.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

*

* denotes required fields.