Martyrs (2008)

Nu ik al zoveel oudere horror-klassiekers heb gezien, begin ik voor de volledigheid ook eens 'moderne klassiekers' erbij te pakken. Dat valt me regelmatig toch wel tegen en juist daarom was deze Franse Martyrs een erg prettige verassing. Een verassing is sowieso een goed woord voor deze film, want waar het op uitloopt zie je echt aankomen in het begin.

De jaren '70. Lucie is maanden lang ontvoerd en mishandelt geweest, waarna het haar gelukt is om te ontsnappen. Als ze 15 jaar later denkt haar ontvoerder in een krantenartikel te zien is ze uit op wraak...

Martyrs begint meteen als een bijzonder spannende film en kent eigenlijk nauwelijks rust. Van de akelige flashbacks van Lucie naar de kijharde slachtig van de familie van wat achteraf de ontvoerders blijken te zijn en een akelig wezen dat in Lucie's hoofd ontstaat. De film gaat vrijwel alle aspecten van het horrorgenre af; spanning, angst, schrikmomenten, gore, schockfactor...

En dan komen we bij de tweede helft en slaat de film meer om in een Cronenberg-achtige sciencefiction over een organisatie die mensen systematisch martelt om een martelaar te vinden, iemand die kan vertellen over 'the afterlife'. Een bizarre omslag waar ik even moeite mee had, maar uiteindelijk toch wel werkt. Al vond ik de eerste helft van de film wel net wat indrukwekkender.

Minder aan Martyrs is de hand-held-look van het camerawerk die zo kenmerkend is voor moderne (Horror-)films. Soms kwam het van pas voor de schrikmomenten, maar het slaat nergens op om dingen bewust zo onduidelijk in beeld te brengen. Bij de trackingshots werkte dit wel erg goed om de spanning te versterken. Ook de muziek werd functioneel gebruikt en zorgde voor de nodige schrikmomenten. Het enige wat ik echt miste in deze film was sfeerversterking, maar daar is het misschien ook niet het type horror-film voor.

Een prettige verassing. Een vermakelijke, spannende en vrij brute horror van Franse origine.

Damn zeg. Psychologische terreur op en top. Toch even een halfuur op mijn positieve moeten komen. Het verhaal is vrij vaag maar de grote lijnen zijn wel duidelijk. Ik heb nog te weinig van de echte heftige films gezien om te zeggen of het nog erger kan. Waarschijnlijk wel want ik heb niet direct de film willen stopzetten. Dat had ik bij Irréversible wel maar ik kan helemaal niet tegen verkrachtingen. Torture porn zoals dit daar kan ik een stuk beter tegen al is het uiteindelijk niet zo te doen om de gore maar om het toppunt van menselijk lijden en het worden van een martyr die een andere wereld kan zien.

Een vergezocht verhaal maar origineel is het wel. En o zo deprimerend. Het is een beetje van alles. De toon verandert ook naarmate de film vordert dus je bent best gewapend tegen verschillende soorten horror. Het eerste deel zie ik meer als slasher en is hier en daar misschien ook wat eng voor sommige mensen. Daarna voel je eerder medelijden (met die vrouw dat voor haar gemarteld is geweest en ze 'probeert' te helpen). Bij dit stuk keerde mijn maag zich toch wel om. Het eindigt dan in de zwaarste psychologische terreur dat een mens kan verdragen of niet verdragen zeg maar. Om dan te eindigen met iets wat je als een soort van verlichting kan zien, het ultieme doel. Ik weet niet of je dat een mooi einde kan noemen.

Als je het gevoel van ongemakkelijkheid en misselijkmakendheid wilt aansterken dan is dit de film voor jou. Zelf zou ik dit aan niemand aanraden maar het is wel een bepaalde ervaring. Best goed dus voor hetgeen de film wilt teweeg brengen.

Wat een donkere beleving was dit, zeg.

Film die het vooral vanuit de psychohoek doet, maar daarin wel meerdere vormen van angstbeleving exploreert. De eerste helft zorgen suspense, mysterie en een wazig creatuur voor de spanning, Het vervolg is met accentuering op torture en bodyhorror wat minder subtiel van aard. Vooral plastisch gemartel en gesnij zorgen hierin voor de shock en het onbehagen.

De film als geheel heeft een prima duistere sfeer. Onuitgesproken kleurgebruik zorgt voor de extra dimensie. Settings als een donkere kelder of een fantasieloze kloosterkamer werken door hun clautrofobische impact eveneens sfeerverhogend.

Hoewel over het geheel genomen een aardig verhaal, zijn de beweegredenen om te martelen tamelijk onbevredigend. Het opgegeven motief vond ik tamelijk zwak. Geen goede reden voor alle ellende die voorbijkomt. Te gezocht. Ik moest de film daar dan ook even loslaten. Tegen het eind was de inleving weer terug. Gelukkig maar, want de in nevelen gehulde slotacte is een mooie.

Erg sterk is ook de gezichtsloze manier waarop het kwaad is vormgegeven. Slechts één slecht personage wordt voor filmische doeleinden ietsjes uitgelicht. Verder blijft het kwaad zonder gezicht en versterkt aldus de suggestie dat het kwaad nooit stopt maar anoniem voortwoekert. Vooral die anonieme factor zorgde bij mij voor een verontrustend gevoel, dat in de nabeleving nog even doorsudderde.

Strak acteerwerk. Strakke teksten. Weinig zwierige uitstapjes in beeld en in effectmatige zin. Overbodige franje is zo goed als geëlimineerd. Dreiging, mysterie en donkerte zonder veel fleur en effectbejag. Het zijn stevige en sfeervolle pijlers waarop de film rust.

Ik heb heel veel horrorfilms gezien, maar bijna nooit een waarvan ik na het kijken echt bij moest komen. Er zijn veel horrorfilms met martelscenes, maar die worden nooit zo echt in beeld gebracht waardoor het eerder lachwekkend is. Maar Martyrs is heel anders de meeste andere horrorfilms, elke scene wordt erg realistisch in beeld gebracht en de sfeer is erg somber, waardoor je erg medelijden hebt met de slachtoffers en daders erg haat, vooral omdat het lang onbekend blijft waarom ze dit doen. Het uiteindelijke motief had ik totaal niet verwacht.

Het acteerwerk van de twee zussen is uitstekend, je leeft erg met ze mee en je hoopt natuurlijk op een goed einde voor ze.

Een film die erg sterk is, met uitstekend acteerwerk, maar ook met veel gruwelijke martelscenes en met een sombere en duistere sfeer.

Ik denk dat het veilig is te concluderen dat die Franstalige horror niet echt mijn ding is of alleszins toch niet hun torture horror. Nu goed waar ging dit nu eigenlijk over kan ik me toch terecht afvragen op het einde van de film. Over van alles en het is nogal een rommeltje eerlijk gezegd. Ik had verwacht dat het een soort wraakactie ging zijn van Lucie en hierin werd bijgestaan door haar vriendin Anna. En ja door middel van flashbacks krijgen we te zien wat Anna heeft meegemaakt en wat ze heeft waargenomen en waarom ze wordt getergd door een spook uit het verleden. Wanneer Anna uiteindelijk op schokkende manier erachter komt dat Lucie inderdaad steeds de waarheid heeft gesproken over haar traumatische ervaringen 15 jaar eerder. So far so good en dan zo rond de 50 minuten krijgt de film ineens een andere wending. Plots krijg ik te horen waar het nu werkelijk om draait. Ah fijn denk ik dan, en waarvoor zijn dan die overige 30 minuten dan nog voor? En inderdaad die laatste 30 minuten waren ook overbodig, want ze verliepen precies zoals verwacht. Ik had zoiets van yeah ok I get the point, kom gewoon ter zake. Wat nu heeft het nu nog zo een 20 minuten martelgang te tonen, hoe ze te werk gingen had ik ook al in het uur ervoor kunnen opmaken. Het maakte toch geen verschil meer. Neen, de film had net zo goed afgelopen zijn na een uur.

Ik ga akkoord met arno74 vrij sterke eerste helft maar de 2de was duidelijk teveel. Niet enkel vergezocht ook ongeloofwaardig alsof dit allemaal zo ongemerkt kon zoveel jaren aan een stuk.

3,5 voor de eerste helft en 0,5* voor de 2de dus 2*

baspls ik zie niet waar de dingen dan zo onduidelijk in beeld werden gebracht, vond het toch allemaal vrij duidelijk.

In het huis als het meisje door zo'n onding wordt achtervolgt is alles nogal schokkerig, maar zo extreem was het inderdaad niet.

alexspyforever ik had het voorspeld hé

Dit genre ligt je duidelijk niet , had ik al gemerkt in de horror challenge 2017 en ook aan je opmerkingen over de films. Maar goed, ik heb hier toch wel even een heel andere visie over deze horrorfilm

Ik kan enkel hopen dat er niet meer te veel van dit soort films worden genomineerd, want voorlopig ben ik er wel even klaar mee. Ik kan er best wel inkomen dat er inderdaad wel zo van die 'gekken' bestaan die dit soort folterpraktijken toepassen voor zoiets belachelijk als is er een hiernamaals of niet en zo ja in welke vorm. Dat soort vragen houdt mij eigenlijk niet (meer) bezig. Ik ben eigenlijk toch meer voor de fantastische horror, de 'realistische' (vaak wel met een korreltje zout te nemen) boeit mij veel minder. Fantasy was mijn eerste liefde en dat blijft er ook inzitten.

Maar ik wil mij gerust buiten mijn comfortzone begeven nu heb ik toch een beter idee van wat torture horror is, uiteindelijk valt het schokeffect nog wel mee (wellicht omdat ik me altijd bewust blijf dat ik naar een film zit te kijken en dat het niet echt is). Ik stoor me eerder aan de stupiditeit van de theorie om de gruweldaden te 'rechtvaardigen'. Ik wil het niet pretentieus noemen van de makers, maar ik zie er absoluut geen diepere betekenis in. Mijn enige conclusie is, mensen doden, folteren niet uit wraak het zijn gestoorde, zieke geesten die er helaas nog steeds (teveel) op deze aardbol.

Een horror om over na te denken is wel leuk, maar tegenwoordig ga ik toch liever voor de meer 'ontspannende' varianten.

baspls ik weet dat handcam/found footage niet je ding is (het mijne ook niet) maar [Rec] vond ik best wel meevallen.

Nee dit was het niet voor mij. Ja er passeren stevige beelden (alhoewel, het moment waarop de meest gore zaken gebeuren wordt er quasi altijd iets anders gefilmd). En hier en daar zijn er kleine lichtpuntjes te zien maar al bij al vond ik dit erg mager.

Acteerprestaties waren imo gewoon slecht, beste acteermomenten komen nog helemaal in het begin wanneer het gezin aan tafel zit en er wat over en weer gezeik ontstaat in het gezin. De twee vrouwelijke hoofdpersonages vond ik daarentegen erg matig, hoe ziek de zaken die ze meemaken ook mogen zijn, ik leefde zelden of nooit met hen mee. De personages die in deel twee van de film dan meer naar voren kwamen deden mij ook weinig of niks.

Visueel vond ik er ook bitter weinig bijzonders aan. Als je dan toch dit soort film maakt zorg dan dat ik op zijn minst regelmatig door de beelden ongemakkelijk in mijn stoel zit, nu kwam dat één keer (misschien twee met veel goede wil) naar voren.

Verder voorspelbaar als de pest, dat ze zichzelf die verwondingen aandeed had ik echt na drie seconden door en ik ben meestal de laatste die zo'n zaken door heeft bij wijze van spreken. En verder bleven de beweegredenen van een aantal personages toch erg vaag. Eerste tegenvaller van de horrorfilm ko voor mij. Toch nog 1,5* omdat er hier en daar wel lichtpuntjes zijn (figuurlijk dan).

Deze film een tijd geleden gezien en minstens net zo lang van moeten bijkomen.

Schokkende ervaring die niet voor tere zieltjes is bestemd.

Je gaat meeleven met de hoofdpersonage en zal haar ellende nog lang na dat de film is afgelopen met je meedragen.

Als horror film uitermate geslaagd en absoluut voor mij de beste in zijn soort.

Een van de beste horror film!

Krachtig.

Aan het begin dacht ik dat dit gewoon een heftig gore filmpje zal zijn. Ook was dit mijn eerste "Extreme French Period" film. En geeft mij ook gelijk een flinke klap. Wat een ongelooflijke film zeg, en zo enorm somber.

Alle hoop lijkt wel volledig vervlogen te zijn in deze duistere achtbaanrit. Waarbij ik me in het eerste deel eigenlijk klaar ging maken voor een "eng demonen filmpje" met veel schrikmomentjes. En met die ghoul leek het ook wel die richting op te gaan.

Toen de tweede helft kwam ging de film een andere richting op. De film kreeg me met die foto's al te pakken en elke keer als je denkt "erger zal het niet worden" gaat de film nog een stukje verder..

Tegen het einde moest ik echt even bijkomen, iets dat ik echt zelden nodig heb. De film kreeg me goed te pakken, niet met verdriet, maar met verbijsteren. Een aanrader als je er ECHT klaar voor bent, want dit is zeker geen gezellige film. Maar wel steengoed.

Krankzinnig goed! Deze film neemt je in de eerste minuten in de wurggreep en laat je tot de aftiteling niet meer los. Het is totaal ziek en geschift, maar tegelijkertijd geniaal. Waar andere horrror ook zeker het kijken waard is, maar bijvoorbeeld net te goedkoop aan schrikmomenten grossieren, blijft het hier gewoon erg aangrijpend. Dat is bijzonder knap. Er is zelfs aan origineel plot gedacht. Martyrs is dus orgineel, bruut en vooral enorm hard!

Eli Roth met her en der een gevoelig muziekje er onder maakt geen goede film. Sorry voor de slechte grap, maar dit was haast een martelgang om te ondergaan. Het ging enkel van kwaad tot erger.

Ik weet niet over welke film jij het hebt, maar Eli Roth heeft niks met deze film te maken hoor.... Misschien bedoel je de Amerikaanse remake maar ook daar heeft Eli Roth niks aan bijgedragen.

Ik zeg niet dat Roth aan de film heeft gewerkt, ik zeg dat dit soort films in het pulletje van Roth vallen.

Ik begrijp je grap nog steeds niet. Dit lijkt in de verste verte niet op een Roth-film. En wat is een pulletje?

Welke grap?

Als iets in het pulletje valt, dan kan iemand dat vast wel waarderen. Roth maakt torture porn, de regisseur van deze film heeft volgens mij zelfs al eens aangegeven dat hij de vergelijking tussen Roth's films en Martyrs goed kan begrijpen.

En je hoeft bij mij niet aan te komen met de boodschap die Laugier op het einde probeert over te brengen. Na al dat domme martelen (met als toppunt die vil-scène), is het moeilijk om deze kijker mee/om te krijgen.

Roth brengt zijn films met een dikke knipoog en een hoog fungehalte. Martyrs is een zieke, neerslachtige trip. Totaal niet met elkaar te vergelijken.

Als je het verschil tussen Cabin Fever en Knock Knock aan de ene kant, en Martyrs en Ghostland aan de andere kant niet ziet...

Je benoemd letterlijk zelf nog in het bericht dat het een 'slechte grap' is..

Holy damn, heftige shit dit! Heerlijk film die psychologisch toch erg weet te raken, hoewel het niet helemaal mijn ding was (vind dit soort films soms wat lastiger om te volgen) heb ik merendeels echt wel genoten! En zoals ik al zeg dat het niet helemaal mijn ding is, is ook wat overdreven aangezien ik gewoon genoten heb van de vele bloed spetters die er rond vlogen en de heerlijke gore, verhalen zoals hier in deze film vond ik af en toe nog wat lastiger om te volgen, alsof mijn interesse noch gedachtegang toch wat op hol slaat tijdens zo’n film, misschien iets te ingewikkeld?!

De cast vond ik leuk, de demonische persoon vond ik ook erg vet gedaan en de film is in het algemeen best boeiend en mooi gebracht! Maar man ó man je word in een heerlijk traject gesleurd, en waar je denkt dat de film toch wel op het punt is gekomen dat hij het heftigste wel gehad heeft, is de scéne er na toch nog weer een stukje harder en soms ook een stukje beter. Toch op een gegeven moment had ik zelf nog wel het gevoel dat het misschien te erg begon te worden (het villen op het einde of het doodschieten van de kids) maar ik heb echt genoten.

Het bloed spatte er van af, helaas heb ik niet de tijd om er uitgebreid langs te gaan, misschien dat ik dat dan de volgende keer doe als ik de film in de herziening ga gooien. Dat die er komt is geen vraag, maar wanneer? Ja, ik heb aardig genoten van deze Franse horrorfilm met aardig wat martelelementen die in het begin inderdaad neigt naar een demonische film eindigt toch onverwacht anders. Pascal Laugier houd je zeker niks tot weinig verborgen en we krijgen alles te zien. Hoe de kogels door de lichamen vliegt, en hoe de mensen de polsen zelf doorsnijden. De film kent veel verschillende onderwerpen en het geheel maakt een perfecte horror, die ik niet zag aan komen (Ik dacht aan een revenge film in de zin van ‘I Spit On Your Grave’ etc).

4.0*

Oh, die. Die "grap" is duidelijk toch? Martelgang, Martyrs...

Ik werd er ook neerslachtig van. Maar niet op een wijze waarop het schijnbaar voor anderen was. Ik vond het vooral lui, lomp en bijvoorbeeld zo'n vil-scène een karikatuur op zichzelf.

Dit ja. Werkelijk op geen enkel vlak te vergelijken met die films van Roth. Martyrs slaat keihard op je maag en laat je pas los bij de aftiteling.

In The Neon Demon spuugt iemand een oogbal uit. Is dat dan niet "lomp". In Nymphomaniac wordt iemand anaal verkracht. Dat is wel stijlvol?

Goh, ik heb er hier een hoop op de teentjes getrapt.

Sorry, maar iemand keer op keer in elkaar slaan doet mij op een gegeven moment weinig meer. Bruut fysiek geweld is saai.

Dan heb je gewoon de achterliggende visie van de film gemist.

Dat zal het wel zijn.

Ik snap nooit waarom dit soort horror films zo hoog scoren. Het begon aardig maar werd na 25 minuten echt een saaie boel. Zoals Nicholas al schreef, een beetje heel de tijd naar een vrouw kijken die keer op keer klappen krijgt doet mij vrij weinig. Het wordt nergens eng, spannend of ziekelijk.