Martyrs (2008)

Als je martel als genre ziet en dan ook nog een genre met 'goeie' films moet je best verknipt zijn. Al heeft deze film wel mijn interessse.

Een ijzingwekkende horrorfilm vol absurditeiten waarvan ik enorm heb genoten. Soms voor het gevoel iets te absurdistisch en toch doet dat geen afbreuk aan de focus waarmee je deze film blijft kijken. Wegens merkwaardige plotwendingen blijf je geboeid en blijft het een groot deel van de film slechts gissen waar het einde op uit zal draaien. De film valt zoals eerder gezegd niet in een hokje te plaatsen. Het is zowel eng als vies en heeft een quasi-surrealistische sfeer. Het camerawerk is goed en onheilspellend, het acteerwerk ijzersterk, en de make-up fantastisch. Het einde was in al zijn gekte toch op een vreemde manier berustend. Kijk deze film niet met vrienden/vriendinnen die voor de kick weleens een horrorfilm willen 'proberen', kijk Martyrs louter met liefhebbers die ervoor openstaan en je hebt een topavond.

4,5 ster

Net gekeken naar aanleiding van aanbevelingen bij A Serbian Film. Daar waar ik die echt geweldig vond, ging deze film echt hé-le-maal nergens over.

Je werd random in het verhaal gegooid en er gebeurden vreemde dingen. Toen die familie werd afgeslacht met veel bloedvergieten in het begin dacht ik nog dat het een leuke slasher zou worden, maar helaas. Totaal onnodige schrikeffecten en dito oorverdovend gejank en gekrijs passeerden de revue.
De 50 fade ins/fade outs tegen het einde getuigden ook wel van dat de makers maar wat scènes achter elkaar hebben geplakt wegens gebrek aan een duidelijke/logische verhaallijn.
Mijn "verdragingsniveau" ligt kennelijk ook wat hoger (waarschijnlijk door gruwelijkere films en online shocksites), want zo schokkend vond ik het allemaal niet.
Met het abrupte einde (wonderbaarlijk genoeg had ik dat gehaald) kon ik ook helemaal niets.

Op meer inhoudelijk vlak sluit ik me 100% aan bij deze review van Dee Al.

Mijn tip: wil je een gruwelijke film zien maar dan wel met een logisch verhaal of überhaupt entertainmentwaarde? Kijk dan bijvoorbeeld A Serbian Film of I Saw The Devil en laat deze ver links liggen.

3/10

Extra opmerking:
De film was in het Frans, dus van zichzelf niet te verstaan voor de meesten (ik incluis). Als je dan ziet wat voor ondertiteling ze op de legale dvd durven te stoppen (halfbakken Vlaamse vertaling), dan kun je het natuurlijk nog nauwelijks volgen.

Waar heb jij het allemaal over? Als je denkt dat deze film gaat over extreme horror, dan heb je het mis. Het is een psychologisch drama. Dus alle horror-liefhebbers die op zoek zijn naar 'gore', sla deze film inderdaad over, want dan kijk je echt met verkeerde ogen naar de film.

Die verwachting had ik in de eerste instantie. Deze film werd namelijk aangeraden in de reacties bij gore-films zoals de genoemde.

(Ook) als psychologisch drama kon deze film mij niet boeien. Diverse Vlaamse en Scandinavische psychologische films vond ik erg goed, maar deze raakte me niet. Het verhaal was voor mij te vaag om spanning te creëren.

Ja, zonde dat hij in dat soort lijstjes voorkomt. Ik begrijp het wel, de film is hard. Maar de grens van het lichamelijk lijden wordt niet opgezocht vanuit sadistische motivatie, maar vanuit een heel ander psychologische invalshoek. Dat wordt juist in de laatste scene pijnlijk duidelijk. Dan nog moet je daar van houden natuurlijk Maar mensen die puur een keiharde horrorfilm willen zien moeten deze inderdaad overslaan.

Een film die ik voor me uit stelde omdat ik gevoeligsmatig al bang was dat dit wel eens heel heftig kon gaan worden.

Nouuuuu na het zien van martyrs is heftig zwak uitgedrukt pffff.

Man man man ik ben heel wat gewend maar deze film is een rollercoaster van ongeloof en.....weet niet eens hoe ik het moet benoemen. 100 keer gedacht en nu zet ik het af, ben deze film zat kan het niet meer aan. En toch maar blijven kijken...

Het einde van de film voelde ook als een bevalling, alsof ik 100 km had gerend en de eindstreep had gehaald, alsof ik twee uur me adem in moest houden en nu mocht loslaten....ik weet het niet.

Wat ik wel weet, is dat ik dacht ik wou dat ik deze film NOOIT gezien had.....

Maar met dat ik dat dacht dacht ging de film steeds meer onder me huid zitten en ging meer en meer nadenken over wat ik had gezien, je moet jezelf na het zien van de film even laten beseffen, jezelf tijd gunnen en relativeren wat je hebt gezien en waarom, toen kwam ik uiteindelijk tot de ware kern en tot de verassennde conclusie: tering wat een mega goeie film is dit!!!! Heftig Heel heel heftig maar dit heb je als kijker ook nodig om het unieke rustgevende einde te ervaren...

adem in adem uit...

Sterke film, ééntje die vooral op het gevoel keihard inwerkt. Dan vond ik het begin nog het minste met wat schrikeffecten die deze film helemaal niet nodig heeft. Maar dat is van korte duur en blijkt alles op zijn plek te vallen. De film begint nog als griezelslasher maar verwordt al snel tot psychologische horror. Enorm sterk verbeeld en geacteerd, de pijn die Lucie meeneemt van vroeger. Om vervolgens ineens een hele andere kant uit te gaan. Dan vond ik die hele sekte nogal vergezocht, maar dat stuk was wel het beste deel. IJzersterk gespeeld (ditmaal door Alaoui) en ook bijzonder fraai geschoten. De film deed me visueel denken aan die hele bekende Franse film van een martelares, La Passion de Jeanne d'Arc. Ook dat gemillimeterde haar, de close-ups en de hele symboliek. Maar dit stuk is ook sterk geregisseerd, door de vele fade outs krijg je het idee dat er een enorme tijd overheen gaat en is dit ergens nog volstrekt geloofwaardig dat Anna geestelijk helemaal aftakelt. 4,0*.

Een torture film, maar dan eentje met een speciale twist. Goede opbouw en de tijd vliegt om met een verbijstering tijdens en op het einde. Aanrader!

Heftige film, met braindead en soortgelijke bloederige films geen probleem maar dit pfff... is toch ff anders.. Maar het is er wel eentje waar je nog dagen na het zien mee in je hoofd blijft zitten (door het verassend /bizar eind), en dat heb ik niet snel met films.

WAT een film zeg.

Ik kan me niet voorstellen dat ik de film gezien had toen ik ongeveer 15 jaar was ( en toen niet eens zo'n erge indruk op me wist te maken wat bij de 2e kijkbeurt wel het geval was.)

Want man, man, man wat is de film heftig.

Zelfs nu heeft de film zo'n onwijs erge indruk op me weten te maken dat ik denk dat de film absoluut in één van mijn beste maar ook verschrikkelijkste horror films is komen te staan.

Ik heb echt een lange tijd niet gehad dat ik me zelfs een beetje naar voelde bij het bekijken van een film. Er zaten namelijk een paar behoorlijke maar dan ook echt behoorlijke heftige scene's in.

Ook het verhaal/plot is erg goed en aan de andere kant ook zo zo ziek.

Pfff, inderdaad wat mijn bovenbuurman zegt: dit is zeker een film die een behoorlijk tijd in je hoofd zal rond spoken.

Ben er een beetje stil van. Het enige wat ik er nog van kan zeggen dat dit echt een hele grote aanrader is voor de horror liefhebbers.

Een dikke dikke 4,0*

jesus wat een film.... deze moet even bezinken. Pas na een tijdje zal de werkelijke bedoeling en impact duidelijk worden. Hoe ziek zijn de mensen die dit doen om meer te weten te komen over wat er is na dit leven....

Na wat dagen nadat ik de film weer gezien heb hem ik nu zelfs in m'n top 10 staan

TOP film.

Anderhalve ster erbij, bij herziening. Eerste helft van de film zou ik zelfs 4* geven

Waarom de tweede helft niet?

werkte voor mij minder goed dan de eerste. Different kind of f*cked up. Heel andere toon, die mij persoonlijk iets minder lag.

Eindelijk gezien, en inderdaad, wat een film! De meeste horror, vooral met bovennatuurlijke wezens en dergelijke, vind ik tijdens het kijken wel spannend maar zodra de aftiteling begint doet het me niet zo veel, maar het lugubere van Martyrs is dat het zo realistisch is. Ik moest meer dan eens denken aan de horrorkelders van Fritzl, Dutroux, maar ook aan de nazidokters, die hun slachtoffers ook ontmenselijkten en hun gemartel analytisch benaderden.

Een film die duidelijk in twee delen valt, waarbij het eerste deel wat conventioneler is, maar wel erg goed en freaky- en het tweede deel vooral keihard. Met name dus het volledig emotieloze martelen van die kerel, zonder haat, zonder enig gevoel, alsof hij op een doods ding, een boksbal, aan het slaan was, dat kwam wel aan. Zo erg dat ik hoopte dat het snel gedaan was, of dat ze zichzelf ophing aan de ketting of iets dergelijks. Maar het loopt dus anders.

Het geheime gezelschap van nieuwsgierige terminalen vond ik dan weer wat ongeloofwaardig - dat mensen zo benieuwd zijn wat na de dood komt, dat ze dit systeem van martelen verzinnen en uitvoeren. Het stoorde me echter ook niet in die mate dat het afbreuk doet aan de ervaring. Want de film kijken mag toch wel een ervaring genoemd worden- niet bepaald een leuke, maar soms kan een kunstwerk als dit, een stomp in de maag, vele malen meer indruk maken dan iets wat de zintuigen op een aangename manier prikkelt.

Pluim voor de make up en ook cinematografie, vond het er mooi uitzien, als je daarvan kan spreken in deze context. Veel kuddo's ook voor de twee hoofdactrices trouwens, die erg overtuigend waren. Overigens zag ik na afloop pas dat Xavier Dolan meespeelt, als de onfortuinlijke zoon.

Goed geacteerd, vooral de twee meisjes zijn erg sterk, spannend en met een open einde waar ik jaren later nog soms over zit na te denken. Een film die aanvoelt als een stomp in de maag!

Duke Nukem En wat zegt Anna denk jij tegen Mademoiselle?

Duke Nukem O ik kan mij het sombere/teleurgestelde gezicht van Mademoiselle niet meer herinneren. In dat geval is het wel vrij voor de hand liggend dat ze zichzelf overhoop schiet. Maar Anna is dan dubbel voor niets gestorven, want het hele experiment diende om erachter te komen of er nog iets is na de dood. Geen idee of de mensen atheïsten zijn, maar wanneer een atheïst daadwerkelijk bewijs krijgt dat er inderdaad niets is na de dood, dan lijkt het mij dat diegene niet teleurgesteld is zoals eventueel Mademoiselle zelf. En wat het experiment betreft, deze is sowieso geslaagd, want ze hebben nu definitief antwoord op die ene vraag.

Zelf dacht ik dat Anna vertelt dat het na de dood niet ophoud. En dat er geen hel of hemel is, maar wat er wel is, is moeilijk te bevatten voor iemand die nog volop leeft. Dat heeft Mademoiselle wellicht aan het denken gezet en ze wil het vervolgens zo snel mogelijk ervaren en ze denkt fuck iedereen, jullie komen er ooit zelf we achter.

Ze hadden sowieso het sombere/teleurgestelde gezicht van Mademoiselle niet zo duidelijk in beeld moeten brengen, want nu ga ik waarschijnlijk mee in jouw gedachte. Maar toch blijft het raar dat ze zichzelf neerschiet, want het experiment is geslaagd wat betreft antwoord willen op de vraag: is er iets na de fysieke dood ja of nee?

P.S. het sombere gezicht van Mademoiselle zou nog verklaard kunnen met de simpele reden. Ook al heeft Anna gezegd dat er dus toch iets is na de fysieke dood, dan blijft het (lijkt mij) nog steeds niet leuk om jezelf voor je kop te schieten.

En ook al spreekt Anna wellicht over een soort hemel, misschien wacht er voor Mademoiselle een andere bestemming. En dat is zo aan haar gaan knagen die gedachte, dat ze echt niet langer kan wachten en zelfmoord pleegt.

Snap de reputatie van Martyrs wel - dit is heftige cinema! Audiovisueel niet perse spectaculair, maar het vormt wel de perfecte basis om los te gaan. Qua horror en gore zoekt Laugier de grenzen op. Hier en daar extreem ongemakkelijk om te zien en vooral in het begin nogal creepy. Schaar me overigens wel bij diegene die "blij" verrast is door de tweede helft. Het is een best gewaagde keuze, maar vond het goed gevonden en vrij origineel. Weet niet of dit type horror nou helemaal mijn pakkie an is, maar in theorie applaudisseer ik wel voor cinema die de grenzen opzoekt.

Gestoorde film met een ouwe tang die te erg nieuwsgierig is naar t hiernamaals. Hoe verzint iemand zo'n verhaal ,knap !

“Keep doubting.”

Psychologische horror. Zowel voor de twee jonge vrouwen, als voor de kijker. Ik heb ergens gelezen dat regisseur Laugier depressief was toen hij het schrift schreef, en na het zien van Martyrs begrijp ik dat volkomen. Martyrs is gelukkig geen standaard horror met veel bloed en afgehakte ledematen, maar meer een psychologische terreuraanval die wordt losgelaten op jonge vrouwen.

Het is kil, hard, emotieloos en de horror zit hem vooral in de herhaling van de gruwelijkheden. Het eerste gedeelte is het sterkt (het Lucie gedeelte) en dat komt door de rauwe sfeer, de regie, het camerawerk en het waanzinnige spel van de twee hoofdrolspeelsters. Ik weet niet wat Alaoui en Jampanoi hebben gedaan om in hun rollen te kruipen, maar het resultaat is weergaloos. Het tweede gedeelte (het Anna gedeelte) is wat minder, maar hier zit de horror vooral in de herhaling van de mishandelingen. Op het laatst gaat Laugier nog een stapje verder en schurkt Martyrs aan tegen pure horror. Niet erg, want op dat moment ga je er helemaal in mee. Martyrs is een film waar ik nog vaak aan terug zal denken, maar die ik niet snel nog een keer voor me lol ga bekijken.

Het is ruim 8 jaar geleden dat ik deze film gezien heb, dus werd het weer eens tijd voor een herziening. Blijft voor mij een van de gruwelijkste films op horrorgebied hoewel bij de herziening het shockerende bij mij dit keer achterwege bleef. Dat kon uiteraard niet gezegd worden toen ik film de eerste keer bekeek. Interessant blijft natuurlijk het psychologische- of misschien beter gezegd het filosofische gedeelte van deze film. Via gruwelijke martelexperimenten er achter proberen te komen of er een hiernamaals of beter gezegd een leven na de dood is . Over vraagstukken betreffende leven na de dood heb ik al menig filosoof geraadpleegd en niemand heeft daar een duidelijk antwoord op kunnen geven. Ook in deze film blijft het antwoord daarop achterwege en terecht. Volgens mij kan dat ook niet want dit soort levensbeschouwelijke vragen behoren nu eenmaal niet tot het terrein van de wetenschap. Ik heb daar voor mijzelf wel een antwoord op net als de hoofdpersoon Anna maar dat is 100% subjectief en heeft met wetenschap helemaal niets te maken maar alles met geloof. Ik kan er daarom ook niets over zeggen omdat het voor anderen geen enkele zekerheid verschaft maar alleen twijfel net zoals bij Mademoiselle die die twijfel blijkbaar niet kon verdragen en vervolgens zelfmoord pleegde.

Waardering: onveranderd 5.0*

Acht jaar geleden is het dat ik Martyrs voor het laatst had gezien. De film kwam uit in de tijd dat de Franse shockhorrors als paddenstoelen uit de grond schoten. Door de enorme hype was ik teleurgesteld maar als ik het nu teruglees kan ik me totaal niet meer vinden in mijn geschreven stukje destijds. Martyrs is één van de meest aangrijpende shockhorrors die ik ken.

Toen Laugier het script schreef was hij depressief en kampte hij met zelfmoordneigingen. Dat heeft geresulteerd in een uiterst ziek scenario waarin er wordt gezocht naar leven na de dood. Origineel uitgangspunt wat op wel heel brute wijze wordt geuit. Een jong meisje ontsnapt uit een kelder na maanden te zijn gemarteld. Jaren later is ze uit op wraak, met hulp van haar vriendin. Maar wat zij te wachten staat is met geen pen te beschrijven.

Er wordt waanzinnig goed geacteerd door de dames Alaoui en Jampanoï. In tegenstelling tot jaren geleden voelde ik nu echt met Anna mee. De momenten waarop ze tikken krijgt, bewusteloos raakt en meteen weer wordt bijgebracht om vervolgens weer tikken te krijgen zijn bijna hartverscheurend. Maar ook Lucie is een boeiend character die wordt gedreven door wraak en waanideeën. Beide weten ze de film naar een hoog niveau te tillen waarbij je toch hoopt dat het enigszins goed afloopt voor de twee.

Wat dat betreft krijgen we een dikke middelvinger van Laugier. Dit is Franse terror op zijn best. De film is keihard en in your face. De entree van Lucie is er één om niet snel te vergeten, zeker niet omdat er ook een kind overhoop wordt geknald. Bloederig, extreem gewelddadig en overtuigende special effects. Dat uit zich in meerdere dingen zoals skinless Anna en het waanbeeld van Lucie. Die is wel erg creepy waar de meeste ghostmovies nog een puntje aan kunnen zuigen.

Het einde is er één om over na te praten, met een laatste shot die wederom aankomt als een mokerslag. Martyrs is niet voor tere zieltjes en één van de weinige films waar ik me soms echt ongemakkelijk bij voelde. Het overdreven Hostel-gemartel waarin naalden langzaam door stukken vlees worden geprikt is vooral een special effects showcase en bovendien fysiek. In Martyrs worden de slachtoffers op uiterst serieuze wijze vooral mentaal verwoest en dat is waar je de mensen het beste raakt. Juist daarom doet dit me wél wat.

Na 7 jaar heb ik Martyrs opnieuw gezien, voor de derde keer. Het blijft een parel van een film, maar wel een vreselijk ongemakkelijke titel om te bekijken. Zeker in het tweede deel van de film wordt je als kijker net zo hard als Anna murw gebeukt en snak je naar het einde. Maar ondanks dat het allemaal weinig fijn om te bekijken is, is dit echt een film van grote klasse.

Niet elke film hoeft te entertainen, soms mag je ook gewoon wel eens compleet geraakt worden van de ellende en de ongemakkelijkheid. En dat doet Martyrs goed, heel goed. Daarbij steekt de film ook erg sterk in elkaar met camerawerk, acteerniveau, sfeer, effecten en het emotieloze, rauwe en compromisloze geweld (het uitmoorden van een heel gezin inclusief kinderen en het klinisch kapot slaan van iemands lichaam om deze mentaal en fysiek kapot te maken, oef). Zelden dat ik als kijker zo mee heb geleefd met alles wat hen is aangedaan. De opgewekte angst en woede bij de meiden komt zó intens en overtuigend over. Ook blijft het totaal onbegrijpelijk dat de daders na zulke activiteiten zonder wroeging gaan eten of douchen. Juist dat contrast maakt elke nare scène zoveel sterker.

De scène met de stalen pinnen en helm die af wordt gezet ben ik nooit vergeten. En dat einde blijft nog altijd bizar, met het kijkje aan de andere kant van het menselijke bestaan. Echt een film die me blijft raken als ik kijk. Tevens een film die ik niet al te vaak wil zien, maar dat er in de toekomst een volgende herziening komt is wel zeker.

1 van de beste horrorfilms die ik ken. Ik heb overigens ook de remake bekeken, echt heel slecht. Als je het origineel weer bekijkt, dan merk je weer echt wat vakmanschap is.

4,5* blijft staan.