Martyrs (2008)

dit is een van de beste horror films die ik heb gezien.

Fransen zijn geweldig in horror films maken.

Ik had het plot totaal niet aan zien komen en had ontzettend veel medelijden met d'r aan het einde

Eindelijk eens gekeken na heel veel twijfel. Ik vond er weinig aan. Gewoon een thema zoeken om maar zoveel mogelijk martelingen te laten zien hebben we nu wel een beetje gehad lijkt me. Ziekelijk thema ook. Kan me altijd moeilijk voorstellen dat mensen hier daadwerkelijk van kunnen genieten en wil daar liever ook niet te lang bij stil staan. Een film als deze heeft weinig met horror te maken want het gaat voornamelijk dus om het gemartel (opgehangen aan een kapstok van "martyrs"

Daadwerkelijk genieten niet nee, maar horror is ook niet bedoeld om van te genieten.

De opbouw is natuurlijk goed van deze film; er zijn eigenlijk twee delen, een is het wraak nemen in dat huis met die shotgun wat er gruwelijk uitziet en het 2e deel is in de kelder van het huis waar je weet wel wat gebeurt. Maar als je de martelpraktijken van deze langs Saw neerlegt dan is Saw behoorlijk lachwekkend te noemen. Martyrs is veel realistischer en het martelen is Saw is veel meer routinewerk dan al die overdreven in elkaar gezette plannen van JIgsaw. Het martelen in Martyrs is zelfs saai te noemen; die kerel is gewoon aan het werk en het is niet speciaal wat ie doet en dat maakt de film veel killer dan elk ander martel filmpje.

Welkom zou ik zeggen. En geef ineens een score aan de film.

Topfilm. Naast Frontieres, wéér een franse film die me positief verrast heeft.

ongeveer 20 pagina´s met reviews en disucusies gelezen en ben er uit dat dit voor mij een

´´sommige films moeten ongezien blijven´´

film is net als ze in de PU zijden is dit een thanks but no thanks for me

Dat is idd vaak de beste beslissing, dat heb ik met Cannibal Holocaust, zoiets hoef ik echt niet te zien

Martyrs: mannen die op vrouwen inbeuken, Help!!!

Ik heb mezelf door deze film heen geworsteld met behulp van de pauzeknop en de handen voor mijn ogen, en nog heb ik teveel gezien, en ben nu nog steeds misselijk en beroerd. Wat een hels (en overigens best wel goed) verhaal. Ik kan Martyrs niet beoordelen in een aantal sterretjes.

Een goede vriendin van mij heeft ook aan automutilatie geleden vanwege seksueel misbruik en mishandeling in haar jeugd. Haar littekens zijn nog dieper en veelvuldiger dan bij de arme schapen in deze film. Ook weet ik dat in oorlogen en dictaturen mensen gefolterd worden...Of wat te denken van de monsters Fritzl uit Oostenrijk of Dutroux uit Belgie? Zo redenerend kon ik de film afkijken. Ik moest wel een reden zoeken om te blijven kijken.

Ooit heb ik een documentaire gezien van overlevenden van een nazi concentratiekamp. Daarin vertelde een vrouw dat de kampartsen medisch experimenteerden op kinderen. Een tweeling van ongeveer 5 jaar oud was van hun rughuid ontdaan en aan elkaar genaaid met de ruggen. De kinderen werden hysterisch van angst en pijn en de vrouwen hebben hen verdronken om hun uit hun lijden te verlossen.

Horror is gebaseerd op de onverteerbare menselijke wreedheid...

Het einde van de film is meesterlijk ironisch. Kennis van de dood wordt niet gedeeld.

OF: Horror is een manier om je eigen angsten te overwinnen...!!!

Ik vond hem super. Films die mij weten te beroeren, of het nu lachen, plezier, gruwel, verdriet, ... is, als de film dat kan, dan is het een goede film. Het is er alleszins eentje die blijft hangen.

Is het de goriest film die ik al gezien heb? Nee. Ik vond de 'gore' al bij al nog wel meevallen, dan vind ik pakweg Hostel of Saw erger. Hij is wel psychologisch keihard, geen enkele komische noot, geen enkel luchtig momentje waarin we liefde of vriendschap zien buiten het afscheid van Anna van Lucy, maar keiharde mensonterende omgang met elkaar en dit voor 2 uur lang. Als je al week wordt van romantische komedietjes of melige drama's, dan raad ik deze absoluut af.

Is het dan etisch onverantwoord om zulke films te maken? Ik vind dat het afhangt van de manier waarop zulke films in beeld gebracht zijn. Er zit een sterk verhaal in deze film, en de gruwel is onmisbaar om dat sterk verhaal over te brengen. Het is dus geen gruwel om gewoon maar controverse te veroorzaken. Het verhaal wordt op een serieuze manier overgebracht, zonder te vervallen in goedkope gratuit horror 'shockmomentjes'. Ook die allerlaatste marteling had zijn nut in het verhaal. Dit in tegenstelling tot pakweg 'a serbian film' of 'august undergound', wiens succes teert op controverse en slechts een mager verhaal ophangt met een vage symboliek. Bij het maken van zulke films stel ik mij etisch serieuze vragen. Martyrs is dus een film van een heel andere strekking.

Kortom, heel goede film, maar zoals al gezegd, met de nodige waarschuwingen en niet voor iedereen.

Mijn interpretatie van het einde:
Anna vertelt mademoiselle hoe het hiernamaals eruit ziet met de kanttekening dat je de ervaring niet volledig 'mondeling' kan overbrengen. De vrouw heeft dus een vaag idee, maar zal uiteindelijk nooit weten hoe de ervaring nu exact is tot ze zelf sterft. Haar levenswerk is dus voor niets geweest. Daarom zegt ze 'keep guessing' m.a.w jullie mogen wachten en raden maar ik wil nu eindelijk weten wat 'dood zijn' betekent. Deze 'zwartgallige' interpretatie (het lijden van alle meisje is dus in feite zinloos geweest) past mooi binnen de algemene tendens van de film

Toevoeging: Ik vond een verklaring van het einde ergens op een website: Anna zou verteld hebben dat er niets is na de dood. Dit maakt het levenswerk van Mademoiselle onnodig (zoals ik in mijn interpretatie al aangaf), maar geeft ook reden aan om de zoektocht te doen stoppen. Anna redt op die manier veel meisjes. De reden dat Mademoiselle zelfmoord pleegt kan eentje zijn uit schuld (zoals de website beweert) of omdat Mademoiselle niet zeker is dat ze de waarheid spreekt (mijn eigen mening)

Het is tot op heden nog niet gelukt een film te vinden om een film die zo'n misselijkheid teweegbrengt als Passolini's Salo. Martrys maakt daar helaas ook geen verandering. Desalniettemin is het een aardig sterke film.

De film begint als uitstekende horrorfilm met wat expliciet geweld en een naargeestige sfeer. In de tweede helft, en daar zit meteen het probleem van de film, is niet alles even bevredigend. Dit ligt voornamelijk aan drie zaken; de wijze waarop het martelen in beeld wordt gebracht, een onnodige toevoeging van het geneuzel van degene die het uitvoeren en de muziek.

Het martelen is behoorlijk kil en afstandelijk in beeld gebracht, wat op zich een prima keuze is. Het wordt echter al snel episodisch ,waardoor de impact lang niet zo groot is. Ook wordt de werkelijke marteling niet in beeld gebracht, wat een fatale fout is van de makers. Neem dan een voorbeeld aan de beruchte scene van Gaspar Noé zijn Irréversible of zijn korte film We Fuck Alone (van Destricted). Een gemiste kans.

Dan de score van het componisten duo Alex en Willie Cortés... Prachtige, melancholische muziek maar het is mij wat ongepast in het tweede deel van de film. Moet ik als kijker die naar kille beelden kijkt perse emotioneel betrokken raken bij wat er gebeurt met het slachtoffer door middel van muziek? Absoluut niet. Het was beter geweest om meer atmosferische geluidstapijten te componeren, die konden bijdragen aan een hypnotiserend effect.

Martrys heeft echter genoeg beelden die nog een behoorlijke indruk achter laten. Geen film die je ontregelt of misselijk maakt, verre van zelfs, maar wel behoorlijk intrigerend is.

Voorlopig 3,0*, maar dat kan evengoed een halve ster omlaag gaan als omhoog.

Na alle heftige verhalen viel het geweld me nog alleszins mee, maar het was de opheldering van het mysterie dat me enigszins tegenviel. Intense film waarvan ik toch een beetje het gevoel heb dat sommige scenes puur effectbejag waren.

Aanstaande zaterdag (10-9) onderdeel van '24 uur cultuur' in Rotterdam. Wordt om half 1 's nachts vertoond in Lantarenvenster, voor de geinteresseerden.

Sublieme horror noem ik de eerste 60 minuten. Wat een niveau en snelheid zeg. Dacht ook dat ik met de ultieme horror movie te maken had....ja ik zeg had, want de laatste 30 minuten verandert de film in filosofische onzin. Niet dat ik het slecht vind, maar had eigenlijk wat anders verwacht.

Hoe dan ook blijf ik het een topfilm vinden.

Ik heb gemengde gevoelens over deze film. Aan de ene kant heb je het ijzersterke eerste uur van de film. Tempo is goed, muziek is goed en de uitstekende sfeer. Aan de andere kant heb je ook nog het laatste half uurhet stuk waarbij de sekte zijn intrede doet en de film totaal omslaat naar de torture porn die lang niet zo heftig is, als men doet geloven. Ook komen er in het laatste half uur afgezien van de martelingen ook nog filosofisch geneuzel wat eigenlijk totaal niet in de film past. Hierdoor hink ik een beetje op 2 gedachten voor de beoordeling. Het eerste uur is echt fantastisch en heeft de indruk dat dit een horror film is die alle andere overbodig maakt. Maar aan de andere kant heb je ook het laatste half uur dat voor een hoop geneuzel zorgt en waardoor het ontzettend goede en hoge tempo helemaal inkakt. Vooruit vier sterren.

Wat een prutfilm. Ik had een psychologisch drama verwacht over een meisje dat op jonge leeftijd al zo gruwelijk getraumatiseerd is en dat vond ik wel aantrekkelijk. Maar bah, wat was dit slecht. Voordat ik de personages ook maar een beetje hebben leren kennen, moet ik er al sympathie voor gaan voelen. Maar dat lukt natuurlijk niet. Ik zat me het eerste stuk alleen maar te ergeren aan die 2 meiden. Er werd bijna niets gezegd en alleen maar gegriend. Ik heb me echt zitten vervelen.

Toen die Anna uiteindelijk in die martelaarsbasis kwam, werd het al helemaal verschrikkelijk. Ik ben wel geïnteresseerd in wat die mensen beweegt anderen te martelen. Maar de regisseur vond het blijkbaar belangrijker om een onsamenhangend verhaal over lijden te filmen, dan een goede, duidelijke uitleg over wat die martelaars doen. En daarna begint dan de marteling/vernietiging van Anna. En veel meer is het ook niet: de vernietiging van een lichaam, zonder diepgang, zonder gevoel gefilmd. De routine van Anna die geslagen wordt, mishandeld wordt, geslagen wordt en vooruit voor de afwisseling mishandeld wordt begint al snel te vervelen. Na een tijdje lijkt de ontknoping dan te komen: eindelijk, zou er dan toch een reden worden gegeven voor die domme, inhoudloze slachtpartij? Maar als het net interessant begint te worden, schiet de madam opeens een kogel door het hoofd. Een makkelijke oplossing. Dan hoeft de regisseur tenminste niet aan diepgang te doen (wat hij nergens in de film doet).

Nee, ik vind dit gewoon ordinair vertoon van pijn en mishandeling. Zeer onprettig en saai om naar te kijken. Hoe deze film aan een voldoende als gemiddelde komt? Het is mij een raadsel. Ik geef deze film in ieder geval een dikke onvoldoende.

Hmm, ik weet het niet zo goed met deze film.

De film begint erg apart. Het verhaal stuurt biet een bepaalde kant op alleen laat nog veel ruimte over om je gedachten er over uit te laten. Een sterke sfeer zorgt er voor dat ik me niet heb verveelt tijdens het kijken, het eerste deel althans. De sfeer is erg sterk. Het grimmige sfeertje van een meisje die wanhopig probeert onder het lijden uit te komen. Helaas had ik het daar al snel weer mee gezien. Je zag alleen maar klappen vallen en dat was naar een tijdje gewoon genoeg!

De film gaat helaas de mist in op het moment dat ze haar huid eraf halen. Laugier wilde gewoon te graag shockerend zijn.

Het acteerwerk is redelijk tot slecht. De twee hoofdpersonen spelen nog wel goed alleen de martelaars en dan met namen de vrouwen kwamen gewoon echt niet dreigend over.

Toch was er iets naars in deze film dat me boeide. Iets waardoor ik de film niet snel zal vergeten.

2.5*

Schokkend en onaangenaam tot op een niveau waarop beide termen een understatement lijken. Er zijn er die harder, smeriger of wat dan ook van leer trekken, maar Laugier creëert een context waarmee hij zoveel impact genereert, ook nog eens in toenemende mate, dat het oprecht lastig is om de film uit te zitten. Een gevoel dat ook bij meerdere kijkbeurten fier overeind blijft staan. Ik hou niet zo van vergelijkingen, maar bepaalde horror klassiekers schieten hier toch te binnen, de hamer heeft wat weg van een bepaalde brandblusser en wanneer Lucie haar wraak neemt, is Funny Games nooit ver weg.

Twee aspecten uit een eerste helft die nog redelijk te behappen is, alhoewel het dan al ongenadig hard en gemeen tekeer gaat. Ook mooi. Niet het meest gepaste woord, toch laten die opstuivende veren en Lucie met haar kwelgeest zich niet anders omschrijven. En het is even tandenknarsen wanneer de helm af gaat. Tot dan een horror zoals je het zou verwachten, maar het blijkt slechts het fundament te zijn voor een slotstuk, dat eigenlijk elke beschrijving tart. Compleet uitzichtloos vanwege z'n aanloop, grof, vernederend en wrang wanneer er iets van een valse compassie doorschemert.

De make up verdient hier een compliment. De manier waarop Anna's transformatie via haar grauwe, kapotgeslagen gezicht gestalte krijgt, is ronduit weerzinwekkend. Ook zo ongeveer het moment waarop de score zich zachtjes roert. Martelingen in stilte waarna er stilaan een piano bijschuift en daarmee het hopeloze en onafwendbare er nog maar eens inpepert. Laugier blijkt ook nog een behendig schrijver te zijn met de afronding rondom de Mademoiselle en haar gevolg. Een fantastische trip en een ijzersterke opmerking tekenen het raffinement van z'n film. Eentje met een ongekende slagkracht.

hmm... hier had ik toch echt meer van verwacht...

had meer horror verwacht maar toen ik hem keek was ik aardig teleurgesteld over deze film.

zoveel over gehoort maar zo weinig gezien

verhaal vond ik zeer zwak net als het acteerwerk.

het enige stukje waarvan ik vond dat het de film iets opbeurde was het begin stuk met het meisje met shotgun geinige "massacre".

Ik begrijp niets van de lage scores/negatieve commentaren...

Ik weet niet wat men dan wel een goede horror vindt? Veel mensen die ik sprak vonden -met mij- deze film juist meer beangstigend, beklemmend etc. dan menig andere horror film van de laatste jaren. Hostel of bv Saw zijn namelijk eerder lachwekkend en "overdreven" dan deze film. Deze film blijft natuurlijk (ook) bizar, maar het verhaal is dermate boeiend dat ik niet onverschillig en/ of lacherig werd bij het "bloed vergieten". Dat had ik bij films als Hostel en Saw wel.

Sorry hoor maar saw is toch echt niet lachwekkend in met name het eerste deel (tot 3 ook nog wel) zit een goed verhaal waarin ze me op het eind steeds weer weten te verbazen. Dit is gewoon niet spannend en beangstigend? beklemmend?? We zijn ondertussen toch wel wat gewend!

om je vraag te beantwoorden, ik vind goede horror: the shining, dead set, saw, the blair witch project, my little eye.

Ook ik snap de belachelijk hoge score niet hoor. De eerste helft was opzich nog wel iets belovend, maar in de tweede helft werd het knap repetitief en saai om van de belachelijke climax maar niet te spreken.
Zoals eerder gezegd was de rampage in het huis met de shotgun wel een positief punt en ook het steeds verschuilende monster, maar vanaf het moment dat die er helemaal niet blijkt te zijn glijdt de film hard af.
Saw is wat mij betreft toch vele malen beangstigender. Terwijl deze 2 films vrij veel raakvlakken hebben mogen deze 2 films niet met elkaar vergeleken worden. Waarom niet? Geen idee.
Saw is in mijn ogen toch aanzienlijk beter op alle vlakken. De vervolgen zijn wisselend, maar zelfs de slechtste daarvan komt in het beste geval niet onder Martyrs uit.

Ik zie nu trouwens dat het gemiddelde flink is gezakt. Met name in het begin vlogen de 5* je om de oren, mede daar door zal mijn teleurstelling waarschijnlijk wel groter zijn, maar toch...

Dan zijn we het aan de titels te zien in ieder geval eens dat het goede films zijn. Ik vond Saw echter wel "grappiger"dan "Martyrs". Overigens vond ik Saw (1) daarom niet per definitie slecht, integendeel...