Meningen

De titel dekt de lading in ieder geval volledig. Gewelddadige, bloederige toestanden op de werkvloer wanneer een virus huishoudt onder de werknemers. Vlot gefilmd en gemonteerd met een humoristische insteek; hoofdrolspelers Steven Yeun en Samara Weaving hebben er ook duidelijk zin in. Leuk zolang het duurt.

De film begint intrigerend en spannend, maar al snel dienen de cliché's en onwelkome plotdetails zich aan. Er wordt ook teveel verklaard, waardoor je eigenlijk direct niet zo'n zin meer hebt in het onvermijdelijke deel twee. De film is op zijn best in die scenes waarin het doolhof centraal staat; de vormgeving daarvan is effectief en lekker dreigend. Het concept is een beetje Lost-achtig, maar uiteindelijk zal dit wel verzanden in Hunger Games- en Divergent-achtige toestanden.

Degelijke afsluiter van deze toch best aardige trilogie. Iets te lang en de vlakke hoofdrol van Dylan O'Brien doet het geheel geen goed, maar de vaart zit er behoorlijk in en er is voldoende aktie en spektakel om de aandacht er bij te houden. Visueel zeer verzorgd in elkaar gezet; het ziet er allemaal weer bijzonder fraai uit. Al met al een stuk beter dan vergelijkbare filmreeksen als The Hunger Games en Divergent.

Prima vervolg op The Maze Runner, waarvan vooral het eerste anderhalf uur lekker vlot en intens is. Het laatste half uur komt de klad er een beetje in, maar ach, tegen die tijd heeft dit tweede deel zich ruimschoots bewezen. De aanpak is ditmaal minder kindvriendelijk, met een reeks spannende en soms zelfs gruwelijke aktiescenes die niet zouden misstaan in een horrorfilm. De personages steken een beetje flets af bij het visuele spektakel, maar de film is zo vakkundig in elkaar gezet dat dit makkelijk door de vingers te zien is.

Lichte tegenvaller van regisseur Anders Thomas Jensen, wiens vorige film Adam's Apples natuurlijk moeilijk te overtreffen is. Dat probeert hij gelukkig ook niet, maar inhoudelijk is dit maffe werkje gewoonweg minder treffend en interessant. Bizar en bevolkt door malloten des te meer, met een compleet doorgedraaide rol voor vaste akteur Mads Mikkelsen, die er hier weer helemaal voor gaat. Aan hem ligt het dan ook zeker niet dat de film af en toe het spoor bijster is. Dat ligt aan het vage en slechts sporadisch grappige script.

Goedgemaakte, bij vlagen fascinerende documentaire over één van de beste (en vooral meest explosieve) sporticonen aller tijden. John McEnroe gaat behoorlijk diepgravend bij zichzelf te rade in de interviewfragmenten en er valt uiteraard te genieten van geweldig archiefmateriaal. Vooral de periode waarin hij de strijd aanging met grootheid Björn Borg komt prachtig aan bod. In het tweede deel van de documentaire wordt er wat mij betreft teveel tijd besteed aan privé beslommeringen, waarbij de latere jaren van McEnroe's tenniscarrière een beetje worden weggemoffeld.

Onweerstaanbaar Disney-drama, waar gebeurd, over een uitgerangeerde american football-coach (Kevin Costner), die noodgedwongen moet verhuizen naar één van de armste steden van de VS. Daar probeert hij een aantal kansarme maar zeer getalenteerde latino's te motiveren om een cross-country team te vormen. De meeste cliche's worden gelukkig vermeden (of in ieder geval in de juiste banen geleid) en de plot ontwikkelt zich op charmante en meeslepende wijze. Costner is perfect in de hoofdrol. Een feelgood-film in de juiste zin van het woord.

Zeer geslaagde tragikomische film over verlies en vriendschap. De film heeft tieners in de hoofdrol maar is zeer zeker niet uitsluitend geschikt voor tieners. De zware onderliggende thema's worden luchtig maar absoluut niet oppervlakkig behandeld; het pijnlijk eerlijke script gaat lastige situaties en vraagstukken niet uit de weg, Visueel is het allemaal heel leuk in elkaar gezet. De hoofdrolspelers zijn amateur filmmakers en fragmenten uit hun, naar eigen zeggen vreselijk slechte, filmpjes komen steeds terug. Uitstekend gespeeld en visueel fris en energiek.

Middelmatig bitterzoet drama, met een interessant maar nogal oppervlakkig uitgewerkt gegeven. Efron mist het charisma om de film te dragen en alles komt erg gekunsteld en theatraal over. Dat laatste is uiteraard opzettelijk, maar het resulteert in ieder geval niet in een meeslepend geheel. Pluspunten zijn er gelukkig ook, zoals de overtuigende Welles-vertolking van McKay, en de leuk getroffen sfeer binnen het theater. Al met al een mindere Linklater-film. De regisseur bewijst hier eens te meer zijn veelzijdigheid, maar period-pieces liggen hem gewoonweg niet zo. The Newton Boys behoorde ook al niet tot zijn beste werk.

Geslaagde tranentrekker, flink geholpen door de prima cast. Emilia Clarke als Sam Claflin zijn uitstekend in de sympathieke hoofdrollen. Het script steekt nogal voorspelbaar in elkaar en herhaaldelijk doet het gegeven denken aan allerlei andere films, maar alles wordt met zoveel overgave gebracht dat de film het aankijken meer dan waard is.

Best spannend en goed gemaakt, zeker gezien het lage budget, maar deze mengeling van Cube-achtige horror en filosofische science-fiction valt op gegeven moment niet meer serieus te nemen. Jammer, want het eerste uur is zeker de moeite waard. Ik houd er wel van om op het verkeerde been gezet te worden maar verwacht daarbij uiteindelijk wel enige vorm van logica. En dat is hier ver te zoeken.

Prima aktiefilm die het coole uitgangspunt van het origineel grotendeels succesvol weet op te pimpen tot een flinke adrenalinerush. Statham is perfect gecast in de zwijgzame hoofdrol; Foster is minstens zo goed als de losgeslagen hotshot die volgt in zijn voetsporen. Het eerste uur is het beste, daarna volgt een wat minder interessante en enigzins afgeraffelde aktiefinale met heel veel explosies. Regisseur West brengt alles vakkundig in beeld en schroeft het tempo flink op. Minpuntje is ook hier weer de wat fragmentarische montage, waardoor aktiescenes net dat beetje extra impact missen.

Teleurstellend vervolg op The Mechanic uit 2011, die toch best wel oké was. Helaas gaan de filmmakers hier eigenlijk vanaf het begin al de mist in, met een script dat compleet ongeloofwaardig is en een overdreven esthetiek die richting James Bond gaat. De ene stunt is nog maller dan de andere en ook Jason Statham weet ditmaal niet te overtuigen. Richting het einde een paar aardige aktiescenes, maar tegen die tijd ben je waarschijnlijk reeds afgehaakt.

Subtiel aangrijpende documentaire, over bijenhouder Hatidze die met haar ziekelijke moeder in de bergen van Noord-Macedonië woont. Rustig verteld en prachtig in beeld gebracht, zonder commentaar en/ of muziek. De beelden spreken voor zich.

Herzien. Blijft een maffe bedoening, een soort Muppets Go To Hell, maar vreemd genoeg werkt het wel. De poppen zijn zo simplistisch als maar kan, maar de geweldige stemmencast weet er unieke personages van te maken. Veel grappen werken, sommige niet, maar de vaart zit er goed in en de snel escalerende gebeurtenissen zorgen voor een ranzige maar fascinerende kijkervaring. Het eindigt allemaal in een heerlijk explosieve finale, waarbij niets of niemand gespaard blijft. Peter Jackson gaat er ook in zijn tweede film als regisseur volledig voor.

De keuze van de doorgaans onafhankelijke Ben Wheatley als regisseur van deze sequel pakt niet eens zo slecht uit, althans, aanvankelijk. Zelfs hij weet niet wat hij met de malle finale aan moet. Daar gaat de boel volledig over de top, maar niet echt op de manier zoals je wilt zien in een film als dit. Tot die tijd is deze sequel echter verrassend leuk en onderhoudend.

Vermakelijke maar tegelijkertijd behoorlijk stompzinnige rampenfilm, gebaseerd op het gelijknamige boek van Steve Alten. Het idee is helaas cooler dan de feitelijke uitwerking. De special effects schieten herhaaldelijk tekort, maar ook cast en script laten veel steken vallen. Statham is zoals altijd wel oké maar weinig bijzonder in de hoofdrol. Voornaamste pluspunt is de fraaie production design en het aangename tempo, waardoor dit uiteindelijk toch best een leuk fimpje is geworden. Maar waarschijnlijk werkt de plot beter in boekvorm.

Een pretentieus rommeltje, deze door Coppola zelf gefinancierde film over... tja, geen idee eigenlijk. Plot en thematiek zijn zo abstract en oninteressant uitgewerkt dat er geen brood van te bakken valt. De vage personages praten alsof ze Shakespeare voordragen, alleen zijn de dialogen zo slecht dat het al snel op de lachspieren werkt. De indrukwekkende cast kan er in ieder geval helemaal niets mee, evenmin als de kijker.

Nogal standaard animatiefilmpje, ogenschijnlijk snel in elkaar geflanst. De vormgeving mist detail en de personages zien er erg conventioneel uit. Het verhaaltje is ook erg voorspelbaar uitgewerkt. Hier en daar wel wat leuke grappen, vooral door de droge humor van Will Ferrell, maar verder bakt de stemmencast er weinig van. Het is allemaal vlot in elkaar gezet en door het hoge tempo is de film onderhoudend, maar het geheel weet zich niet te onderscheiden van de massa. De grote reeks uitgekauwde rock-klassiekers op de soundtrack zegt eigenlijk al genoeg.

Nare, verontrustende film die ondanks het onfrisse onderwerp en een nogal exploitatief sfeertje wel doel weet te treffen. De visuele aanpak en het akteerwerk zijn sporadisch aan de amateuristische en overdreven kant, maar de twee hoofdrolspeelsters zijn uitstekend gecast en de film is knap opgebouwd. Als een langzaam escalerende nachtmerrie dienen de gebeurtenissen zich aan, toewerkend naar een bijzonder naargeestig einde dat ik niet snel zal vergeten.

Indrukwekkend, zeer meeslepend epos dat de lotgevallen van een italiaanse familie volgt over een periode van bijna 40 jaar. Prachtig gespeeld door de hele cast en heel mooi in beeld gebracht. Het verstrijken van de tijd en de steeds veranderende wereld om de personages heen is bijzonder goed getroffen. Een emotionele achtbaan ook, met genoeg drama en intriges om de volle speelduur van zes uur makkelijk te blijven boeien. Het script zit vernuftig maar gelukkig niet gekunsteld in elkaar en de gebeurtenissen ontvouwen zich op natuurlijke en subtiele wijze. Eén van de allermooiste scenes ooit wordt door de regisseur tot vlak voor het einde bewaard. Mensen die de film gezien hebben zullen ongetwijfeld weten welke scene ik bedoel. Onvergetelijk mooi.

Groots opgezette aktiefilm, met heel veel personages en locaties. Het hoge tempo en de vele vlotte aktiescenes zorgen ervoor dat het eerste uur best onderhoudend is, maar op gegeven moment gaat alles over de top en wordt de film steeds bespottelijker. Naar het einde toe is de boel dan niet serieus meer te nemen. De ambities van de regisseur zijn duidelijk te groot voor het budget. Het is het allemaal net niet.

Fraaie, meeslepende film opgebouwd uit twee sterk verschillende delen, die samen toch een onlosmakelijk geheel vormen. Het akteerwerk is unaniem geweldig, met vooral Dunst erg sterk in de moeilijke hoofdrol. Visueel een lust voor het oog en inhoudelijk tot nadenken stemmend. Von Trier weet met een beperkt budget een meer beklemmende eind-van-de-wereld sfeer neer te zetten dan alle Bay's en Emmerich's met hun megabudgetten samen.

Leuke, slim in elkaar gezette tragikomedie. Rake dialogen, sympathieke personages en hilarische one-liners (vooral afkomstig van Ferrell) zorgen voor een prettige film. Een van de betere Woody Allen-films van de laatste jaren.

Niet zo sterk als Mary And Max, de vorige film van regisseur Adam Elliot, maar toch wel weer een mooi en meeslepend verhaal, prachtig geanimeerd. Thematiek en personages hebben overeenkomsten met die eerdere film, iets dat in het nadeel werkt van deze Memory Of A Snail, maar uiteindelijk zijn script en stemmencast toch wel weer bijzonder genoeg om indruk te maken.

Saai, uiteindelijk nogal doelloos drama met thriller-elementen over een verongelukte man (Roy Dupuis) die met geheugenverlies ontwaakt uit een lange periode van coma en probeert zijn leven te reconstrueren. De film begint aanvankelijk nog wel intrigerend en Dupuis is sympathiek in de hoofdrol, maar naarmate de film vordert wordt het script steeds suffer. De vormgeving laat ook te wensen over, met personages geplaatst in kunstmatig overkomende, lege decors. Het sfeervolle camerawerk is het enige pluspunt, maar dat is dan vooral te danken aan de mooie omgeving.

Onbehaaglijke, mysterieuze horrorfilm over een jonge vrouw (Jessie Buckley) die na een traumatische ervaring rust probeert te zoeken op het engelse platteland. Eenmaal gearriveerd wordt ze echter geconfronteerd met een reeks verontrustende gebeurtenissen. De film is visueel een lust voor het oog, niet in de laatste plaats door het voortreffelijke camerawerk en de verbluffende special effects, en weet binnen de kortste keren een bijzonder naargeestig sfeertje neer te zetten. De spanning wordt daarnaast vakkundig opgebouwd, met een aantal intense en doodenge momenten. Buckley en Rory Kinnear zijn beiden uitstekend.

Acceptabel derde deel, iets beter dan de tweede film maar oneindig minder dan de eerste Men In Black. Het leuke en inventieve script houdt ditmaal de boel drijvende, plus de nog steeds zeer charismatische Will Smith. Het opvoeren van Josh Brolin als een jonge versie van K, het personage van Tommy Lee Jones, is ook een goede zet geweest. Brolin weet volledig te overtuigen. Veel leuke grappen en visueel interessante details zorgen ervoor dat de aandacht er goed bij blijft, al zakt de boel tijdens de te lang uitgesponnen climax flink in. Boris, de bad guy, wil ook maar niet interessant en/ of echt grappig worden. Een verrassend emotioneel moment tegen het einde zorgt dan gelukkig alsnog voor een mooie afsluiting.

Niet zo slecht als de recente reboot van Ghostbusters, maar het scheelt niet veel. Will Smith en Tommy Lee Jones worden node gemist, maar de film heeft, afgezien van de charismaloze cast, nog wel meer problemen. Visueel ziet alles er ook niet bepaald indrukwekkend uit, met matige special effects en een reeks zouteloze aliens. Het geheel doet futloos en geforceerd aan, terwijl een film als dit juist moet knallen. Gemiste kans dus.

Regisseur Jason Reitman levert hier helaas een wat vlak drama af, vergelijkbaar met Disconnect uit 2012. Hoe de moderne mens langs elkaar heen leeft en volledig afhankelijk is geraakt van zijn mobieltje. De welbekende open deuren worden ingetrapt en de verschillende verhaallijnen zijn nu niet bepaald erg boeiend, maar de cast is degelijk genoeg en alles kabbelt prettig voort. De afstandelijke en ironische voice-over van Emma Thompson doet denken aan het oneindig veel betere Little Children.