Megalopolis (2024)

Zojuist besteld, kan niet wachten. Eind deze maand misschien volgende maand binnen.

Ik ben benieuwd!

Waarom zo lang wachten? Als je m op Anazon italie bestekd heb je m binnen een paar dagen. Bovendien goedkoopste optie.

Ben m overigens weer aan het kijken.

Daar gaat het niet om, ik had deze film inderdaad lang kunnen hebben, maar keuzes. Ik heb ook een grote Arrow Pre-order gedaan en dan heb ik het niet over die Dollar Trilogy (Die ik ook nog heb gedaan). Het zijn keuzes. Ik kan niet alles tegelijk hebben.

Buiten dat heb ik ook nog andere uitgaves die ook nog belangrijk zijn en rekeningen te betalen. Ik weet het niet hoor, maar ik ben geen gouden geldboom

Gister herzien. Samen met een goede vriend van wie ik wel verwacht had dat hij m ook zou waarderen. Dat deed hij ook.

Heb er wederom van genoten. Had ook net een nieuwe lamp in mijn 4k beaner waardoor het beeld echt ongelooflijk mooi was.

Het blijft wel wachten op anderen die deze hedendaagse Kane ook kunnen waarderen. Had overigens ook wel meer onvoldoendes verwacht sinds hij op Netflix staat, maar kennelijk wordt hij niet door het algoritme opgepikt.

Megalopolis is het soort film dat meer indruk probeert te maken door zijn grootsheid dan door echte inhoud. Wat Francis Ford Coppola hier aflevert, is een chaotische, visueel overdadige maar inhoudelijk lege vertoning die eerder frustreert dan fascineert. De film doet pogingen om diepzinnig en visionair te zijn, maar verzuipt in zijn eigen pretentie.

Visueel is de film allesbehalve indrukwekkend. De CGI voelt vaak goedkoop en kunstmatig aan. In plaats van een geloofwaardige wereld op te bouwen, worden we getrakteerd op een bonte mengeling van stijlen, futurisme, Romeinse architectuur, art deco die nooit goed samensmelten. Het resultaat is een decor dat eerder afleidt dan ondersteunt.

Het verhaal is onsamenhangend en springt van de hak op de tak. Er worden elementen geïntroduceerd zoals tijdmanipulatie en mythische figuren zoals "Megalon", maar zonder duidelijke functie of uitwerking. Dialogen bestaan grotendeels uit zwaarwichtige monologen die vooral klinken als geforceerde filosofische prietpraat. Shakespeare-citaten en quasi-diepe bespiegelingen worden te pas en te onpas gebruikt zonder betekenisvolle impact.

De cast lijkt zelf ook niet goed te weten waar ze mee bezig zijn. Adam Driver geeft een gefrustreerde indruk, Aubrey Plaza speelt overdreven theatraal, en andere acteurs zoals Nathalie Emmanuel en Jon Voight blijven kleurloos. Zelfs hun talent kan de film niet redden van zijn stuurloze koers.

Wat de film nog pijnlijker maakt, is zijn lengte. Met een speelduur van meer dan twee uur sleept Megalopolis zich voort zonder ritme of richting. De bombastische toon, gecombineerd met het gebrek aan emotionele betrokkenheid, maakt het een vermoeiende zit.

STOP THE PRESS!

Francis Ford Coppola: 'Megalopolis' Will Get a 'Weird' Recut - indiewire.com

Doe maar een uur of drie!

En er komt ook een docu: Megadoc!

'Megalopolis' Making-Of Doc 'Megadoc' by Mike Figgis Lands at Utopia - variety.com

Coppola blijft heerlijk zijn eigen ding doen met zijn passie project.

Het was alweer dik drie maanden geleden dat ik de film voor het laatst zag en omdat ik mijn projector net wat beter heb afgesteld was het tijd voor herziening. De 7e keer schat ik zo.

En wederom heb ik genoten. Misschien nog wel meer dan voorheen. Dit keer waren het vooral die individuele scenes die me opvielen. Stuk voor stuk visuele pareltjes en vaak o zo geestig. Ik ken echt weinig films die zo rijk zijn aan idee en beeldenpracht. Echt onbegrijpelijk dat zo weinig mensen deze film kunnen waarderen.

Ik geef toe hij begint wat stroef met een vrij theatrale opening, maar in de context past die goed, want de hele film is ook een groot theater gevuld met archetypes, metaforen en zware thema’s. Het vraagt wat van de kijker om dit alles te plaatsen. Maar liever praat men elkaar na en doet men geen moeite. Kijk eens goed mensen!

Zelf raak ik steeds meer overtuigd dat dit de beste film van deze eeuw is

5*****

...en dan zo'n bagger film 5 sterren geven en eigenhandig verantwoordelijk zijn voor 3 van de 7 pagina's op dit forum.

Als het kwartje na één, hooguit twee kijkbeurten nog niet valt, en dat bij vrijwel iedereen die deze film gezien heeft, dan moge het duidelijk zijn dat Coppola als regisseur gefaald heeft. Dan kan ie er nog zoveel audiobooks en documentaires tegenaan gooien maar zijn kans is dan verspeeld.

Ja, zo verkocht Van Gogh nooit een schilderij tijdens zijn leven en werd de eerste opvoering van Stravinski’s Le Sacre du Printemps ontvangen met boegeroep en hoongelag….. Koekenbakkers waren het….

Lol. Nee. Het wil van alles zijn dat het totaal niet wordt. Kinderlijke dialogen ook. Acteerwerk regelmatig ronduit slecht geregisseerd en puur leunend op het kunnen van lui als Driver, Voight en Plaza. Soms visueel en qua sfeer nog wel bekoorlijk. Maar inhoudelijk gewoon; nee. Hoogtepunt misschien nog LeBoeuf die als bespottelijke Romeinse vrouw eindelijk z'n ware zelf mocht laten zien.

Viel me goed mee. Lang niet alles werkt en de ambities van Coppola spatten van het scherm en zijn gemakkelijk te ridiculiseren. Toch zitten er veel mooie dingen in. Zowel qua verhaal als visueel. Heb het idee dat men elkaar net wat teveel na zit papegaaien mbt deze film. Het is ook niet zo goed als zijn jaren ' 70 werk. En er valt nogal gemakkelijk gaten in van alles te prikken. Maar nogmaals af en toe is het gewoon all in pure cinematografie zonder enige subtiliteit. Respect FFC dat je dit nog voor elkaar hebt weten te krijgen zo richting de 90!

Herzien

Megalopolis is meer dan zomaar een film. Het is een ode aan meer dan honderd jaar filmgeschiedenis. Alle technieken, van miniaturen tot splitscreen, worden toegepast. Daarnaast houdt de film ons een spiegel voor, waarin de tijd waarin we leven treffend wordt gevat in een aantal archetypes die vooral met zichzelf bezig zijn. Het ontbreekt de film daardoor aan sympathieke personages met wie we ons kunnen identificeren. Sterker nog: Coppola heeft de gekte juist overal aangedikt om te benadrukken hoe ver zij van ons afstaan. Het is daardoor geen makkelijke film geworden, die lekker wegkijkt.

Aan de andere kant is de film wel schitterend gemaakt. De scène waarin de drie hoofdpersonen elkaar ’s nachts vanuit de auto volgen, is een van de mooiste ooit geschoten. Maar ook de tripscène is een hoogtepunt, of anders wel de scène met Auntie Wow in het tegenlicht.

Zo is Megalopolis meer een collage waarin we zelf onze weg mogen vinden dan een traditionele vertelling die je na twee uur zonder vragen achterlaat. Coppola heeft bewust alle regels doorbroken en daagt je uit om opnieuw naar cinema te kijken. De mogelijkheden zijn eindeloos.

Een meesterwerk!