The Man Who Fell to Earth (1976)

Nopes, op basis van een snelle poster/genre check lijkt Bad Timing mij veruit de beste kandidaat, maar Roeg is verder niet echt prioriteit. De keuze voor deze film was eerder een leuke toevalligheid

2 de visie : inderdaad, de logica gaat erop vooruit ! Maar het probleem is dat niet kan ontcijferen wat Roeg nu precies wil vertellen. Het zweeft bij mij tussen de nefaste invloed van de Amerikaanse consumptie maatschappij en de corrupte zakenwereld van multinationals. Roeg's vertelkunst staat buiten kijf : prachtige fotografie, krachtige scenes, montage en score ... dit leidt tot een fascinerend spel van beelden en beleving. Maar de abstractie van thema verhindert sterkere score. Blijft vlinderen tussen 3 en 3.5.

Vond dit wel weer een erg sterke film. Ben bij Roeg nu wel gewend dat hij vreemde tijdsprongen maakt en dat verklaringen achterwegen blijven. Heb het dan ook mooi over me heen laten komen. Bowie is hier perfect op z'n plek en de film kent een aantal erg psychedelische scènes. Mooi verdrietig einde ook. Erg fascinerend.

kleine 4,5*

Voor de 2de keer gezien, en het is toch wel een gevecht om er door heen te komen. Het beste is ook Bowie zelf, anders had ik hem niet uit gezeten. Zeker toen het ook nog een Alien soft porno begon te worden ,kwamen de vraagtekens opzetten. Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? Wel goed dat zo'n film nog door je hoofd blijft spoken en je er meer van weten wil. Uiterst vreemd gebeuren. Bowie kon toch zeker wel goed acteren met dank aan zijn excentrieke rollen.

Nu weet ik wel waar de hoes 'foto' van de geniale LP 'LOW' vandaan komt.

Over Low gesproken. Bowie had deze plaat geschreven als soundtrack voor de film. Maar tot zijn verrassing had Roeg hele andere plannen.

Toen heeft hij m maar als Low uitgebracht.

Man who fell to the earth wordt trouwens elke kijkbeurt beter.

Ter info voor de Bowie fans : op de Stu Bru app 'de tijdloze' is er vandaag gans de dag een special over David Bowie en zijn muziek met een top 75 nav zijn 75 jarige verjaardag (indien God wat mededogen had)

Vreemde, dromerige film waarbij David Bowie een gestrande alien speelt die zich naar een reis terug naar z'n thuisplaneet probeert toe te werken. David Bowie past goed in z'n rol en straalt die vervreemding ook wel uit, maar toch was het een wat moeizame film voor mij. The Man Who Fell to Earth is een film met vrij veel sfeer en mooie beelden, maar ook met een plot dat niet altijd even goed te volgen is en ook niet echt ergens naar toe lijkt te gaan. Dat is ongetwijfeld met opzet, maar dat maakt het voor mij niet per se makkelijker om m'n aandacht bij zo'n meanderende film te houden. Dit is trouwens ook een euvel wat ik met andere films van Nicholas Roeg heb, het is niet echt mijn type filmmaker blijkt wel weer, hoe intrigerend de film op momenten ook is.

Wazige film, stort volledig in vanaf het moment dat Newton tegen z'n wil wordt vastgezet voor experimenten. Had imo zeker een uur korter gekund.

Vanwege de hallicunerende beelden en een perfect gecaste David Bowie toch nog goed voor 3☆

Maffe, bijna met geen pen te beschrijven science fiction-film, met David Bowie perfect gecast als mensenschuwe alien die naar de aarde is gekomen door een tekort aan water op zijn eigen planeet. Of zoiets. Aanvankelijk is de film best intrigerend en sfeervol, maar gaandeweg verzandt de boel in geneuzel en experimenteerdrang. Vooral naar het einde toe wordt alles steeds minder boeiend. Visueel valt er hier en daar evenwel flink wat te genieten, met name door het fraaie camerawerk.

Eindelijk uit op 4k en dat is een flinke verbetering. De fotografie is namelijk de grote ster van deze film.

Nu vind ik de eerste 30 minuten van deze film misschien wel de sterkste uit het kanon van de cinema. In een wervelende montage van beeld geluid, muziek en een minimum aan dialoog trekken de eerste drie? jaar voorbij. Deze tijdspanne is enkel duidelijk voor de oplettende kijker, want de meeste clues zitten verborgen in de kleinste derails. Wat ook niet helpt is dat de alien zelf totaal niet verouderd gedurende de hele film.

Het is dan ook een film die op het eerste gezicht warrig overkomt en ongrijpbaar lijkt, maar bij elke extra kijkbeurt ontdek ik steeds meer details, waardoor alles toch vrij stevig op zijn plek beland. Cinema naar mijn hart!

Verder is Bowie ook perfect gecast als zonderlinge alien. Daarbij zijn de fotografie, montage en sounddesign echt van grote klasse. Sommige kijkers zullen het als onrustig ervaren, maar het verbeeld voor mij perfect de paranoia die de Alien vast ook ervaart. Het voelt soms alsof je naar meerdere programma’s tegelijk aan het kijken bent.

Op het eind maakt de film nog een aantal grote sprongen. Wie er op de achtergrond alle touwtjes in handen lijkt te hebben, blijft ook voor mij nog onduidelijk, al ben ik wel een paar nieuwe clous op het spoor. Herziening moet die bevestigen.

Wat een film!

5*

Dus als ik het goed begrijp is de muziek van het album Low niet te horen in de film?

Klopt

Zo jammer. Want als je de cover ziet zou je juist denken dat je de muziek te horen krijgt.

Re-release 12 maart 2026

The Man Who Fell To Earth – De Filmfreak

Waar Roeg in Don’t Look Now (1973) op prachtige wijze de paranormaliteit van het verhaal visueel uitdrukt door parallelle scenes te verbinden (bv. het breken van een glas binnen met een jongen die buiten door glas fietst), herhaalt Roeg in deze film het trucje in die zin dat we van de ene scene in de andere scene vallen door een vaag verband (met wellicht een paranormaliteit omdat Newton “dingen ziet” als hij alcohol gebruikt) maar het effect is vooral een van een van de hak op de tak springen – een doorbreken van de continuïteit – dat de film moeilijk te volgen maakt.

Maar sowieso heeft het plot weinig om het lijf en zijn er – anders dan in Don’t Look Now – ook niet goed betekenissen te ontwaren (anders dan wat knipogen naar bv. de TV-cultuur – de buitenaardse wezens hebben op TV over de Aarde gehoord – en de wat xenofobe houding jegens vreemdelingen): het plot lijkt me in deze film geheel ondergeschikt aan de visuele experimentele pracht waar de film het van moet hebben (met opvallend veel bloot). Bowie’s beroemdste creatie is Ziggy Stardust – de Starman – en uiteindelijk is de film toch weinig meer dan een hele lange artsy fartsy videoclip voor de muziek van David Bowie die wegens contractuele verplichtingen helaas niet zelf de muziek mocht leveren voor de film.

Dat klopt niet. Bowie had zelfs de muziek geschreven voor de film, ervan uitgaande dat hij ook de soundtrack zou verzorgen. Maar Roeg had een heel ander idee (tot Bowie’s grote verbazing) en koos voor andere muziek. Bowie bracht zijn muziek later uit op het album Low. (Aldus Roeg op het audio commentaar van de criterion laserdisc)

De film is dus ook nergens bedoeld als videoclip van Bowie. Wel is de film bewust moeilijk te volgen. Het vangt perfect de verwarring die een alien tijdens zijn bezoek aan aarde doormaakt. Een uitputtingsslag!

David Bowie speelt een alien die terug naar huis wil en een multinational start om het geld te verdienen voor het ruimteschip dat daarvoor nodig is. Alleen raakt hij onderweg verslaafd aan televisie en alcohol. Kapitalistische krachten zijn ook niet zo blij met zijn systeemonwrichtende revolutionaire uitvindingen.

The Man Who Fell to Earth is opnieuw uitgebracht vanwege de 50e verjaardag, maar dat had wat mij betreft niet gehoeven. Roegs Don't Look Now vind ik een prima film, maar dit is cocaïnediscodecadentie tot het uiterste doorgedreven.

De film is even ambitieus als chaotisch. Werkelijk elk gek ideetje dat in zijn ongetwijfeld met één of meer chemicaliën verrijkte brein opkwam, heeft Roeg in de film gestopt.

Dat waren vooral ook heel veel geile gedachten. Als je de seksscène in Don't Look Now al wat té vond, dan zou ik deze tsunami aan videoclipsoftcore vermijden. Of je moet heel benieuwd zijn naar Bowies penis. Alles heel druk gefilmd ook, met rare lenzen en veel flitsende lampen en een camera die maar niet weet waar hij wil staan. Heel vermoeiend. De film is vrij lang met zijn 2 uur en 20 minuten, maar hij lijkt wel 3,5 uur te duren.

Alle stukjes op de planeet van de aliens zijn zo knullig dat wat waarschijnlijk de tragische achtergrond van de alien moest versterken alleen maar keiharde lachsalvo's in de zaal opleverde.

Ook weer zo een jarenzeventigfilm waar de vrouwelijke hoofdpersoon een kirrende bimbo is. De rol is heel slecht geschreven, maar Candy Clark doet er met een hysterische campperformance alles aan om hem nog slechter te maken. Dan staat ze ook nog tegen David Bowie, die de op zich logische keuze maakte om een alien die een mens nadoet tamelijk bizar te spelen. Het resultaat is wel dat hun scènes samen - en dat zijn er nogal wat wat - nooit emotioneel resoneren.

Nou ja, het is in ieder geval wel origineel en anders.

Verrassend genoeg trouwens nul muziek van Bowie in de film, terwijl zijn karakter in de film op een gegeven moment zelfs een plaat maakt!

(Gezien in Eye Filmmuseum)

Zojuist in de bios gezien. In de kern een zwakke en saaie softporno B-film. De enige factor die ervoor heeft gezorgd dat dit product niet in totale vergetelheid is geraakt, is de aanwezigheid van Bowie. Zijn muziek is beter!

Ik heb de film zojuist gezien op het grote scherm. De laatste keer dat ik hem zag zal zo'n 25 jaar geleden zijn geweest. Ik vond hem destijds erg lastig te volgen maar ging er vanuit dat dat kwam door de enorme joint die ik erbij rookte. Ik ben er nu achter dat het daar toch niet helemaal aan lag. Het is een erg onsamenhangend verhaal geworden met vlakke karakters. Het was dan ook een vrij lange zit.

De beelden met Bowie tijdens de piek van zijn cocaineverslaving blijven natuurlijk fascinerend. Hij is iig perfect gecast voor deze rol en hij draagt goed bij aan het vervreemdende aspect. Het blijft jammer dat de muziek die hij schreef (deels later gebruikt voor Low volgens mij) niet verwerkt werd voor de film. Het had alles naar een hoger plan kunnen tillen. Sommige muziekstukken passen er goed bij, andere stukken voelen misplaatst.

Een gemiste kans dus, en dat gevoel heb ik eigenlijk de hele tijd, er had zoveel meer in gezeten. Dit had een klassieker kunnen worden maar dat is het toch net niet.

Als superpopster je weg vinden tussen de mensheid is per definitie bijna onbegonnen werk en maakt van de ster een vreemdeling, een buitenaardse passant. Dit als uitgangspunt van een film belooft een huzarenstuk op te leveren. Dat werd het helaas niet.

De volumeknop in de bioscoop leek op max te staan, mijn oren floten in de jazzy-ambiance oorverdovend tot nabij de tolerantiegrens. Poef, dit moest ik nog 2 uur volhouden. Het verhaal van de man die op aarde viel kende ik nog van 10 jaar geleden toen hij op TV te zien was. De bioscoop-beleving leek me een meerwaarde, maar de herinnering won het van de realiteit.

Toch was er veel om van te genieten, om te mogen overpeinzen, of om gewoon in om te wentelen. Het natuurlijke naakt, uit de tijd dat het scheermes nog niet bij de damesafdeling te vinden was, floreerde in haar weldadige paradijselijkheid. Newton (Tommy) verbaasde zich over de manier waarop mens en dier de liefde bedreven; in zijn ogen was het onderscheid tussen geweld (Goodbye Mary-lou) en de menselijke lichamelijke liefde moeilijk te doorgronden. Waar hij vandaan kwam en hoe hij werkelijk was, stond in schril contrast met de aardse variant: als hij de liefde lijfelijk bedreef werd zijn hele lichaam een seksorgaan en versmolt hij met de ander.

Het is moeilijk om het vreemde lief te hebben, en om je als vreemde staande te houden in de chaos die we het leven, de maatschappij, noemen. Met zijn intelligentie zat het wel snor, aan geld geen gebrek, maar het verlangen om terug te keren knaagde onophoudelijk.

De slechtheid van de mens (Jezus werd er ook slachtoffer door) mondde uit in een blokkade om uit dit aardse bestaan te ontsnappen. Aan het eind roept het begin dan toch de vraag op "Was hij alleen?"