Metal Lords (2022)

Heb me heerlijk vermaakt met deze film. Je moet wel van rock/metal houden. Feel good filmpje.

Leuke film met een fijne soundtrack, al heeft het verhaal niet zo veel te bieden. Positief is wel dat het allemaal niet zo gemakkelijk en voorspelbaar verloopt en dat de hoofdrolspelers zonder meer een degelijke rol neerzetten. Hier en daar ook wat grappige scènes. 6/10

Ik houd wel van ouderwetse rock uit de jaren 50 en 60, maar heavy metal muziek vind ik niet om aan te horen. Een celliste in een hardrockband is wel een leuke vondst, maar verder stelt het verhaaltje weinig voor. Waar anderen uit hun dak gaan, is dit dus niets voor mij. Helaas.

Seks, drugs en een beetje lief zijn voor elkaar. Wel aardig hoe 'Metal Lords' (2022) met obscure verwijzingen verstokte fans van het metalgenre aanspreekt en nieuwkomers krijgen een lief coming-of-age verhaaltje. De puisterige pubers draaien een beetje ongemakkelijk om elkaar heen en proberen vorm te geven aan hun emoties met harde muziek, kleding en schmink. Achter de demonen en satanrituelen steken toch vooral onzekere jongens die hun plek zoeken in een snoeiharde middelbare schooltijd. Voor de verandering ook eens een onbekende cast met sympathieke hoofdrollen voor Jaeden Martell, Isis Hainsworth en Adrian Greensmith als knuffelbare metalheads.

Een zeer zwakke start, maar wordt een stuk beter in de 2e helft ondersteund door een te gekke soundtrack (als het je smaak is).

Het begin was slecht. Vooral het acteerwerk: zwaar over de top, niet overtuigend. Adrian Greensmith is waanzinnig slecht gecast voor deze rol. Er wordt ook met onbekende acteurs gewerkt en dat zie je helaas terug: Martell is de enige die het redelijk goed doet, maar niemand kan de film dragen. Vooral Isis Hainsworth bakt er niet veel van met haar overgedreven maniertjes.

Gelukkig verbetert dit een stuk naar de 2e helft. De karakters worden geloofwaardiger. Van bordkartonnen figuren worden het nu echte karakters met hun emoties, verlangens en conflicten. Okay, soms gaan de ontwikkelingen niet vloeiend en is het nog steeds niet helemaal geloofwaardig, maar dan valt er genoeg te genieten.

Het coming of age verhaal is leuk, maar er had veel meer uitgehaald kunnen worden want het concept is echt wel okay. De humor is op momenten wel geslaagd, de actie 'okayish' en de karakterontwikkeling voldoende. Het is al met al een beetje een rare mix van romantiek, coming of age, muziekfilm en komedie. Al met al kom ik toch uit op 3 sterren: prima film als je er niet te hoge verwachtingen van hebt en misschien een halfje extra als je een voorliefde voor de heavy metal hebt.

Vermakelijke muzikale komedie met sympathieke personages en overtuigende relatieontwikkeling. Zeker Jaeden Martell en Isis Hainsworth stelen de show als excentriek koppeltje, maar ook Adrian Greensmith doet het overtuigend als nieuwkomer in de acteerwereld. Regisseur Peter Sollett kiest een bot thema uit, maar brengt het subtiel en toont weinig haast wanneer het aankomt op de inhoud. Hierdoor krijgen meerdere aspecten voldoende ruimte om te kunnen overtuigen en krijgt de muzikale liefhebber van dit genre naar het einde toe waar hij/zij op wacht. Metal Lords is op-en-top vermaak dat uiteindelijk vooral onderscheiding en wat filmlengte mist om verder boven de middelmaat uit te stijgen.

De volgende film betrof deze Metal Lords mede mogelijk gemaakt door Netflix, en metal en hardrock valt altijd goed waar wellicht een concept als school of Rock voorbij zou komen in de vorm van een x-aantal buitenbeentjes die elkaar gaan vinden. Maar deze Metal Lords bleek toch uit iets anders hout gesneden te zijn.

Skullfucker it is met vooral Hunter als drijvende kracht die Kevin in die zin meezuigt wat vooral in het begin van de film vrijwel nergens toe leid buiten een prekende Hunter over wat metal is en Kevin die er nog weinig kaas van gegeten heeft. En vooral in die 'limbo' blijven we een tijdje hangen waar Skullfucker wel plotseling erg optimistisch aangemeld wordt voor een 'Battle of the Bands' waar we nog niet eens een complete bezetting hebben en Hunter regelmatig erg vervelend is waar hij ook nog de nodige ruzie moet zoeken met het populaire volk op school. Zoals gezegd lijkt de film vooralsnog veel te gaan rondom de karakters en hun issues, buiten dat is het aardig maar niet bijzonder.

Maar geleidelijk slaat de film toch om en wordt het een stuk leuker waar nog steeds gezocht wordt naar een extra bandlid, maar vooral het werk dat Kevin verzet achter zijn drumkit erg fijn is om te zien en te horen waar ik altijd erg geïnteresseerd ben in drumwerk. Grappige momentjes zijn het nieuwe kapsel van Hunter die wel degelijk veel van Jason Newsted heeft, maar ook dat Kevin bij de andere band invalt en serieus aan die facebookreels doet denken van een over qualified drummer op een kinderfeestje, of anders wel de verandering van bakvis Emily naar Gothqueen. Ook nog wel leuk het verschijnen van een viertal bekende artiesten in de vorm van Scott Ian, Kirk Hammett en Tom Morello waar ik de vierde man niet echt ken als een soort van moraal kompas.

Ondanks Hunter en zijn vervelende gepreek bouwt de film vervolgens toch op naar een meer dan leuk einde waar men helemaal los gaat op het podium als één of andere Goth/Metalband waarbij de toko bijna afgebroken wordt die daarna niet helemaal afloopt zoals gehoopt maar wel een leuke revanche in zit. Een hoogvlieger was Metal Lords niet bepaald maar smakelijk voor een keer absoluut wel.

Metalhead Hunter [Adrian Greensmith] haalt zijn beste (en enige) vriend Kevin [Jaeden Martell] over om een metalband op te richten. Samen hopen ze de schoolband van de populaire hunk Clay [Noah Urrea] te verslaan bij de aanstaande ‘Battle Of The Bands’, maar daarvoor hebben ze een bassist nodig. Kevin ontdekt dat timide cellist Emily [Isis Hainsworth] meer in huis heeft dan ze laat zien, maar Hunter wil “geen Yoko’s” in de band. In grote lijnen formulematig, maar opgeleukt door goed uitgewerkte personages, het omzeilen van genreclichés en cameo’s van een aantal grootheden uit de metalscene. Hainsworth steelt letterlijk en figuurlijk de show.