Metal Lords (2022)

Ergens schuilt er een lief verhaal in, maar het is heel slecht uitgewerkt. Het is ook totaal niet grappig.

Als "old school" metal liefhebber (ik ben de laatste dagen bezig met het herontdekken van de Britse grindcoreband "Napalm Death" met de legendarische drummer Mick Harris en dan m.b.t. hun eerste twee albums, te weten "Scum" uit 1987 en "From Enslavement To Obliteration" uit 1988) moest ik natuurlijk deze film zien, net zoals ik een paar jaar geleden het leukere "Hevi Reissu (2018)" zag. "Hevi Reissu" is ook meer voor volwassenen, terwijl "Metal Lords" vooral bedoeld is voor tieners (net zoals min of meer "The School of Rock (2003)" met Jack Black).

"Metal Lords" gaat over frontman / gitarist Hunter (Adrian Greensmith) en beginnende drummer Kevin (Jaeden Martell), twee sociaal onhandige vrienden, die als de post-deathmetalband "Skull Fucker" willen meedoen aan de bandwedstrijd "Battle of the Bands" op hun middelbare school, in de hoop eindelijk wat erkenning en populariteit te krijgen. Hunters onvoorspelbare en woedende gedrag maakt hem tot vijand op school en het is duidelijk dat het moeilijk wordt om een ​​derde bandlid, een bassist, te vinden.

Kevin zijn oog valt daarbij op celliste Emily (Isis Hainsworth), een nieuwe leerling uit Schotland met geestelijke gezondheidsproblemen. Hunter is niet onder de indruk en is bang dat Emily als celliste niet het juiste imago heeft voor wat hij met "Skull Fucker" wil uitstralen. Dit verschil in visie tussen de twee vrienden leidt tot frictie en laat beiden twijfelen aan hun vriendschap. Maar, uiteindelijk staat het drietal keihard te rocken op het schoolpodium met het leuke nummer "Machinery Of Torment" (niet te verwarren met het nummer "Maze of Torment" van de Amerikaanse deathmetalband "Morbid Angel").

Vanaf minuut één is het overduidelijk dat de komische muzikale dramafilm "Metal Lords" een ode is aan de nerds op school. Net als voorgangers "American Pie (1999)" en "Superbad (2007)" is ook deze highschoolfilm een spektakel van hormonen, ongemak en broederschap. Hunter en Kevin (die muziekhuiswerk en sociale tips krijgt van Hunter) niet bepaald populair op school, spelen "Dungeons & Dragons", houden audities voor een bassist waar niemand komt opdagen (op eentje na dan) en doen er alles aan om hun metalband "Skull Fucker" (naderhand wordt het overigens "Skull Flower" een succes te maken. Ze gaan zelfs zo ver dat hun vriendschap op het spel komt te staan.

Het gestuntel van Hunter en Kevin als aspirant-metalheads is geinig om naar te kijken en leidt bij vlagen tot gemeend gelach. Toch mist er een ware chemie tussen de twee vrienden, die hun vriendschap en passie voor muziek voelbaarder had kunnen maken. Ook metal lijkt aan het begin van de film meer een gimmick dan een belangrijk thema. Gelukkig weet de film na eventjes opwarmen (wanneer Kevin een keer in zijn eentje gaat drummen zonder zijn gitarist Hunter) al wat meer waar te maken.

Hoewel het plot flauw en enigszins voorspelbaar (zo verliest de heethoofdige Hunter uiteindelijk zijn kalmte met de tieners die hem kwellen, begint Kevin geil te worden op een meisjes, gespeeld door Analesa Fisher, op zijn school en wordt Kevin uiteindelijk verliefd op Emily die hem en haar ook ontmaagd in een busje) is en er ook de nodige stereotype "high-school" personages in het verhaal zitten, is "Metal Lords" best een vermakelijke film om naar te kijken en te luisteren (qua muziek dan).

Zo is de vele "old school" heavy metal muziek (o.a. van Black Sabbath, Judas Priest, Iron Maiden en Metallica), posters / foto's van bands, T-shirts (o.a. van Slayer, welke mijn favoriete metalband is) en videobeelden leuk om te zien als metal liefhebber en ook weten schrijver D.B. Weiss en regisseur Peter Sollett de aantrekkingskracht van heavy metal voor tieners die verlegen zijn of gepest worden goed te vangen. Rage Against the Machine’s Tom Morello trad aan als uitvoerend producent en hem zien we ook samen met Scott Ian (Anthrax), Kirk Hammett (Metallica) en Rob Halford (Judas Priest) terug in een cameo als Kevin in een bubbelbad zit met een vrouw die met hem wil vrijen.

Ondanks dat "Metal Lords" niet bepaald origineel is, is het wel goed en leuk uitgewerkt en dat met een frisse jonge cast (die allemaal leuk en goed speelden) en goedmoedige toon. De makers van de film nemen zowel de tieners (met allemaal de nodige problemen) als metal serieus. De film doet zich ruig voor, met een beukende soundtrack, grove dialogen en wat relatief donkere thema’s, maar heeft een lief, klein hartje. Zoals het een ware "Metalhead" betaamt.

Teleurstellende, vaak wat ongemakkelijke film over twee tieners (uiteraard buitenbeentjes) die op hun middelbare school een heavy metalband willen beginnen. De mengeling van komedie en drama werkt slechts sporadisch en de personages komen niet goed uit de verf, ondanks de enthousiaste cast. Wel goed is de muziek, knap geïntegreerd en doeltreffend ingezet op cruciale momenten. Het is jammer genoeg niet voldoende om de boel te redden. Ook de flauwe cameo's van enkele grote namen in de metalwereld zorgen hoofdzakelijk voor schouderophalen.

Een beproefde formule. De underdog haalt na veel ups en downs de finale. Of het nu om klunzige baseball kids, of bob slee teams of dansers gaat. Maar over het algemeen wordt de finale door en drama of ongeluk verloren. Maar de jaren die volgen zijn succesvol. Zou het deze band anders vergaan.... dat moet je zelf uitvinden.

In het middelpunt staan twee highschool scholieren. Beiden niet oninteressant. Beiden zijn buitenbeentjes. De één koestert een woede, is idolaat van Heavy Metal en heeft afgezien van zijn beste (en enige) vriend geen fundamenteel contact met de echte wereld. De ander is de beste vriend die hoewel eveneens niet populair, socialer is ingesteld en minder uitgesproken meningen en voorkeuren heeft. Samen richten ze een heavy metal band op en willen meedoen aan een wedstrijd met de naam: the Battle of the Bands.

De film kiest voor lichtvoetig drama en komedie om deze levensfase van de beide vrienden te documenteren. Geen origineel verhaal en geen serieuze coming of age, maar een gemakkelijk invulbare en humoristische zoektocht naar de eigen identiteit. Onderliggende issues zijn aanwezig, maar worden slechts terloops benoemd en behandeld. Voor teveel drama is in deze film geen plaats.

Voor muziek wel. Erg fijn om getrakteerd te worden op bands als Black Sabbath, Judas Priest en Iron Maiden. Bands die aan de basis stonden van de ontwikkeling van mijn muzikale smaak. Met Guns N‘ Roses en Metallica heb ik minder. J.S. Bach komt ook nog langs. Bach kan ik tegenwoordig ook goed hebben.

Leuke personages. Een paar beroemde cameos. Een simpel verhaaltje. Leuke muziek. Het heeft allemaal niet veel om het lijf, maar Metal Lords is best vermakelijk.

De makers van Metal Lords hebben volgens mij niet zo veel met metal. Nadat het jaren de underdog was om op school a capella te zingen of in een glee club is het nu aan de metal muziek. De makers weten ook wel dat hun publiek geen metalliefhebbers zijn, maar wel de Netflix-kijker. Centraal staat dus vooral een high school verhaal met een pestkop, een wedstrijd en een klein liefdesverhaal. We maken wat kennis met enkele klassiekers uit het genre en ook al doet de film verder niet zo veel bijzonder, heeft dit wel de nodige charme. Ook leuk dat we 4 metaliconen als cameo tegen komen. Leuke film, maar nooit bijzonder.

Het was wel leuk. Een grotendeels vrij typische high school movie, over twee wat awkward vrienden die een beginnend metalbandje hebben. Maar ook met high school jocks, huisfeestjes, een eerste vriendinnetje, en natuurlijk wat persoonlijk drama waarbij ze ruzie krijgen en Hunter uit huis gestuurd lijkt te worden, maar uiteindelijk alles toch weer op z'n pootjes terecht komt. Maar hoe typisch de film in dat opzicht ook is, het is wél leuk uitgewerkt en sommige van de metalverwijzingen zijn ook wel weer grappig, al heb ik niet echt het idee dat hier nou echt zware metalliefhebbers aan mee hebben gewerkt. Toch, helemaal met de cameo's bij de jacuzzi is het even leuk om muzikanten te spotten. Prima acteerwerk ook, dus ik rond 'm naar boven af.

Sympathieke film die keurig volgens het boekje verloopt. Niet echt metal dus, qua sfeer is deze film veel meer pop dan de titel doet vermoeden. Maar goed, een Netflix productie over een stel buitenbeentjes op een highschool… wat meer kun je verwachten?

Het tempo is wisselend in deze film, en af en toe sleept het wat, vooral in de tweede akte. Maar buiten dat is het verhaal voor mij als liefhebber van hardrock en metal een feest van herkenning: van het buitenbeentjes zijn op school, tot de pesterijen en de uitlaatklep in muziek.

De film laat goed zien wat metal kan betekenen voor fans, en hoe zij kracht kunnen putten uit deze harde muziek, die voor velen vaak onterecht als lawaai wordt afgedaan.

Het meest kon ik genieten van het grote feest der herkenning: van bekende shirts, posters, de soundtrack, gitaarriffs, bekende cameo’s tot en met de huiswerk-lijst met klassieke liedjes aan toe. Bij bijna alles dacht ik: oja die, en die! Die heb ik live gezien, en die, en die, en die, en dat nummer is inderdaad te gek, enzovoorts.

Maar los van al het metalgedoe is dit vooral een typische highschool film over drie hoofdpersonen die elk hun eigen pad moeten kiezen. Maar als dat ondersteund wordt door muziek van Iron Maiden, Metallica, Judas Priest, Guns n’ Roses en Black Sabbath kan ik daar zeker een avond van genieten.

3,5*

Toch een kleine tegenvaller. Het verhaaltje is al duizend keer gedaan, net als het soort personages (de buitenbeentjes), de gebeurtenissen en het stukje zwaar drama zo op 2/3 van de film. Dit soort films verrassen nooit. Dan is het aan de kleine momenten, de acteurs, het visuele aspect of zo'n film toch bovengemiddeld wordt. In deze film zitten er wel enkele leuke lieve momenten in en de soundtrack is prima, maar vooral die gitarist is vervelend en eigenlijk is geen één scène met hem echt te pruimen. Jammer, want zeker de drummer en cellist vormen een prima koppel; debeste momenten zijn ook die tussen hen twee alleen. 2,5*.

“I am talking to a girl. I'm not even afraid of her. Beer is amazing.”

Als metalfan zeker een onmisbare film om eens gezien te hebben. Nee het is allemaal geen hogere wiskunde wat we hiervoor geschoteld krijgen, de film is vermakelijk genoeg door zijn songs die er in verwerkt zitten, de coole looks en uiteraard ook een ontzettend nostalgisch gevoel hoe je zeker als jongere metalfan door het leven (kan) gaat. Qua verhaal is de film zeker niet héél bijzonder en zo kennen we wel meerdere films in het kaliber, het fleugje metal wat erover heen gegoten is, is dan wel weer heerlijk. Toch moet je als kijker geen hoge verwachtingen plaatsen, het verhaal kent een leuke wending en wat liefde en ook het concept vond ik leuk maar, zoals ik ook al zei; herhaald.

We volgen in deze film de twee tieners ‘Hunter’ en ‘Kevin’, ‘Hunter’ is een die-hard metalfan die zich ook zo gedraagt en kleedt. ‘Kevin’ daarin tegen is nog een twijfelend persoon, niet wetende wat hij nou precies er van moet vinden en vooral nog aan het ontdekken maar, ook erg onderdrukt door zijn “vriend” die hem toch meesleurt in soms een slechte vibe. ‘Hunter’ heeft namelijk ook niet een al te positief thuissituatie waar de beste jongen geen moeder heeft en een vader heeft waar hij niet mee op kan schieten, die wel geld heeft en hij rijdt in een hele mooie Chevrolet waar ik alleen al jaloers op was maar, natuurlijk ook zijn (hun) oefenruimte was voor mij een droom vroeger om te hebben.

In deze film bouwen de twee gasten een band met elkaar op, en ze bouwen ook een band op . ‘Hunter’ doet in dit geval de zang en het gitaarwerk en ‘Kevin’ wordt de drummer, dit kan hij nog niet goed en heeft hierdoor van ‘Hunter’ een lijstje en een drumstel gekregen om te oefenen, waardoor hij zichzelf ontwikkeld tot echt een hele goede drummer. De twee missen nog één ding om een band af te maken; een bassist. Hierdoor zijn ze hard naar op zoek en ‘Kevin’ komt op dat moment bij ‘Emily’ die de Cello bespeeld maar geen bass. ‘Hunter’ is het er niet mee eens en zit de twee aardig in de weg, en krijgt ook ruzie met ‘Emily’. En na heel wat daden, en nadat hij in een kliniek heeft gezeten draait hij zijn idee bij en worden de drie toch wel een erg vette band. Met als hoofddoel het winnen van de ‘Battle of the Bands’ in een omgeving waar deze muziek eigenlijk niet tot nauwelijks populair is. 'Emily' was trouwens op het eind in dat jurkje echt prachtig, ik werd spontaan verliefd.

Ik herkende me veel in de situaties in deze film. Het ontstaan van een liefde voor deze muziekgenre is voor veel mensen dankzij het ontvluchten van privésituaties (zo ook wat je ziet bij ‘Hunter’) toch een redding in hun leven geweest, en dat gelde ook voor mij vroeger en nu. Dat dit genre alternatief is, is eigenlijk altijd wel bekend maar nochtans één van de grootste muziekgenres van de wereld. Ik vond het ontzettend gaaf toch veel bekende bands te zien, en ook de kleding voorbij zien te komen en uiteraard de beste nummers te horen. Toch zonde dat ‘Netflix’ in hun ondertiteling de bandnaam ‘Anthrax’ verkeerd schreven .

Ook kent de film een paar cameo’s van grote muzieksterren in het genre. Met uitschieters als ‘Rob Halford’ van de metalband ‘Judas Priest’ en ‘Kirk Hammett’ van de metalband ‘Metallica’. Het fleurde de film toch weer wat op, omdat de film in het middenstuk toch wat in zakte en je moe werd van het vele ‘ik doe het voor metal’-gehalte, ach wat verwachtte je ook anders.

Ik ga niet alle nummers langs, omdat er vele nummers voorbijkomen waarvan ik gewoonweg ontzettend wist te genieten, waaronder wel bands als ‘Iron Maiden’ die hier ook nog even wat aandacht kregen (dit is mijn favoriete metalband). En ik moet toch wel zeggen dat hun eigen gemaakte nummer ‘Machinery Of Torment’ mij erg goed is bevallen (en deze staat nu ook in mijn afspeellijst). Toch ontzettend zonde dat men dan bedenkt dat het leuk is om de naam ‘Skullfucker’ te veranderen naar ‘Skullflower’, het noteerde wel een beetje het preutse van de buitenwereld maar alsnog vond ik de vorige naam een stuk beter.

Voor de rest heb ik er eigenlijk niet veel meer aan op te merken, het is voor de fans zeker van het muziekgenre een hele vermakelijke zit met veel herkenbare momenten, songs en personen die je ook in het echt tegen kan komen, zeker tijdens je schoolperiode. Het is niet de beste film in deze trant, toch keek hij heerlijk weg, brengt hij veel leuke nummers naar boven en duurt het allemaal ook niet overdreven lang. Heb vaak genoeg moeten lachen, ondanks de vele gevoelige onderwerpen die de film aankaart. Neem bijvoorbeeld de ontmaagding op de parkeerplaats en hoe dat tot stand is gekomen (al zie je niks), het deed me toch wel grinniken, en zag mezelf alweer helemaal terug. Leuke film!

Een standaard coming of age verhaaltje op een metal leest geschoeid. En dat geeft een feelgood filmpje dat niet origineel of verrassend is maar wel sympathiek en vermakelijk. De 3 hoofdrolspelers doen het daarnaast ook nog een heel behoorlijk. Uitstekend luchtig vermaak.

Redelijk tof.

In mijn tienerjaren heb ik metal leren waarderen, dus dit komisch tienerfilmpje is qua herkenning van songs alleen al de moeite. Een in het zwart gehulde schreeuwlelijk ben ik verder nooit geweest dus daar stopt de herkenning. Het verhaal van de buitenbeentjes is ook niet echt origineel, maar wel aandoenlijk genoeg voor een tof tussendoortje. Het acteerwerk kan er mee door en met goed anderhalf uur aan speelduur blijft ook dat binnen de perken. Af en toe valt er wel wat te lachen, al is dit geen comedy pur sang.

3

Leuke film met een fijne soundtrack, al heeft het verhaal niet zo veel te bieden. Positief is wel dat het allemaal niet zo gemakkelijk en voorspelbaar verloopt en dat de hoofdrolspelers zonder meer een degelijke rol neerzetten. Hier en daar ook wat grappige scènes. 6/10

Ik houd wel van ouderwetse rock uit de jaren 50 en 60, maar heavy metal muziek vind ik niet om aan te horen. Een celliste in een hardrockband is wel een leuke vondst, maar verder stelt het verhaaltje weinig voor. Waar anderen uit hun dak gaan, is dit dus niets voor mij. Helaas.

Seks, drugs en een beetje lief zijn voor elkaar. Wel aardig hoe 'Metal Lords' (2022) met obscure verwijzingen verstokte fans van het metalgenre aanspreekt en nieuwkomers krijgen een lief coming-of-age verhaaltje. De puisterige pubers draaien een beetje ongemakkelijk om elkaar heen en proberen vorm te geven aan hun emoties met harde muziek, kleding en schmink. Achter de demonen en satanrituelen steken toch vooral onzekere jongens die hun plek zoeken in een snoeiharde middelbare schooltijd. Voor de verandering ook eens een onbekende cast met sympathieke hoofdrollen voor Jaeden Martell, Isis Hainsworth en Adrian Greensmith als knuffelbare metalheads.

Een zeer zwakke start, maar wordt een stuk beter in de 2e helft ondersteund door een te gekke soundtrack (als het je smaak is).

Het begin was slecht. Vooral het acteerwerk: zwaar over de top, niet overtuigend. Adrian Greensmith is waanzinnig slecht gecast voor deze rol. Er wordt ook met onbekende acteurs gewerkt en dat zie je helaas terug: Martell is de enige die het redelijk goed doet, maar niemand kan de film dragen. Vooral Isis Hainsworth bakt er niet veel van met haar overgedreven maniertjes.

Gelukkig verbetert dit een stuk naar de 2e helft. De karakters worden geloofwaardiger. Van bordkartonnen figuren worden het nu echte karakters met hun emoties, verlangens en conflicten. Okay, soms gaan de ontwikkelingen niet vloeiend en is het nog steeds niet helemaal geloofwaardig, maar dan valt er genoeg te genieten.

Het coming of age verhaal is leuk, maar er had veel meer uitgehaald kunnen worden want het concept is echt wel okay. De humor is op momenten wel geslaagd, de actie 'okayish' en de karakterontwikkeling voldoende. Het is al met al een beetje een rare mix van romantiek, coming of age, muziekfilm en komedie. Al met al kom ik toch uit op 3 sterren: prima film als je er niet te hoge verwachtingen van hebt en misschien een halfje extra als je een voorliefde voor de heavy metal hebt.

Vermakelijke muzikale komedie met sympathieke personages en overtuigende relatieontwikkeling. Zeker Jaeden Martell en Isis Hainsworth stelen de show als excentriek koppeltje, maar ook Adrian Greensmith doet het overtuigend als nieuwkomer in de acteerwereld. Regisseur Peter Sollett kiest een bot thema uit, maar brengt het subtiel en toont weinig haast wanneer het aankomt op de inhoud. Hierdoor krijgen meerdere aspecten voldoende ruimte om te kunnen overtuigen en krijgt de muzikale liefhebber van dit genre naar het einde toe waar hij/zij op wacht. Metal Lords is op-en-top vermaak dat uiteindelijk vooral onderscheiding en wat filmlengte mist om verder boven de middelmaat uit te stijgen.

De volgende film betrof deze Metal Lords mede mogelijk gemaakt door Netflix, en metal en hardrock valt altijd goed waar wellicht een concept als school of Rock voorbij zou komen in de vorm van een x-aantal buitenbeentjes die elkaar gaan vinden. Maar deze Metal Lords bleek toch uit iets anders hout gesneden te zijn.

Skullfucker it is met vooral Hunter als drijvende kracht die Kevin in die zin meezuigt wat vooral in het begin van de film vrijwel nergens toe leid buiten een prekende Hunter over wat metal is en Kevin die er nog weinig kaas van gegeten heeft. En vooral in die 'limbo' blijven we een tijdje hangen waar Skullfucker wel plotseling erg optimistisch aangemeld wordt voor een 'Battle of the Bands' waar we nog niet eens een complete bezetting hebben en Hunter regelmatig erg vervelend is waar hij ook nog de nodige ruzie moet zoeken met het populaire volk op school. Zoals gezegd lijkt de film vooralsnog veel te gaan rondom de karakters en hun issues, buiten dat is het aardig maar niet bijzonder.

Maar geleidelijk slaat de film toch om en wordt het een stuk leuker waar nog steeds gezocht wordt naar een extra bandlid, maar vooral het werk dat Kevin verzet achter zijn drumkit erg fijn is om te zien en te horen waar ik altijd erg geïnteresseerd ben in drumwerk. Grappige momentjes zijn het nieuwe kapsel van Hunter die wel degelijk veel van Jason Newsted heeft, maar ook dat Kevin bij de andere band invalt en serieus aan die facebookreels doet denken van een over qualified drummer op een kinderfeestje, of anders wel de verandering van bakvis Emily naar Gothqueen. Ook nog wel leuk het verschijnen van een viertal bekende artiesten in de vorm van Scott Ian, Kirk Hammett en Tom Morello waar ik de vierde man niet echt ken als een soort van moraal kompas.

Ondanks Hunter en zijn vervelende gepreek bouwt de film vervolgens toch op naar een meer dan leuk einde waar men helemaal los gaat op het podium als één of andere Goth/Metalband waarbij de toko bijna afgebroken wordt die daarna niet helemaal afloopt zoals gehoopt maar wel een leuke revanche in zit. Een hoogvlieger was Metal Lords niet bepaald maar smakelijk voor een keer absoluut wel.