Meningen

Weinig subtiel tweede wereld-oorlog spektakel van de hand van Roland Emmerich, met veel vlaggewapper en een overdaad aan lelijke cgi. Vooral de openingsscene, de aanval op Pearl Harbor, ziet er wat dat betreft heel slecht uit. Men had beter kunnen kiezen voor ouderwetse schaalmodellen; dan had het er waarschijnlijk veel beter uitgezien. Gelukkig wordt de film gaandeweg wel beter, met een grote reeks spannende en spectaculaire vliegscenes. Met name de haast verticale duikvluchten zien er geweldig uit. Cast en dialogen zijn verder erg wisselvallig, maar het kan er net mee door.

Redelijk geslaagde thriller, met een goede hoofdrol van Luis Tosar. De film is niet helemaal bevredigend en bepaalde verhaalelementen doen nogal denken aan andere films (zoals recentelijk nog The Resident), maar het script kent een aantal spannende scenes en het subtiel creepy sfeertje is goed getroffen. De zwartgallige maar tegelijkertijd intelligente observaties van de hoofdpersoon zijn tevens doeltreffend.

Droogkomische film uit Finland, bevolkt door maffe maar tegelijkertijd sympathieke personages die het hart op de juiste plaats hebben. De licht surrealistische toon van het geheel en de onderkoelde humor zullen niet aan iedereen besteed zijn (ik moest er ook wel even inkomen), maar gaandeweg vond ik het allemaal toch best grappig. Herhaaldelijk moest ik wel wat denken aan het werk van regisseur Alex van Warmerdam, ook al zo'n droogkloot.

Na zijn vermakelijke maar enigszins tegenvallende Hollywood-uitstapje/ Schwarzenegger-vehikel The Last Stand is regisseur Jee-Woon Kim gelukkig weer terug in eigen land. Dat past hem toch beter. Dit is een spannende en stijlvol geregisseerde aktiethriller die zich afspeelt in de late jaren '20 van de vorige eeuw. Het is even wennen aan de vele personages en plotlijntjes, maar al snel ontvouwt zich een meeslepend plot, voorzien van fraai camerawerk en prachtig production design. Met 140 minuten iets te lang en niet overal even boeiend, maar zeker de moeite waard.

Uitstekende 5-delige miniserie van HBO, met Kate Winslet in een prachtige hoofdrol. De rest van de cast is ook prima. Een mooi en meeslepend verhaal, passend rustig verteld, vol tragedie en humor. Visueel biedt de serie typische HBO-kwaliteit: camerawerk en production design zijn dus weer eens eersteklas. Hele fraaie muziek ook.

Niet slecht; wel erg chaotisch en onsamenhangend. De doorgaans betrouwbare Wahlberg is erg irritant in de hoofdrol, met name door de constante stroom onzin die uit zijn mond komt. Om nog maar te zwijgen van het dodelijk vermoeiende technische en politieke jargon. Maar goed, het is een aktiefilm, en op dat vlak valt er wel het een en ander te genieten. De montage had absoluut rustiger gemogen, maar visueel stelt de film in ieder geval niet teleur. Er wordt flink uitgepakt met allerlei spectaculaire en kunstig in beeld gebrachte aktiescenes. En Iko Uwais akteert voor de verandering eens redelijk in een belangrijke bijrol.

Technisch aan de wat zwakke kant, de documentaire is weinig meer dan een reeks pratende hoofden afgewisseld met wat filmclips en archiefmateriaal, maar inhoudelijk zeer interessant en vooral boeiend. Altijd wel een fan geweest van deze beste man, die altijd wat ondergewaardeerd is gebleven in Hollywood. Snel het door hem geschreven Apocalypse Now maar weer eens kijken, daar heb ik wel weer zin in gekregen.

Fascinerende documentaire over de opkomst en roemruchte ondergang van het fenomeen Milli Vanilli, bedacht door de gehaaide duitse producent Frank Farian. Zijn bijdrage aan deze uitstekende gemaakte en zeer onderhoudende documentaire wordt node gemist, maar aan de hand van interviews met de meeste betrokkenen wordt toch een goed maar vooral schrijnend beeld geschetst van één van de meest beruchte oplichtingszaken uit de muziekgeschiedenis.

Aangenaam Disney feelgood sportdrama, met een leuke (en waargebeurde) invalshoek. Het gedeelte in India is verreweg het sterkst, mede door de indrukwekkende visuele aanpak, maar ook wanneer de plot zich afspeelt op amerikaanse bodem blijft de film overeind. Jon Hamm is overtuigend in de hoofdrol en wordt prima bijgestaan door oude rotten als Alan Arkin (hier op zijn meest Arkin-achtig) en Bill Paxton. Voorspelbaar wellicht, maar zeer onderhoudend en bevolkt door sympathieke personages.

Deze zeer onevenwichtige komedie heeft zo zijn momenten, maar regisseur Seth MacFarlane laat flink wat steken vallen. Hij had zichzelf in ieder geval niet de hoofdrol moeten geven, want zijn spel is veel te vlak en eenzijdig om een film als dit te kunnen dragen. Daarnaast zijn de grappen en grollen aan de halfbakken kant. Sporadisch moest ik flink lachen om bepaalde gebeurtenissen, maar de film is uiteindelijk veel te langdradig en nogal futloos. Gelukkig biedt Charlize Theron de broodnodige afleiding. En die Back To The Future-grap is erg leuk.

De director's cut op blu-ray gezien. Gebaseerd op die versie waardeer ik de film toch iets op. Het geheel is meer in balans, de personages zijn iets interessanter en er zijn intrigerende details toegevoegd. Zoals regisseur Del Toro zelf aangeeft in de extra's is dit de versie die hij altijd voor ogen had. Jammer dat studio Miramax hem destijds zijn gang niet heeft laten gaan. Het zwakste punt van de film blijft het laatste half uur en dan vooral de climax, die hopeloos tekort schiet en teveel leentjebuur speelt bij genregenoot Alien. Del Toro vertelt zelf over een alternatief einde, dat stukken interessanter klinkt. Helaas is dat einde nooit daadwerkelijk op film gezet.

Goedbedoeld maar sporadisch iets te dik aangezet drama over fotograaf W. Eugene Smith (Depp), die in de jaren '70 in opdracht van Life Magazine met zijn camera naar Japan reist om daar de kustplaats Minamata te bezoeken, waar de lokale bevolking langzaam maar zeker wordt vergiftigd door de inname van grote hoeveelheden kwik. Depp doet zijn best maar trekt met zijn maniertjes teveel de aandacht naar zich toe. De overige personages zijn dermate karig uitgewerkt dat ze hier te weinig tegengas aan kunnen geven. Dit met uitzondering van Bill Nighy, hier geweldig is als de stoïcijnse opdrachtgever van Depp. Het waargebeurde verhaal is natuurlijk schrijnend en de film is onderhoudend genoeg, maar de sentimentele toon van bepaalde scenes en de middelmatige visuele aanpak van het geheel doen wel wat afbreuk aan de impact.

Mooi, subtiel uitgewerkt drama over een koreaans gezin dat in het Arkansas van de jaren '80 een boerderij begint. Het ingetogen akteerwerk en het voortkabbelende karakter van de film zullen niet iedereen aanspreken, maar de personages zijn zo innemend (en de sfeer zo goed getroffen) dat ik snel voor de bijl ging. Fraaie bijrol ook van Will Patton.

Vermakelijk WOII-avontuur, min of meer gebaseerd op ware gebeurtenissen. Binnen luttele minuten blijkt dat regisseur Guy Ritchie het niet zo nauw neemt met de waarheid, maar de film is zo energiek en aanstekelijk dat dit weinig uitmaakt. De nazi's vallen als dominostenen en de cast lijkt er veel zin in te hebben, al heeft hoofdrolspeler Henry Cavill feitelijk weinig te doen.

Herzien na tien jaar. De film heeft visueel absoluut niet meer de impact die deze in 2002 wel had, maar het verhaal blijft interessant en bij vlagen erg spannend. Cruise is wat anoniem in de hoofdrol en het hele project is een beetje atypisch voor regisseur Spielberg, vooral door de wat afstandelijke en kille toon. Er had ook wel wat humor in gemogen. Niettemin een degelijke SF-aktiefilm, iets te lang maar wel onderhoudend.

Zeer matige fantasyfilm met horrorelementen. Slap verhaaltje, slechte akteurs (vooral Tony Todd en de nederlandse Michelle van der Water zijn belabberd), lelijke decors en onbedoeld hilarische dialogen. Alleen het redelijk goed gemaakte titelmonster zorgt nog voor enig vermaak.

Een hier stoicijnse Kurt Russell is geweldig in dit verder weinig bijzondere sportdrama, gebaseerd op ware gebeurtenissen. De film zit onderhoudend in elkaar en weet op visueel vlak absoluut te overtuigen, maar de overige personages blijven aan de oppervlakkige kant en de plot ontvouwt zich op voorspelbare wijze. Niet verkeerd, maar de andere twee sportdrama's van regisseur Gavin O'Connor, Warrior en The Way Back, zijn beter.

Meer een politiek pamflet dan een film, nogal zwaar op de hand en niet bepaald boeiend. Het begin is erg rommelig en onsamenhangend, maar naarmate de film vordert wordt één en ander gelukkig wel wat beter. Visueel de moeite waard en het akteerwerk van de hele cast is prima, maar de verhaallijnen spraken mij niet echt aan. Tegenvaller van regisseur Schnabel, al met al.

Leuk vormgegeven, laat dat maar aan regisseur Tarsem Singh over, maar inhoudelijk houdt het niet bepaald over. De film is vlak, flauw en bijzonder voorspelbaar. Julia Roberts is best leuk als narcissistische heks en ook om Nathan Lane moest ik soms best lachen, maar het is te weinig om de boel te redden. De eerste paar geanimeerde minuten vormen het hoogtepunt van de film, daarna wordt het snel minder. De muzikale finale is echt te triest voor woorden. Minste Singh tot dusver.

Zo, dat is 2 1/2 uur die niemand me meer terug kan geven. Een taai, lange zit. Mooi vormgegeven, met fantastisch production design en sporadisch overdonderend camerawerk, maar inhoudelijk is deze musical duidelijk voor gevorderden. Dik aangezet drama, over de top zangwerk, vrijwel geen dialogen, zware thematiek... nee, voor subtiliteiten ben je hier aan het verkeerde adres. De akteurs brengen het er prima vanaf en regisseur Tom Hooper maakt er visueel iets imposants van, maar ik kan niet zeggen dat ik met plezier heb zitten kijken. En die speelduur, mijn god... Om miserabel van te worden.

Godzijdank niet de zoveelste musical gebaseerd op het boek van Victor Hugo maar een grimmig, tot nadenken stemmend drama over toenemende spanningen in een achterstandswijk van Parijs. Er zijn zeker overeenkomsten met genregenoten als Do The Right Thing en La Haine, maar de film heeft voldoende kwaliteit om zich te kunnen onderscheiden. De spanning wordt daarnaast razend knap opgebouwd, resulterend in een nagelbijter van een climax. Goed gespeeld en sfeervol in beeld gebracht, met veel aandacht voor detail. Enige minpuntje: naar verluidt is het 35 graden celsius op de bewuste dag in de film, maar ik zie vrijwel niemand zweten en/ of passende luchtige kleding dragen.

Gelukkig minder oppervlakkig dan je zou verwachten, maar een werkelijk oprecht en verhelderend kijkje in het leven van mevrouw Swift is dit dan helaas ook weer niet geworden. De blik achter de schermen bij deze superster is gelukkig onderhoudend genoeg, maar zodra zij meent haar politieke denkbeelden te moeten delen met haar fans komt de documentaire krakend tot stilstand. Gelukkig is dat pas tegen het einde, maar toch jammer.

Op en top Tim Burton, maar juist daarom valt de film lichtelijk tegen. Met hem als regisseur verwacht je gewoonweg iets meer dan we hier voorgeschoteld krijgen. Het is allemaal onderhoudend en visueel indrukwekkend genoeg, maar de film is qua toon, plot en uitwerking van de personages nogal... gewoontjes. En dat woord wil je nou eenmaal niet horen in combinatie met de naam Tim Burton. Meest geslaagde aspect betreft de aanpak van de monsters, die er dan wel weer lekker bizar uitzien. Om nog maar te zwijgen over het uiterlijk van bad guy Samuel L. Jackson.

Soort geestverwant van de film Searching uit 2018, met ditmaal wederom iemand die een verdwijning onderzoekt via de computer en dan vooral via social media. De plot is spannend en de film is visueel vernuftig in elkaar gezet, maar op gegeven moment zijn bepaalde plotwendingen zo vergezocht dat het niet meer serieus te nemen is. Regisseurs Nicholas D. Johnson en Will Merrick, overigens de editors van Searching, slaan dan een beetje door in hun verwoede pogingen de kijker continu te willen verrassen.

Vijfde film uit de Laika studio en wederom zeer de moeite waard. De plot heeft aanvankelijk niet zoveel om het lijf en het duurt even voor je iets voelt voor de personages, maar op gegeven moment valt het kwartje en valt er veel te genieten. Animatie en vormgeving zijn erg mooi en de stemmencast is eersteklas. Grootste pluspunt is echter de onderkoelde humor, met geniale dialogen en een perfecte timing van de grappen. Erg leuk.

Mooie documentaire over de engelse Tom Spencer, wiens droom het is om de drummer van Metallica, Lars Ulrich, te ontmoeten. Slechts één probleem: Tom heeft het fragile x-syndroom, een ernstige vorm van autisme, waardoor hij feitelijk niet op reis durft en zeer onvoorspelbaar kan reageren op nieuwe indrukken. Een hele klus dus voor zijn broer en zus, die alles in het werk stellen om Tom's droom te laten uitkomen. Uiteindelijk meer een documentaire over het gezin Spencer dan over de 'mission', maar erg onderhoudend en sporadisch behoorlijk aangrijpend. En, lukt het Tom om zijn held te ontmoeten? Gaat dat zien...

De reeks begint hier helaas wat slijtageplekken te vertonen. Het akteerwerk is houterig, met geforceerde ons-kent-ons humor, en de aktie is min of meer een herhaling van zetten. Fantastisch in beeld gebrachte aktie, dat wel. Cruise heeft bijna zijn houdbaarheidsdatum bereikt en de film is veel te lang, met een plot dat de speelduur absoluut niet rechtvaardigt. Al met al één van de mindere delen in de serie; hopelijk wordt deel twee beter.

Eén van de betere delen uit de reeks, alhoewel aan de te lange kant. Vooral halverwege verzandt de boel een beetje in ondoordringbaar giswerk wie nu aan welke kant staat. Maar goed, het eerste uur is top en het laatste half uur (in Kashmir) is zo'n beetje de coolste aktiescene van alle M:I-films. Sowieso is alles prachtig in beeld gebracht. Christopher McQuarrie mag op deze manier de vaste regisseur van de reeks worden, wat mij betreft.

Zeer onderhoudend vierde deel van de franchise, wel wat aan de rommelige en iets te lange kant. De film is niet veel meer dan een niet aflatende aaneenschakeling van aktiescenes, technische foefjes, vermommingen en spectaculaire setpieces, waarbij een echt spannend en coherent plot ver te zoeken is, maar goed, wat maakt het uit. De energie en lol spat van het scherm, en daar komen we als kijker toch voor. Wel jammer van de dit keer wel heel erg anonieme bad guy (Mikael Nyqvist) en een wat matte climax. Regisseur Brad Bird, die we tot nu toe slechts kennen van animatiefilms (The Iron Giant, The Incredibles en Ratatouille), levert in ieder geval vakwerk af met zijn eerste live action-film.

Solide vijfde deel van de altijd leuke spionage-reeks, met dit keer een overzichtelijk en vrij eenvoudig plot. Er is veel ruimte gereserveerd voor de komische capriolen van Benji (Simon Pegg), maar gelukkig wordt de boel niet al te melig en is er genoeg aktie en spektakel om het gebeuren stevig op de rails te houden. De film bereikt halverwege een hoogtepunt, met een ijzingwekkende scene in een onderwater-kluis (weer eens wat nieuws) en een meesterlijk in beeld gebrachte achtervolgingsscene per motor. Daarna kabbelt de film rustig door naar een enigszins futloos einde. Maar goed, tegen die tijd hebben meneer Cruise en consorten zich opnieuw dubbel en dwars bewezen.