Minamata (2020)

Dit ziet er echt heel goed uit!

Hoop van harte dat W. Eugene Smith zijn verhaal een boeiende film oplevert. Meer W. Eugene Smith (en achtergronden in mijn commentaar er bij) in deze docu: The Jazz Loft according to W. Eugene Smith (2015)

Zijn bekendste foto:

Klik hier

Dit lijkt me er weer één om naar uit te kijken, het ziet er inderdaad heel goed uit.

Ik kijk hier ook naar uit, weet iemand hoe en wanneer de film beschikbaar komt?

Reconstructie van de betrokkenheid van de Amerikaanse fotograaf Eugene Smith en diens vrouw Aileen bij het kwikschandaal in Minamata (Japan), begin jaren 70.

Het verhaal spreekt inhoudelijk meer aan dan de film, omdat Johnny Depp te doen gebruikelijk veel te veel zichzelf probeert te spelen. Dit is trouwens typisch een onderwerp dat zich beter leent voor een documentaire.

De film levert niettemin een hele reeks onpasselijke beelden op, met als afsluitend hoogtepunt (of is dieptepunt een betere kwalificatie?) de wereldberoemde foto “Tomoko in haar bad”, een beeld dat werkelijk brandt op je netvlies.

Indrukwekkende film!

Johnny Depp schittert in deze diep treurige film gebaseerd op ware gebeurtenissen. Het heeft thematisch raakvlakken met Dark Waters, maar het is een totaal andere film.

Johnny Depp zijn rol deed me hier soms even denken aan Jack Nicholson. Zijn personage zit vooral zichzelf in de weg. Depp kan zich hier weer uitleven in een wederom excentrieke rol.

Een film over de ultieme kwetsbaarheid van de mens, die door misstanden en een milieuramp teruggeworpen is op zichzelf en onder deze omstandigheden vrijwel niets meer heeft om op terug te vallen.

De film is vrij statisch gefilmd. Cinematografisch is het vrij sober opgezet, met vrij statische beelden. Maar het past ook wel weer bij de film.

Vooral door de thematiek en het treurige verhaal is het allemaal vrij deprimerend, maar tegelijk is het ook mooi om te zien hoe mensen knokken voor erkenning van misstanden en tegemoetkoming, ook al moeten ze daar hun leven zelfs voor riskeren.

Vanwege de digitale handheld camera voelt deze lelijk geschoten film helaas soms meer aan als een Netflix serie. Dit neemt niet weg dat het verhaal indrukwekkend is en Depp een goede rol neerzet, maar er had meer ingezeten.

Goedbedoeld maar sporadisch iets te dik aangezet drama over fotograaf W. Eugene Smith (Depp), die in de jaren '70 in opdracht van Life Magazine met zijn camera naar Japan reist om daar de kustplaats Minamata te bezoeken, waar de lokale bevolking langzaam maar zeker wordt vergiftigd door de inname van grote hoeveelheden kwik. Depp doet zijn best maar trekt met zijn maniertjes teveel de aandacht naar zich toe. De overige personages zijn dermate karig uitgewerkt dat ze hier te weinig tegengas aan kunnen geven. Dit met uitzondering van Bill Nighy, hier geweldig is als de stoïcijnse opdrachtgever van Depp. Het waargebeurde verhaal is natuurlijk schrijnend en de film is onderhoudend genoeg, maar de sentimentele toon van bepaalde scenes en de middelmatige visuele aanpak van het geheel doen wel wat afbreuk aan de impact.

Johnny Depp krijgt de kans om zichzelf van een minder excentrieke en meer zachtaardige kant te laten zien in deze reconstructie van de gebeurtenissen die centraal stonden bij een fotoartikel dat fotojournalist W. Eugene Smith [Johnny Depp] in 1971 aanleverde voor Life Magazine New York dat kort daarna werd opgeheven. Smith reist af naar het Japanse Minamata waar actvisiten Masako [Akiko Iwase] en Akiko Matsumura [Kogarashi Wakagushi] hopen dat Smiths foto’s ervoor kunnen zorgen dat er meer druk komt op een fabriek die verantwoordelijk is voor de vergiftiging van grondwater met kwik waardoor omwonenden ernstig ziek worden en kinderen met ernstige aandoeningen worden geboren. Het resultaat is de foto “Tomoko in her Bath”, nog altijd één van de meest geroemde beelden uit de geschiedenis van de fotografie. De strijd van eenvoudige burgers tegen de milieubeschadiging door multinationals is nog altijd actueel, maar Levitas heeft meer aandacht voor Smiths journalistieke problemen dan voor het lijden van de burgers om wie het hier feitelijk zou moeten gaan.

Indrukwekkende film met een uitmuntende Depp. Goed geschoten en afgewisseld met echte beelden. Het verhaal heeft niet veel om handen, maar dat wil niet zeggen dat de film daardoor niet boeit. Vier sterren.

Redelijke film over een oorlogsfotograaf die voor een opdracht terugkeert naar Japan. Gebasseerd op een waargebeurd verhaal van begin jaren '70. Solide, maar soms ook een beetje saai. En het soort verhaal dat al meerdere soortgelijke films heeft opgeleverd, waardoor het verloop wat voorspelbaar is. Net geen 3.5 sterren.

I'd love to change the world, but I don't know what to do

In de eerste paar minuten verdient deze film al alle denkbare prijzen. Geniale beelden, geniale muziek, echte karakters. Hoe de moeder zingt voor haar kind, met een onbreekbare en blinde liefde die niets terug verlangt, en ook nooit iets terug zal krijgen. Hoe een veteraan schrikt van een geluidje. Terug in de jaren 70, ver voordat het ongezond werd om met je blote vingers in de ontwikkelaar je foto's te agiteren - volgens het voorschrift van de fabrikant, de eerste tien seconden van elke minuut. Terug in de jaren 70, ver voor alle schandalen van de chemische industrie, die in naam van het kapitalisme geen enkele regel of norm kende. De onwerkelijkheid van het gewone leven op straat, de onmogelijkheid om een plaats te vinden in de wereld waarover je verslag legt. Een van de vergeten liedjes van de jaren-70 - Ten Years After, met hun achteraf zo geniale ‘I’d love to change the world’. De echo van een van mijn collega-fotografen, een van mijn strijdmakkers waarvoor ik door het vuur ga - ‘c’mon lets take the picture that will change the world!’. Hoe graag elk van ons dat niet zou willen - en niet omdat we daar zelf dan beter van worden, maar voor de wereld waar we zo zielsveel in geloven, de verandering die zo overduidelijk zo nodig is.

De film raakt hoe dan ook in alle aspecten enorm persoonlijk. Om al maar met het makkelijkste te beginnen, W. Eugene Smith is een van mijn helden met zijn iconische beelden en zijn monomatische manier van werken. Maar ook de viscerale waarheid van het citaat dat een foto niet alleen de ziel van de gefotografeerde in zich heeft, maar ook die van de fotograaf - hoeveel turven heb ik daar niet van ondertussen, van de mensen die op de verkeerde manier niet meer onder ons zijn. Een foto maken is nooit vrijblijvend, je ziel ligt er in vast, je gaat er een verplichting mee aan die onvermijdelijk terugkomt, en zoals dat soort dingen gaan is dat vaak midden in de nacht of op een ander moment als er nergens enig houvast of troost te vinden is. Maar nog veel dieper dan dat, de handicap van mijn zus die in ongemakkelijk veel opzichten precies lijkt op de aandoeningen van Tomoko.

Los van al dat is het ook op zich voor mij een erg goede film. Depp die zijn maniertjes bijna ontstijgt, de perfecte bijrollen van Minami en Iwase, de cameo van Nighy. Een onderwerp dat raakt, wereldwijd relevant en met wellicht een kleine aanpassing hier en daar onverminderd actueel is. De beelden van een wereld die we eigenlijk niet kennen, maar waar we wel bij betrokken zijn met ons gemaksgebruik van de chemische industrie en alle verborgen pijpleidingen die daar bij horen. De wereld van mijn vader en mijn moeder die daar in de jaren-50, 60, 70 hun carriere op bouwden, die van mijn zus, en bij verstek die van mij. Waar de maatschappij op een onbegrijpelijke manier nog steeds een afstandelijke en afhoudende houding in aanneemt, in naam van het kapitalisme. Omdat iemand daar rijk van wordt kennelijk. Iemand. En de rest van ons allemaal blijft achter met de ellende.