Meningen

Indrukwekkend!

De laatste dagen heb ik het origineel uit 1968 en de remake uit 2001 eens bekeken/herkeken om even lekker in te komen voor deze Rise of the Planet of the Apes. Gelukkig was het het allemaal waard, want dit is een indrukwekkend filmpje geworden.

De neemt neem een hele lange aanloop (eigenlijk ietsje te lang) om te tonen hoe de apen de boel over hebben genomen, maar vervelen doet het nooit. Sterker, ik vond het erg mooi om te zien hoe Will en Caesar een band kregen als mens en aap. Ontroerend zelfs.

Wat ook fijn was is dat dit de 1e Planet of the Apes film is die de apen overtuigend in beeld brengt. Wat dat betreft is het digitale tijdperk een zegen voor de filmeffecten. Het lijkt zo echt! Misschien lag de moraal soms er iets te dik bovenop, maar het was wel intrigerend. Maar dan gaat het uiteraard mis (wel pas in het laatste half uur van de film, je moet dus geen actiespektakel verwachten van deze film) en worden we nog een half uur lang getrakteerd op een erg indrukwekkende uitbraak en overname van en door de apen. Zeker het gedeelte op de Golden Gate Bridge was subliem! Sommige apen waren echt imponerend. Ook de confrontatie tussen Will en Caesar op het einde vond ik heel aardig.

Wat mij betreft komt er nog een vervolg op de film met dezelfde regisseur en cast. Ik ben overtuigd.

4*

Typische 80's film, een decennium waarin de leukste funfilms verschenen. Ook Road House valt hier wel onder, lekker ongecompliceerd knokken en een gespierde held die het opneemt tegen een fijne onsympathieke eikel. Matje in de nek, foute muziek, blote tetten, spierballen, gevatte oneliners, deze film weet wat het is en dat stralen ze uit. Het maakt het overigens geen fantastische film, de film duurde me veel te lang en het werd ook wel een tikje eentonig richting het eind. Dit had ook wel in een minuut of 85 gekund, een half uur te lang. Gelukkig zijn de knokpartijen leuk en doet Swayze het prima. Spijtig dat deze baas niet al te oud heeft mogen worden. Nu ook snel maar eens de remake bekijken. Ik vermoed dat deze minder zal wezen.

3*

Het origineel uit 1989 was geen hele goede film, maar ademde wel sfeer uit en past prima in de collectie 80's actiefilm met pretentieloos vermaak. Gewoon lekker basic, maar wel ongefilterd. Waarom die film een remake verdiende, geen idee. Het is ook niet zo goed geworden, al was het geen verloren avond. Maar het is gewoon op elk gebied minder. Geen leuke karakters, geen typische sfeer die je bij een film als deze zoekt en uiteindelijk lijkt het meer op een gemiddelde actiefilm dan op een intiemere knokfilm. Jake Gyllenhaal is een uitstekende acteur, maar die cast je toch niet voor een hoofdrol als deze? Niet dat hij het slecht doet, maar hij voelt gewoon niet op de plaats.

De grote bad guy is vechtsporter Conor McGregor, hij straalt wel kracht en geweld uit, maar zijn rol is zo dom en eendimensionaal. De vechtpartijen zijn gelukkig wel redelijk goed, daarin merk je wel dat McGregor er veel ervaring in heeft. De film heeft trouwens lang nodig om een beetje op gang te komen, dat duurde toch wel een uur. Bij beide Road House films begrijp ik ook niet waarom het twee uur moet duren in plaats van een minuut of 85, 90. Uiteindelijk is dit een 5,5je waard, maar ik rond mijn cijfer wel omlaag af omdat ik de 80's versie op 3 sterren heb staan en die liever op zou zetten als ik zou moeten kiezen tussen de delen.

2,5*

Best goed, maar geen topper. Daarvoor is het allemaal wat te simpel en te gemakkelijk geschreven. Maar het goede acteerwerk van de cast (goed om Hanks eens in een ander soort rol te zien, blijft een hele goede acteur) en het fijne jaren 30 sfeertje geven de film wel echt glans. Het middenstuk is wel aan de trage kant, maar gelukkig eindigt alles wel weer goed. Road to Perdition is vooral knap gemaakt, inhoudelijk alleen gemiddeld.

3,5*

Dit is toch wel een geniale film. Zoveel stompzinnige en flauwe humor in 1 film en het blijft leuk!

Er zitten echt briljante scene's in. Denk aan het ''melken'' bij de spermabank, het aanbellen bij een huis vol negers die grappen maken dat je van de KKK bent of de sex tussen Brenda en die magere gozer waarvan ik de naam nu kwijt ben.

Sean William Scott is echt op zijn best in dit genre en dat merk je. Wat is hij weer geniaal grappig!

3,5*

Klassefilm!

The Road is een bijzondere film.

De sfeer, de depressieve, uitzichtsloze situatie....
Het wist me te boeien van de 1e tot de laatste minuut. Het plot van de film is niet eens zo origineel, maar de uitwerking wel. Geen Mad Max achtige actie op een verwoeste aarde. Nee, we krijgen het verhaal te zien zoals het echt zou kunnen gebeuren na het einde der tijden. Alles oogst grauw, alles is kapot, nergens is hoop op betere tijden....zelden zag ik de apocalypse indrukwekkender. Het is makkelijk om er een actiefilm van te maken met zon setting, maar gelukkig hebben de makers dit niet gedaan.

Het verhaal draait om een vader en zijn zoontje die proberen te overleven. Ten koste van alles. En die doodsstrijd is erg goed weergegeven. Niemand is te vertrouwen (al er al mensen in de buurt zijn) en de angst voor kannibalistische bende's is groot. Lugubere scene trouwens, wanneer ze in het huis van een bende kannibalen de kelder openen met gevangen genomen mensen die voor de consumptie gebruikt worden. Dat maakte toch wel indruk! Al vond ik de stukken met de oude man en de neger die hun kar meenam ook erg goed. Iedereen probeert zichzelf maar in leven te houden...
Tussendoor krijg je een aantal flashbacks te zien naar het priveleven van de vader. Gelukkig zijn dit geen lange stukken aangezien ze niet erg boeiend waren. Maar het stoorde niet.

Wat ik ook wel goed vond is dat we niet te weten komen waarom de aarde verwoest is. Dat zie je ook veel in zombiefilms met een epidemie. Gewoon meteen met het plot beginnen en laat maar aan de kijker over wat zij denken hoe het allemaal is gebeurd.

Viggo Mortensen is echt fenomenaal in de film. Zeer overtuigende rol als een vader die het ook niet meer ziet zitten, maar alles probeert om zijn zoontje er doorheen te slepen. Knappe rol! Het zoontje deed het ook niet slecht. Meestal irriteren kinderen mij in films, maar het was ook van hem een overtuigende rol. Ik verwacht dat we hem vaker terug gaan zien in films.

The Road is geen film die even lekker wegkijkt. Het is een redelijk trieste en deprimerende film qua plot, qua beeld en qua soundtrack. Maar wel 1 met heel veel kwaliteit. Deze film ga ik zeker nog eens herzien.

Voor nu 4*, dikverdiend.

Ik zal hier vast een hoop fans niet blij mee krijgen, maar wat is Robin Hood een enorm beroerde film zeg. De herziening heeft mijn score geen goed gedaan. Het werkt al niet mee dat het Robin Hood verhaal vrij bekend is, waardoor deze film weinig verrassend genoeg mag worden. Verder stoorde ik me enorm aan de aaibaarheidsfactor van al die beesten. Die veel te lieve, schattige konijntjes, iewl. Dit was me echt te mierzoet. Schattige vossen, konijnenen, slangen...noem het op. Ik vond het hier echt helemaal niks. Daarnaast was het allemaal enorm saai en eentonig. Ik heb het afgelopen jaar de nodige Disneys herzien en het valt wel op dat het enorm een patroon volgt. Je kan een film al snel helemaal uittekenen. En soms is het niet zo heel erg, als een film bijvoorbeeld erg grappig is, maar de humor was deze keer echt totaal niet leuk. Vervelend zelfs.

Meer dan 1,5* is me dit niet meer waard (was 3*).

Grootschalige film, maar zeker niet groots in kwaliteit.

Dit is toch wel 1 van de grootste teleurstellingen van filmjaar 2010 voor mij zeg. Veel van verwacht, maar het werd een redelijk lange, saaie zit.

Nou ben ik geen Robin Hood fan, maar ik keek toch wel uit naar deze film. Ik vond de versie van begin jaren 90 toch wel een spannende en goede film. De versie van dit jaar kan daar niet tegenop.

Deze Robin Hood zit technisch gezien uitstekend in elkaar. Een aantal schitterende gevechten worden getoond en de vaak mooie locatie's zijn een lust voor het oog. Maar wat Ridley Scott vergeet is dat de film wel moet blijven boeien. De stukken tussen de vechtmomenten zijn gewoon langdradig en vaak saai. Vele subplotjes maken er een warrig verhaal van en de kleurloze karakters, incl. Russell Crowe's Robin Hood maken het nou niet interessant om allemaal te volgen. Wat meer humor en snelheid in het verhaal had de film goed gedaan aangezien de film 2 uur en een kwartier maar liefst duurt.

Gelukkig maakt het slotdeel van de film nog wel wat goed met de best gave D-Day achtige landing aan het strand. Leuk om eens de Middeleeuwse versie van D-Day te zien haha. Op de actie zelf kan ik niks aanmerken. Daaraan zie je dat Ridley Scott wel een vakman in. Maar hij had wel een betere scenarioschrijver in mogen huren....

Nu maar hopen dat de andere zomerblockbuster (Prince of Persia) wel leuk is...

2,5*

Wat een belachelijk flauwe film, maar dan wel in positieve zin. Ik heb hier toch wel meermaals om gelachen. Het is niet van dat poep en plas niveau als in pakweg Epic Movie of Meet the Spartans. Dit is de meer flauwe humor, zoals bijvoorbeeld bij The Naked Gun.

Er zaten echt een paar goede grappen in de film die gewoon melig waren. Typisch een filmpje waarmee ik me wel kan vermaken.

3,5*

Ik heb deze gister eens gezien op dvd en ik heb me er wel mee vermaakt. Het is alleen verre van een topper, daarvoor miste de film toch wat vind ik. Sowieso vind ik het Robin Hood verhaal niet echt super boeiend, maar ik was wel benieuwd naar deze verfilming met een cast vol grote namen. Het acteerwerk vond ik dan ook zeker in orde met als beste rol die van Azeem gespeeld door Morgan Freeman. Hij was zwijgzaam, maar wat hij zei was grappig en zijn hele personage vond ik ook de meest interessante.

Ik vond wel bepaalde rollen wat over geacteerd, zoals de Sherrif zelf. Die kon me niet echt bekoren. Ik had zelf liever gezien dat de film wat harder, donderder en wat meer duister was. Ik vond deze film soms wat te vrolijk. Ik had ook het idee dat de decors soms wat nep overkwamen. Het gaf me niet het epische middeleeuwen gevoel van wat je had kunnen krijgen eventueel.

Uiteindelijk is het best een vermakelijke film geworden. Er zitten enkele aardige actiemomenten in, een aantal dialogen en opmerkingen vond ik wel grappig en het kijkt best lekker weg. Wel had de film wat korter gemogen. Ik vond het middendeel soms wat langdradig. In plaats van 2,5 uur had het ook wel in 2 uur gemogen.

Alles bij elkaar geef ik wel een ruime voldoende: 3,5*

Robocop verdiende wel eens een herziening nadat ik een tijdje geleden de Director Edition had gekocht voor een paar Euro. Ik had Robocop al niet meer gezien sinds ik klein was, dus ik was het meeste vergeten. Ik herinner me wel goed dat ik The Terminator, een soortgelijke robot, wel altijd een stuk cooler vond dan Robocop. Bij die stelling blijf ik, maar dat neemt niet weg dat Robocop ook goed te doen is!

Robocop is echt een heerlijke 80's actiefilm geworden. Ik had de film op 3* staan, maar zo'n laag cijfer is zeker niet meer verdiend. Wat opvalt is dat de film extreem geweldadig is, just the way I like it. In het begin van de film had je al de heerlijke ''executie-scene'' zitten in het kantoor als de Ed robot getest wordt en technisch faalt. Lekker wreed en het leverde bij mij meteen een grote grijns op. Robocop zelf ziet er niet zo stoer uit, maar zijn daden zijn dat gelukkig wel. Robocop gaat aardig tekeer tegen de criminelen en heeft gelukkig ook nog een aantal leuke oneliners, zonder dat de film overdreven grappig wil zijn. Robocop is toch wel een stuk rauwer en serieuzer dan de meeste 80's actiefilms. Zo wordt bij agent Murphy toch zijn hand eraf geknald en op het einde zie je iemand toch gruwelijk sterven door chemisch materiaal. Ik hou wel van zo'n sfeertje.

Na een tijdje moet de film ook wat meer emotie afleveren en dat lukt nog best aardig met de gedachten aan het leven van agent Murphy. Het gaf de film wel een persoonlijk tintje die me wel beviel. Zeker de wraak richting het einde van de film toe komt er goed uit.

Een smet op de film vind ik wel de effecten bij de grote robot. Die stop-motion momenten zien er echt lachwekkend slecht uit. Helemaal het stukje toen de robot van de trap afviel. Deed toch wel afbreuk aan het ''realisme'' van de film, want verder heb ik weinig te klagen over de effecten.

Topwerk van Verhoeven. Met recht een actieclassic te noemen.

Verhoging van 3* naar 4*.

Wederom een zielloze remake dat niet kan tippen aan een geweldig origineel. Verhoeven zijn Robocop was ijzersterk, op diverse vlakken. Het geweld was snoeihard, maar nog sterker was de satire gericht op de maatschappij. Deze remake brengt eigenlijk niks, behalve een veel te lange film dat teveel gericht is op de menselijke emotie met daarbij een hoop oninteressant (en uiteraard bloedeloos, want je neefje van 12 moet het natuurlijk ook kunnen zien) geweld. Die shootouts zijn op zich goed gefilmd en alles ziet er visueel keurig uit, maar het is zo vreselijk eentonig en saai. De film is een beetje een combinatie van Tron en Dredd, maar wel veel te braaf op elk vlak. De film is niet ontzettend slecht, maar wel een matige Robocop remake. Zelfs een best leuke Robocop outfit en een Samuel L. Jackson, een favoriet van me, kan daar geen verandering in brengen.

2*

PS: Stop gewoon met al die remakes. 9 van de 10 voegen he-le-maal niks toe als het origineel al een filmklassieker is.

Eind vorig jaar heb ik de originele Robocop nog eens opgezet (fantastische klassieker!) en nu was het de beurt aan deel 2. Ik wil dit jaar eigenlijk wel de nieuwe game Robocop: Rogue City (met de stem van Peter Weller!) spelen en die game speelt zich af na Robocop 2. Maar het is te hopen dat de game beter dan dit filmvervolg is, want Robocop 2 valt enorm tegen. Heel vroeger heb ik deze al eens gezien, maar dat moet ergens in de 90's zijn geweest.

Wat opvalt is dat werkelijk alles vele malen slechter is dan in het origineel van Paul Verhoeven. Het verhaal is rommelig, saai en vergezocht. Maar het is vooral dat de fun weg is. De actie is ongeïnspireerd en de bad guys zijn weinig boeiend. Visueel is de film ook echt oprecht lelijk met matig camerawerk en vooral ontzettend lelijke, gedateerde en onkijkbare special effects. Toch gek, de versie van Verhoeven was op dat vlak vele malen beter en kende maar een paar scènes die verouderd aanvoelen nu. De stop-motion effecten in Robocop 2 zijn echt lelijk en doen afbreuk aan de actie. Het is bijna lachwekkend.

Het positieve is dat een deel van de oude cast gewoon weer hun rollen vervullen, maar als je zo'n oninteressant script hebt dan kunnen zij dit ook niet meer redden. Toch gek, ik zie dat de screenplay van Frank Miller af is gekomen, die heeft toch best behoorlijk goede verhalen afgeleverd in zijn carrière. Maar deze niet. Deel 3 opnieuw zien geloof ik wel voor nu, die is aan de scores te zien nog vele malen slechter en ook met een nieuwe cast.

2* (was 2,5*)

Hoe kan het toch altijd dat vervolgen slechter zijn dan de voorgangers? Ik bedoel, je verbetert een film toch lijkt me. Dat moet de intentie zijn.

Maar goed, bij Robocop 3 hebben ze dat niet begrepen. Waardeloze bagger. Dom verhaal, domme actie, dom acteerwerk en heel dom dat ik hier ooit naar heb gekeken.

1*

Het ziet er allemaal schitterend uit, maar het heeft echt te weinig humor en diepgang. De personage's vond ik niet erg interessant en het verhaal idem.

Niet dat ie heel slecht is, verre van, maar ik ga deze niet herkijken verwacht ik.

3*

Dit is mijn oudste jeugdherinnering bij een film die ik in de bios heb gezien...ik kan me er nauwelijks meer wat van herinneren, maar ik heb de naam altijd onthouden:)

Het is mijn voornemen om de komende periode eens wat grote actiefilms opnieuw te bekijken, bij voorkeur uit de 80's en 90's. Kort geleden al een start mee gemaakt door Die Hard eens opnieuw te zien, wat een enorm machtige ervaring blijft. En nu was het de beurt aan een van de grote actie-thrillers van de jaren 90 en tevens werk van Michael Bay uit een tijd toen hij nog prettig kijkbare films afleverde.

Niet dat Die Hard en The Rock nou heel goed te vergelijken zijn, al hebben ze wel het gezamenlijke thema dat er een hoop mensen worden gegijzeld door terroristen, maar ik merkte toch wel heel erg dat Die Hard een product is uit de zichzelf niet al te serieus nemende jaren 80 en dat The Rock echt wel 90's is. Het plot moest complexer en het neemt zichzelf ook meer serieus dan Bruce Willis die in een vies hempje terroristen naar het hiernamaals helpt en oneliners spuwt. Die stijl is echt mijn ding. The Rock zit er tussenin. Het onderwerp is serieus, de terroristen kennen ook geen zelfspot, maar gelukkig zijn daar nog Nicolage Case en vooral Sean Connery. Cage is al jaren weggezakt naar een dieptrieste c-film acteur die zonder enige passie nog zijn filmpjes maakt, maar in de jaren 90 was hij echt wel een gevierd acteur die in tig topfilms een hoofdrol had. Hier doet hij het ook leuk als iemand die totaal niet op zijn plek is bij al dat geweld. Maar hij wordt wel echt volledig overvleugeld door Connery, die gemaakt is voor dit soort rollen. Hij is echt een van de meest charismatische acteurs van de vorige eeuw. Zijn stem, zijn looks, zijn houding, zijn mimiek; het klopt gewoon. Elke scène met die man is een feest. Neem alleen al dat geweldige stuk waar hij wordt geïntroduceerd en ondervraagt word. Ook de rest van de cast met bijvoorbeeld Ed Harris bevalt ook prima. Da’s ook zo’n acteur die zelden of niet een slechte rol heeft.

Een groot pluspunt van The Rock is de locatie. San Francisco en Alcatraz zijn wereld. Ik ben zelf niet lang geleden daar nog geweest, weet hoe indrukwekkend het eiland is. Weet hoe cool de stad is met die steile straten. Het levert in The Rock ook een waanzinnig gave achtervolging op, maar het grootste deel speelt zich af op Alcatraz. De film heeft wel een tijd nodig om goed op gang te komen, maar het laatste uur is echt lekker. Wel spijtig dat het weer van die typische Michael Bay montage-stijl is, met veel onrustig gefilmde actiemomenten die soms gewoon niet heel lekker wegkijken. Gelukkig is de soundtrack van Hans Zimmer wel weer echt bombastisch en passend. Ook goed is dat Bay bruut geweld hier niet schuwt. Zo is de scène dat het commandoteam uit wordt gemoord echt ontzettend sterk. Ook zie je enkele mensen sterven door het virus, op een erg onprettige wijze. De film zit verder wel weer propvol met voorspelbare clichés, zoals met Cage en zijn brandende flare’s op het einde. Niet erg storend, maar het is wel afgezaagd.

The Rock is prima vermaak, maar ook weer niet zo goed dat mijn ooit gegeven vier sterren blijven staan. Halfje eraf dus.

3,5*

Dankzij de Bohemian Rhapsody film zijn dit soort films weer bijzonder gewild en als dezelfde regisseur erachter zit, dan wekt dit verwachtingen, want ik vond Bohemian Rhapsody echt geweldig. Alleen kreeg die film de kritiek dat het een wat softe versie van de werkelijkheid was, waar de meeste seks en drugsmomenten uit werden gelaten. Mij stoorde dat overigens niet, omdat het verhaal van Queen gewoon interessant genoeg was en er een aantal epische stukken in zitten.

En toen was er Rocketman. Ondanks dat ik al snel in de bioscoop er voor zat, is Elton John voor mij lang niet zo aansprekend als Freddie Mercury en Queen. Niet als persoon en al helemaal niet met zijn muziek, al zitten er een paar mooie hits bij. Dus op dat vlak staat Rocketman al 1-0 bij me achter als de onvermijdelijke vergelijking komt met Bohemian Rhapsody. Wel is de film eerlijk en krijg je alle hoogte, maar vooral ook de dieptepunten in beeld. Drank, drugs, seks, een overdosis, een zelfmoordpoging, gezinsproblematiek. Alles. Maakt dit de film completer? Ja. Maakt dit de film echt beter? Nee. Ik vond dit bij Bohemian Rhapsody ook goed genoeg getoond. Een tafel met cokeresten, 2 mannen in bed of een lading lege flessen in beeld brengt dezelfde boodschap over iemands leven over. Daarbij hebben Elton John en Freddie Mercury natuurlijk voldoende kenmerken, waardoor ik nu een beetje voor een tweede keer hetzelfde verhaal aan het kijken was. Niet geaccepteerd door de familie, wortelen met de seksualiteit, heil zoeken in de genotsmiddelen. Eigenlijk had er beter een paar jaar tussen beide films kunnen zitten.

De muziek van Elton is wel prominent aanwezig en zeker zijn grote hits zijn fijn om te horen. Ik ken niet al zijn nummers, dus soms ging er wel eens wat herkenbaarheid langs me heen. Wat ik wel wat storend vond is dat ze er hier een soort musical van hebben gemaakt. Elton John zit ergens in een situatie en plots stopt het en zingt iedereen zijn liedje. Het concept bij Bohemian Rhapsody vond ik beter, waar de meeste liedjes voorbij kwamen tijdens repeteren, optredens of als achtergrondmuziek. Daar liep de film gewoon veel beter door. Misschien past dit musical-concept wel beter bij Rocketman, maar het spreekt mij minder aan. Gelukkig zitten er wel een stel sterke scènes bij, die me bij blijven. Elton die als ster zijn vader opzoekt en zijn nieuwe gezin daar treft. Zo pijnlijk als zijn vader nog steeds zo emotieloos is. De zelfmoordpoging in zijn zwembad. Het etentje met zijn moeder, waar zij een enorme ruzie krijgen. De scène vlak voor een optreden als Elton ontploft, maar daarna wel in zijn verenpak weer direct het podium op holt. Zijn leven leek me in die jaren erg eenzaam en leeg.

Ergens jammer dat de film zo abrupt stopt, aangezien zijn betere jaren met zijn huidige man David waar hij al tientallen jaren samen mee is nog moesten komen en waar hij ook afkickte van alles. Misschien was dat een beter sluitstuk van de film geweest. Een film die prima te kijken is, maar voor mij niet echt aan de verwachtingen heeft voldaan.

3*

Mijn 3e Guy Ritchie film en het is ondanks dat het zijn minste van de 3 is (Lock, Stock & Snatch waren een stuk beter) is deze zeker wel aardig.

Alleen heeft de film een plot die ik zelf niet zo heel interessant vond. Ook miste ik een flitsende (hoofd)rolspeler die de show echt steelt zoals oa Vinnie Jones en Jason Statham in eerdere films van hem wel deden. Ik vond alleen het personage Lenny in de film echt gaaf. Die was echt een bastard. Lekker typisch Brits vloeken en de big boss uithangen, men herkent het wel. Niet dat de film het daarvan alleen moest hebben hoor. Er zaten een aantal vermakelijke dialogen in. Alleen, echt memorabele dialogen waren het nu ook weer niet. Rocknrolla is eigenlijk een mindere versie van de 2 andere titels van Ritchie die ik net noemde. Er zitten genoeg aardige momenten in (met de portier bij de club bijvoorbeeld hehe) maar overall viel het me wat tegen.

Toch is hij wel aan te raden om eens te kijken.

3*

Herziening in de bioscoop gedaan, je moet wat nu er geen reet draait door de Corona. Maar dat haalt overigens niet de glans van deze film af, want Rocky blijft wel een monument van een boksfilm. Al lijkt boksen hier nog bijna een bijzaak, want op wat training en de laatste 10 minuten na is het redelijk afwezig. We volgen vooral het leven van Rocky, die het niet al te best voor elkaar heeft. Crappy appartement, weinig geld, beetje eenzaam. Ik vond dat daten wat hij met Adrian deed wel een beetje ongemakkelijk in het begin om te kijken. Maar het gekke is dat ze na 1 date meteen een setje lijken te zijn en zij helemaal weg van hem is. Toch was het wel een beetje aandoenlijk. Stallone acteert nog best aardig, al is niet elke scène even goed.

Personages als Paulie en Mickey geven de film ook wat kleur en de uitbundige, extraverte Apollo Creed was ook leuk. Het levert ook een prima eindgevecht op, waarbij beiden er in de laatste rondes goed toegetakeld zijn. Wel eindigt dat gevecht heel abrupt. Objectief gezien is het niet zo'n hele bijzondere film, een beetje clichématig ook wel. Maar de karakters maken hier wel echt dat Rocky boven het gemiddelde uit steekt. En dat geldt ook voor die fijne themesong.

Daardoor blijven de 4 sterren staan en krijg ik zin om de andere delen ook nog eens weer op te zetten.

"Yo, Adrian, we did it... We did it."

Afgelopen weken de Rocky reeks opnieuw aan het kijken geweest en nu kwam ik uit bij het slot van de reeks, totdat Rocky weer aan de bak kwam in Creed althans. Ik heb over deze Rocky Balbao lange tijd geen beste gedachten gehad. Even nagelezen in dit topic, maar in 2007 gaf ik er 2 sterren aan en een jaar of 10 geleden met 3 sterren een kleine voldoende. Schijnbaar zit een stijgende lijn in en moest ik deze film leren waarderen, want ik verhoog 'm opnieuw.

Rocky Balbao raakt me. Het is een schitterende nostalgische rit naar die oude delen. Stallone is hier een dikke zestiger, maar speelt zijn rol opnieuw overtuigend. Ik durf het personage Rocky wel een van de meest iconische filmpersonages ooit te noemen. Rocky V was 16 jaar voor deze film gewoon een enorme teleurstelling met een slap verhaal, veel te veel saai geneuzel en zelfs met een Stallone die de rol op de automatische piloot speelde. Misschien goed dat er een lange tijd overheen is gegaan nu, want de film voelt weer fris aan. De beroerde acteurs uit deel V (zijn vreselijk matig acterende zoon Sage Stallone en die mislukte amateurbokser) zijn verdwenen waardoor de focus hier weer op Rocky kan liggen. Zijn vrouw Adrian is dood, maar zijn beste vriend Paulie is er nog wel. En Rocky's zoon speelt hier ook weer een rol, maar nu gelukkig in een bijrolletje en een stuk beter door een andere acteur vertolkt. Wel jammer dat echt opvallende karakter zoals voorheen Apollo Creed, Ivan Drago of Clubber Lang waren hier niet aanwezig zijn. De film gaat meer voor realisme en ergens snap ik het wel, maar zulke excentrieke figuren waren wel lachen.

Wat me destijds tegen stond aan de film is het gebrek aan realisme, maar als je zoals ik de serie nu een paar keer hebt gezien dan moet je daar niet te hard over klagen, want al die films waren zo. Dus het schrijfwerk van de moeilijke band tussen Rocky en zoon die plots weer top is of het eindgevecht van een opa die bijna van de wereldkampioen won zie ik gewoon door de vingers. Best een goed eindgevecht, dat mooi is gefilmd met de zwart-wit flitsen en het commentaar erbij. Ik ben gewoon een sucker voor dat soort momenten. Als de bekende muziek van Bill Conti klinkt en de hele zaak Rocky's naam scandeert, dan ben ik tevreden. Dat is alles wat ik zoek in een Rocky film. Het trainen, het boksen, de emoties. Het werkt.

3,5* (was 3*)

Afgelopen najaar draaide Rocky opnieuw in de bioscoop en daar ben ik toen naar toe geweest. Deels omdat er gewoon niks fatsoenlijks meer draaide, maar zeker ook omdat Rocky een absolute klassieker en een geweldige film is, dus het was ook wel eens erg mooi om 'm op het grote scherm te zien. Alleen al die heerlijke themesong horen blijft genieten. En na afloop had ik weer zin om de vervolgdelen ook weer eens op te zetten. Daar ben ik een paar maanden later maar mee gestart.

Rocky II is geen originele film, omdat het eigenlijk een groot deel van deel 1 kopieert. Rocky bouwt zijn relatie verder uit en Apollo Creed wil nogmaals tegen Rocky vechten. Dat is het eigenlijk wel. Beetje makkelijk, maar aan de andere kant ook prima, want dit zijn geen films met veel diepgang. Wel zijn het films die op emotioneel en heroïsch vlak geregeld de juiste snaar raken, al moet ik bekennen dat dit niet het meest boeiende vervolg is. Rocky en Adrian blijf ik een beetje awkward samen vinden, maar dat komt vooral door de wat middelmatige dialogen die ze voeren. Maar ook wel omdat Adrian zo verlegen en saai neer is gezet dat je je afvraagt wat Rocky nou echt in haar ziet.

Ik vind het hier ook wel jammer dat de focus wel heel kort op het boksen ligt. Zelfs het karakteristieke trainen van Rocky zit er maar kort in. Nou is Rocky wel meer dan slechts een boksfilm, maar op een gegeven moment weet je het wel en wil je actie zien. Gelukkig zijn de rollen van Paulie en vooral Mickey nog steeds erg tof en is Carl Weathers opnieuw lekker fout als de extraverte Apollo Creed. Het eindgevecht was best leuk, maar doet niks nieuws. Dat gevoel blijft wel hangen na een nieuwe kijkbeurt van deze film, ook al blijft Stallone zijn rol goed spelen. Prima film, maar tijd voor een andere verhaallijn. Die komen gelukkig ook in de komende films.

3,5* blijven staan

De herziening van Rocky III is me echt heel erg goed bevallen. Deel 1 is natuurlijk inhoudelijk sterker, maar deel III heeft een veel hogere gunfactor en gaat sowieso daarmee deel 2 voorbij, die weer deel 1 kopieerde. Na twee keer een film met Rocky vs Apollo Creed was het tijd voor wat nieuws en dat kwam er ook. Maar het werd ook tijd om eens weer wat meer boksen te tonen, want de vorige film draaide wel ontzettend lang om de relatie tussen Rocky en zijn vrouw Adrian. Zoveel, dat het een beetje suf werd.

In Rocky III speelt Adrian een bijrolletje en dat is goed, want we zien Rocky vooral boksen, trainen en weer boksen. Het begint al heerlijk met een geweldig fout openingsgevecht tegen Hulk Hogan, die fysiek imposant was. En daarna neemt Mr. T de rol van bad guy over. De man is een vreselijke acteur, maar als er na The A-Team nou iets bij hem paste dan was het deze rol als Rocky's onsympathieke tegenstander wel. Hij tiert, kijkt woest en heeft een stel lekkere foute oneliners zoals je ze alleen in de jaren 80 had. Daarbij is Mr. T natuurlijk wel een beer van een kerel, dus hij misstaat hier niet.

Maar de allerbeste move van deze film was dat de hilarisch theatrale schreeuwerd Apollo Creed de trainer van Rocky is geworden, waarbij de man nog sympathiek is ook. De chemie tussen beiden is echt prettig, al slaat de film wel wat door met bijna homo-erotische trainingssessies tussen de twee met veel te krappe shirtjes en een blinkend zwetend lichaam van Creed. Zulke foute momenten passen ook echt bij de jaren 80, ik kan er wel om lachen. Maar het is vooral fijn dat de focus op de sport ligt. De film is wat korter dan de voorgangers, maar het tempo ligt twee keer zo hoog. Inhoudelijk sterk is het niet, ontzettend leuk wel. En hier en daar is echt nog wel genoeg ruimte voor de menselijke kant van Rocky, zoals bij de dood van Mickey (erg jammer!) of zijn dialogen met Paulie. Rocky blijft die simpele, naïeve en goede jongen die hij nu al drie films speelt, ook al is hij hier een grote en rijke ster in zijn piekperiode. We; jammer dat het eindgevecht niet het hoogtepunt van de film is, viel een tikje tegen.

Maar man, dit was echt genieten. De themesong en overige muziek is ook rijkelijk aanwezig en heel fijn om naar te luisteren. Ik verheug me nu al op het opnieuw zien van de volgende delen.

4* (was 3,5*)

I guess what I'm trying to say, is that if I can change, and you can change, everybody can change!

Opnieuw bekeken en wederom ontzettend genoten van een Rockyfilm die nog meer dan de voorgangers het randje van het ongeloofwaardige op heeft gezocht. Waar de eerste Rocky nog ging over een amateurbokser die met hard werken een relatie en carrière op wist te bouwen, daar gingen de vervolgen veel meer over de top en gericht op trainen en boksen. Is dat slecht? Nou ja, zo goed als het origineel waren de vervolgen niet, maar de funfactor was gigantisch hoog. Hoe cheesy alles ook mag zijn (neem die hilarische overwinningsspeech op het einde die in mijn opening van dit bericht staat haha), het is wel pakkend en boeiend.

Opnieuw krijgt Rocky hier een imponerende en foute tegenstander, na Apollo Creed en Mr. T in de vorige films. Maar waar zij showvechters waren met idiote oneliners en gekkigheid, daar is Ivan Drago een zwijgzame en volgzame Russische beer die onverwoestbaar lijkt zoals men destijds de soldaten daar drilde. Deze film draait om Drago die Rocky's vriend Apollo dood slaat in een demonstratiewedstrijd in Las Vegas, waarna Rocky naar zijn thuisland trekt om hem in Moskou in elkaar te rammen. Het is enorm voorspelbaar, maar wel fijn uitgewerkt.

Stallone is geen grootse acteur, maar zijn personage Rocky blijft warm en menselijk neergezet. Wel prima dat zijn gezinsleven op de achtergrond staat, want daar was ik al bij Rocky II een beetje klaar mee. Meer focus op zijn sport doet de films gewoon goed. Maar de dood van Apollo Creed blijft wel indrukwekkend. Ik vind het ook jammer, want zijn rol was leuk. Het is verder wel een goede keus, want Rocky moet iets hebben om voor te vechten. Het trainingsgedeelte wordt er wel snel doorheen gejaagd, maar ergens is dat een goede zaak omdat er meer dan genoeg tijd voor het grote eindgevecht over blijft. Ik vond bijvoorbeeld in de vorige film het eindgevecht met Mr. T een beetje oppervlakkig en snel, maar dat is hier niet. Het is een toffe clash en gaat lekker lang door.

Wel ligt natuurlijk dat pro-Amerika gevoel hier erg dik bovenop. Drago is die typische stereotype karakterloze vechtmachine die kwaad heeft gedaan en Rocky is de goedzak die de hoop van zijn land is. Op het einde is het bijna zo dat Rocky de Koude Oorlog op heeft gelost Ja, het is lachwekkend, maar het werkt hier gewoon. Het hele Russische publiek dat voor Rocky klapt en juicht is too much, maar ach.

Een meer dan geslaagd vervolg in een reeks die ik ontzettend leuk vind. Op naar deel V, wat helaas wel een matige film in mijn geheugen is.

3,5* blijven staan

Jammer dat Rocky V een smet op een verder overtuigende reeks is. Het gegeven dat Rocky zelf niet meer bokst en iemand gaat trainen is gewoon jammerlijk, aangezien deze reeks over een boksende Stallone gaat. Even was ik bang dat we een heel voorspelbaar rise to the top verhaaltje gingen zien, maar gelukkig kwam er een wending dat Rocky en zijn jonge talent problemen kregen en uit elkaar gingen. Eigenlijk hobbelt de film maar een beetje door naar het einde wat eigenlijk ook nergens over gaat, maar toch wel een beetje aangenaam is. Het voelde toch wel prettig dat Rocky die gast effe een flink pak slaag gaf met een straatgevecht.

Verder is het spijtig dat het acteerwerk van de nieuwelingen zo matig is. De nieuwe bokser, Rocky's zoon (grappig dat dit in het echt ook de zoon van Stallone is) en ga maar door, slecht geacteerd. Stallone was ook niet echt op dreef aangezien hij voor zijn doen veel te veel dramatische scenes moest spelen in plaats van dat hij lekker kon boksen.
Rocky V komt over als een goedkope cashfilm en daar beoordeel ik het ook naar.

2*

They call it the Death Star, a terrible weapon. There's a way to defeat it.

Ik heb vorig jaar behoorlijk genoten van The Force Awakens, een film die echt het Star Wars gevoel weer terug wist te brengen, nadat een vrij matige tweede trilogie van begin deze eeuw die absoluut niet lukte. Disney lijkt dus goed te weten waar ze mee bezig zijn en ik was ook erg benieuwd naar Rogue One.

Het werd een hele aangename bioscoopervaring, maar ik vind de film van vorig jaar wel absoluut sterker in verhaal en al helemaal met de personages. Bij Star Wars zie ik toch graag ook de bekende namen verschijnen, iets wat Episode 7 uitstekend deed door een nieuwe groep te mixen met de oude helden. Rogue One kent als spin-off film natuurlijk een afwijkende cast en dat is wel even wennen. Ik vond Felicity Jones uitstekend als hoofdrolspeler. Fijne uitstraling, goed niveau en ook prettig om naar te kijken. Mads Mikkelsen was ook prima en de overige rollen variëren van gemiddeld tot goed, maar eigenlijk heeft deze Rogue One geen enkele legendarische rol opgeleverd en dat vind ik wel jammer. Al is het natuurlijk ook lastig om in 2 uur tijd iemand echt goed te leren kennen. De beste rol was eigenlijk wel van de nieuwe droid K-2SO, die ik oprecht geestig en scherp vond.

Ik vond het verhaal het eerste uur erg rommelig, met een hoop gehop naar diverse planeten, zonder dat het nou echt heel interessant werd. Dat gevoel van awesomeness kwam pas terug in het laatste uur, als er tijdens een enorme oorlog alle remmen los gaan. Dát was nou waarom ik dit echt in de bioscoop wilde zien. Fenomenale beelden, een heerlijke totale oorlog en helemaal toen de AT-AT's erbij kwamen werd het voor iedereen die iets met Star Wars heeft wel echt een ''ohhh yeah'' moment. Visueel is Rogue One echt de mooiste Star Wars film die er is. De sfeer is duister, de beelden haarscherp en gedetailleerd. De designs van de planeten, schepen, personages, alles is echt van grote klasse. Idem met de soundtrack die er uitstekend bij past.

Wat ik ook leuk vond is dat er veel verwijzingen naar de oude films in zitten. Cameo's uit diverse delen zowel grote als kleine rollen zie ik graag. De digitale bewerkingen van bepaalde personages vond ik nog vrij sterk gedaan. Hoogtepunt van dit alles is natuurlijk de aanwezigheid van Darth Vader, die 2 toffe scenes krijgt. Zeker de laatste scene, als hij daadwerkelijk in actie komt, is echt machtig en puur genot. Sowieso zijn die laatste minuten erg cool, als het verhaal naadloos aan komt te sluiten op A New Hope. En gedurfd om de hoofdrolspelers gewoon dood te laten gaan. Kan je niet bepaald zeggen dat Disney altijd op safe en op uitmelken speelt.

Ik twijfel erg bij mijn cijfer, een dikke 3,5* of een kleine 4*. Voorlopig hou ik het toch maar bij het eerste, vooral omdat er in het eerste uur gewoon meer uitgehaald had moeten worden en omdat ik Episode 7 die ik op 4* heb staan net iets leuker vind, maar ik sluit niet uit dat ik met een herziening mijn cijfer nog eens verhoog.

3,5*

Best een teleurstelling....

Ik verwachtte veel van de film vanwege het script en door de aanwezigheid van Sean William Scott die me in veel films goed vermaakt.

Paul Rudd kende ik eigenlijk niet maar hij had een prima rol net als Scott. Aan hen lag het niet dat de film overall tegenviel.

Het concept was leuk, de uitwerking was veel te braaf, clichematig en zoetsappig. Altijd weer veranderen botte of lompe mensen in dit soort films in sullige goedzakken met het hart toch op de goede plek. Why? Zo zonde!

Het 1e kwartier vond ik erg geinig en nadat ze aan hun straf begonnen ook maar daarna zakte het heel snel in richting zooooo voorspelbaar.

Het hielp ook niet dat ik die 2 kinderen erg vervelend vond. Het kleine zwarte jochie (overdreven!) en de nerd (veel te cliche) stoorden me in plaats van dat ze me vermaakten. Gelukkig kwam er nog gelukkig af en toe de platte humor van Scott tussendoor of een aardige quote van Rudd. Je kan best een plot hebben met een nerd en zijn Dungeons en Dragons wereldje maar het werd hier wel heel erg overdreven. Ik ging me er aan storen.

Het einde was zeer voorspelbaar zoals het hele middenstuk maar eigenlijk was het ook wel weer geinig. Zoals de hele film eigenlijk plat en flauw was, maar niet echt slecht. Ik kan er ook geen onvoldoende voor geven, daarvoor had de film toch zeker wel een stel sterke oneliners en momenten.

Kortom; 3*

Wel aardig maar er had zoveel meer uitgehaald kunnen worden.

Roma is op zich een fijne zit, aangezien de film heel rustig is en langzaam voortkabbelt zonder dat er nou veel bijzonders in beeld komt. Maar de diepere laag (verschil in sociale klasse, sekse, werkpaarden vs luxe paarden) vond ik wel vrij sterk weergegeven. Soms een beetje pijnlijk zelfs, want ondanks dat Cleo deel van het gezin uit maakt, wordt ze er wel geregeld aan herinnert dat ze de dienstmeid is. De scène dat het gezin televisie keek en zij erbij kwam zitten vond ik wel confronterend. Ze zit een paar tellen, waarna er alweer een order komt om het drinken te regelen.

Aan de andere kant heeft ze het op zich niet slecht, krijgt ze waardering en steun. Het kopen van een babybedje bijvoorbeeld. Zelf lijkt ze haar leven ook wel prima te vinden, ontevreden was ze niet. Er zitten wel een paar wat heftigere stukken in, vooral met de opstand en haar bevalling, maar het blijft vooral om een deel uit haar leven te gaan wat we in zwart-wit in beeld krijgen. Soms heeft dat grote meerwaarde (Schindler's List), maar hier niet. De film is degelijk, maar verder niet al te opvallend gefilmd. Echt mooie shots zijn zeldzaam. Wel een paar aardige shots van de zijkant bekeken, zoals de redding in zee. Het maakt van Roma een prima Netflix-film, maar in de bioscoop had ik dit nooit bekeken.

3,5*

Dit jaar is deze film alweer 25 jaar oud, maar het is voor mij geen jeugdsentiment omdat ik de film deze week pas voor het eerst heb gezien. Maar ik heb wel een zwak voor dit soort avonturenfilms, helemaal als ze uit de jaren 80 komen. Dat decennium was toch wel schitterend voor films. Lekker ongecompliceerde avonturenfilms kwamen er voldoende voorbij. Uiteraard is dit een Indiana Jones-kloon, maar dan zonder grootste, memorabele scènes. Wel zien we hier een prima duo dat goed op elkaar ingespeeld is en nog best geestig over weet te komen samen met een fijne setting van de jungle en met voldoende vermakelijke actie. Bijzonder of heel sterk is het niet, vermakelijk wel. Het kijkt lekker weg, helemaal niks mis mee. Al is het me geen hele dikke voldoende waard.

3*

Allemachtig, wat is dit een vreselijke film zeg. Op zich vind ik het Romeo & Juliet verhaal best wel de moeite, maar in een moderne setting is het gewoon irritant. Beide hoofdrolspelers zijn prima, maar de overige rollen, de sfeer, de dialogen, het taalgebruik, oef. Niet te harden. Het past gewoon niet. Visueel heeft de film ook niks interessants te bieden, nogal kitcherig en stijlloos. Het eerste half uur was al zo vervelend dat ik vooral zat te hopen dat dit snel voorbij was. Toch jammer, want DiCaprio is gewoon een van de, zo niet de beste acteur van zijn generatie. Hij brak in 1997 bij het wereldpubliek door met Titanic, maar was in de voorgaande jaren al sterk. En Claire Danes is ook een goede actice, hier is ze gelukkig niet zo irritant als in Homeland met haar neurotische rol die ze moet spelen. Jammer, had hier wel het nodige van verwacht, ook gezien de prima score.

1,5*