Meningen

Na recent The good, the bad and the ugly opnieuw te hebben gekeken (iets met in de westernsfeer zitten na het spelen van de game Red Dead Redemption 2) werd het ook tijd om die andere gigantische westernklassieker nog eens op te zetten. Qua timing een goede keuze, want bij mij was de vorige en tevens eerste kijkbeurt 10 jaar geleden, terwijl de film dit jaar ook nog eens voorbij de halve eeuw oud is. Tien jaar geleden kwam ik niet verder dan 3,5 ster en uitspraken als dat ik niet van westerns hou, dat ook nooit zal doen en ik mannen op paarden en stoffige dorpjes nooit echt zal pruimen. Ik vond de film regelmatig saai. Ik zal het maar op onwetendheid of een veranderende smaak gooien, want nu 10 jaar later schaam ik me een beetje voor zulke uitspraken.

Ik vind westerns vandaag de dag namelijk wel boeiend. Natuurlijk zit er veel verschil in kwaliteit en beleving in, maar dat heeft ieder genre wel. Wat me nu wel echt duidelijk is geworden is hoe ongelofelijk mooi deze Once upon a time in the west wel niet is. Het verhaal is degelijk, vrij simpel zelfs te noemen, maar dat vind ik hier niet erg. Sterker, ik zie het als een pluspunt, want hierdoor kan de focus nog veel meer op de sfeer en de personages worden gelegd. Henry Fonda en Claudia Cardinale spelen de grootste rollen en doen dat echt op schitterende wijze. Zeker voor Cardinale kreeg ik echt een enorme zwak. Een prachtige vrouw in een uitstekende powerrol waar ze bijzonder overtuigend is. Ook bijrollen zoals die van Charles Bronson zijn gewoon goed.

Maar het mooiste aan de film blijft wel de sfeer. Ik geniet bij deze tweede kijkbeurt juist van de vele trage momenten waar er niks aan de hand is, waar je paarden door de stoffige stadjes ziet rennen en waar de tijd stil lijkt te staan. Dat alles is ook op hele fraaie wijze gefilmd. Je hebt ook een halve eeuw na dato nooit het gevoel dat je naar een antieke of gedateerde film zit te kijken. Sergio Leone zijn stijl mag je echt wel uniek noemen. Niemand die er bij westerns in de buurt bij komt in mijn ogen. Ik luister daarbij ook met veel plezier naar de waanzinnige soundtrack van Ennio Morricone die gewoon ongelofelijk werk af heeft geleverd. De soundtrack staat ook al jaren in mijn afspeellijsten, die klasse had ik gelukkig destijds ook door. Die muziek maakt me als kijker rustig en langzaam droom je een beetje weg tijdens het luisteren. Af en toe komt er een actiescène tussendoor, waarbij ik zeker die helemaal aan het begin heel sterk vond. En we sluiten af met een slot dat bijzonder iconisch is met de menselijke galg. Ik zou niet meer weten wat er saai of teleurstellend aan de film is. Het is ook nu mijn favoriete western geworden, zelfs nog een heel klein beetje beter dan The good, the bad and the ugly, al krijgen beide films hetzelfde eindcijfer. Het komt niet heel vaak voor dat ik bij een herziening een vol punt erbij geef, maar het is dik verdiend.

4,5* (was 3,5*)

Ranzig filmpje meen ik te herinneren. Je ziet veel open wonden en lichaamsdelen die al een eind weggerot zijn.

De film heeft nauwelijks een verhaal. Ja, dat wat tieners in de bossen zitten en dat er een ziekte is. Maar ik mis in zon film het verhaal niet. Gaat toch om de gruwel/schokmomenten en die zaten op zich wel in de film.

De personages worden niet erg uitgediept, daardoor mis je ze ook niet als ze wegrotten

3*

Compleet overbodige reboot of remake, lekker boeiend hoe ze het noemen, van een al niet al te best origineel uit 2002, Cabin Fever (2002). Maar die film was tenminste nog een beetje spannend en shocking. Deze remake is dat, suprise suprise, niet. Wel bloederig (beter dan gedacht), maar spanning en sfeer ontbreken. Schijnbaar hoeft dat niet bij remakes. Of reboots. Geef het maar een naam. En die irritante kneus met zijn wapen was echt heel erg vervelend. Niet al te best dit, al valt het wel anderhalf uur te pruimen.

2*

Wat een heerlijke, verrassende film zeg!

Ik wilde deze film al lange tijd zien, maar het werd pas gisteravond. Gelukkig was de film het lange wachten waard. Ik wist dat de film erg apart en origineel was en dat er met horrorcliche's zou worden gespeeld. Maar verder wist ik nog niks. Gelukkig maar, want het zou een hoop hebben verpest.

The Cabin in the woods begin namelijk zoals vele tienerhorrors. Een huisje in de bossen, ver weg van de buitenwereld, bezocht door een groepje stereotype tieners. De sportieveling, de blonde bimbo, de student, de stoner etc. Nog clichematiger wordt het met de creapy tankbediende en de niet werkende telefoons. Tot zover niks nieuws. Maar al snel maak je kennis met een vrij bizarre groep onderzoekers die een complete afslachting in werking zetten. Je merkt dus al snel wat er aan de hand is, want alles wordt je netjes verteld. Jammer? Wat mij betreft hadden ze het hoofdplot niet meteen bekend hoeven te maken, ook al was het erg apart en boeiend. Alle cliche's komen voorbij en toen (zoals het leek) de laatste van de groep dood was vroeg ik me af wat de film me nog meer zou laten zien.

Maar toen kreeg de film toch een aparte wending met het bezoek van de 2 aan het onderzoekscentrum. Vanaf toen ging de film helemaal los met veel gore, freaky monsters en toch best wel wat spanning. Het was best wel een feest van herkenning om alles te zien. Vele verwijzingen naar bekende monsters en films komen voorbij, prachtig gedaan! Maar de toon blijft wel serieus. Een film als Tucker & Dale vs. Evil spotte ook al met de horrorcliche's, maar dat was overduidelijk een dikke komedie. Dat hele offeringsverhaal was nog best aardig bedacht en het werd nog leuker met de cameo van Sinourney Weaver. Het unhappy end was trouwens ook klasse. Doodmoe word ik altijd van horrors die altijd net goed aflopen, dus dit was ideaal. Ondanks dat je exact mee kreeg wat er aan de hand is, blijft de film tot het einde toe verrassend origineel.

Grote aanrader!

4,5*

Ik kwam maar nooit goed in het verhaal, waardoor dit best een langdradige zit is geworden. De soundtrack, de prachtige natuurbeelden en de knap gespeelde rol van Timothée Chalamet maken de film gelukkig nog wel de moeite, maar dit had veel sterker kunnen zijn. Een film als La Vie D'Adele die ik op 4,5* heb staan weet zo'n soort relatie veel passievoller en pakkender te tonen, om een beetje vergelijkingsmateriaal te zoeken. Ik vond de chemie tussen de 2 hoofdrolspelers niet echt heel denderend en echt opvallende, bijzondere scènes ontbreken. Ik verbaas me dan ook wel over de vrij hoge score hier, maar ik zie ergens ook wel dat dit best vakwerk is.

3*

Toch wel prettig vermaak, mits je niet al te kritisch bent, want The call of the wild is natuurlijk wel enorm voorspelbaar en speelt in op het sentiment. Maar als je daarmee kunt leven, dan krijg je een bijzonder fraai geanimeerde film te zien met prachtige landschappen, mooi camerawerk en een boeiende, sympathieke CGI hond. Dat de hond uit de computer komt heeft me overigens geen moment gestoord, want alles ziet er realistisch en pakkend uit. De mooie rollen van Omar Sy als postbezorger per slee en Harrison Ford als oude man die zijn verleden niet met rust kan laten vond ik erg aardig gedaan. Ze zullen er geen Oscar mee verdienen, maar ze geven deze film wel extra glans. De bad guy was wel weer een overdreven karikatuur die weinig aan de film toevoegde.

Maar het draait natuurlijk om Buck de hond (de laatste Buck de hond die ik ken was trouwens die sarcastisch oordelende viervoeter uit Married with Children ) die veel te sterk en druk is om in een rustig dorp te leven en komt na een ontvoering uit in Alaska, waar hij sledehond zal worden voor wisselende bazen. Uiteraard kan je raden hoe dit gaat eindigen, maar het was wel een slot dat ik prima vond. Prima vermaak, jammer genoeg wel op zijn Disneys, want dit had ik ook in een meer duistere setting willen zien. Het blijft nu allemaal vrij lichtjes.

Ik rond lekker omhoog af: 3,5*

Je ziet het niet zo heel vaak, dat een film lange tijd erg boeiend is, maar toch een onvoldoende scoort door het afschuwelijk slechte einde. The Call overkomt het wel. Lange tijd is het een vrij spannende thriller met 911-telefoniste Halle Berry (ze speelt haar rol best goed overigens) en een ontvoert meisje dat in de kofferbak van een auto ligt en kan bellen met de noodhulp. Ik zou niet zeggen dat het allemaal erg logisch en realistisch is wat je in het eerste uur ziet (lekker snugger als automobilist om tijdens een gesprek met 911 dan naast de auto van de ontvoerder te rijden ), maar het boeit wel en is best spannend. Maar dan dat slot...man man man.

Het slaat al nergens op dat Berry wel de locatie weet te vinden, er zonder iemand in te lichten de ondergrondse ruimte in gaat, maar dan doet ze ook nog eens de meest idiote dingen. Ik haat het werkelijk om clichés te zien als dat ze de ontvoerder bewusteloos mept en dan net doet alsof hij er niet meer is. Sla hem dood, bind hem vast of doe er wat anders mee, maar in godsnaam, niet weer dat achterlijke cliche dat hij plots weer achter haar staat. Dan weten ze hem alsnog uit te schakelen en plots wordt de film een Saw-kopie door hem vast te binden en in eenzaamheid te laten sterven. Ja, dat is natuurlijk exact het protocol dat een 911-telefoniste moet volgen Wat intens slecht bedacht zeg.

De film zakt echt van een goede 3,5* naar een magere 2,5* dankzij dit lachwekkend beroerde slot. Heel jammer, want het leek een vrij goede film.

Ik kan echt niet begrijpen dat mensen dit echt een goede film vinden. Net even alle meningen doorgelezen, maar verder dat het fraai gefilmd is (wat ook klopt) zie ik het betoog vaak niet gaan. Sure, de film is visueel aantrekkelijk (overigens vreemd dat het van regen naar sneeuw en van geen sneeuw weer naar wel sneeuw ging..weird), maar verder sloeg het toch nergens op zeg. Het hele ''ik zie in een verdwaalde man mijn oude vrouw'' plotje was gewoon belachelijk.

Bartel was dan nog wel lekker overdreven karikatuur neergezet, maar de rest bakte er weinig van. Zanger Marc Stevens was wel heel dom dat hij niks doorhad en ook niet wat meer verzet bood. En als hij aan het huilen was, dan leek het net of hij zat te lachen. Was bepaald geen beste acteur.

En je moet dit vast niet allemaal serieus nemen (neem de scene met de dansende dorpsbewoners in de bar, hehe), maar ik vond er maar weinig aan. Het was niet echt grappig, het was niet echt shockerend en echt bizar was het ook niet echt. Daarvoor heb ik wel genoeg horrorfilmpjes met gestoorde mensen in een achtergelegen gebied gezien. Het is een aardige titel om een keertje te kijken, meer niet.

2,5*

Als groot fan van Breaking Bad heb ik dit gisteravond meteen bekeken en na afloop bleven er twee gedachten door mijn hoofd schieten. Ten eerste, dit was gewoon overbodig. Tegelijkertijd maakte het me gewoon blij om weer terug te kunnen keren in de wereld van Breaking Bad, waar diverse oude castleden weer aanwezig zijn.

Breaking Bad eindigde gewoon vrij perfect, zeker met het Jesse Pinkman verhaal. Eigenlijk heb ik me nooit echt afgevraagd hoe zijn verhaal verder zou zijn gegaan. Toch sprak een film over die fase me best aan, al vroeg me ik me meteen af wat je dan nog zou moeten zien. Nouja, het draait hier dus vooral om zijn vlucht voor de politie en het vinden van zijn rust. Niet enorm origineel of boeiend, maar wel vermakelijk. Gelukkig zitten er genoeg leuke stukken is zoals in de stofzuigerwinkel of met de twee nep-agenten. Het zijn van die typische Breaking Bad dialogen en scènes waar ik gewoon toch even weer erg van genoot. De sfeer van de serie komt hier ook echt wel weer goed terug. Sterker, eigenlijk voelt deze El Camino gewoon als een hele lange aflevering met bonusmateriaal aan.

En de grote vraag was natuurlijk, keert Walter White ook terug in de film? Misschien was die scène wat vergezocht en zeker niet zo relevant, maar ik vond het gewoon erg leuk dat hij er toch in zat. Net als meerdere castleden van vroeger. Vince Gilligan doet hier enorm aan het plezieren van zijn achterban, maar daar is gelukkig niks mis mee. Alle ophef is El Camino niet echt waard, maar dit is wel iets wat je gewoon als Breaking Bad fan gezien moet hebben. En het is beter dan de gemiddelde Netflix Original film, maar dat is ook niet al te lastig.

3,5*

Ik weet niet waarom er komedie bij staat, want ik heb niet 1x gelachen. En dat in een film met Leslie Nielsen. De film was gewoon een detectiveverhaaltje maar dan wel serieus en niet grappig. Het verhaal was trouwens heel erg slecht, het acteerniveau was heel erg slecht....Leslie Nielsen speelde matig en de andere personage idem. Dat was Bobby uit Scary Movie 1, die patserige.

Conclusie, zware B film, geen aandacht aan besteden, jammer dat ik hem voor 3 euro eens heb gekocht.

1*

Leuk!

Maar ik had ook niet anders verwacht van een komedie met Will Ferrell & Zach Galifianakis in de hoofdrollen, 2 acteurs waar ik altijd erg om kan lachen. Zeker de absurde Ferrell films doen het altijd goed bij mij. Het is ook erg prettig om te zien dat beide heren een glansrol spelen in The Campaign. Ferrell als asociale, niets uit de weg gaande politicus en Galifianakis als de brave familie man die per toeval belangrijk wordt. Het levert toch flink wat mooie momenten op! (Het slaan van een baby en later een hond, Ferrell die een politiewagen steelt, het biecht-etentje van Galifianakis, de seksvideo van de vrouw van Galifianakis etc, heerlijk! Het is allemaal erg plat en flauw, maar het werkt erg goed bij deze film. Niet elke grap is geslaagd, maar het merendeel heeft me toch wel laten lachen. Jammer van een goedkoop moralistisch einde, kost de film een half sterretje.

3,5*

Mweh, best teleurstellend. Ik kan me niet meer echt heugen of ik deze al eens eerder had gezien vroeger, maar na hem ieder geval nu voor het eerst te hebben gekeken was ik er niet zo tevreden mee. Het concept is best wel goed bedacht, de uitwerking valt tegen. Niet erg eng, spannend of boeiend. Ook spijtig dat Candyman zelf veel te zichtbaar is, waardoor er vrij weinig mysterieuze momenten nog zijn. Zo richting het einde wordt het wel iets beter, maar te weinig om er nog een voldoende voor te willen geven.

2,5*

Ik vond het origineel al niet al te boeiend, laat staan spannend, maar deze reboot of hoe je het ook wil noemen slaat bij mij ook niet aan. Wederom niet al te boeiend en al helemaal niet spannend. Dat begint al met echt een vreselijke eerste helft van de film, met een hoop slap geneuzel over een mislukte kunstenaar en zijn vriendin.

Echt nauwelijks doorheen te komen en dat irritante Black Lives Matter sausje (geen toeval dat dit schrijfwerk is van de man achter Get Out en Us) was ook heel vervelend. Schijnbaar is het racisme als je zwarte mensen tergt, maar andersom mag zo te zien wel. Bleh. Maar ook als horrorfilm is dit gewoon middelmatig. Ik moet toegeven, het word wel wat beter in het tweede deel van de film en enkele momenten waren situaties met veel potentie, maar dan is het weer enorm slap dat veel kills van afstand (de vrouw in haar appartement in de woontoren) of buiten de camera (de schoolmeisjes op het toilet) gebeuren.

De Candyman is al niet een van de meest iconische horrorpersonages, maar op deze manier zit dat er ook nooit in. Daarbij komt de film gewoon nooit los, alleen het slot is wel aardig, maar net als het los gaat beginnen de eindcredits te lopen. Tsja. Wel een plusje trouwens voor de filmstijl, die schaduwsilhouetten zijn best tof en ook diverse creatieve camerastandpunten ogen mooi.

Maar het is allemaal wel onvoldoende. Met mijn cijfer ben ik denk ik nog gul.

2,5*

Horrorfilm uit de jaren 80 over kannibalen. Samen met oa Cannibal Holocaust verboden in 32 landen....
En ik kan op zich snappen waarom.

Nooit gewacht dat een film uit de jaren 80 zo ranzig kon zijn. Je zag kannibalen echt bij dieren en mensen de boel optrekken en de inhoud eruit rukken en op eten. Een man werd klemgezet en zijn schedel ging horizontaan in 2en en de hersenen werden opgepeuzeld...
Ik hou van horror, maar zelfs ik vond dit wel wat ver gaan. Reden dat ik bv nooit naar Faces of Death zal kijken. Ook al was dit dan een film..

Oja er zit verhaal in. Een broer en zus en een vriendin gaan het Amazonegebied in want die zus moet een scriptie schrijven over kannibalisme dat nooit heeft bestaan. Ze gaat het uitzoeken en ze treffen in de jungle 2 kerels die op de vlucht zijn....
Blijkt daarna dat 1 van die 2 de inheemse bevolking vreselijk heeft afgeslacht en nu nemen de inboorlingen wraak...en niet zo zachtjes ook....

Al bij al een soort film wat ik had verwacht. Ik vond hem best aardig, soms best ranzig, maar verder was ie niet erg bijzonder.
2,5*

Na het kijken van The Green Inferno (2013) dacht ik dat ik deze Cannibal Holocaust al eens had gezien, maar ik vergiste me. Ik had wel Cannibal Ferox (1981) gekeken. Daarom nu maar eens deze klassieker opgezet, die geloof ik ooit in tientallen landen verboden was.

Jammer genoeg sluit de kwaliteit van de film niet aan bij de status die deze prent heeft. Eigenlijk is de film vrij lang nogal saai en zijn de meest choquerende momenten die waarbij dieren op smerige wijze worden afgemaakt. Daar kan ik vrij slecht tegen om naar te kijken moet ik bekennen. Uiteraard zit er nog wel meer gore in, net als een paar smakeloze zaken zoals verkrachtingen en amputaties, maar op een of andere manier vond ik het wat aan de saaie kant. Sowieso kon het me weinig schelen wie het zou overleven, want het was natuurlijk een zeer onsympathieke groep die je stiekem wel de nodige ellende gunde. Ze slachten dieren af, roepen de problemen met de kannibalen over zichzelf af door oa hun huizen in brand te steken.

Ik vermoed dat deze film heus wel een beetje een maatschappij kritisch thema wilde aansnijden, maar dat de maker er vooral op uit was om een zo walgelijk mogelijke film af te leveren aan het publiek. Nouja, dat is gezien alle ophef toch redelijk gelukt. De status van horrorklassieker is op dat gebied wel verdiend. Maar het blijft maar een matige film.

2,5*

Ik had vandaag een dagje vrij en toch maar even deze Captain America meegepakt in de bios. Eigenlijk heb ik een Marvel-moeheid gekregen na zoveel middelmaat en het gebrek aan een rode draad sinds in 2019 Thanos werd verslagen. Het is niet dat alles wat daarna uit is gekomen rommel was, maar het was nog zelden echt goed en sowieso raakte het me niet meer. Vermoedelijk heeft Marvel ook goed nagedacht hoe nu verder, want ze hebben een ruime pauze genomen (op Deadpool 3 na, maar da's meer een losstaande film) en proberen nu weer het MCU te herlanceren.

Het eindresultaat heeft me ieder geval prima vermaakt en is ook niet slecht geschreven, maar erg goed valt het ook weer niet te noemen. Grootste probleem, Anthony Mackie is geen bijzondere Captain America. Hij is een prima Falcon geweest in het MCU, maar dat was een leuke bijrol. Hij is als karakter niet boeiend genoeg voor de hoofdrol, er zit nauwelijks achtergrond of diepgang in en eigenlijk doet hij precies dezelfde moves als destijds Steve Rogers. Dat geldt overigens voor de meeste rollen in deze film, alleen Harrison Ford beviel me wel als president van Amerika met de nodige problemen. Wat een acteerkanon is die man en hij leek er ook oprecht zin in te hebben.

Wat ik ook wel aardig vond is dat deze film niet erg geforceerd schijtlollig moet wezen. Het is een redelijk serieus verhaal vol politiek en verraad. De spaarzame humor is niet briljant, maar nog best geinig om het een beetje luchtig te houden. En ook was ik wel blij met de speelduur, met twee uur is dit weer voorbij en da's lang zat. Hopelijk worden ook komende films niet weer 2,5 tot 3 uur lang wat me echt de afgelopen jaren tegen ging staat. Wel wat de actie hier spaarzaam en weinig interessant. Het slot met de rode Hulk, tsja. Zag er niet super uit en het voelde ook wat overbodig, maar ergens was het wel weer aardig. Zoals Brave New World dat ook wel gewoon is, aardig. Marvel kan hier best mee door, geen verkeerde restart van hun MCU maar als het niet beter dan dit gaat worden in de komende films dan blijft het aanmodderen in de middelmaat.

3*

So, you're the Spiderling. Crime-fighting Spider. You're Spider-Boy?

Zoals verwacht ontzettend van genoten, iets wat ik met bijna elke Marvel verfilming tegenwoordig wel heb. Visueel is het wederom imponerend, de bekende personages blijven als een huis overeind, de actie blijft grootschalig episch en gelukkig is er ook heel wat aandacht aan het verhaal besteed. Net als in Batman vs Superman ontstaan er kampen tussen de superhelden, maar waar de beweegredenen in die film echt flut zijn, is het hier allemaal veel beter te geloven en te accepteren, ook al weet je dat ze elkaar echt niet voor eeuwig bestrijden.

Civil War wordt al gekscherend The Avengers 2,5 genoemd en dat is wel te begrijpen, want de film zit bomvol met flink wat bekende personages. Misschien wel een tikje teveel, want een aantal hebben vrij weinig te doen en lijken er vooral in te zitten omdat dat wel leuk over komt ofzo. De echte focus ligt op Captain America (goh) en Iron Man, nog altijd vertolkt door een fenomenaal scherpe en coole Downey Jr. die al jaren de meeste indruk van allemaal maakt in het Marvel Universum. Ik kan geen genoeg van zijn personage Tony Stark en Iron Man krijgen. Wat dat betreft is Chris Evans als Captain America toch heel wat kleurlozer, maar hij voldoet wel. Het is gewoon geen enorm boeiend personage.

De rest voldoet ook prima, met als hoogtepunten de (korte) aanwezigheid van Ant-Man en vooral Spiderman, heerlijk neergezet in deze nieuwe rol. Ik werd er wel wat moe van dat ze constant weer een andere acteur voor deze rol hebben gecast de afgelopen 15 jaar, maar aan de andere kant zijn ze elke keer weer overtuigend goed. De nieuwe Spiderman is erg jong, is een beginner en moet nog leren om te gaan met superhelden. Iets wat ik wel een leuke insteek vind, want het half uurtje dat hij aanwezig was vond ik het beste deel van de film, inclusief een heerlijke intro van Aunt May. Al speelt het ook wel mee dat Spiderman net tijdens de grootste actiescene van de film een hoofdrol mocht spelen natuurlijk.

Civil War vind ik vooral in het eerste uur erg sterk, als morele en politieke dilemma's erbij worden gehaald, waarna de groep behoorlijk aan banden wordt gelegd door de wereld. De twijfels, de keuzes en de emoties die los komen vond ik boeiend genoeg om een goed uur mee te vullen. In het tweede deel van de film gaan we toch weer meer richting de overige films, met grootschalige actie. Al is het einde vrij pakkend en dramatisch, met een sterke prestatie van Downey Jr. Het einde is open en ik vermoed dat gemaakte keuzes in Civil War de komende films ook voelbaar blijven. Prima, want zo creëer je wel een bepaalde continuïteit.

De reviews die dit met afstand de beste Marvelfilm noemen vind ik wat overdreven, want ik vind diverse titels net zo goed (onder andere Iron Man 1 en 2 Guardians of the Galaxy, Ant Man en Captain America: Winter Soldier zijn ook echt fantastisch), al verschillen de titels natuurlijk wel van insteek. Civil War biedt ieder geval een sterke mix van een interessant plot, grootse actie en behoorlijk wat geestige momenten. En het ziet er werkelijk fantastisch geanimeerd uit, zoals je wel mag verwachten. Ik kijk als ''fanboy'' alweer uit naar de komende titels.

4*

Met het herzien van Captain America: The First Avenger ben ik bijna aangekomen bij het einde van Phase 1 van het Marvel Cinematic Universe en kunnen we ons gaan verheugen op The Avengers. Iron Man, Hulk en Thor hadden al hun eigen solofilm en die kreeg Captain America dus in 2011 ook. Ik heb het al bij die andere films neergezet, maar Phase 1 houd nog niet over, op Iron Man na dan. De opener van Phase 1 was echt fantastisch, maar daarna kabbelde de reeks voor met films die gewoon niet even goed waren geschreven en waar een belangrijk kenmerk van Marvel van vandaag de dag nog te veel ontbreekt: humor. Hulk, Thor en ook deze Captain America zijn erg serieus, noem het zelfs droge kost. Superheldenfilms kunnen dit best zijn (The Dark Knight trilogie voorop), maar liever nemen we dit soort films met een grote korrel zout en met een knipoog.

Toch spijtig, want er is best genoeg wel leuk aan Captain America. De setting in de Tweede Wereldoorlog is leuk en visueel mag de film er ook best wezen. Maar het grootste probleem is gewoon dat Steve Rodgers en zijn alter ego Captain America gewoon niet erg boeiend zijn. Althans, hier, want in Phase 2 en 3 krijgt deze held wél weer genoeg mogelijkheden om uit te blinken en in goede films mee te doen. Al blijft Captain America wel een beetje een duffe held. Veel te braaf, veel te patriottistisch en vooral weinig aansprekend als held met zijn veel te aanwezige outfit en zijn schild die zich als een boemerang gedraagt. Dat valt toch tegen vergeleken met het hightech pak van Iron Man, de brute power van Hulk en de machtige hamer van Thor. Het is niet dat Chris Evans het slecht doet, maar hij heeft gewoon de pech dat het script van deze film niet best is. Marvel werkt op een hele toffe wijze vier jaar naar The Avengers toe, maar leek een beetje te vergeten dat de solofilms ook een beetje moesten boeien. Al was de achterban natuurlijk zo benieuwd naar elke solofilm en zeker The Avengers, dat minpunten snel voor lief werden genomen.

The First Avenger is ieder geval rommelig en voelt fragmentarisch aan. Ook de bad guy maakt nauwelijks indruk. De film is dan ook best een lange zit, al zijn de laatste drie kwartier nog wel de moeite waard. Maar niet genoeg om de film een onvoldoende te laten ontlopen.

2,5* (was 3*)

Captain America deel 1 was vrij saai. Captain America zelf is al niet de meest boeiende superheld, maar zijn eigen film faalde op een hoop vlakken. Daarom keek ik ook niet echt uit naar het vervolg, ook al hou ik erg van het Marvel universum met al die heerlijke superheldenfilms van de laatste 10 jaar.

Gelukkig hebben de makers ook beseft dat de vorige film echt beter had gemoeten, want deel 2 is op alle vlakken een enorme verbetering. Het plot boeit, de actie is grootschalig, intens en bij vlagen zeer spektaculair, Chris Evans lijkt zich veel beter in zijn rol van Captain America te voelen, Samuel L. Jackson is heerlijk op dreef als Nick Fury, Scarlett Johansson doet leuk mee (en is natuurlijk fraaie eye-candy) en de grande finale is rondom gigantisch.

Kortom, meer dan prima vermaakt met het vervolg. Voor de humor hoef je nog altijd niet naar Captain America te kijken, maar op andere vlakken is dit wel zeer geslaagd. Hoogtepunten vond ik de autoscène van Nick Fury en de grote finale met de 3 ruimteschepen die opgeblazen werden. Het is in een tijdperk van special effects wel lastig om nog echt indruk te maken met een actiescène, maar hier lukte het wel. De tegenstander van onze superheld vond ik als 1 van de weinige minpunten wat minder geslaagd. Beetje voorspelbaar slot met hem ook.

Kom maar op met de volgende Marvel film!

4*

Ik had in het begin van de film niet meteen gedacht dat ik deze film zo goed zou gaan vinden. Nogal wazig plot en de rol van Viggo Mortensen vond ik vrij storend, zo onsympathiek was zijn personage. Maar al snel wist de film me helemaal te pakken, mede ook omdat Mortensen natuurlijk zijn rol fantastisch speelt (net als de kinderen overigens), en ga je als kijker nadenken over welke leefwijze nu eigenlijk goed of slecht is. De familie krijgt de tijd om te worden geïntroduceerd en om hun standpunten eens goed te bekijken. Van een heilig van zijn visie overtuigde vader naar zijn kinderen die hem niet altijd begrijpen, maar hem wel volgen. Kinderen die een hele hoge rots beklimmen omdat dit volgens pa bij de training hoort.

Het overlijden van de moeder zorgt ervoor dat ieders leven onder de loep wordt genomen door het gezin, maar ook door de overige familie die wel in de normale maatschappij actief is. Sterke rol van Frank Langella die als opa iedereen een spiegel voor weet te houden, zonder dat de film nu partij kiest welke leefwijze nu beter is. Dat vind ik dan ook mooi, je mag als kijker eens zelf je mening vormen zonder dat iets door je strot wordt gedouwd.

Het slot levert dan ook wel een toepasselijk einde op, als er een mooie middenweg wordt gekozen, overigens nadat ze alsnog de laatste wens van moeder hebben uitgevoerd op hun eigen wijze. Ik vond de uitvaart samen met het zingen van Sweet Child O' Mine een hele mooie, intense scene waaruit blijkt dat de kinderen wel hun eigen keuze konden maken.

Op zich zit ik nu vooral op de afsluitende Avengers-film te wachten en is Captain Marvel voor mij een beetje een leuke opwarmer. Echt gehyped werd ik niet vooraf en toen ik gistermiddag in de zaal zat bleef dat gevoel hangen. Een beetje wat ik rondom Black Panther ook al had. Ook tijdens de film, want ik vind de film maar een gemiddeld tussendoortje. Daarvoor is het allemaal te rommelig, te langdradig (vooral het eerste half uur was moeilijk door te komen) en leek de film niet zo goed te weten waar het heen wilde, behalve natuurlijk dat Captain Marvel de redder in nood voor onze Avengers gaat worden, dat is wel duidelijk. Maar bij deze film voelde ik de echte dreiging niet echt. Blijf overigens ook zeker even zitten bij de credits, want zoals altijd verschijnen er weer een paar momenten die de film weer koppelen aan de rest.

Beroerd is Captain Marvel overigens ook echt niet, daarvoor zit er teveel Marvel-kwaliteit in. Visueel is het weer belachelijk mooi geanimeerd en ook is Brie Larson meer dan geschikt voor haar rol. Een knappe, charismatische en sympathieke verschijning die ook best wel overtuigend acteert. Maar het is wel grotendeels dankzij Samuel L. Jackson die als Nick Fury eindelijk eens fors screentijd krijgt dat dit lekker weg keek. Hij is gewoon cool en dankzij hem en zeker ook een aanwezige kat viel er meer dan genoeg te lachen. Ook vond ik de jaren 90 verwijzingen wel leuk, al lagen ze er soms wat dik bovenop. Maar toch ben ik gevoelig voor zulke nostalgie. Richting het einde krijg je trouwens wel een voorproefje wat Captain Marvel allemaal kan met haar kracht. Duidelijk dat ze zich hier nog in heeft gehouden. Dat belooft wat voor volgende week als ze echt nodig is. Can't wait.

Voldoende. 3*

PS: Grote klasse van Marvel hoe ze Stan Lee in het begin van de film een eerbetoon brengen. Zo doe je dat! De oude baas zal worden gemist.

Op de valreep van 2013 heb ik Captain Phillips nog meegepakt in de bios. Helaas ben ik net te laat om hem in mijn top 10 van dit jaar te zetten, want daar hoort hij wel thuis. De film blijft van de eerste tot de laatste minuut boeien. Er zit een spanningsboog in die lange tijd goed blijft functioneren, al was het middenstuk wel een tikje te uitgerekt. Misschien was het interessanter geweest als ze nog wat langer op het vrachtschip hadden gezeten. Maar de laatste 3 kwartier maken veel goed en zijn weer erg pakkend.

Dit komt mede dankzij een sublieme acteerprestatie van Tom Hanks. Eigenlijk speelt hij altijd goed, maar hier blinkt hij ook echt weer uit. Ik ben benieuwd of hij kans maakt op een Oscar voor beste hoofdrol. Het zou hem gegund zijn. Ook positief vind ik dat ze echte Somalische jongens hebben gecast als piraten. Het komt veel authentieker over, mede ook omdat ze allemaal regelmatig Somalisch praten. Zulke zaken maken een film net nog een beetje sterker. Zelf kende ik het plot niet, dus het bleef tot het einde spannend hoe het af zou lopen. De inbreng van de marine was wel boeiend en de uiteindelijke uitschakeling van de piraten was indrukwekkend getimed. Hanks levert daarna ook nog een topprestatie als getraumatiseerde kapitein die volledig in shock is. Kortom, iedereen moet deze film gaan zien.

4*

Best aardige film, komt traag op gang maar de laatste 3 kwartier zijn wel de moeite. En God God, wat is Elisha Cuthbert toch Goddelijk lekker! Alleen voor haar al kijk je die film! Vooral in het begin van de film als ze dat strakke shirtje draagt is het kwijlen

Einde was best origineel en ik geef de film dan zon 2,5 maar dankzij Elisha toch nog een 3*

Soms kom je zo'n film tegen die je helemaal niet kent en die je compleet omver weet te blazen. Deze Cara Oculta is echt een ultiem voorbeeld. Wat nog relatief gewoontjes begint met een love story lijkt uit te draaien op een ghostmovie of een thriller met een psychopathische dirigent, maar wat zit je er dan als kijker naast zeg. De twist is werkelijk fenomenaal en de spanning blijft er tot het einde in zitten. Erg sterk ook om het verhaal daarna geheel uit het perspectief van de verdwenen Belén te bekijken. Wat paranormale momenten leken, blijken dan signalen van een gevangen vrouw te zijn. Zo enorm goed uitgewerkt zeg, de wanhoop van het gevangen zitten zonder perspectief op vrijheid is erg goed uitgewerkt. Richting het einde volgt de film wel een wat voorspelbaar pad, maar dan blijkt Fabiana egoïstisch te zijn en Belén niet te bevrijden. Wanneer ze dit uiteindelijk wel doet wordt het haar fataal en wordt ze zelf slachtoffer. Aardig einde, al was het wel vergezocht dat ze haar gedrag omzette in blinde haat en jaloezie. Maar daar hadden beide dames uiteraard last van, beiden wilden hun fijne luxe leventje met Adrian niet verliezen.

Wel bizar dat zo'n enorme twist veel te veel wordt gespoilerd door de producers, zowel in de trailer als in de Engelstalige titel als op de poster, al zullen de meeste aan de poster niks opmerken. Maar deze film moet je echt blanco in gaan, want zonder de enorme verrassing is het bijzondere tintje volledig weg. Al blijft er dan nog een hele fraaie film met geweldig acteerwerk, schitterende muziek en een erg boeiend plot over.

4,5*

De zoveelste horror over een gestoorde familie waarbij een freak van een moeder en een achterlijke zoon de hoofdrol spelen. Helaas wijkt deze film nergens van het bekende padje af, waardoor het een vervelende, clichematige film is geworden. Werkelijk alles is voorspelbaar en zie je al van verre aankomen. Voorbeelden? De goede vriend die natuurlijk in zijn eentje de mobiele telefoon gaat ophalen, de zoon die vermoord lijkt te worden maar natuurlijk net niet sterft, waardoor er nog een nieuwe confrontatie volgt, de onvermijdelijke twist als je denkt dat alles opgelost is.....heel matig hoor. De lachwekkende Leatherface achtige clash op het einde was trouwens wel lachwekkend slecht. Zoals eigenlijk deze hele film slecht is. Het plot slaat natuurlijk ook nergens op. Lisa is weg en daardoor schijnt Mike de behoefte te hebben om terug te keren naar hun laatste weekendje. En doordat hij wat apart dingen ziet legt hij meteen de link dat Lisa vast van alle plekken ter wereld daar moet zijn. Wat een C plot....
In dit subgenre zijn wel 25 betere films met een soortgelijk plot te krijgen. Skip deze dus maar.

1,5*

Carlito's Way is toch best wel een tegenvaller geworden.

Ik kreeg tijdens het kijken de hele tijd het gevoel dat De Palma niet precies wist wat hij nou wilde met de film. Het is geen echte harde misdaadfilm geworden, maar als drama schiet de film ook te kort. Het idee van een oud crimineel die het wereldje achter zich wil laten is best goed, maar voer dit dan wel beter uit. Ik vond dat hele gedoe over zijn liefde Gail maar slappe hap. Weinig overtuigend en ook niet erg pakkend. De delen met Pacino en Penn samen vond ik wel weer boeiend, maar ook bij die delen moet ik helaas bekennen dat het ook niet altijd geweldig was.

Dat lag overigens niet aan Al Pacino of Sean Penn, want beiden speelden vol overtuiging hun rol en beiden vond ik echt goed. Pacino zet zo'n rol wel vaker neer, maar ook Penn overtuigde in zijn rol als rare advocaat.
Penelope Ann Miller vond ik ook prima spelen.

De film heeft trouwens wel een mooi einde op het treinstation met een spannende achtervolging, waarna Carlito toch doodgeschoten wordt. Ik hou wel van zulke eindes. Was de hele film maar zo spannend en intens...

3*

Geen idee eigenlijk of ik Carrie ooit eens volledig heb gezien. Ik kende het verhaal wel grotendeels, maar ik wist van de film zelf ieder geval niks meer van. Ieder geval is het een zeer geslaagde film geworden, ook al is de film werkelijk geen seconde eng. De film moet het hebben van sfeer en van het karakter Carrie. Geweldige rol van Sissy Spacek als de sneue Carrie die het zwaar heeft op school en ook thuis bij haar godsdienstwaanzinnige moeder (ik vond die momenten soms best irritant overigens omdat die moeder me flink stoorde met haar kerkelijke gewauwel), maar haar moment of fame op het schoolbal zal krijgen. Dankzij de lange aanloop naar het schoolbal leer je Carrie goed kennen en kreeg ik veel sympathie voor haar. Haar daden op het bal zijn dan ook vrij logisch als je ziet wat haar is aangedaan. Zulke wraakmomenten voelen in films toch altijd wel lekker hoor.

Daarna krijg je nog wel een wat apart slot van de film met de kruisiging van Carrie haar moeder, waarna het huis schijnbaar de grond ingetrokken wordt door de duivel? Althans, dat maakte ik ervan toen ik het zag. Het moment dat je op het einde dat Jezus-beeld met die opvallende ogen en de kruisigingshouding van Carrie's moeder zag was nog wel erg sterk, net als de kruisiging van moeders zelf. Maar als horrorfilm vind ik Carrie nou niet echt bijzonder geslaagd, dan zou ik een film als The Omen (het origineel dus) eerder de voorkeur geven. Maar als complete film is Carrie erg goed. Soms ontroerend, soms spannend maar altijd boeiend.

4*

Vreselijk.

Carrie in een modern jasje, maar zonder de sfeer, spanning en echt indrukwekkende momenten. Met als dieptepunt de door CGI-effecten overheersende prom wat in het origineel de grote klapper van de film was. Daar zat in deze remake geen enkele spanning in en dat creëer je al helemaal niet door een emmer verf een paar keer in slowmotion om te zien vallen. Het ziet er zielloos en emotieloos uit en het geeft maar weer eens aan waarom remakes 9 van de 10 keer totaal overbodig zijn. Had dan de film nog een eigen smoel gegeven of had er keiharde horror van gemaakt. Maar nu is het meeste letterlijk overgenomen, maar slechts aangevuld met de standaardzaken van vandaag de dag, dus met mobieltjes en andere dingen.

Verder was Moretz ook totaal ongeloofwaardig. Veel te knap om een gepest muurbloempje te spelen. Ze lijkt meer het type wat ze ook in haar film Kick-Ass speelde: iemand die pesters eerder een pak slaag zou geven (wat ze op het einde ook wel aardig doet trouwens). Miscast dus, al acteert ze wel aardig. De rol van haar moeder wordt nu gespeeld door Julianne Moore, die dat op zich wel goed doet. Wel vind ik dat de onderlinge verhoudingen niet erg kloppen. Ik meen dat moeders in het origineel veel dominanter aanwezig was en dat Carrie ook niks tegen haar durfde te doen. Maar hier pikt Carrie vrij weinig van haar en pakt haar ook regelmatig aan. Dat komt ook omdat Carrie haar krachten regelmatig gebruikt. In het origineel doet ze dit volgens mij pas op het einde, omdat het niet anders meer kan na alle ellende die ze meemaakte. In deze remake is Carrie te snel gegroeid naar een veel te krachtig persoon.

Het is jammer dat dit weer een remake is geworden waar alles op special effects is gegooid en niet op het waardig opnieuw vertellen van een klassiek verhaal.

1,5*

Heel fijn vermaak, deze Die Hard op een luchthaven. Ja, als je dit heel serieus neemt dan ga je de film tot de grond toe af kunnen branden want er zitten zoveel onrealistische momenten in (het rode sniper-lampje gericht op de vriendin was trouwens wel heel dom) dat het soms bijna lachwekkend word. Maar damn, wat is dit gewoon verder leuk om te kijken. Het tempo ligt hoog, hoofdrolspelers Egerton en Bateman zijn prima en de actie, overigens niet al te aanwezig, is best wel goed gedaan.

Trouwens nog wel een dingetje, hoelang gaan we nog door met een zwarte vrouw met gemillimeterd haar in een bijrol als hoge politiefunctionaris met veel doorzettingsvermogen zetten? Je kan serieus vandaag de dag geen actiefilm of thriller meer opzetten rondom een geheime dienst of politie of je ziet zo iemand, bijna een karikatuur is ze dan.

Anyway, hopelijk produceert Netflix meer van dit soort titels. Mij doe je er een plezier mee.

3,5*

Ik heb de film eens herzien met het oog op Cars 2 en is me nog wel weer bevallen. Cars is zeker niet de beste Pixar animatiefilm, maar het is wel een sympathiek filmpje met enkele grappige karakters. Zeker de 2 Italiaanse auto reparateurs waren erg leuk. Maar om te zeggen dat de film nou erg grappig is..nee (al was het tractor pesten wel erg leuk ). Het was vooral wat storend hoe dik de moraal op de film lag. Al was het einde van de grote race op het einde wel weer goed gedaan.

Wat je van Pixar verwacht op gebied van beeld en geluid wordt gelukkig wel helemaal ingelost. Cars ziet er absoluut geweldig uit met veel mooie kleuren en details. Gelukkig stelt Pixar op dat gebied nooit teleur. Verder is Cars een prima film geworden die ook voor oudere kijkers te genieten valt.

3,5* (was 4*)