Meningen

Warme, ontroerende feelgood drama-komedie. De film is als verhaal zelf best triestig, maar de hele uitwerking is op zich spontaan en warm. Ik vond het verhaal ook origineel, dat je overleden man vlak voor zijn dood je een stel brieven na liet om je leven weer in orde te krijgen. De dingen die ze moest doen waren gewoon leuk en beurden haar op of hielpen haar over bepaalde angst drempels heen. Hillary Swank, een geweldig goede actrice trouwens, speelde echt een sterke rol. Gerald Butler zette de rol als haar (overleden) man ook goed neer tijdens de film. Het is echt een aanrader vind ik. Niet vervelend, zeker niet saai, gewoon erg prettig om te zien. Bovengemiiddeld goed.

4*

Soms heb je van die films die je in de bioscoop bekijkt en waar je achteraf als een kind zo blij naar buiten loopt, omdat je zo enorm hebt genoten van het spektakel. Pacific Rim is zo'n film.

De combinatie Guillermo del Toro + mechs + grote monsters is een aparte, maar het werkt ontzettend goed. Del Toro lijkt ook goed te snappen hoe een blockbuster in elkaar hoort te steken. De intro is kort, de verhaallijn niet te gecompliceerd en de Jaegers & Kaiju's zijn de sterren van de film. De aanwezige acteurs en actrices doen allemaal hun ding, de ene maakt meer indruk als de ander, maar ze zijn allemaal vervangbaar. Deze film draait om het spektakel van de gigantische gevechten en spektakel is wat we krijgen! De effecten en het geluid zijn weergaloos en dit is 1 van die weinige films na Avatar waarbij ik het 3D aspect behoorlijk erin verwerkt vind.

Alles kan kapot en gaat ook kapot. Heerlijk! Dit zijn van die films waar je als klein kind over fantaseert. Grote monsters die elkaar bestrijden en alles slopen. Del Toro heeft er best wel creatieve dingen mee gehad. De monsterdesigns zijn uitstekend en de Jaegers mogen er ook zeker wezen. Allemaal erg indrukwekkend. Het verhaal mag vrij plat zijn, maar ik vond de theorie dat de Kaiju's van de dinosaurussen afstammen (wat de eerste generatie was die wilde aanvallen, maar heeft gewacht omdat de tijd niet geschikt was) wel goed gevonden. Uiteindelijk ontkomt Pacific Rim niet aan een paar jammerlijke clichés, met voorop het einde met de kernbom waarbij ze het natuurlijk allebei overleven.

Toch ziet alles er zo goed uit en kijkt het zo lekker weg, dat is zulke zaken al snel kan vergeven. Dit is een blockbuster zoals een blockbuster hoort te zijn. Bombastisch, episch en indrukwekkend. Ik hou sowieso wel van rampenfilms met grote monsters, zoals onder andere Godzilla en Cloverfield. Pacific Rim gaat er nog eens ruim overheen. Kom maar op met dat vervolg!

4*

PS: Leuke (bij)rol van Ron Perlman

Pacific Rim was een paar jaar geleden echt een hele toffe, epische film waarmee de nerddroom van Del Toro waargemaakt werd. Met een fijne aanloop en met een paar heerlijke clashes met de imposante Kaiju monsters. Zeker in de bioscoop maakte dat indruk. De aanloop naar deel 2 was al lastig, met veel uitstel en andere tegenspoed en de trailers beloofden ook al niet veel soeps, want het zag er uit als treurige, suffe Transformers actie. Jammer genoeg is het eindresultaat net zo vervelend als ik al vreesde, want dit is gewoon bagger geworden. Toch knap dat je een film maakt over enorme robots en gigantische monsters en je het dan niet voor elkaar krijgt om het episch en stoer te laten voelen. Zeker het eerste uur is echt niet om aan te zien met een paar clichématige flutverhaaltjes en wat onderling geknok tussen Jaegers (daar kijk ik dit niet voor hij), waarbij je meteen al merk dat dit een heel matig getalenteerde cast is.

Zeker John Boyega irriteert behoorlijk. In Star Wars is hij al een van de minderen en in ander werk lukt het schijnbaar ook niet. Het is te hopen dat hij niet te veel grote rollen nog krijgt, maar dat zal wel niet. De rest is overigens net zo oninteressant, daar niet van. Buiten dit alles komt de film ook zelden maar lekker los. Je krijgt pas op het einde een paar gevechten met Kaiju, maar toen was ik allang aan het hopen dat de film snel voorbij was. Het zijn ook hele flauwe gevechten overigens. Bijzonder knap ook hoe ze Tokyo in een mum van tijd geëvacueerd hebben gekregen, waarna vooral de Jaegers de halve stad slopen. Ik vond er geen bal aan, zo weinig dreiging kwam er van de vijand af die ook wel via een hoop beroerd verhaal plots weer aanwezig was. Visueel valt de film me trouwens wel reuze mee, het budget is op dat vlak nog wel redelijk gebruikt, al miste ik wel wat echt mooi geschoten shots. Ik moest trouwens wel een keer lachen, om de Trololo man die er plots in zat Misplaatst, maar nog best geinig.

Beter stoppen ze ermee of geven ze Del Toro weer de volledige regie in handen, want dit was echt slecht. Deed me allemaal heel erg denken aan Independence Day: Resurgence, ook zo'n vervolg dat totaal niet snapte waarom het origineel zo enorm gewaardeerd werd.

1,5*

Typisch een film waarin ze een stoere man in een komedie met kinderen zetten. Zie ook The Rock in The Game Plan of Arnold Schwarzenegger in Kindergarten Cop.

Ik vond het nog niet eens zo slecht. Vin Diesel speelt leuk en ook al is het niet zijn genre, hij doet het zeker niet slecht. Het grote nadeel van zon film is dat de humor altijd allejesus braaf en rustig is. Het moet een film voor de familie worden he...

Vind je dat soort humor niet erg dan kan je je zeker vermaken met deze film.

3*

Sympathieke, warme familiefilm rondom beertje Paddington. Waar ik overigens geen nostalgische gevoelens aan over heb gehouden, want meer dan de naam kende ik eigenlijk niet echt meer. Het eindresultaat is ieder geval een onderhoudend filmpje rondom de misverstanden van een beer die aan het inburgeren is in Londen. Dit alles wordt knap getoond met een mooi geanimeerde Paddington die ook een erg passende stem heeft. Prima keuzes. De typisch Britse humor die je tussendoor aantreft houdt het samen met het feel good gevoel leuk tot het einde toe, ondanks dat het allemaal wel voorspelbaar is. Origineel is Paddington niet, met liefde en passie uitgewerkt tot een mooie familiefilm is het wel. Ruim voldoende.

3,5*

Paddington was een paar jaar terug een hele charmant, sympathieke familiefilm die ook internationaal geloof ik goede reviews kreeg. Het onvermijdelijke vervolg bleef niet uit en dat is ook prima, want deze is minstens zo leuk. De cast acteert weer met veel plezier en het verhaal is lekker divers. Maar het fijnste blijft toch wel de sfeer, waar je vanzelf vrolijk en warm van wordt. Dit is nou zo'n film waar het hele gezin van kan genieten. Niet te kinderachtig, niet te flauw. Met gevatte humor, zoals alleen Britten dat kunnen tonen. En visueel blijft dit bijzonder knap gemaakt. Paddington is een staaltje zeer geslaagde CGI dat volledig in dienst van de hoofdrolspeler en het verhaal staat, iets wat in veel films vandaag de dag juist niet is.

3,5*

Haalt het net niet bij de eerste twee delen qua kneuterige Britse charme en gezelligheid, maar alsnog kijkt het fijn weg en scoort het ruim voldoende bij me. Simpel verhaaltje, leuke uitwerking. Toch zie ik Paddington liever gewoon in Engeland, maar misschien was een nieuwe setting wel een keer nodig. Het levert ieder geval een leuk avontuur op waar je met de hele familie naar kunt kijken en je dan allemaal wel hebt vermaakt.

(kleine) 3,5*

Vermakelijke onzin dat in een hoog tempo op je wordt afgevuurd. Met in de hoofdrollen Wahlberg en Johnson, die de film toch wel dragen. Eindelijk weer eens een beetje een opvallende, aansprekende rol van The Rock, die mij iets te vaak in matige filmpjes mee speelt. De film bevat genoeg actie en humor om te blijven boeien, al had de film wel weer korter gemogen. 130 minuten is gewoon 40 minuten te lang. Dat merkte ik ook tijdens het kijken. Prima tussendoortje.

Ruime 3*.

Mjah, jammer dat ik door berichten hier dus al wist dat het een Groundhog Day-achtige film zou worden. Daar is buiten het feit dat de verrassing weg is niks mis mee, want het is een hele toffe klassieker en diverse soortgelijke films vond ik de afgelopen jaren wel leuk. Palm Springs was alleen niet helemaal mijn ding. Moeilijk te verklaren waarom, maar echt pakkend was het niet. Erg geestig vond ik het ook niet echt. Goed geschreven, mweh. Het was geen onaangename anderhalf uur, maar over een week ben ik deze vergeten.

3*

Mhow...had beter kunnen zijn dan het is geworden.

Ik had toch wel wat meer spanning in de film verwacht. Ondanks de constante bedreiging van de 3 inbrekers vond ik het nooit echt heel spannend en dreigend worden. Daarvoor waren de 3 inbrekers teveel aan het ruzie maken en was Jodie Foster (goede rol trouwens!) te slim. Jammer, want een verhaal als dit kan best gigantisch spannend zijn.

Het hele idee van een Panic Room vond ik best leuk gevonden en het begon allemaal ook nog best aardig, maar al snel vond ik de film wel onrealistisch worden. Onrealistisch op een manier dat me wat ging storen. Denk bijvoorbeeld aan niemand die de Panic Room bewaakt als Jodie Foster naar buiten holt en zeker een minuut haar telefoon zoekt. Of Foster die alle kans had om via een signaal een agent te waarschuwen voor haar neus. Waarom zou je het niet doen als je denkt dat je toch wel eens vermoord kan gaan worden? En het toppunt van het onrealistische is toch wel dat Foster die inbreker loeihard met een voorhamer in het gezicht mept waarna hij ook nog eens meters naar beneden valt. Toch weet hij dit te overleven. Sterker, hij weet een tegenaanval nog in te zetten. Sure...

Maar buiten dat is Panic Room een aangename film om eens een keertje te kijken. Soms spannend en sowieso best onderhoudend. Zeker de rollen van Foster, maar ook die van Forest Whitaker waren sterk. Die dochter (leek wel een jongen) vond ik maar irritant trouwens. Jammer dat men later in de film de bocht uit is gevlogen met het plot door allerlei ongeloofwaardige zaken...
Oja, stomme slotscene op dat bankje in het park trouwens. Erg overbodig...

3*

Twee jaar geleden heb ik de remake gezien en die was best vermakelijk, maar niet echt memorabel of goed en nu werd het dan wel eens tijd voor het origineel, maar jammer genoeg kan ik mijn mening hier bijna heen copy and pasten. Op zich steekt het verhaal goed in elkaar, met vooral een goed begin waarin het gevangenschap best wel hard en wreed is en ook het slot beviel me wel, maar ook deze film duurt gewoon te lang en kent te weinig boeiende momenten. Jammer dat zulke verhalen niet gewoon in 100 minuten kunnen worden verteld, want met de cast (zeker McQueen) en de aankleding van de film is niks mis.

3*

Ik heb het origineel nooit gezien, dus een vergelijking kan ik niet maken. Wat me wel de kans geeft om deze film op eigen kwaliteiten te beoordelen. Papillon is best onderhoudend, maar niet echt pakkend en te weinig grimmig. De film begint vrij aardig, met de introductie van het kamp, met de eenzame opsluiting. Maar hoe langer je kijkt, des te meer de film begint te vermoeien. Het duurt te lang en er zijn maar weinig momenten echt memorabel. De mannen hadden wat meer mogen lijden, zoals het vermoedelijk echt zou zijn geweest in zo'n plek. Het kamp voelde ook niet al te gruwelijk aan, ik kan me niet de indruk onttrekken dat dit wel zo had moeten zijn. Visueel is het verder prima. Over een tijdje ook het origineel maar eens bekijken.

3*

Paranormal Activity is nou typisch een film die je 's avonds laat in het donker, in je eentje met het geluid lekker hard moet bekijken. Iets wat ik bij de herziening van de film gisteravond ook heb gedaan. Met het oog op deel 3 wil ik de voorgangers wel eens terugkijken, aangezien de verhalen wat met elkaar te maken hebben. Ik herinner me nog goed dat Paranormal Activity enorm werd gehyped. De engste film ooit, mensen in Amerika liepen doodsbang de bioscoopzaal uit en meer van die teksten. Misschien daarom viel de film me toen wat tegen. Het was spannend, maar ik ben wel beter gewend bij films. Toch had de film wel een erg beklemmend sfeertje en werd het richting het einde nog wel freaky. Het was wel een goede voldoende (3,5*) waard.

Nou zou je denken dat een herziening tegenvalt, aangezien je alles al eens hebt gezien. Maar het tegendeel is waar. Deze kijkbeurt was een betere in vergelijking met de 1e keer. Geen idee waarom, ik weet niet meer hoe ik de film voor het eerst zag. Misschien wel vroeg op de avond, met de kamerlamp aan. Nu was de ervaring ieder geval veel intenser.

Paranormal Activity is een low budget film, maar creeert wel een sfeer waar veel peperdure horrorfilms niet aan kunnen tippen. Best knap, aangezien je de hele film in een simpel huis kijkt en dan ook nog eens vaak uit dezelfde kant, aangezien de camera in de nachten vanuit 1 punt filmt. Maar de spanningsopbouw is wel erg goed gedaan. Het begint met kleine dingetjes en het eindigt allemaal best freaky. Ik ben sowieso wel gevoelig voor een goed ghost verhaal. Niet dat ik alles geloof, maar ik sta wel open voor dit fenomeen. Er zijn wel heel veel mensen die met bizarre verhalen over geesten komen. Zou alles nep zijn? Ieder geval bouwen ze het hier erg goed op. De nachtmomenten zijn toch best wel knap gedaan. Soms gebeurt er niks, soms beweegt alleen maar een deur, maar je houdt je adem in tijdens het kijken. Juist vanwege het realisme dat de makers proberen te tonen is het erg boeiend. Je ziet niks, er gebeuren alleen kleine dingen. En kleine dingen worden grote dingen.

De stukken met het witte poeder, de bewegende deken van het bed of de urenlange stilstaande Katie zijn erg beklemmend. En op het einde wordt het alleen maar meer creapy met de zolderscene en wanneer Katie uit bed getrokken wordt. Ook het einde mag er best zijn, wanneer Katie buiten beeld Micah vermoord, schijnbaar bezeten door de geest die ze zo vreesde. Ik ben verder ook blij dat we de geest zelf niet goed in beeld krijgen, dat had de ervaring toch wel kunnen verpesten. Ik denk bijvoorbeeld aan de film Insidious, waar het einde me wel teleurstelde doordat teveel zichtbaar werd.

Verder vond ik ook het acteerwerk overtuigend. Beide karakters zijn niet eens zo interessant, maar ze spelen hun rol wel goed. Katie komt later in de film echt doodsbang en panisch over, iets wat ze echt goed speelde. Micah vond ik ook goed, maar hij was toch wel iets te cool, terwijl hij ook merkt dat er onverklaarbare dingen om hem heen gebeuren. Soms was het best onlogisch wat hij deed. Dan was Katie compleet overstuur na een gebeurtenis, maar in plaats van haar te troosten komt hij dan met de camera aan. Tsja...
Ook zou ik persoonlijk absoluut niet meer in het huis blijven slapen, na een paar van die vreselijke momenten.

Ondanks dat het plot niet echt briljant is en je op zich nauwelijks wat ziet, mag Paranormal Activity zich erg geslaagd noemen als ghostmovie. Beklemmend, spannend en overtuigend.

Na herziening 4* waard (was 3,5*)

Waar de herziening van deel 1 me positief verraste, daar doet deze 2e film dat niet. Niet top, niet beroerd...dat is wat ik toen dacht en wat ik ook nu nog denk.

Paranormal Activity 2 is groter dan deel 1. Een groter huis, meer bewoners, meer camera's..maar niet meer sfeer en spanning. Deel 1 kende een geweldige spanningsopbouw en een paar zeer freaky momenten. Deel 2 neemt weg heel erg lang de tijd om alles en iedereen te introduceren en dat werkt niet best. Katie en Micah vond ik leuke personages in de vorige film. Met deze bewoners had ik weinig feeling. Een aantal werkte zelfs wat op mijn zenuwen. De aanwezigheid van een baby en een hond is wel aardig, dat leverde weer wat nieuwe momenten op.

Verder doet de film eigenlijk niks nieuws. De proberen worden steeds groter en op het einde volgt de climax. Het idee dat deel 1 en 2 in elkaar overlopen is best goed bedacht en is ook een geslaagde twist. Sowieso wordt er veel naar de vorige film verwezen met kleine details, wat ik wel kan waarderen. Ik zou ook niemand aanrader deel 2 te kijken zonder dat je deel 1 hebt gezien. Dan mis je toch echt essentiële zaken. Qua schrikmomenten valt deze film tegen. Al is de scene waarbij alle keukenkasten op klaarlichte dag tegelijk openvliegen echt briljant. Ik schrok me kapot, ook bij de herziening. Verder zijn de zwevende baby, de moeder die van de trap afgesleurd wordt en het moment dat het licht in huis uitvalt ook wel de moeite. Al deed het einde me wel wat teveel aan the Blair Witch en [REC] denken. Dat had wat origineler gemogen. Verder stoorde het me dat een aantal personages hele onlogische dingen deden, terwijl de bewijzen dat er iets goed mis is in huis toch talrijker werden.

Deel 2 kan duidelijk niet aan het origineel tippen, maar voor de liefhebbers van de vorige film is dit zeker een kleine aanrader.

3* had ik staan en laat ik nu opnieuw staan.

Toch wel goed dat ik deel 1 en 2 de afgelopen twee dagen heb herkeken voordat ik aan deze derde film begon, want het is nu wel meteen allemaal weer duidelijk wie wie is. Ook merk je dat de verhalen van de drie films erg goed in elkaar overlopen, toch wel een kracht van deze trilogie. Beide vervolgen zijn zeker niet nutteloos, omdat ze het verhaal verduidelijken. Daarom moet ik nu ook achteraf bekennen dat ik best wel weer op deel 4 wacht om losse eindjes van de delen weer meer op te helderen.

Paranormal Activity 3 is ieder geval geslaagd. Deel 1 blijft het beste, maar deze derde film is wel boeiender dan deel 2. Het wordt allemaal weer wat compacter met een wat kleiner huis, minder locaties die worden gefilmd en ook wat minder mensen. Twee meisjes en moeder en haar vriend zijn de rode draad van de film. Af en toe zien we wel iemand anders, maar verder focust de film zich vooral op die 4. Deel 2 was een stuk rommeliger met teveel personages en teveel locaties. Het gezin is best boeiend en die meisjes zijn al snel creapy, maar dat komt ook door het plot. Het leek trouwens wel op Hide and Seek (2005), maar dan beter uitgewerkt. Het leverde een lange intro op, maar wel 1 die boeide. Al snel wordt weer alles gefilmd, wat zeker via de ventilatorcamera soms beklemmende momenten opleverde.

De momenten met het witte laken in de keuken dat plots op de grond valt, het bed dat weggetrokken wordt en de spullen in de keuken die massaal op de grond vallen waren de betere momenten van de film. Het einde is verrassend, met oma als een heks. Achteraf is het allemaal best logisch. Het eerstgeboren kind zal voor de demoon zijn, wat weer linkt met baby Hunter in deel 2. Ook de vraag van oma of Julie geen jongen meer wil krijgen bij een eventuele zwangerschap is dan al een hint, achteraf gezien. Aangezien ze dat niet wil, is ze nutteloos voor de heksen en sterft ze dus, wat je ook op het einde ziet als ze op de overloop hangt. Freaky trouwens hoe Dennis sterft, met zijn dubbelgevouwen rug, waarschijnlijk door Toby gedaan. Wel weer jammer dat je weer de nodige vragen houdt aan het einde van de film, maar daar zal een vervolgfilm wel weer uitleg op geven.

Het is een geslaagde trilogie geworden. Ik sta nu toch wel weer open voor deel 4, vooral omdat ze het verhaal boeiend weten te houden. De bekende ghost-momenten worden wel een beetje voorspelbaar na drie films. Maar zolang het goed uitgewerkt wordt, zoals vaak wel is gelukt, vind ik het niet zo erg.

3,5*

Wat slecht zeg.

Als het zo moet, stop er dan gewoon mee (zal niet gebeuren, deel 5 is al aangekondigd). Wat een ongeïnspireerde uitmelkerij is dit deel geworden. Ik heb me goed vermaakt bij de 3 vorige delen (4*/3*/3,5*), maar die delen brachten ook nog wel een interessant plot, originele schrikmomenten en de nodige spanning. PA 4 brengt niks, behalve irritatie. Het is zo jammer dat we weer een identiek patroon volgen. Het begint kalm, iedereen wordt geïntroduceerd en beetje bij beetje begint er weer gekloot met paranormale zaken. Uiteraard volgt er een moordpartij op het einde plus een kleine twist in de slot secondes. Boring.

Het zou ook eens leuk zijn als ze halverwege eens beseften wat er aan de hand is en er wat tegen gingen doen. Nu is het weer steeds 's nachts kijken naar camera's, wat eigenlijk in PA 4 vrij saai is. De Xbox Kinect camera is trouwens wel weer leuk bedacht. Ze hadden de opgenomen beelden ook wel eens beter kunnen bekijken, want er staan vrij rare zaken op. Dat hadden ze dan ook aan hun ouwelui mogen tonen.

1,5*

We moesten 6 jaar wachten op een nieuwe Paranormal Activity en na het zien van de film had het nog wel 6 jaar mogen duren. Of 60 jaar. Deze franchise is al een aantal delen zwaar belabberd en niet spannend meer, na een best sterke trilogie waar de reeks mee gestart is. Zeker het origineel vond ik echt spannend, lekker ongemakkelijk ook met het bekijken van die bewakingscamerabeelden in huis en je dood schrikken van een bewegend dekbed of een piepende deur. Dat was toffe horror. De 2 vervolgen waren ook nog wel spannend, maar alles daarna was dieptriest. Alleen nog wat goedkope scares. Maar het waren wel Paranormal Activity-films, iets waar dit deel helemaal niks mee te maken heeft op de naam na.

Geen bewakingsbeelden, maar gewoon de zoveelste found footage truc, met een handcamera. Dat is echt al zo vaak gedaan. De film is een hele slechte mix tussen The Blair Witch en Wicker Man. Het ergert me mateloos dat horrorreeksen de naam misbruiken door iets wat er niks meer mee te maken heeft, wat bijvoorbeeld de Wrong Turn film van dit jaar ook al flikte. Ik heb me bij Next of Kin ieder geval enorm verveeld door het totale gebrek aan spanning. Het is ook allemaal weinig subtiel en sfeervol uitgewerkt.

Tijd om deze reeks te begraven.

1*

Please, stop gewoon met deze reeks. De koek is al sinds deel 4 op. De originele ''trilogie'' was nog wel spannend en onderhoudend, maar deel 4, The Marked Ones en deze Ghost Dimension weten het gewoon niet meer. Niet eng, niet spannend, niet origineel, niet leuk. Dat we ditmaal de entiteit fysiek kunnen zien doet daar niks aan af. Ik ben er zo klaar mee om naar die camera's te moeten kijken en iedere film weer hetzelfde patroon volgen. Het enige wat deze reeks wel aardig doet is de delen met elkaar verbinden, al is het na al die films nauwelijks nog meer te volgen. De namen zijn bekend, de verhaallijnen gaan allang nergens meer over. Mocht je nog eens paranormaal willen griezelen, zet dan de allereerste film maar op. Die is nog wel bij vlagen erg creapy. Sla deze Ghost Dimension maar lekker over. Dik en dik onvoldoende.

1*

PS: De CGI effecten Welke stagiair heeft dit in een middagje in elkaar geflanst?

The Marked Ones heeft me nog eens doen beseffen dat ik helemaal klaar met die Paranormal Activity reeks ben. Deel 1, 2 en ook wel 3 waren goed, deel 4 was al heel matig en deel 5 (nouja, niet officieel, maar ach..) gaat daar nog eens overheen. Ik ben er klaar mee. Ik heb het gehad. Weer een hoop standaardmomenten die ik uit eerdere delen al ken, weer hetzelfde soort scares waar ik nu niet meer van schrik. De communicatie via dat speelgoed met de groene en rode kleur vond ik wel aardig bedacht, maar de antwoorden waren ook wat voorspelbaar.

De film is rommelig, kent weer vooral hopeloze personages en is gewoon niet eng. Niet 1 keer schrok ik nog. Het enige wat wel beviel was het slot van de film, als we plots weer in het huis van Katie en Micah zijn, de hoofdpersonen uit Paranormal Activity 1. Leuk bedacht en dat stuk was ook nog het meest spannend. Maar als het dan eindelijk een beetje leuk wordt, zit de film er weer op. Tsja. Deze reeks is wel uitgemolken, tijd voor wat nieuws. Maar ik weet ook wel dat ik een volgend deel toch weer ga kijken...

1,5*

Aardige poging om een nieuwe stop-motion film te maken, iets wat ik overigens wel waardeer want ik vind het erg knap en het ziet er vaak erg sfeervol uit. Wallace & Gromit blijft toch wel het beste voorbeeld. ParaNorman mag er qua stijl, sfeer, detail, soundtrack, geluid, stemmen en aankleding zeker wezen. Helaas is het plot zelf wat minder gedurfd en ik vond het met de echt geslaagde humor ook nog wel meevallen. In mijn ogen had je hier meer uit kunnen halen. Al waren een aantal knipogen naar oude films wel leuk gedaan. Ik hoop niet dat ouders dit als leuke kinderfilm zien, want daar is de film wel te eng voor en de vele verwijzingen zullen kinderen sowieso niet snappen. Ik ben ook sowieso veel meer benieuwd naar Frankenweenie. Hopelijk kan ik die film binnenkort eens zien.

3*

Parker is toch weer een typische Jason Statham filmpje. Een wat standaard verhaal, indrukwekkende gevechten, een coole Statham, maar tevens ook weer een eindproduct die je een kwartiertje na afloop weer bent vergeten. En dat vind ik toch wel jammer bij zijn werk van de laatste jaren. Het zijn allemaal van die vreselijk inwisselbare verhalen, met ook Statham steeds in een zelfde soort rol. Ik denk dat hij met zijn indrukwekkende lichaam en manier van vechten wel in wat betere actiefilms kan komen. Ook heeft hij een prima droge stem voor oneliners. Het is een filmpje waar niemand zich aan zal storen, maar meer is het ook niet. Kleine voldoende.

PS: Niks mis mee om anderhalf uur naar de kont van mevrouw Lopez te kijken

3*

Deze is echt al wel 100000x op tv geweest...daarom kan ik hem nog moeilijk echt positief waarderen.

Zeer clichematige actiefilm. Wel aardig, Snipes is ook wel oke maar verwacht niks bijzonders.

3*

Enorme meevaller zeg, want ik verwachtte eigenlijk een sentimentele drol van een film. De trailers spraken me niet zo aan, het leek me een beetje een te commercieel versie van de afgelopen reeks ruimtevaartfilms en Jennifer Lawrence vind ik een erg mooie meid, maar wel heel slecht als ze emoties moet uiten, zoals in die tergend slechte Hunger Games films. Ook in Passengers is ze een zwakke schakel op die paar momentjes dat ze moet breken, maar verder viel ze me wel mee. Ze heeft natuurlijk wel charisma en flair en is best een pittige dame. Chris Pratt is vaak een wat kleurloze acteur, maar doet het ook keurig. Zijn gevoel van eenzaamheid in het eerste deel van de film komt er goed uit. De chemie tussen hem en Lawrence werkte ook prima. Ik had persoonlijk wel iets meer sci-fi verwacht, maar dit is gewoon een love story in een ruimteschipsetting. Was eventjes wennen, maar het beviel me wel. Het rustige tempo doet het lange tijd goed, waardoor de band tussen beiden ontwikkeld kan worden.

Het was ook vrij nutteloos dat plots Laurence Fishburne een klein rolletje krijgt. Dat haalde me toch een beetje uit de vibe van slechts 2 aanwezige mensen. Hij was dan ook weer snel weg, waarna het normale verhaal weer door ging. Ik vond de ethische kwesties waar ze mee te maken kregen nog best sterk, zoals of het gerechtvaardigd is dat Pratt Lawrence heeft gewekt om zijn eigen eenzaamheid mee tegen te gaan. En ook later natuurlijk de keuze die Lawrence maakt of ze terug in hyperslaap zou gaan. Voorspelbaar, maar wel mooi slot. En nog een groot compliment richting de special effects van de ruimte en het schip. Zag er meer dan prima uit.

Ondanks dat het een nogal simpel verhaal is, is de uitwerking dusdanig (het actievolle einde had van mij niet gehoeven) dat ik er een ruime voldoende voor geef.

3,5*

Ik heb The Passion of the Christ een jaar of 10 genegeerd, wegens niet interessant genoeg, maar langzaamaan was ik toch wel benieuwd of al die commotie over de film nou zo terecht was destijds. De film zou antisemitisch zijn en de Joden in overdreven negatief daglicht zetten. Deze film is trouwens in een aflevering van South Park, The Passion of the Jew, wel erg grappig gepersifleerd.

YouTube - Passion of the Jew: Stan preaching to Mel Gibson

YouTube - south park - cartman hitler march - season 8 episode 4 - the passion of the jew

De film probeert je als kijker te choqueren, maar na een tijdje heb ik zoveel martelingen en afranselingen gezien, dat het me niet erg meer aan weet te grijpen. Het is wreed en hard om te zien, maar Gibson dikt het zo enorm aan dat je toch wel vraagtekens erbij zet waarom hij deze film nou heeft gemaakt. Wat is het nu om 2 uur naar dit te kijken? Om te benadrukken hoe zwaar Jezus het heeft gehad of om de Joden echt in kwaad daglicht te zetten? Het was best saai om naar te kijken, of het nu waargebeurd is of niet. Er is wel degelijk moeite gedaan voor de film, gezien de authentieke talen, de aankleding en het realisme van het geweld, maar ik miste ook achtergrondinfo. Na een zeer korte intro begon al het geweld en het hield pas op toen de film erop zat. Ik heb niet erg het idee dat Gibson erg objectief deze film is gaan maken.

2,5*

Akelig echte film, met een romantisch verhaal dat echter heel anders aan weet te voelen dan ontzettend veel Hollywoodfilms doen omdat je gewoon gelooft wat je ziet op het scherm. Twee Koreaanse kinderen zijn gek op elkaar tot er eentje emigreert naar Amerika. Via internet komen ze weer in contact, maar ook dat verwatert. En dan jaren later wordt ze opgezocht en moet ze omgaan met de emoties van het leven. Maar de film trapt gelukkig niet in de bekende clichés als dat de nieuwe echtgenoot een eikel is of dat het leven een sprookje is en altijd mooi eindigt. Haar partner is liefdevol en begripvol ondanks je duidelijk merkt dat hij met de situatie in zijn maag zit en zij laat haar leven niet bepalen door emoties en haar hart, maar haar gevoel wat bij haar hoort. Diverse momenten in het laatste deel van de film zijn een beetje pijnlijk om te zien, zoals de halfslachtige dialoog tussen de mannen in het restaurant en het ongemakkelijke afscheid bij de taxi en haar wandeling terug waarna ze in tranen uitbarst. Mooi. Maar het voelt enorm echt aan. Je vraagt je overigens wel af hoe gelukkig ze is in haar nieuwe leven, maar die keuze maakt ze zelf. Soms loopt het leven anders dan je heel lang had gehoopt en gedacht. Gewoon een erg sterke film met ijzersterk acteerwerk.

4*

Een film over eigenlijk helemaal niets, daarmee kan je deze Paterson wel een beetje beschrijven. We volgen een gewone man die een standaard leven heeft. Ik vond de plotbeschrijving erg boeiend, ben best een liefhebber van dit soort kleine films, maar na een uur ging het eigenlijk nog nergens over en had ik het al gezien. Na 2 uur was ik blij dat het erop zat. Het was emotioneel niet erg pakkend en ik vind Adam Driver eigenlijk vrij irritant als acteur. Ondanks dat hij het goed deed in deze film heeft hij iets wat me behoorlijk aan hem irriteert. Zijn houding, zijn blik. Ik vond hem in Star Wars: The Force Awakens ook al een enorme dissonant. Ik kan best begrijpen dat mensen hier een goede film in zien, maar bij mij stoorde de uitwerking gewoon. De film kent gewoon geen enkel hoogtepunt of breekpunt wat je na afloop nog zal herinneren.

2,5*

Onderhoudende actie-thriller met een sterke Harrison Ford in de Jack Ryan reeks. Alleen de delen met Ford had ik nog nooit gezien, dus dat moest ook maar eens gebeuren. De film is vrij onderhoudend en dankzij behoorlijk acteerwerk van Ford en Bean (en met een aardige bijrol van Samuel L. Jackson) blijft het best boeiend, al duurt de film aan de lange kant. Het slot kon me wel aardig bekoren bij het vrijstaande huis en op het water. Het leverde ook geen gemakkelijke shoot-out op, maar er wordt vakkundig de spanning opgebouwd richting een prima climax. Zo eindigen we toch nog met wat spektakel. Nu binnenkort ook maar eens Clear and Present Danger (1994) opzetten.

3*

Ik heb The Patriot na vele jaren maar eens aan een herziening gewaagd en eigenlijk is het me niet meegevallen. Het overdreven patriottisme is niet eens het meest storende. Nee, het is eigenlijk gewoon niet zo boeiend. Waar Mel Gibson in Braveheart echt een epische rol vertolkte, daar valt het hier wel mee. Hij doet het naar behoren hoor, maar het zijn wel inwisselbare karakters in een inwisselbare setting.
Af en toe een oorlogje tussendoor (redelijk suf trouwens, iedereen gaat voor elkaar stil staan schiet en valt dood..rare manier van strijden hadden ze vroeger toch zeg) en wat persoonlijk leed. Op dat vlak moet ik wel zeggen dat ik een beetje werd geraakt door Gibsons huilende dochtertje die toch wel van papa houdt, hoe overdreven sentimenteel het ook gedaan is
Daarnaast was het deel met de brandende kerk best goed en had de film in het begin een sterk deel met Gibson en zijn kinderen die een colonne in de bossen beschoten. Verder was het vooral wat langdradig. Waarom moet zoiets weer 2,5 uur duren?

3,5 worden 3*

Interessant thema, de aanslag bij de Boston marathon was echt aangrijpend en wreed. Best opvallend dat er nu al een film van is verschenen, meestal liggen zulke zaken in Amerika vrij gevoelig. Volgens mij is er over 9/11 niet heel veel aan film verschenen, om eens een andere grote aanslag daar te noemen. Patriots Day weet ieder geval wel te overtuigen, al duurt de film me véél te lang en slaan ze richting het einde wel weer door met hun verering van de slachtoffers en de mannen die de daders vonden. Wat de film wel goed doet is gewoon de realiteit tonen. De aanslag is erg rauw en realistisch in beeld gebracht, inclusief de gruwelen in de minuten daarna als de straat vol met slachtoffers, lichaamsdelen en bloed ligt. De paniek die volgde is behoorlijk sterk in beeld gebracht, samen met de pogingen van de politie om de controle terug te krijgen en uiteraard de klopjacht op de terroristen.

Prima rol van Wahlberg, die met veel overtuiging speelt. Maar als ik nu aan een cijfer moet denken die ik de film wil gaan geven, dan ben ik toch redelijk kritisch en valt de film een beetje tegen. Ik ken niet alle details, maar voor mijn gevoel is het richting het einde allemaal erg aangedikt, met enorme shoot outs, explosies en heroïsche politiedaden. Ik kan me ook niet zo goed voorstellen dat agenten zulke risico's namen, zoals zonder dekking een minuutje op een verdacht die op hem af loopt te schieten. Klopt dit allemaal wel, neem ik mijn woorden terug.

3*

Bijzonder geestige road trip film met een grofgebekte alien.

Paul is zeg maar een tegenovergestelde versie van E.T. Grofgebekt, extravert en duidelijk aanwezig. Wat een heerlijk personage zeg! De stem van Seth Rogen past uitstekend bij hem. Ik heb echt meerdere malen moeten lachen om zijn gedrag. Lekker met zijn broekje en teenslippertjes rondlopen haha. Mooi!

De 2 comic nerds bevielen me ook. Nogal stereotype neergezet, maar wel op een leuke manier. Ook grappig zijn de vele verwijzingen naar oude Sci-fi films. We worden zelfs vermaakt met een cameo rolletje van Sigourney Weaver, de vrouw die de alien populair maakte in de filmwereld. Leuk!

Complimenten verder voor de visuele aankleding van de film. Paul zelf ziet er uitstekend uit, net als zaken als Ufo's en andere visuele zaken. Deze film toont aan waarom het zo fijn is dat ze tegenwoordig zoveel met een computer kunnen creëren. In deze film heb je er eens echt wat aan. De film heeft een lekker simpel plotje maar mede daardoor wist het me zo te vermaken. Het road trip gevoel is lekker aanwezig en het feit dat ze confrontaties met hun achtervolgers hebben geeft de film de nodige humor en interactie mee.

3,5*