Meningen

Na het zien van de serie De Vuurwerkramp deze week had ik behoefte aan iets meer achtergrondinformatie en daardoor kwam ik bij deze docu uit 2021 uit. Hier krijg ik wel de nodige info, maar toch kijkt het als geheel niet altijd even goed weg. Het is vrij droog gebracht, met weinig emoties die er uiteraard wel sterk waren bij zo'n gruwelijk drama. Er worden belangrijke mensen geïnterviewd, zoals de burgermeester van destijds, maar hele opvallende feiten komen niet naar boven. Voor mijn gevoel negeren ze ook een paar zaken, zoals de complotverhalen over brandstichting of landmijnen die gezien zouden zijn. Wat ook opvalt is het kleurgebruik, alle interview zijn in zwart-wit. Het voegde in mijn ogen niks toe en maakte de docu vrij grauw en eentonig om te bekijken. Verder steekt het allemaal wel aardig in elkaar en zeker de gefilmde beelden van de ramp zelf blijven indrukwekkend. Na afloop moesten er mensen boeten, maar of dit de juiste namen waren zal je nooit helemaal zeker weten.

Kleine 3,5*

Overbodige film en dat zeg ik als een groot fan van Anchorman 1 en in iets mindere mate 2. Dit restmateriaal van deel 1 levert geen leuke film op, omdat je overduidelijk merkt dat alles aan elkaar geplakt is en dat een onleuk plot te simpel in elkaar geflanst is. Dit hadden ze beter als bonusmateriaal of als lange extended edition op de dvd van Anchorman 1 kunnen zetten. Is het dan helemaal niks? Ach, ik vind Ron Bungundy een geweldig personage, net als een hoop andere rollen, dus ik heb er best nog wel om kunnen lachen. De onderbroekenlol is toch ook hier wel leuk. Maar wel bij vlagen.

2,5*

Hier had ik best het nodige van verwacht. Aardige plotomschrijving, Liam Neeson. Kan eigenlijk niet fout gaan, maar het ging toch niet goed. Ik had hier liever een keiharde actie-thriller van gehad, maar het is een beetje een zouteloze mix tussen actie, drama en misdaad geworden dat ook nog eens veel te lang duurt en daardoor langdradig wordt. Neeson zet een stabiele prestatie neer, zoals altijd wel, maar ook hij tilt de film niet naar een voldoende. Daarvoor is het verhaal te clichematig en te weinig onderhoudend. Het wordt niet spannend, het wordt niet emotioneel. Eigenlijk kabbelt de film voort tot het einde in zicht kwam...waar ik behoorlijk naar uit zat te kijken. Neeson krijgt over een paar maanden een herkansing met Taken 3, waar ik erg naar uit kijk.

2*

Deze Johnny Cash film werd in het Bohemian Rhapsody topic genoemd als een titel die zogenaamd veel beter is als muzikale biopic. Nou heb ik de film maar eens bekeken, maar ik snap niet zo goed waarom dat wordt gezegd. Walk the line steekt goed in elkaar, daar niet van, maar is ook vrij clichématig met een rise, fall & rise again verhaal. En net als bij Bohemian Rhapsody wordt hier niet het volledige verhaal van de hoofdrolspeler verteld. Niet dat dat erg is, dat stoorde me toen niet en bij deze ook niet, maar Walk the line is niet perse completer of beter uitgewerkt ofzo. Wel sterk acteerwerk van de hoofdrolspelers, waardoor het allemaal goed kijkbaar blijft.

De film duurt wel echt veel te lang, zo vreselijk interessant vind ik Cash ook weer niet. Zijn muziek is erg goed, daar zitten echt wel een stel tijdloze klassiekers tussen. Maar als persoon had ik er niet zo'n lange film voor nodig gehad. Het hele standaardlijstje (familie, hoogmoed, verslavingen, tot inkeer komen etc) wordt afgespeeld op een vakkundige wijze, maar het been there, done that gevoel overheerste wel aardig. De film raakte me niet echt, wat bijvoorbeeld Bohemian Rhapsody wel echt lukte.

Toch goed om een keer te hebben gezien.

3,5*

Wel humor, bekijk ik deze film en check ik daarna de aangevinkte reviews op Moviemeter (doe ik altijd voor ik zelf wat tik) en zie ik alleen maar cijfers die zwaar onvoldoende zijn, terwijl de gemiddelde score van 3,58 juist een bovengemiddeld goede film aangeeft. Schijnbaar hebben de mensen die dit goed vonden dan geen zin gehad in een uitleg haha.

Ik hoor ieder geval in het kamp die dit wél een goede film vind. Al is goed een breed begrip, want er mankeert vrij veel aan de film. Het is vrij ongeloofwaardig dat Landon en Jamie verliefd op elkaar worden als bad boy en buitenbeetje. Nou zou dat ergens nog kunnen, maar het ging hier wel heel snel, terwijl je je toch afvraagt waarom ze dan voor elkaar vallen. Het tweede is dat Jamie voor een meisje met leukemie wel heel fit is en gezond oogt, ook vergezocht. Maar als je wat minder kritisch naar de film kijkt, dan moet je als kijker toch toegeven dat de chemie tussen beiden prima is en dit echt wel goed wegkijkt. Het is voorspelbaar (de pa van Jamie die Landon enorm wantrouwt en daarna zijn grootste fan word), beiden zijn ook geen acteerwonders, maar toch overtuigen ze enorm. Ik vond de film gewoon mooi, heel warm en zeker nadat haar ziekte bekend word slaat de film absoluut de juiste toon aan. De scènes in het ziekenhuis, de bruiloft. Snik snik. Nou oke dat niet, maar het was mooi. Wel spijtig dat ze het verhaal niet wat emotioneler eindigen met haar dood. Nu moet je het vernemen uit een aantal opmerkingen, maar bij deze film had best een sterfbed-scène gekund.

Ik denk dat mensen deze film enorm kut of heel warm vinden. Ik behoor tot dat tweede kamp.

Kleine 3,5*

Itt het afschuwelijke deel 2 en het iets betere maar zeker niet goede deel 3 is het origineel van deze reeks van de laatste jaren zeker wel vermakelijk.

Niet die vreselijk slechte Kevin Sorbo uit 2 en 3, maar de man met charisma en humor, The Rock, speelt hier de hoofdrol en het verschil merk je. De actiescene's zijn veel toffer (sowieso heeft deze film veel meer en betere actie dan de vervolgen) en het acteerniveau lag een stukkie hoger.

Zon wraakverhaal als deze boeit me altijd wel. Wie wilt nou niet eens de held spelen.

3,5*

Waar ik deel 2 nog ''beloonde'' met een 0,5/5* was deze wel beter te genieten.
Nog altijd blijf je dat cheap B movie gevoel houden, maar wat wil je met een acteur als Kevin Sorbo.
Het is allemaal aardig cliche en niet te diep uitgewerkt, maar het viel me niet tegen dit keer.
Toch waren een aantal zaken wel erg nep:

Zo werd er bij een vrouw 2 duimen afgeknipt in een martelscene, maar meer dan 2x een schreeuw hoorde je niet. Ik zou minutenlang alles bij elkaar hebben gebruld denk ik.
Verder heb je ook tevaak schietscene's waar ze veel schieten maar niks raken.
En wat ik altijd dom blijf vinden, schiet je 1x een bad guy neer, ren je weg...waarna ie natuurlijk nog leeft. Ik zou zon persoon 3 kogels in de kop schieten voor zekerheid.

Maar goed, er zat genoeg actie in en ik vermaakte me wel anderhalf uur ermee.

(Krappe) voldoende dus: 3*

Jeetje, wat was dit een bagger film 1e klas. Een schande voor het sterke 1e deel, met The Rock. Hoe durven ze dit ons voor te schotelen! Bagger verhaal, bagger acteurs, minimale actie, simpel gefilmd, cliche muziekjes...

0,5*

Soms verlang ik terug naar de tijd dat Pixar echt unieke, originele en emotioneel sterke titels afleverde, zoals in de jaren 90 en 00. Ik heb altijd een zwak voor die titels gehouden, maar ik heb de meeste titels denk ik maar een of misschien twee keer gezien, waardoor ik binnenkort eens een aantal klassiekers opnieuw ga bekijken. Dat zijn wel de titels zonder vervolgen, want dankzij sequels heb ik de afgelopen 10 jaar nog wel werken als Finding Nemo, Toy Story en The Incredibles terug gezien.

Nu was het tijd voor WALL-E, de film over het schattige robotje op een verlaten planeet. Ik werd er destijds door gegrepen en nu opnieuw. Dat eerste deel van de film behoort tot het allerbeste wat Pixar ooit heeft gemaakt als we WALL-E volgen en kort zien wat hem is overkomen en hoe hij met de eenzaamheid om gaat. Werkelijk schitterend. Ook de band met EVE is mooi. Daarna neemt jammer genoeg het tempo wat toe en richt de film zich wat meer op klassiek vermaak met actievolle situaties en nieuwe locaties. Dit mag er ook wezen, maar het kan niet op tegen dat magische eerste half uurtje.

Wat ook 14 jaar na dato overeind blijft zijn de beelden, nog steeds zo sfeervol en mooi. De vieze, verlaten planeet oogt treurig, de ruimte oneindig en later komen de neon-kleuren nog ruim op je af. Erg van deze stijl weer genoten. De muziek en het geluid maakt alles nog sterker. Het enige wat de film niet meer lukt is me emotioneel laten raken. Dat lukte in het begin nog wel, later wat minder. Maar wat geeft het, dit was weer een hele aangename zit. Ook verwijzingen naar andere sci-fi werken blijven leuk. Binnenkort tijd vrij maken voor de volgende op mijn lijst, Ratatouille, Up of Inside Out.

4* blijven staan

Afgelopen tijd heb ik de Wallace & Gromit short movies eens bekeken die ik nooit eerder nog had gezien en daarna werd het ook tijd om de lange speelfilm weer eens op te zetten. Destijds, bijna 10 jaar terug, beviel de film me erg goed.

En gelukkig is dat gevoel zo gebleven. Sterker, de film is bij de tweede kijkbeurt nog leuker geworden. De film straalt gewoon klasse en charme uit met hun prachtige stop motion techniek. Het zit gewoon enorm knap in elkaar en er is overduidelijk een hoop moeite voor gedaan. Maar een film kan over het algemeen niet alleen op het uiterlijk teren. Dat hoeft hier gelukkig ook niet, omdat het verhaal erg geestig en vermakelijk is. Het hele verhaal rondom de konijnenmachine en de transformatie van Wallace levert 80 minuten heerlijke onzin op. Ook de humor blijft aanstekelijk leuk. Het leukste stuk was misschien nog wel het hondengevecht, waarbij de kwaadaardige hond zijn bloemetjesportemonnee pakt om een muntje in het vliegtuigje te gooien Zulke heerlijke momenten zitten er veel in de film, net als droge opmerkingen en woordspelingen.

Ik hou van de Aardman animatiefilms. Benieuwd naar de Shaun the Sheep film.

Terechte verhoging naar 4* (was 3,5*)

Fantastisch meesterwerk!

Ik kan het niet anders beschrijven, dit was echt een prachtig verlaat kerstcadeautje op Netflix, een nieuwe Wallace & Gromit film, voor mij zelfs wel de beste die er is gemaakt in de reeks. Ik zie dat ze tegenwoordig allemaal op Moviemeter staan, komend jaar de oudere delen maar eens opnieuw bekijken.

Iedereen die de filmwereld een beetje volgt weet dat deze Aardman producties met stop-motion technieken zijn gemaakt, met klei en frame voor frame in elkaar gezet. Dat kost natuurlijk gigantisch veel tijd, deze film heeft er dan ook vijf jaar over gedaan. Hier is nog extra info te vinden, inclusief een making off video. Maar hoe mooi de film ook oogt met ontzettend veel kleur en details, het draait natuurlijk om de inhoud en hier is de film minstens zo sterk in. Wallace probeert als uitvinder rond te komen, wat soms een uitdaging is. Hij ontwikkelt een mechanische tuinkabouter om hem het leven makkelijker te maken, terwijl Gromit er heel sceptisch tegenover staat en meer vertrouwt op menselijke capaciteiten. Uiteraard loopt alles uit de hand en krijgt Wallace de politie achter zich aan, samen met zijn oude vijand Feathers McGraw, een kwaadaardige pinguïn. De film zit vol met heerlijke Britse grapjes en humor, van de ochtendroutine hoe Gromit Wallace uit bed haalt tot de nodige verwijzingen naar filmklassiekers. Geregeld zat ik met een lach te kijken en tegelijk ook met bewondering hoe mooi het toch in beeld komt. En vergeet ook de heerlijke stemmencast en fijne soundtrack niet. Het past precies. En de boodschap van de film, vertrouw niet blind op technologie maar blijf ook zelf in controle, die is natuurlijk vandaag de dag relevanter dan ooit. Hier verpakt in een prachtige film, maar met een duidelijk punt dat word gemaakt.

Hopelijk beginnen ze heel snel aan een volgend deel, dan zit ik rond 2030 weer klaar!

4,5*

Tsja, wat moet ik hier nu van zeggen? Als ik de film een beetje serieus zou nemen dan had ik een 0,5* gegeven. Maar goed, de film is denk ik bedoeld om extreem veel en grof geweld te verheerlijken en als extra tussen al die scene's hebben ze er zelfs een verhaaltje om heen geplakt. Ik heb zelden zon dom verhaal gezien, het sloeg allemaal nergens op met een broederschap enzo. Maar het geweld was echt magnifiek weergegeven. Veel detail, veel bloed, veel pijn. Dat zag er wel tof uit. Maar een aantal zaken werden zo enorm overdreven. Mensen die hem hebben gezien weten wat ik bedoel met de manier van een kogel afvuren die af wijkt en ook bv de scene met de trein tussen de rotsen. Het acteerwerk was ondanks aanwezigheid van Jolie en Freeman modaal. Ik ben nooit een fan van de 1e, ze acteert altijd zo overdreven. Freeman is altijd wel tof, ook nu weer. Van hoofdrolspeler McAvoy had ik nog nooit gehoord. Beetje een nobody, niet slecht maar ook geen uitblinker.

Kortom, voor een avondje is deze film prima te doen. Neem je de film ook maar een beetje serieus, dan is hij waardeloos. Ik heb me er wel mee vermaakt. Ik had 3* willen geven maar voor het erg gave einde in de hoofdbasis geef ik een half puntje extra.

3,5*

Ik vond de film erg aardig. Veel geweld, veel bloed en best een aardig boeiend verhaal. Stattham en Li speelden ook prima. Deze film ontstijgt de middenmaat zeker.

3,5*

War for the Planet of the Apes is me als grande finale een beetje tegengevallen. Absoluut geen verkeerde film, maar ik had zoveel meer verwacht van het slot van de benoemde trilogie.

Sowieso is de titel van de film (plus poster) zeer misleidend, want er zit wel heel weinig ''war'' in de film, op een paar minuten aan het begin en eind na. Op zich was het verhaal wel onderhoudend, maar er had best meer vuurwerk in mogen zitten, daar is toch 3 films naar uit gekeken. Het intiemere verhaal rondom Caesar had ik liever meer in de tweede film willen zien, die soms ook wat stuurloos was qua plot. In deze laatste film is het verhaal goed te volgen, maar het in mijn ogen niet naar een epische conclusie te leiden. Soms was het ook gewoon allemaal wat langdradig en ergerde ik me aan opzichtig matig schrijfwerk. Waarom besluit Caesar plots om helemaal alleen het mensenkamp aan te vallen? Waarom gaat een bewaker helemaal alleen een kooi met tientallen boze apen in? Waarom staat er precies een enorme benzinetank vlak bij de grote muur? De film hangt soms echt van toevalligheden aan elkaar en dat stoorde me wel. Het einde was wel acceptabel, doch voorspelbaar, maar echt een einde is er nu nog steeds niet en dat had ik wel verwacht. Nogal onbevredigend allemaal.

Wat de film wel weer aardig goed doet is het ''menselijke'' aspect van deze ellende tonen, ook aan de kant van de apen met oa de familie van Caesar en de vergelijkingen met Koba. Net als de grote bad guy aan de mensenkant ook een traumatisch verleden heeft, waardoor er enig begrip aan beide kampen ontstaat. Het plot is redelijk donker en serieus, daarom vond ik de komische pogingen ook niet zo geslaagd en passend. De ''bad ape'' toevoeging had best weggelaten mogen worden als je bekijkt hoe de toon van de hele trilogie was. De eerste van de drie was briljant, een klassieker. De band tussen aap en mens vond ik daar prachtig vertoond. De twee vervolgen voldoen prima, maar komen echt nooit meer in de buurt van zoveel emotie en kwaliteit.

3*

Ik had hier nog nooit van gehoord, tot ik afgelopen weekend de review van tbouwh las en wel geïnteresseerd raakte. Soortgelijke films over een veroorzaakte derde wereldoorlog / kernoorlog als The Day After of War Games waren in de jaren 60, 70 en 80 geloof ik hot, mede ook natuurlijk omdat er een jarenlange angst onder de mensen was dat het echt mis zou kunnen gaan, zeker ten tijde van de Koude Oorlog. Of zoals bij deze The War Game in een periode dat de mensen nucleaire wapens vreesden, ongetwijfeld doordat de bommen op Hiroshima en Nagasaki wel bekend zijn bij iedereen.

Ieder geval is deze docu vrij heftig, want de gevolgen van een nucleaire oorlog zijn behoorlijk ingrijpend. Levend verbrande mensen, massale paniek, langdurige gevolgen. Kan me voorstellen dat de mensen in de jaren 60 hier behoorlijk van zijn geschrokken, vraag me af hoeveel zij nu echt van de gevolgen wisten. Puur als docu is dit vrij goed, maar als tijdloos document een stuk minder. Een behoorlijk saaie voice-over, niet zo overtuigend acteerwerk en wel erg donkere beelden. Goed om gezien te hebben, dat wel. En wie weet is dit allemaal nog best actueel, want de wereld is helaas nog altijd niet verlost van die klote kernwapens. Twijfel tussen 3* en 3,5*, maar aangezien ik me goed kan inleven hoe dit destijds over is gekomen rond ik omhoog af.

3,5*

Vreselijke sentimentele rommel zeg. Ik ben op zich een liefhebber van Spielberg (vooral zijn oude werk, dat wel) maar wat hij met War Horse af heeft geleverd, pfff. Wat een pijnlijk oninteressante, overgedramatiseerde, vermoeiende onzin. De eerste pakweg anderhalf uur zijn bijna niet weg te kijken, zo saai zijn ze. Ik heb dan ook niks met paarden en het plot sprak me voor geen meter aan. Het laatste deel tijdens de loopgraven veldslag was nog wel een beetje te kijken. Het stuk met het paard op de vlucht was ondanks de voorspelbaarheid nog wel aardig. Maar het was een vreselijk lange zit om dit af te kijken zeg. Het laatste uur zorgt er nog ieder geval voor dat ik geen pijnlijk laag cijfer hoef te geven dat richting de 1* zou zijn gegaan.

2*

Ik kwam deze reeks tegen toen ik zocht op meer werk van Laurence Rees, die met The Nazis: A Warning from History (1997) en Auschwitz: The Nazis and the 'Final Solution' (2005) 2 van de beste WO II docureeksen die ik ooit zag heeft gemaakt. Dit was zijn laatste werk dat op Moviemeter staat wat ik nog moest zien.

Deze War of the Century haalt dat niveau jammer genoeg totaal niet. Ondanks het boeiende onderwerp wordt het allemaal vrij saai en eentonig gebracht en had ik graag meer beelden van het front willen zien. De betrokkenen van destijds die hun zegje doen vond ik ook niet bijster boeiend.

Maar het is absoluut wel de moeite van het kijken waard als je meer wil weten over dit onderwerp. Daarvoor is het informatief genoeg.

3*

Saai.

Tegenwoordig zijn er vrij veel van dit soort filmpjes met dit onderwerp en deze War of the Dead is 1 van de minste van die reeks. Voorspelbaar, matig geacteerd en vooral saai. Ik heb er ook vrij weinig over te melden, behalve dat je deze beter kan overslaan. Ook niet leuk voor ''voor een keertje''.

1,5*

Ik had zin deze film te herkijken en dat deed ik gister. In gedachte was dit een uitstekende film die ik heel boeiend en goed vond, na herkijk bleef daar weinig van over. Ik had toen een 3,5* gegeven, nu duidelijk niet meer.

War of the Worlds is geweldig en geweldig slecht. Het goede is snel verteld. Grafisch is de film grandioos, de Tri-Pods zijn subliem weergegeven en de film heeft met bepaalde actiemomenten, vooral de grootschalige, echt hele gave momenten en beelden. Ik had echt dat gevoel dat de aarde bezig was ten onder te gaan. Zeker het moment dat de 1e Tri-Pod de grond uit kwam was heel goed gemaakt. Ook de veerboot scene liet de grootschaligheid van de ramp zien en het hele oorlogsgevoel kwam goed terug. Op special effects gebied is de film dus top.

En daarmee zijn we klaar met de goede punten. Wat een zaaddodend slecht verhaal bevat de film toch op het kleinere, emotionele, familiare vlak. Tom Cruise had in deze film best wat heldhaftiger mogen zijn, zijn rol was niet al te heftig en in het tonen van emotie is meneer de Scientology aanhanger ook niet al te best. En dan nog die 2 kinderen, schijtvervelende etters. Dakota Fanning was echt verschrikkelijk als klein meisje dat alleen maar ''Ieeeeeeeeeeeeeeeee'' en ''Robbieeeeee'' zat te schreeuwen. Hoopte eigenlijk dat ze weggezapt werd door een Tri-Pod, maar helaas...En Robbie de broer was ook een domme rol, verre van geloofwaardig. Net of je spontaan het leger in wilt bij een massale buitenaardse aanval waarbij je ziet dat je ze eigenlijk niet kan stoppen.

Verder bevat de film enkele hele matige momenten. Zo is het best lachwekkend dat elke auto ter wereld ermee stopt maar dat Cruise'' kar wel weer gemaakt kan worden. Verder is het steeds zo dat de Tri-Pods alles totaal vernietigen maar dat wel zon Tri-Pod ''oog'' in een kelder gaat zitten neuzen of er mensen zitten omdat het geluid hoorde. En dan die spiegelscene en het vervolg, echt heel slecht. 1 zap van buiten was genoeg, was het hele huis vernietigd. Dus ja....

En mag ik het einde nog eens noemen? Zon gigantische invasiemacht en dan zon manier om hen te stoppen....best een sneu einde, Spielberg onwaardig. Ook al volgde hij het boek, dit had wel beter uitgewerkt mogen worden.

En ook irritant, uiteraard overleeft Robbie de oorlog wel, ook al werd alles opgeblazen in het veld waarin hij liep. En niet eens een schrammetje achteraf. Oftewel, ongelooflijk zwak plot.


Alles bij elkaar is de film van een aardige voldoende weggezakt naar een onvoldoende. De 2,5* die ik nu ga geven zijn puur voor de grafische weergave en enkele mooie actiemomenten van de oorlog. De rest van de film is crap.

2,5*

Leuk om eens het origineel van War of the Worlds uit '53 te hebben gezien!

Ikzelf ben helemaal niet kapot van de remake van Spielberg van enkele jaren geleden. Ja, het ziet er fantastisch uit en de vijand is ontzettend mooi weergegeven, maar dat slappe lulverhaal met Tom Cruise en zijn kinderen was echt pijnlijk slecht.

Gelukkig heeft het origineel niet zon prutverhaal. Er zit wel een persoonlijk plot in met de professor, maar het blijft redelijk algemeen. Het hoofdverhaal is toch de wereldwijze paniek en de acties die ondernomen worden tegenover de buitenaardsen. Dat vind ik ook veel interessanter. De opbouw van de spanning is best goed gedaan. In tegenstelling tot de remake wordt hier veel meer gekeken naar de angsten wie de mensen hebben voor de aanval.

Helaas kan je natuurlijk aan de effecten wel goed zien dat deze film bijna 60 jaar oud is. De effecten zijn echt lachwekkend, bijna grappig zo slecht als ze nu zijn. De alienschepen lijken wel Playmobiel en de stralen e.d. die ze afschieten...sja..
Maar ik vond het niet erg storend, want dit weet je nu eenmaal als je deze film opzet. De voiceover die vertelde hoe alle steden e.d. eraan gingen vond ik wel oke. Zo kreeg de film wel wat episch en spannends met zich mee.

Storend was wel het personage Sylvia die echt de hele film irritant zat te schreeuwen en gillen. Altijd vervelend zulke rollen. De rest van de rollen viel me wel mee.

Wat me ook stoorde was het einde. Eerst al het moralistische gedoe dat iedereen op moment van hun einde de kerk schijnbaar invlucht. Het zal wel die tijd logisch zijn geweest, maar ik heb helemaal niks met de kerk. En daarna lijkt alles voorbij maar 3 seconde later zijn alle schepen plots uitgeschakeld door de organismen en bacteriën van de aarde. Ik vind het sowieso geen sterk einde, maar het ging ook allemaal wel heel snel en vlot nadat seconden eerder plots nog alles voorbij leek omdat niets werkte. Dit had wel wat beter uitgewerkt mogen worden.

Deze War of the Worlds is geen topfilm, maar sowieso wel een stuk interessanter dan de remake van Spielberg.

3*

Ik kan er niks aan doen, maar ik heb me hier afgelopen weekend erg goed mee vermaakt. Onschuldige humor, maar wel leuk uitgewerkt. Opa komt noodgedwongen bij zijn dochter en gezin te wonen en daardoor moet kleinzoon Peter zijn slaapkamer uit en op de vieze zolder gaat slapen, zodat opa in zijn kamer kan. Dit pikt hij niet, waarna hij opa de oorlog verklaart.

Het levert de nodige onderlinge pesterijen op die ik nog wel geestig vond. Jammer dat ze er redelijk vlot weer mee stoppen, want de 1 tegen 1 acties vond ik leuker dan met de twee groepen tegen elkaar. De film voelt een beetje aan als een geupdate versie van Home Alone, waar ze elkaar bestrijden met de spullen in de woning. De Niro heeft zichtbaar plezier in zijn rol en ik kan het ook wel waarderen dat de man als bijna tachtiger lekker de films maakt die hij nog leuk vind. Van mij mag hij nog wel vaker weer een comedy doen. Verwacht gewoon niks hoogstaands, dan heb je een prima anderhalf uur. Inclusief standaard zoetsappig einde. Ik vraag me trouwens wel af hoe opa het digitale kasteel wist te slopen

3*

Ben iemand die zijn hele leven al games speelt, maar de Warcraft games heb ik altijd links laten liggen. Niet mijn genre. Maar ik was wel benieuwd naar de film als gameliefhebber en zeker ook als fantasyliefhebber, maar echt veel indruk maakt de film niet. Ongetwijfeld heeft dit te maken met het feit dat ik niks van het Warcraft universum weet en dus de verwijzingen niet heb mee gekregen, maar buiten dat voelt de film ook weinig ''echt'' aan. Waar een soortgelijke (ja, ik weet dat het inhoudelijk weinig met elkaar te maken heeft) film als de Lord of the Rings trilogie voor fantasy begrippen puur en realistisch aanvoelt, daar is Warcraft een te opzichtige CGI-bom. Volgens mij is echt alles uit de computer gekomen en dat voelt gewoon plastic aan. The Hobbit trilogie was om die reden ook al visueel minder pakkend. De veldslagen in Warcraft voelen gewoon niet episch aan, maar een berg computerfiguren die met elkaar vechten. Ik kon me gewoon slecht inleven. Verder was het best een degelijke film hoor, met prima designs van de wereld en de personages en het keek qua plot ook best aardig weg. Heb me dan ook wel vermaakt, maar hier had veel meer uitgehaald kunnen worden.

2,5*

Formulewerk.

Ik ging vol verwachtingen de film kijken, aangezien het van de grote meester zelf, John Carpenter, kwam. De man achter geniale classics als Halloween en The Thing.

Helaas komt The Ward nooit in de buurt bij Carpenters betere werk. The Ward zal ik niet slecht noemen, maar helaas komt de film ook niet boven de middelmaat uit. De locatie (een psychiatrische inrichting) is nog wel een sterke locatie voor een film als deze, maar ik vond het weinig interessant. Die setting is natuurlijk al vaker in dit soort films voorbij gekomen en het lijkt best wel vaak op elkaar in de uitwerking. Er hing op zich wel een vreemde sfeer in de film, maar pakkend werd het niet. Spannend of creapy al helemaal niet. Ik schrok alleen van de vallende hand in het kleine mortuarium en de scene met het oog was best wel sterk.

Later volgt een plottwist zoals we het al vaker hebben gezien. Niets is weer wat het is. Mij deed het weinig. Tussendoor loopt er weer een meisje rond die rechtstreeks uit de opnames van The Ring is weggelopen. Kunnen ze tegenwoordig niks nieuws meer verzinnen?

Alles bij elkaar is dit een doorsnee filmpje geworden. Zeker omdat het door Carpenter zelf is geregisseerd valt me dit wel tegen. Maar aan de andere kant is dit wel prima aan te raden om een keer te proberen.

3*

Ik ben er deze week ook maar even heen geweest, door een aantal lovende reviews hier. En toegeven, Warfare maakte behoorlijk indruk op me. Ik was niet altijd een grote fan van A24, maar met Civil War en deze film hebben ze in korte tijd wel twee pareltjes afgeleverd op het gebied van het realistisch tonen van oorlog en geweld. Want als je naar Warfare gaat, hou er dan rekening mee dat het echt een aantal nare momenten op gaat leveren waar ieder geval ik een brok van in de keel kreeg.

De film begint behoorlijk kalm, maar je weet echt wel als kijker dat het vooral gedaan is omdat er een moment komt dat het plots helemaal mis gaat. En dan zie je pas wat oorlog betekent, met zwaargewonden, PTSS, niet meer na kunnen denken. Er zijn vaak geen helden, je probeert gewoon te overleven. Je kan zo enorm goed getraind zijn, maar soms gaat wat je mee maakt gewoon nog verder dan dat. Dit toont Warfare dus heel sterk. Net als bij Civil War zie je bijna niks van de vijand, maar je voelt duidelijk dat ze er zijn. De film schuwt de nare details niet. Als je gewond bent dan stop je niet met schreeuwen en bloed je gewoon leeg als je maten je niet helpen. Maar los van de expliciete beelden is ook het geluid ijzersterk. Van totale stilte naar een verwoestende ontploffing of juist een waas van chaos na zo'n moment. Met anderhalf uur ben je ook wel weer blij dat de film klaar is, dat is lang zat om naar zoveel ellende te kijken.

Het enige wat ik wat onnodig vond was om na de evacuatie nog naar ''echte'' beelden en foto's te moeten kijken. Dat voegde niks toe en gaf toch nog onnodig een Hollywoodtintje aan de film, die dat juist tot dat moment kon ontwijken.

4*

Wilde Wargames altijd al eens zien, maar het kwam er tot deze week nooit van. Ik kan me best voorstellen dat deze film destijds de nodige indruk maakte. Tegenwoordig lachen we om de prehistorische computers en het simpele hacken van toen, maar het is wel erg vermakelijk en het levert ook nostalgische gedachten op naar het computertijdperk uit de jaren 80 en 90, lekker primitief. De gedachten dat je je schoolcijfers kunt aanpassen heeft iedereen denk ik wel gehad. Dat je er bijna een wereldoorlog meer creëert vast niet. En maar goed ook

Wargames is trouwens nog altijd vrij spannend, ondanks de gedateerdheid van de technieken. Het concept is goed en de uitwerking tot het einde ook wel. Al vond ik dat deel dat ze op de vlucht zijn wat minder interessant. De momenten met de computers, inclusief het vrij aardige einde deden het hem. De cast weet ook best te overtuigen, zonder grote uitblinkers.

3,5*

Een nog best redelijk dvd-vervolg op Wargames, de redelijk bekende klassieker uit 1983 over een puber die bijna een wereldoorlog startte door gekloot met zijn computer. Dit vervolg is wat vlotter en met meer spektakel, maar is zeker niet boeiender. Daarvoor is het script wel erg wisselend in niveau en geloofwaardigheid. Ook het acteerwerk is bepaald niet hoogstaand van de 2 hoofdrolspelers (dat meisje zag er trouwens wel leuk uit), maar het stoorde me ook weer niet. Wat ik leuk vond was dat de makers best wel regelmatig duidelijke en minder duidelijke knipogen naar het origineel hadden. En het slot is natuurlijk sowieso een mooie ode aan de film van toen. Leuk gedaan en het levert meteen daarmee een voldoende op.

Kleine 3* maar.

Ik ben blij dat ik deze film nog in de laatste dagen van 2011 heb gekeken, want anders had ik 1 van de beste films van dit filmjaar gemist voor mijn eindejaars toplijst. Warrior is namelijk een zeer geslaagde film geworden die elke minuut wist te boeien. En dat is best knap, want 140 minuten is best wel lang voor een film die toch wel voorspelbaar verloopt. Des te knapper dat het een geweldig onderhoudende film is geworden over een verscheurde familie en mixed martial arts vechten. Dit is vooral te danken aan de rollen van pa en zijn 2 zoons. Geweldige prestaties van Nolte, Hardy en Edgerton.

Tijdens de film kom je langzaam aan steeds meer te weten waarom ze van elkaar vervreemd zijn. Op 1 of andere manier wist het me erg te boeien, want het is niet de eerste film over een verscheurde familie. Het knappe van de film is ook dat je niet meteen een kant kiest. Je snapt de broers, maar later krijg je ook wel wat medelijden met pa, die toch eigenlijk wel de veroorzaker van het leed is. Iedereen heeft zijn achtergrond, geweldig uitgewerkt zonder dat het als een aflevering GTST voelt.

Het slot van de film kan iedereen zelf wel uittekenen, maar dat wordt geen moment vervelend omdat alles geweldig gebracht wordt. Schitterende beelden, een mooie soundtrack (persoonlijk vond ik de theme van Beethoven erg fraai) en acteerwerk op hoog niveau. Denk eens aan de confrontatie van de broers op het strand, prachtige scene! En wat ik ook wel eens fijn vind is dat de vechtsport ditmaal niet boksen is. Dat hebben we bij onder andere Rocky, Cinderella Man, Raging Bull en Million Dollar Baby al wel genoeg gezien. Deze MMA sport is toch wel veel stoerder, ondanks dat ik echt helemaal niks met vechtsporten heb. Ik snap nooit waarom mensen vrijwillig elkaar kapot willen rammen. Maar dat terzijde verder, de MMA momenten wisten namelijk erg te boeien.

Ik twijfel eigenlijk tussen 4* en 4,5*. Ik hou het toch maar op 4*, dan zit er bij een herziening nog altijd een verhoging in.

Soms lijkt een film op een game, maar dat gevoel heb ik zelden zo sterk gehad als bij deze Warriors of the Future. Ik vind het visueel nog best behoorlijk ogen, maar dit had je ook gewoon als een shooter op je Xbox of Playstation kunnen spelen. Is dit negatief bedoeld? Niet eens, want er is niks mis met gamen, doe het zelf ook graag. Maakt het van dit een goede film? Dat weet niet. Behoorlijk inhoudsloos plotje, maar prima vermaak voor een zondagavondje. Lekker lui naar generieke actie kijken. Het concept van de film vind ik trouwens best leuk bedacht.

3*

Een bendeoorlog, een gave stoere poster en het speelt zich praktisch in de jaren 80, het walhalla van de actiefilm, af. Als dit niet enorm bruut en leuk zal worden, dan weet ik het ook niet meer dacht ik vooraf. Valt toch best tegen. De film is veel braver en rustiger dan ik gedacht en gehoopt had. De bendeleden komen ook niet zo stoer over, het lijken meer van die nichterige types met die strakke shirtjes en snorren die je vaker in de jaren 80 in actiefilms had (Bennett in Commando om eens wat te noemen). De knokpartijen vielen dan ook wel een beetje tegen, terwijl het wel de jaren van de toffe actiefilms waren.

Neemt niet weg dat ik mezelf wel prima anderhalf uur heb vermaakt met de film hoor. Daarvoor gebeurt er wel genoeg en is de setting van een donker, verpaupert New York meer dan goed. Graffiti, smerige en onveilige metro's, parken, typerende muziek uit films uit die tijd, hordes boos kijkende mannen die elkaar uitdagen met macho teksten. Het heeft wel wat. Ik heb de Director's Cut gezien, geen idee wat er aan is gewijzigd. Als ik het goed lees zijn het de comicbook momenten tussendoor en die zijn inderdaad best goed gedaan.

3*

PS: Een personage Ajax noemen is wel altijd +1

Erg matige en bepaald niet grappige film. Op zich geen verrassing, want ik ben al heel lang op Ben Stiller uitgekeken. Zoveel komisch talent heeft de man echt niet, buiten de Meet the parents-reeks. Ook deze The Watch heeft het niet. Het wil een mix zijn van humor in combinatie met een op zich wat serieuzer alien-verhaaltje. Maar op beide fronten schiet de film tekort. Gelukkig zit er wel een erg leuke Richard Ayoade (The IT Crowd ) in, waardoor er nog wel af en toe wat te lachen viel. Van Stiller moesten we het niet hebben en Vaughn & Hill waren soms nog wel te pruimen.

2*