Meningen

Als opwarmer voor Angels and Demons die ik toch snel ga kijken heb ik gister de voorganger The Da Vinci Code weer eens in de dvd speler gestopt. Ik heb hem toen 3 jaar terug in de bioscoop gezien maar wist er niet heel veel meer van te herinneren, vandaar een herkijkbeurt.

De film is gewoon erg vermakelijk. Verwacht geen diepgaande momenten en uitgediepte personages want dat krijg je niet. Vooral dat 1e vond ik wel jammer. De raadsels zijn toch behoorlijk moeilijk maar Langdon en zijn vriendin lossen alles behoorlijk vlot op zonder de puzzels echt lastig te vinden. Dit had de film echt beter uit moeten werken.

Maar de film is verder erg vermakelijk. Het hele verhaal zelf vind ik echt reuze interessant. Heerlijk, zon gigantisch kerkelijk complot! Ik heb sowieso een zwak voor dit soort complotfilms waarmee de wereld veranderd zou kunnen worden als het uitkomt. Zeker later in de film wordt het best wel boeiend. De scene waarin men het schilderij in de villa ging analyseren met Maria Magdalena erop vond ik erg mooi en sterk uitgewerkt. Je krijgt het gevoel dat dat complot e.d. allemaal echt bestaat.

Wel ongeloofwaardig is dat als dit nooit en te nimmer uit zou mogen komen, dat de kerk wel weinig tegenaanvallen inzet. Ik had toch alles en iedereen die ik had op Langdon afgestuurd om hem te stoppen op welke manier ook.

De aankleding van de film is prima met veel mooie locatie's en sterke scene's. Het wordt toch regelmatig wel sfeervol en spannend. Ook de ondersteunende muziek vond ik prima. Wel jammer was het ietswat vlakke acteerwerk. Er is niemand die echt van het scherm afspatte. Tom Hanks is een prima acteur maar niet 1 die uitbundig acteert en dat doet hij nu ook niet. Hij speelt zijn rol prima hoor, maar daar blijft het bij. Het zal ook komen omdat zijn rol een ingetogen rol moet zijn. De overige rollen zijn ook aardig maar die zijn nog oppervlakkiger. Alleen die albino achtige kerel die hen achterna reist viel me wat op boven de anderen.

Maar goed, zoveel valt er verder niet te klagen over de film. Met bijna 2,5 uur speelduur is de film lang zat. Wat dat betreft hadden ze wel de tijd om zaken iets meer uit te kunnen werken maar ze hebben het gehouden bij een vermakelijke avonturen thriller en bij mij werkte het prima. Geen topfilm, daarvoor zitten er teveel gaten en onlogische momenten in, maar wel prima vermaak. Ruim voldoende.

Op naar Angels and Demons!

3,5* laat ik staan.

Ik blijf documentaires over de Holocaust erg boeiend vinden omdat ik nog altijd niet kan bevatten dat mensen dit elkaar aan kunnen doen en toen ik op Netflix deze korte docu zag staan heb ik 'm ook maar gekeken. Het brengt me niet heel veel nieuws, maar het is wel boeiend en opnieuw heftig door de beelden en de verhalen. Wat ze niet moeten doen is toneelstukjes in beeld brengen met mensen die soldaten en gevangenen na aan het spelen zijn, zoals bij die gevangene die elkaar werd geschopt door een Nazi. Zulke dingen voegen niks toe, had het gewoon bij de echte beelden gelaten. De informatie blijft heftig, als productie is dit niet echt heel goed.

3*

Ahh, best een leuke film voor de hele familie. Lekker simpel verhaaltje met uiteraard de ''slechterikken'' die verslagen moeten worden.

De aanwezigheid van kinderen in films is vaak een teken dat je een erg braaf verhaal krijgt. En dat krijg je hier ook zeker. Soms te zoet zeg, pfff. Maar als je daar doorheen prikt krijg je best een vermakelijke komedie met een leuke Eddy Murphy al hoeft hij niet eens zo veel te doen in de film.

3*

Best mee vermaakt, maar echt spectaculair werd het nooit. Zeker Will Ferrell had een vrij ingetogen rol. ik zie hem veel liever als een maffe idioot zoals in Ron Burgundy of Step Brothers. Pas richting het einde werd dat beter. Sowieso is de film te braaf, ik had sterk het vermoeden dat men niet wist of het een leuke familiefilm of een volwassen komedie moest worden. Er zitten wel seksopmerkingen in, maar het blijft allemaal wel soft. Overigens klinkt het nu alsof ik de film matig vond, maar dat is zeker niet zo. Ferrell is voor mij bijna altijd wel een voldoende en het tegenspel van Mark Wahlberg was ook wel oke, net als enkele bijrolletjes. Het blijft alleen wat te voorspelbaar, al vond ik het einde wel goed. Had eerder gedacht dat Wahlberg weer uit het leven van de familie zou verdwijnen en Ferrell als de grote held, maar dat liep iets anders. Prima simpel vermaak.

3*

Daddy's Home 2 speelt nogal op safe, net als de voorganger. De humor is makkelijk en inhoudelijk is de film enorm voorspelbaar. Maar toch is het allemaal best lollig, door het onderlinge gekibbel van Ferrell en Wahlberg en ook wel met de introductie van vaders Mel Gibson en John Lithgow. Het kost me overigens wel moeite om die laatste nog los te zien van zijn rol als de Trinity Killer in Dexter. Uiteraard is vooral Gibson weer lekker grof, zoals hij in bijna al zijn films is. Zulke personages fleuren een brave film als deze wel op. Als ze op het einde massaal Do they now it's Christmas zingen dan knalt het glazuur bijna van mijn tanden, maar aan de andere kant is het ook best sympathiek en passend.

Kleine 3*

Effectieve martelhorrorfilm dat het allemaal zo expliciet in beeld brengt dat ik er nog wel eens een beetje ongemakkelijk naar zat te kijken. Dit is niet de eerste horrorfilm in dit subgenre die ik zie, maar misschien wel de meest onaangename, in de goede zin van het woord. De film is me namelijk goed bevallen. Je krijgt een halve film de kans om geëmotioneerd te raken en een halve film om geschokt de martelingen te volgen.

Op zich een prima mix, want beide kanten werken wel. Je leeft toch wel mee met de vader, wetende dat zijn dochtertje zijn alles voor hem was. Niet dat het nou echt heel sterk wordt, daar acteren ze allemaal niet goed genoeg voor, maar het voldeed. Datzelfde geldt voor het horrorgedeelte, want pa gaat toch wel aardig tekeer op zijn broer, die de dader blijkt te zijn aan de hand van een dagboek. Dat hele dagboek gedeelte is wel zwaar onzinnig, alsof iemand dit alles op zou schrijven en alsof iemand dit niet heel, heel goed op zou bergen.

Maar daar prikken we maar doorheen, zoals er later flink door broerlief heen wordt geprikt. De martelingen zijn nog vrij creatief, al zien we natuurlijk wel een hoop zaken die al in meer films zaten. Vingers afsnijden, een wond dichtbranden, tanden trekken...maar gelukkig blijven er nog een paar nieuwe mogelijkheden over die gebruikt werden. Het slot vond ik wel sterk, als hij niet wordt vermoord, maar de rest van zijn leven in de cel mag rotten als zwaar gehandicapte en verminkte pedofiel.

Daddy's Little Girl brengt niet veel nieuws, maar is wel een aanrader voor de horrorfans.

3,5*

Leuke actie/komedie met wederom een best leuke Chan in de hoofdrol. De films van hem zijn meestal geen uitblinkers maar wel bijna altijd vermakelijk. Deze was ook goed te pruimen alhoewel hij zeker leukere heeft gemaakt.

3*

Dramatisch vervolg op een briljant origineel.

The Omen (1) is werkelijk ijzingwekkend goed maar men had het daarbij moeten laten. Het verhaal was verteld, het einde was prima, een vervolg wasonnodig. Toch kwam er een vervolg en die zag ik vandaag.

Alles wat deel 1 zo groots en meeslepend maakte mist deel 2. De film is ten 1e gewoon niet eng, spannend of beklemmend. Daarnaast vond ik de Damian in kindervorm vele malen enger en griezeliger. Deze Damian deed me weinig en was wat miscast op enkele shots na later in de film.

Verder vond ik de film meer op een hele vroege voorloper van de Final Destination reeks lijken. Iedereen die wat meer over Damians werkelijke ik te weten komt zal sterven en er is geen ontkomen aan. Het werd meer een simpele horrorfilm voor een groot gedeelte. Slechts het slot van de film toonde een beetje waarvoor The Omen staat. De film kent een paar sterke scene's (op het ijs, in de lift) maar dat redt de film zeker niet. De scene met de vrouw en de kraai was trouwens lachwekkend slecht.

Het plot, de cast en het niveau van het 1e deel ligt gewoon veel hoger.

Ik kan er niet meer dan 2* voor geven.

Laat voorop staan dat deze film weinig tot niks met komedie te maken heeft. Het slot van de film geeft je wel een beetje een feel good gevoel, maar de rest is een puur drama. Op 2 manieren mag je dat interpreteren. Want ik vond het 1e uur behoorlijk slecht. De situaties waren soms pijnlijk dat ik het niet eens prettig vond ze te kijken. Je leeft mee met Dan maar hij maakt wel domme fouten in zijn leven.
Het laatste half uur is een stuk vlotter en boeiender gelukkig.
Steve Carell zet trouwens wel een geweldige rol neer. Hij weet overtuigend als een gebroken man over te komen.

Maar het einde slaat eigenlijk nergens op. Dan's broer Mitch is dolverliefd op Marie en als zij het uitmaakt is hij helemaal kapot. Hij is nog meer kapot als ie merk dat Dan en Marie aan het flikflooien zijn; hij slaat zijn broer waarmee hij een prima band heeft zelfs.
Dan vind ik het behoorlijk ongeloofwaardig als ie enkele scene's later er volledig overheen is en gaat daten met de ex-date van Dan die ze 1x hebben gezien. Lijkt me niet dat je dat dan wilt, maar goed....

De enige humor in de film kwam van de politie. Nadat ie 2x al was bekeurd in de film door de politie rijdt ie op het einde ook nog de politieauto aan. Dat vond ik dan wel weer geinig. Rijbewijs ingenomen en zijn dochter die van hem nooit mag rijden moet hem naar Marie rijden om de liefde te verklaren

Ik geef het 1e uur van de film 2* en het slot 4*. Totaal is het dan een 3*

Eindelijk ook eens toegekomen om deze klassieker te zien. En dan doe ik het maar meteen goed, dus ik heb de director's cut van 236 minuten gekeken. Nou moet ik bekennen dat ik 4 uur film wel aan de extreem lange kant vind, maar gelukkig is Dances with Wolves zo enorm boeiend en goed, dat de tijd nog wel redelijk vlot voorbij ging.

Alles klopt gewoon, van het acteerwerk (fenomenaal van iedereen, inclusief de indianen) tot de prachtige beelden van de Amerikaanse natuur tot de schitterende soundtrack. Op zich is het geen enorm origineel plot, maar de uitwerking is prachtig. Zelfs het voorspelbare liefdesverhaal is erg sympathiek, net als dat je weet dat Costner met de indianen mee gaat vechten en dat de indianen hem uiteindelijk ook helpen. Wat ik al zei, het is zo mooi uitgewerkt dat ik toch constant wilde weten wat er ging gebeuren.

Maar het meest heb ik denk ik genoten van de ongelofelijk mooie beelden van de Amerikaanse natuur. Wat The Revenant (2015) dit jaar deed, dat deed Dances with Wolves 26 jaar terug al. Ik kan daar geen genoeg van krijgen. De soundtrack ondersteunt deze prachtige beelden met hele passende muziek, waardoor je gewoon al merkt dat Costner alles uit de kast heeft gehaald om hier zijn ultieme meesterwerk te creëren, als regisseur en als acteur. Alles klopt, althans dat vermoed ik. Van de stemmen van de indianen tot hun manier van leven en strijden. Leuk om Costner met de indianen te zien proberen te communiceren.

De boodschap van de film is duidelijk en misschien ook wel een tikje zwart-wit, maar ik kon me er wel in vinden. We volgen de groep die de natuur respecteert en we zien de gevolgen van de groep die dat duidelijk niet doet. Denk aan de gestroopte bizons of het afschieten van de wolf. Erg zielige scene trouwens, ondanks dat deze viervoeter maar een kleine rol in het verhaal had. Maar wat men naar de kijker wil communiceren is ieder geval wel duidelijk met deze krachtige boodschap. Daarom voelt het ook wel erg goed dat de indianen op het einde keihard wraak nemen op hun vijand.

Prachtige klassieker.

4,5*

Vage film waarvan ik me afvroeg waarom ie is gemaakt. De hoofdrolspelers konden me niet echt boeien en ik vond het soort film gewoon niet goed. Ik weet niet waarom...mij te surrealistisch, te artwork...

1,5*

Na een jaartje of 20 heb ik Dante's Peak maar eens uit mijn kast weer gehaald en opnieuw gekeken nu ik bezig ben om rampenfilms weer eens te zien. Nou vind ik Dante's Peak wel een echte 90's blockbuster. Iets te serieus, iets te bombastisch en gemaakt in een periode dat men begon om CGI beelden in dit soort films te verwerken, waar de jaren 80 toch wat meer om fun, luchtigheid en praktische effecten draaide, wat mijn voorkeur heeft. Maar dat wil niet zeggen dat dit soort films slecht zijn, want ik heb me toch best vermaakt met actie iconen Pierce Brosnan en Linda Hamilton.

Je moet wel eerst een strontvervelende eerste drie kwartier doorkomen vol oeverloos geneuzel van de bordkartonnen karakters. Wat ik net al zei, Brosnan en Hamilton zijn iconen uit die jaren 90 met franchises als James Bond en Terminator waar zij echt goed in waren. Maar hier zijn hun rollen vrij inhoudsloos en plat, al zijn beiden best op dreef als de actie eenmaal in beeld komt. Zeker Brosnan overtuigt dan nog wel als redder die de groep het vertrouwen geeft dat alles goed komt. En toegeven, de actie is nog best tof met uitbarstingen, rondvliegend puin, verwoeste bruggen, lavastromen en dode vissen. Het laatste uurtje voelt als een aangenaam achtbaanritje vol met erg ongeloofwaardige maar wel vermakelijke momenten. Enige smetje was dat belabberde gedeelte in het verzuurde water waar oma Ruth zich opofferde. Beetje misplaatst sentiment, zo interessant was haar rol niet en de emotionele dialoog bij haar sterven met Linda Hamilton was redelijk lachwekkend haha.

Ik twijfel een beetje tussen 3 of 3,5*, maar er valt toch wel teveel op de film aan te merken om er een echt dikke voldoende aan te geven, hoe geinig ik het laatste deel ook vond. Wel bizar dat ik hier ooit 4 sterren aan had gegeven, waarschijnlijk zat er wat vulkaanas in mijn ogen

3* (was 4*)

Prima horrorfilmpje, mits je niet teveel eisen stelt want het script is ronduit slecht geschreven en het aantal onlogische keuzes die de mensen in deze film maken is op 2 handen niet te tellen. Maar The Dare is daarnaast ook lange tijd vrij naargeestig en er zitten een aantal bijzonder onsmakelijke stukken in die me wel bevielen. Visueel ziet het er ook allemaal wel goed uit. Alleen wordt veel te snel bekend wat de reden van de gevangenschap is en dat haalt wel een hoop van de spanning weg. De laatste minuten waren overigens tenenkrommend slecht. Niet echt een film die je perse in de bios moet zien, maar het was voor mij vermakelijk genoeg voor een voldoende. Ik heb dit jaar sowieso meer horror dan ooit in de bioscoop gezien, fijn dat er toch wel een soort revival bezig lijkt.

3*

Heel erg pover. Opvallend genoeg heb ik deze film pas 17 jaar na dato gezien, terwijl ik toch erg graag superheldenfilms bekijk. Maar Daredevil trok me nooit en de slechte score bevestigde dat eigenlijk vooral. Ik heb wel de afgelopen jaren de nieuwe serie rondom Daredevil gezien en die beviel me wel. Nu toch maar eens een poging gewaagd bij de Affleck versie, maar al snel merkte ik dat dit gewoon niet best was. Beroerd acteerwerk ondanks een cast met grote namen, een langgerekt en saai plot, matige effecten en vooral weinig fun. Als superheldenfilm valt het ook tegen, zo had ik graag veel meer tijd in het ontstaan van Daredevil en zijn krachten gestopt willen zien. Je zit er al vrij snel middenin, maar de binding ontbreekt. Uiteindelijk is het ook weer geen complete bagger, daarvoor zitten er nog wel genoeg leuke stukken in en is de duistere setting nog best aardig. Maar dit soort films deden het superheldenfilm-genre weinig goed. Gelukkig duurde het na Daredevil nog maar een paar jaar voordat Marvel de wereld kwam tonen hoe je wél zulke verhalen op het grote doek kon tonen.

2*

Indringend portret van Hitler zijn persoonlijkheid en overtuigingskracht, waarom het hem is gelukt om een heel volk achter zijn haatzaaiende, afschuwelijke gedachten te krijgen. In 3 delen, verdeeld over 3 periodes dat hij aan de macht is, volgen we zijn hersenspinsels. Inhoudelijk heeft de docu me niet zo heel veel meer geleerd dan ik al wist, maar het was wederom enorm interessant, zeker ook dankzij de vele beelden van Hitler waar ik er een hoop nog nooit van had gezien. Absoluut een aanrader.

3,5*

When Gotham is ashes, you have my permission to die.

The Dark Knight Rises, de afsluiter van een toch wel legendarische Batman trilogie. Ik vraag me af of dit ooit nog overtroffen zal worden. Perfect is de trilogie niet, maar het komt in de buurt.

Om meteen duidelijk te zijn: TDKR haalt niet het niveau van TDK. Waarom niet? Ik denk dat het door de afwezigheid van The Joker komt. Ledger zijn Joker bracht TDK naar een enorm hoog niveau. Zijn rol leverde schitterende dialogen en momenten op. TDKR vind ik vooral een enorm sterke misdaadfilm met een Batman achtergrond. Als pure Batman-film valt de film misschien iets tegen. Net als in de vorige films is het ook dit maal geen standaard superhelden film. Dit gaat veel dieper. Politiek, maatschappelijke thema's en kritieken, diepgaande gedachten over het leven...het komt allemaal voorbij. Bij TDK was het vooral een Joker-show, hier draait het weer meer om Bruce Wayne zijn leven. Op zich een goede keuze, want Bale zet zijn karakter weer erg sterk neer. Als Batman is hij uitstekend, maar als Wayne zeker ook. Wel vond ik dat Batman zelf er in de film soms wel erg karig vanaf kwam. Lange tijd doet hij gewoon niet mee. Wayne zijn dialogen met bijvoorbeeld Fox en (vooral) butler Alfred zijn gelukkig erg pakkend. Michael Caine weet ook nu weer te schittereren in de rol van oude, wijze butler. Ditmaal krijgt hij nog meer screentime en krijgt zijn rol meer diepgang.

Verder krijgen we te maken met Selina Kyle, ook wel Catwoman genoemd al komt die naam in de film niet voor. Vooraf was ik erg benieuwd wat ze kon, want ze speelt normaal een beetje op safe qua filmrollen. Maar ze heeft naast een mooi figuur en leuk koppie ook genoeg talent, want ze is een overtuigende Catwoman. Regelmatig duikt ze op en uiteindelijk wordt ze ontzettend belangrijk richting het einde. Wel is het soms een wat vage rol, omdat je verder niks over haar te weten komt. Dit wordt in Batman Returns van begin jaren 90 beter uitgelegd.

De tegenspeler van Batman is Bane. Dapper dat Tom Hardy de rol geaccepteerd heeft, want ga er maar staan; hij moest Ledger zijn Joker doen vergeten als Batman villain. Nou is dat niet gelukt, want ik zou Joker boven Bane verkiezen, maar zijn rol is toch indrukwekkend en boeiend. The Joker was psychologisch erg sterk, Bane is zowelpsychologisch als fysiek een waardige tegenstander. Imposant hoe Hardy eruit ziet. Dat gasmasker maakte het goed af, het gaf hem een onaantastbare uitstraling. Zijn stem is wel wat vaag, maar niet storend. Wat ik sterk aan Bane zijn rol vind is dat hij ook precies weet wat hij wil en dit perfect uit weet te voeren. De scene met het footballstadion was echt gigantisch goed. Zijn krankzinnige belegering van Gotham was ook erg boeiend. Totale chaos en paniek. Wel erg suf dat niet Batman maar Catwoman hem weet te doden, nog wel op een suffe manier. Zo had het niet moeten eindigen!

Ik las ook dat TDKR vol met actie zou zitten, maar dat vond ik nog wel meevallen. Voor mijn gevoel was dit bij TDK meer aanwezig. Maar deze 3e Batman heeft weer een verhaal dat pakkend is. Later kom je ook achtergrondzaken te weten. Het maakt het gecompliceerd en misschien ook wat vreemd. Ieder geval zag de actie die je te zien kreeg er wel weergaloos uit. Het laatste half uur is dan ook erg sterk. Uiteindelijk was het moment van de ''dood'' van Batman prachtig. De scene met Alfred bij het graf was daarna ook hartverscheurend mooi. Daar slaagt The Dark Knight Risis dan ook goed in, de film een emotionele lading meegeven. Dit wordt versterkt met een constant aanwezige soundtrack die wederom absoluut schitterend is.

Wat me trouwens wel wat stoorde waren wat gaten in het plot. Hoe wist Wayne na zijn ontsnapping uit de put waar Selina Kyle was? En hoe wist hij van de timer van de bom? Zulke fouten zijn wel wat slordig, al vind ik het niet zo heel erg.

Dit was het dan. Het was een prachtige trilogie. Eigenlijk zouden ze nu de komende 10 jaar minimaal van de Batman franchise af moeten blijven als filmmakers. Maar dat gaat toch niet gebeuren. Nolan, bedankt. Ik heb genoten.

4*

Zo, na maanden wachten was het vanavond eindelijk zover! The Dark Knight, eindelijk kon ik dit verwachte meesterwerk bekijken. Zou deze net zo boeiend en goed worden als voorloper Batman Begins? Of zou de film zelfs de beste Batman ooit worden. Beter dan de Batman uit 1989, met Jack Nicholson als The Joker? Het antwoord is: JA!

Ik denk niet dat er ooit nog een betere wordt gemaakt.

Iedereen die wat van de film heeft gezien of gelezen weet dat de film grotendeels draait om de superieure The Joker, gespeeld door de helaas te vroeg overleden Heath Ledger. Zijn rol werd zeer geprezen en ik sluit me daar vol bij aan. Wat zet hij een vreselijk sterke, creapy Joker neer. Indrukwekkend! The Joker is wreed, is hard, is psychopatisch, heeft een bizarre vorm van humor. Deze rol spatte van het scherm! Elke scene met Ledgers Joker was een genot! Elke dialoog met The Joker was genieten. The Joker, Ledger, draagt deze film.

Niet dat de andere rol verkeerd zijn. Bale zet een uitstekende Batman neer, misschien wel de beste van alle Batmans. Maar ook zijn goede rol is wat ondergesneeuwd door de superieure Joker. Morgan Freeman zet ook een prima rol neer, net als de personages Alfred, Rachel, commissaris Gordon en Harvey Dent. Zeker de laatste mag genoemd worden, want Dent wordt echt bijzonder sterk weergegeven. Iedereen die de Batman wereld kent weet wie hij wordt: Two-Face en het eindresultaat is net zo creapy als The Joker. Kortom, het acteerwerk is subliem. Ik heb me aan niemand gestoord, dat was in andere Batman films wel eens anders. Kuch, Jim Carrey, Tommy Lee Jones, Uma Thurman kuch kuch.

Dan naar de film zelf: Briljant! Op een geweldige manier wordt iedereen geintroduceerd. De introscene's met The Joker in de bank zijn geniaal. Meteen merk je zijn sadisme en zijn bizarre manier van humor. De gevatte opmerkingen blijf je de hele film terug zien. Ook Bale als Batman was goed op dreef. Het verhaal is erg boeiend. Alles wordt verteld en uitgelegd en de vele aanwezige actiemomenten zijn echt indrukwekkend. Op gebied van effecten hebben weinig films zo hoog niveau gehaald.

Uiteindelijk blijft de film een heerlijke zit waarbij me op bleef vallen dat The Joker blijvend de grote man is. Batman zelf sneeuwt toch wat onder. Niet dat zijn rol minimaal is, maar af en toe vroeg ik me wel af of hij nog echt meedeed. Niet dat het negatief was, want de (toch niet geringe) momenten met hem waren bijzonder cool.

Positief vond ik ook het sterke einde van de film. Een twist die ik niet zag aankomen, een twist die ik ijzersterk vond. Het laag genoeg verhaal open voor een vervolg op deze film. Dit in mijn achterhoofd genomen liet me ook zien dat het ook voor de Batman franchise bijzonder naar is dat Ledger is overleden. Ik had hem dolgraag teruggezien, helaas zal dit er nooit meer inzitten. Maar zijn laatste film was wel een big bang. Dit is een film die iedereen die van actie maar eigenlijk gewoon van een sterke film houd moet zien. Zwaar indrukwekkend, bijzonder vermakelijk, eigenlijk geniaal. Uiteindelijk wil ik ook nog even de muziek noemen. Helaas miste ik de klassieke tunes van Batman, maar de muziek was gewoon heel erg goed. Sfeervol waar nodig, spannend waar het spannend werd. Kortom, uitstekend.

Ik geef de film graag met plezier de volle aantal punten. Niet dat de film helemaal perfect is, maar zon meesterwerk verdient alle credits. Applaus!

5*

Zielloze rommel dat nooit gemaakt had mogen worden. Na 2 uur heb je eigenlijk al geen idee meer waar je naar hebt zitten kijken en dat is niet zo best bij een reeks die niet al te lang terug nog op fenomenale wijze eindigde met Logan, wat een emotionele en ook meteen snoeiharde film was. Dark Phoenix komt op geen enkel vlak in de buurt van die kwaliteit en dat is nog niet eens erg, maar het zit er wel echt verdiepingen onder. Het is saai, het is slecht geschreven, visueel is het troep en niemand zijn personage haalt een fatsoenlijk acteerniveau. De X-Men reeks is al van wisselend niveau, maar Dark Phoenix tikt de ondergrens aan. Snel vergeten en hopen dat Marvel de franchise met meer respect gaat behandelen.

1.5*

Dark Skies weet me toch positief te verrassen, ondanks dat de gemiddelden op IMDB en Moviemeter niet al te hoog liggen. De film weet nergens te verrassen en bewandelt de paden die al vaker zijn belopen door dit soort films, maar dankzij een sterke creapy sfeer, een gezin dat niet aan overacting doet en een aantal goede schrikmomenten weet de film zeker wel te overtuigen. Wel jammer dat je bij dit soort films altijd een gezin met problemen treft. Nu weer een gezin met geldnood. Allemaal niet zo boeiend, maar gelukkig irriteert het niet. Richting het einde wordt de film wel wat minder sterk (1e drie kwartier vond ik wel echt top) maar ze eindigen gelukkig wel weer sterk. Het is bij zulke films toch altijd lastig om met een beetje overtuigend slot te komen.

Af en toe schrok ik trouwens goed, vooral met de honderden vogels die tegen het huis knalden en zeker ook toen moeders op de slaapkamer van haar zoon het silhouet op bed zag. Kortom, best een aanrader.

3,5*

Ik heb eigenlijk al geen idee meer waar ik nou naar heb gekeken, wat weer voldoende zegt over het beroerde niveau van The Dark Tower. Het is een onsamenhangend niemendalletje geworden, waar je als kijker in een veel te hoog tempo van de ene naar de andere matige CGI actie wordt gesleurd, met hier en daar een beetje uitleg, van de niet al te best spelende sterrencast. wat nergens op sloeg. Misschien dat Stephen King het op papier beter heeft uitgewerkt, maar deze haastklus kan hij toch nooit goed hebben gekeurd lijkt me. Toch bijzonder dat zo'n miskleun er kan komen in een jaar dat It juist een schitterende remake is geworden als Stephen King verfilming. Daar werd wel de tijd genomen om alles op een juiste wijze te tonen.

1,5*

Darkest Hour is best een titel waar ik naar uit heb gekeken, als iemand met interesse in alles rondom WO II. Winston Churchill spreekt sowieso al erg aan als personage en als een topacteur als Gary Oldman er dan in kruipt, dan weet je dat je wat moois gaat krijgen. Gelukkig maakt Oldham het helemaal waar. Hij is Winston Churchill, op elke manier. Zijn uiterlijk, houding en karakter komt er heel overtuigend uit. Ook echt oprecht bijzonder knap hoe ze hem visueel zo hebben kunnen opmaken dat het net echt lijkt. De kans dat hij de Oscar voor beste mannelijke hoofdrol gaat winnen lijkt me groot en is zeker niet onterecht. Overigens lijkt de film daar ook wel wat opzichtig op te jagen, gezien de releasedatum zo vlak voor de Oscars, maar ook scènes als in de metro met de gewone burger zijn wel van die momenten om mee te kunnen scoren.

Inhoudelijk vind ik de film wel vrij droog, zitten op die ene scène na niet echt veel memorabele stukken in, wat ik toch wel meer had verwacht. Het blijft allemaal kleinschalig en veelal in donkere kantoren. De film is dan ook niet de volle 2 uur boeiend. De overige rollen vallen ook niet echt op en vallen in het niets bij de prestatie van Oldman, die overigens wel als Churchill zijnde in deze film niet heel kritisch wordt benaderd. Het lijkt ook een beetje een film die uit is op heldenverering. Wat overigens bij een personage als deze niet eens raar is, Churchill heeft natuurlijk heel veel voor de Britten betekend.

3*

Haha wat een lage cijfers zeg. Niemand die graag eens een flauwekul films vol parodien bekijkt zonder moeilijk te doen?

Ik heb best gelachen om een aantal scene's. De Meet the Parents scene met de urn vond ik toch hilarisch en zo kan ik er nog wel een paar noemen.

Uiteraard is het een hele simpele film en jatten ze alles van andere films (duhhh) en is de uitwerking niet super, maar ik vond hem vermakelijk. Gewoon even wegkijken.

3*

Prima luchtig vermaak als je wat gemakkelijks zoekt om even anderhalf uur te kijken.

Het is allemaal best braaf en nergens wordt het bijzonder, maar ik moet zeggen dat het goed te doen is. Steve Carell is iemand waar je van moet leren houden denk ik. Het zal nooit een favoriet van me worden, maar hij deed het best oke. Tina Fey zegt me niet zoveel, maar haar rol als zijn vrouw was ook aardig.

Het verhaaltje van een suf stelletje dat per ongeluk betrokken raakt bij allerlei problemen waar ze niet thuis horen kennen we wel. Het is een kwestie van het een beetje leuk uitwerken dus en dat gebeurde wel. De film kent een hoop grappige stukken, waarbij ik de achtervolging in de stad waar ze de gele taxi tegen hun auto aan krijgen het grappigste vond. Ook het paaldansen vond ik wel geinig. Leuk dat ik toen ''Mahone'' uit Prison Break weer zag. Die speelt best veel bijrolletjes in films heb ik het idee.

Kortom; best een aardig filmpje, al zou ik hem niet aanraden in de bioscoop te zien. Daar is de film te standaard voor.

3*

De boodschap van deze docu is enorm belangrijk en dit verhaal moet ook zeker vertelt worden, maar als geheel vond ik het wel langdradig en rommelig. David Attenborough, ik kan me geen natuurdocu voorstellen zonder zijn heerlijke rustige Britse stem, maar het draait dan nog wel om de beelden. Hier had ik het na drie kwartier wel weer gezien. Het is vooral te hopen dat mensen hier wat van leren en dat de mensheid z'n best doet om ons en alles wat er op aarde leeft niet om zeep te helpen. Helaas is er geen makkelijke oplossing, want het mag natuurlijk niet van de economie en de welvaart af gaan. En daar wringt de schoen natuurlijk. Ieder geval goed dat Attenborough zijn nek uitsteekt om het nogmaals duidelijk te maken. We nemen het denk ik meer van hem aan, dan van die vervelende Greta Thunberg.

3*

Ik ben echt een gigantische fan van The Office UK (dit jaar nog eens opnieuw bekeken, geniaal! - absoluut 5* waard) en zeker ook van het typetje van Ricky Gervais, dus ik zag een losse film wel zitten. Misschien aan de late kant, ruim 10 jaar na dato, maar beter laat dan nooit. Wel had ik wat zorgen of een losse film over David Brent niet redelijk snel vervelend zou worden. Hij heeft nu niet die The Office cast waar de interactie zo goed mee was om zich heen. Laten we eerlijk zijn, in de serie was hij geniaal, maar hij kon dankzij rollen als die van slijmbal Gareth, slimme Tim en charmante Dawn ook uitblinken. De dialogen waren minstens zo leuk als Brent zijn zwaar gênante momenten. En ook de setting, saaier dan saai, een kantoor was natuurlijk erg belangrijk om extra te benadrukken hoe kansloos Brent als baas was.

Jammer genoeg zijn mijn twijfels wel waarheid geworden; deze losse film is niet heel boeiend en ondanks dat het leuk is om David Brent weer kansloos te zien doen is het verhaal gewoon niet leuk genoeg. Brent maakt wat onhandige opmerkingen over donkere mensen en over gehandicapten, maar die zijn vaker voorspelbaar en flauw dan echt schaamteloos grappig. De nieuwe cast kent ook geen leuke personages die hem tegengas geven of waar echt een leuke verhaallijn mee loopt. Er zit op kantoor wel een Gareth-achtig figuur die David Brent heel tof vind, maar dat voelt meer als een flauwe kopie van het verleden. Alles bij elkaar is het gewoon een mislukt project waar ik nauwelijks een lach bij heb gelaten. Zonde. Misschien in de toekomst nog maar eens een poging doen met de gehele The Office cast, al is het misschien beter om David Brent gewoon op te bergen en nog eens af en toe zijn legendarische serie op te zetten.

2,5*

Klasse film hoor!

Dawn of the Dead is 1 van de betere zombie films die ik ken. Na kort terug Night of the Living Dead te hebben gezien werd het tijd voor de opvolger, Dawn. Ik had al wel de (zeer geslaagde) remake van deze film gezien.

Ik vond deze film met bijna alles beter dan ''Living''. Leukere en uitgebreidere locaties, wat boeiender personages, meer geweld, meer bloed en meer fun.
Het was een beetje inkomen bij de film, maar al snel voelt het weer vertrouwd en gaaf. Zeker als ze het winkelcentrum in gaan wordt het leuk met honderden rottende zombies die op vlees uit zijn. Een winkelcentrum is natuurlijk een geweldige locatie voor een film als deze!
Wel jammer dat de zombies allemaal de intelligentie van de gemiddelde Idols kandidaat bezitten. Ze laten zich wel erg makkelijk pakken. Pas op het einde van de film raken ze echt agressief en weten ze ook de mensen pijn te doen.

Maar het is wel leuk om zombies in alle soorten en maten te zien. Zelfs kinderzombies worden niet gespaard! Er wordt toch wel aardig op de zombies ingemoord hoor, inclusief flink wat bloedvergieten. Grappig om te zien, want de kills zijn regelmatig best creatief. Zeker als de motorbende op het laatst binnen valt is het lachen wat ze de zombies aandoen!

Wel jammer is dat de film soms wat langdradig wordt. Ik heb de versie van 139 minuten gezien en het had wel iets korter gemogen. Als je er 20 minuten uit weg haalt dan loopt het geheel wat vlotter denk ik. Maar vervelend werd het nooit. Daarvoor was de mix van actie, drama, spanning en humor goed genoeg.
Het acteren valt me ook niet tegen. Ik heb me eigenlijk aan niemand geergerd. Wel aan de wat onlogische handelingen van sommige lieden. Zo vond ik het raar dat de zwarte bewaker helemaal op het eind niet meteen de trap naar het dak nam om met de helicopter te vluchten....

Waardige opvolger van Night of the Living Dead. Sterker, Dawn is zelfs beter. Op naar het kijken van de afsluiter van de trilogie!

4*

Na een jaartje of twaalf heb ik deze Dawn of the Dead maar eens opnieuw bekeken en merkte ik dat mijn enthousiasme niet meer zo groot is als destijds. Ook niet zo gek, in zoveel jaren verandert je smaak vermoedelijk wel en is er ook flink wat vergelijkingsmateriaal weer verschenen. Op gebied van zombies is een paar jaar na deze film natuurlijk de toon gezet met de behoorlijk creapy ondoden uit The Walking Dead. Maar dat neemt niet weg dat Zach Snyder nog steeds een hele fijne zombiefilm op zijn naam heeft, want ik heb me met Dawn of the Dead echt nog wel goed vermaakt. Overigens erg gaaf dat dit jaar een nieuwe zombiefilm van de beste man op Netflix gaat verschijnen. Can't wait en deze film herzien is meteen een mooi voorgerechtje.

Dawn of the Dead begint echt vrij briljant, met een normaal gezinnetje in een normale woonwijk die merken dat er stront aan de knikker is. Lekker bruut en ongemakkelijk. Geen lange aanloop, meteen over naar de feiten. Ik hou er wel van. Dat shot als ze in de auto duikt en vertrekt van die brandende wijk en het gebied er omheen is ijzersterk. Jammer dat ze dit niveau niet vol kunnen houden, want eenmaal in het winkelcentrum neemt het tempo af en is het sporadisch nog maar spannend of bloederig. Richting het einde voeren ze het tempo weer op en krijg je nog een heel lekker slotstuk met die bus. Dat sluitstuk vond ik weer typisch Zach Snyder. Deze film voelt niet helemaal als een Snyder film, want meestal zijn zijn werken stijl boven inhoud, maar hier heeft hij er nog geprobeerd om de personages diepgang te geven.

Is niet helemaal gelukt, het grootste gedeelte is saaie opvulling, maar bijvoorbeeld Ving Rhames is best tof. En hoofdrolspeelster Sarah Polley is ook nog wel leuk, al is ze ook een tikje saai. Wel leuk om een jonge Ty Burrell te zien, die later natuurlijk wereldberoemd werd als de geweldige Phil Dunphy uit Modern Family. Hij is hier een eikel en dat is best even wennen, maar zijn gevoel voor wrange humor maakt zijn rol wel leuk.

De film kan na een kleine 17 jaar nog steeds mee, ook visueel, al is een serie als The Walking Dead wel echt een stuk verder gegaan met het grimeren van zombies, die daar nog smeriger en onmenselijker ogen. Maar dit kan er ook echt goed mee door. De mix van actie, humor en tempo maakt dat het een nog altijd van de betere zombiefilm is.

3,5* (was 4*)

-Apes not kill apes.
-You are no ape.

Sterke opvolger van een sterk origineel, maar de vorige film vond ik wel een tikje beter. Dat neemt niet weg dat DOTPOTA een mooie zomerblockbuster is waar veel films een voorbeeld aan kunnen nemen. Het acteerwerk van mens en aap is ruim in orde, visueel is de film ongelofelijk knap gemaakt en het maakt ook nog eens een gevoel van medeleven voor beide kampen bij me los. Uiteindelijk verschillen de mensen en de apen niet zo sterk van elkaar. Maar tot die tijd zien we een vrij lange film die opbouwt naar een climax waar het helemaal mis gaat en waar enkele grote conflicten bepalend gaan zijn voor de toekomst van de 2 rassen.

De mooie en soms zelfs wat ontroerende band tussen Ceasar en Jason Clarke is wel erg bepalend voor het succes van deze film, want een hoop rollen van zowel de mensen als de apen vind ik erg clichématig en alleen bedoeld om de film een richting op te sturen die je al van ver aan ziet komen. Erg jammer dat dit allemaal niet origineler kon. Zo is het verraad van Koba al van ver aan te zien komen en was het overleven van Ceasar ook geen moment dat echt verrast. Gelukkig kent de film wel een diepere laag over waarom apen en mensen best wel op elkaar lijken en waarom ze ook in vrede zouden kunnen leven. Het is toch wel fijn dat blockbusters ook wel eens intelligent willen over komen.

Maar wat maakt het ook uit als je een film te zien krijgt die visueel zo knap in elkaar steekt dat je echt gelooft dat de wereld bezet wordt door apen? Dawn is gewoon een hele leuke film geworden. Ook geinig dat ze weer in het huis uit deel 1 belanden. Toch leuk voor de mensen die zich het vorige deel nog goed herinneren. Ik heb de film vorige week net opnieuw gezien, dus dat was een leuk momentje.

Niet perfect, niet top, maar wel erg vermakelijk en interessant. Ook mede dankzij een spetterend slotstuk met de verwachte clash tussen de 2 kampen.

3,5*

Oei, een nieuwe kijkbeurt na dik 10 jaar van The day after tomorrow heeft het beeld wat ik van deze film had niet veel goed gedaan. Het is namelijk een teleurstelling geworden. Ik ben bezig met de grote rampenfilms eens opnieuw te bekijken en na de 90's klassiekers Armageddon en Deep Impact was nu TDAT aan de beurt. Waar de twee andere titels goed overeind zijn gebleven door prima actie (Armageddon) en een sterke menselijke diepgang (Deep Impact), daar valt het me nu toch wel tegen.

Om positief te beginnen, wat TDAT heel goed doet is het tonen van de rampen. Het eerste uur is dan ook oprecht vrij boeiend te noemen met gigantische tornado's, een tsunami, massale bevriezingen en een sneeuwstorm. Bijzonder dat deze film maar 6 jaar ouder is dan Armageddon en Deep Impact, maar wel een reuzenstap op gebied van computereffecten maakte. Die 90's films zijn overduidelijk geanimeerd, maar hier lijkt alles toch wel vrij realistisch. Zeker de tsunami en de overspoeling van New York was erg goed. Sowieso wel fijn dat dit een rampenfilm is die veel meer aardse verwoestingen toont, daar kijk je dit toch voor.

Maar helaas heeft de film ook nog een tweede uur en dat zit vol met saaie personages die willen overleven. Dat gedoe in de bibliotheek is oprecht saai, pa die door erbarmelijke omstandigheden zijn zoon zoekt is zo vergezocht en dan zijn er nog wel meer momenten die jou als kijker zouden moeten raken. Dat dit een Roland Emmerich film is spat er wel vanaf. Visueel erg mooi, maar inhoudelijk saai en enorm slecht geschreven, waardoor je geen enkele empathie voelt en je je stoort aan mislukte grappige oneliners. Dit is bij o.a. zijn 2012 niet anders, maar die bekijk ik binnenkort nog eens opnieuw. Toch jammer, want deze film had heel veel potentie. Het is nog steeds een prima rampenfilm, maar wel eentje met enorme minpunten.

3* (was 4*)

Als je in enkele dagen Threads ziet en The Day After na een jaar of 15 een nieuwe kijkbeurt geeft, dan ga je ze gezien hetzelfde onderwerp natuurlijk vergelijken. En dan blijft The Day After gewoon een middelmatige film, net als destijds bij mijn eerste keer dat ik dit zag. Het ligt niet aan het onderwerp of het budget, want het veel goedkopere Threads maakte tig keer meer indruk op me. Mijn review over die film kan je in het betreffende topic vinden.

Wat mis is met The Day After is dat het gewoon vrij langdradig en oninteressant is. Tot de raketten de lucht in gaan is de film nauwelijks door te komen met vreselijk saai familiegeneuzel. Ik snap het doel, men wil deze personages een ziel geven zodat we ze kunnen volgen na de ramp, maar het was vooral vervelend. De ramp zelf komt wel weer redelijk uitgebreid in beeld, maar de special effects zijn wel echt van bijzonder laag niveau met die beroerd weergegeven nucleaire paddenstoelen of mensen die plots in skeletten veranderen door de explosie Het veel goedkopere Threads maakte hier ook echt meer indruk mee.

Maar waar deze film echt onderdoet op de andere titel is alles na hét moment. Niet dat het hier een pretje is, maar Threads gaat zoveel verder en lijkt me ook veel realistischer met het overleven. Hier is de boel wel goed naar de klote, zijn er tig mensen en dieren dood, ligt er een berg stof op de wereld en is er enige anarchie, maar de totale uitzichtloze situatie vol onmenselijke situaties en gedrag zoals in Threads komt hier niet goed in uit. In die film is er geen hoop, geen menselijkheid en geen moraal meer. Hier hoor je toch al weer redelijk snel dat de oorlog gestopt is en dat Amerika de boel weer onder controle heeft. Een happy end wil ik het niet noemen na alle destructie, maar het gaat die kant op. Dit was meer een redelijke avonturenfilm na een kernoorlog, terwijl Threads bijna horror genoemd kan worden en me een enorm rottig gevoel gaf. En dat laatste past toch wel beter na een onderwerp als waar de films over gaan.

Ik heb iets meer waardering voor The Day After gekregen na een tweede kijkbeurt, maar het blijft te mager voor een voldoende.

2,5* (was 2*)