Meningen

Opnieuw bekeken en het stelde me toch wel een tikje teleur. Dat was zeggen, na de eerste drie kwartier dan, want dat begin was wel echt enorm goed met Will Smith en zijn hond die door een verlaten New York lopen. Overal gecrashte auto's, groeiend onkruid, ingestorte bruggen, verwoeste gebouwen. Het geeft een raar gevoel dat zoiets misschien wel ooit best mogelijk kan zijn, helemaal nu we zelf in een pandemie zitten schieten zulke gedachten best door mijn hoofd tijdens het kijken van deze film. De stilte, de eenzaamheid, het steeds weer herhalen van je dagritme dat eigenlijk al nergens meer over gaat. Ik vond dat deel gewoon top. De combinatie van de beelden van de lege stad samen met flashbacks naar de evacuatie werkte ook wel aardig.

En ondanks dat ik vanaf dat moment best wel naar wat spanning en actie verlangde, was het juist dat die toevoeging de film een stuk minder interessant maakte. De monsters zijn vrij saai en ik vond hun geschreeuw ook best irritant in de oren klinken. Maar vanaf dat moment veranderde de film in een redelijk standaard survivalfilm waar er af zoveel van zijn. Dat laatste half uur met de vrouw en haar zoon maakte het al helemaal standaard. Het best aardige slot maakte niet meer goed dat ik hier zeker geen hele ruime voldoende meer voor over heb, ondanks dat Will Smith weer een prima rol neer had gezet.

3* (was 3,5*)

Ik kan meteen duidelijk zijn; wat een prachtige film! Dit vind ik een erg mooi feelgood drama. Natuurlijk, in het echt zal dit misschien al vanaf de geboorte van het meisje al niet spelen omdat een geestelijk gehandicapte normaal geen kind kan opvoeden, maar mij maakte dat weinig uit met betrekking tot de film. Ik vond het een erg aandoenlijk verhaal dat zo goed en mooi was doordat iedereen het erg overtuigend speelde. Sean Penn zet een prachtige rol neer als een geestelijk gehandicapte met het verstand van iemand van 7. Net zo oud als zijn dochtertje dus. Ook erg goed gespeeld door Dakota Fanning. Dakota heeft veel talent, dat zie je ook aan diverse filmrollen van haar. Ze speelt vaak verschillende rollen. Michelle Pfeiffer komt na een tijdje ook de film in als de advocate die teveel werkt en te weinig oog voor haar eigen kind heeft. Ze zet die rol goed neer. Je ziet haar langzaam wat ontdooien en menselijk worden.

Ik vond vooral de scene's waarin je de onvoorwaardelijke liefde van Sam voor dochter Lucy ziet heel mooi. Dat ontroerde me zelfs soms. Ook de kinderlijke onschuld van Sam in de rechtszaal is goed in beeld gebracht. Hij zet gewoon echt een overtuigende rol als gehandicapte neer, wat me erg moeilijk lijkt.

Uiteraard kan je de film wel aardig voorspellen richting eind, maar als dan gebeurd waar je op hoopt, dan is dat toch mooi.

Iam Sam is gewoon een dikke aanrader voor liefhebbers van dit soort films.

4*

Verdrietig om te ervaren waar bekende zangeres Celine Dion de afgelopen jaren doorheen heeft moeten gaan. En spijtig genoeg nog altijd gaat. Haar ziekte Stiff Person Syndrome levert haar zoveel pijn en ongemak op dat ze op slechte dagen nog maar een zielig hoopje mens is. Best wel schrijnend om te zien, zeker bij iemand die echt nog graag wil leven en optreden, maar ze heeft er de kracht en stem niet meer voor. Celine Dion heeft als zangeres volgens mij net zoveel tegenstanders als fans gehad, maar ik kan haar muziek best wel waarderen en haar openheid in deze docu is ook echt te prijzen. Ze toont zichzelf op haar slechtst, zeker als ze die aanval krijgt op het einde van het verhaal.

Los van dat is de docu niet heel vernieuwend. Je krijgt wel wat mee van haar leven en haar successen, maar de focus ligt toch meer bij haar ziekte. Het had van mij wel wat ingekort mogen worden naar een minuut of 80, maar het is wel een bijzonder inkijkje in het nu tragische leven van iemand waarbij je tot een paar jaar terug toch vooral glitter en glamour bij verwachtte. Dion heeft overigens nog het geluk zoveel geld te hebben dat een persoonlijk medisch team haar 24/7 kan begeleiden, maar je zal maar als gewoon iemand deze nare ziekte hebben zeg. Bah.

3,5*

Boeiende docu over 1 van de grootste voetbalstunts ooit, de jaren van Nottingham Forest eind jaren 70, begin jaren 80 toen een relatief nietszeggend clubje van het tweede niveau in Engeland promoveerde, meteen kampioen werd en de twee jaren daarna zelfs beide keren de Europa Cup 1 won.

Echt een sprookje zoals je ze eigenlijk niet meer ziet (al is Leicester City in Engeland dit seizoen druk bezig met een net zo'n bijzonder verhaal, hopelijk halen ze het) en de docu spreekt voor zich met al die prachtige beelden en interviews. Tegenwoordig is het Engelse voetbal echt boeiend, maar zo charmant en romantisch als toen zal het nooit meer worden in dit huidige commerciële wereldje.

Ik heb wel een minpuntje aan de docu te noemen, waarom slechts een minuutje aandacht op het einde voor die tweede Europa Cup 1 zegereeks op rij? Had de tijd dan iets beter verdeeld of had dit geheel 20 minuten langer laten duren. Voelde op deze wijze toch wat incompleet.

3,5*

Zwak filmpje dat teert op het Scream concept maar lang niet zo goed is uitgewerkt. De killer is een ripoff van de Scream killer maar lang niet zo gaaf en de kills zijn ook niks bijzonders. En verre van eng is deze film. Toch keek ie wel aardig weg voor 1x, gewoon omdat ik het genre wel leuk vind.

3*

No, Denis! Denis, have you ever seen any of the Friday the 13ths? You run upstairs, you die!

Veel leukere film dan ik vooraf dankzij het matige Moviemeter gemiddelde dacht.
I love you, Beth Cooper is een erg aardige film geworden. Waar je vooraf denkt aan de zoveelste ''nerdy tieners willen seks'' komedie, daar gaat deze film gelukkig een hele andere richting in.

De film weet humor te combineren met een leuk road trip achtig verhaal waarbij Denis zijn Beth Cooper waar hij al zolang verliefd op is echt leert kennen. Waar zij denkt dat hij haar dan minder interessant zou vinden, daar vind hij (uiteraard) haar daardoor nog veel leuker.Gelukkig is de film niet zo klep en langdradig, maar zit er genoeg humor in. Beth die Denis aanrijdt, het ''Star Wars'' gevecht, de vechtpartij bij het feestje waar ze niet uitgenodigd waren, de daaropvolgende auto die de hele muur aan gort rijdt etc etc. Het bleef lekker luchtig en dat was erg prettig.

Want het verhaaltje an sich stelt natuurlijk weinig voor en verloopt wel zoals je het verwacht. Gelukkig was het einde niet zo suf dat Beth en Denis met elkaar naar bed gaan. Ze beseffen beiden dat ze een mooie avond en nacht hebben gehad, maar gaan daarna wel hun eigen weg. Ik vond de quote ''thank you.... for loving me'' ook erg passend en mooi.

Wat betreft de hoofdrolspelers...die Denis is me wel een zak hooi zeg. Jammer dat ze niet een wat betere acteur hadden gecast. Dit kon echt een stuk beter. De film-quotende vriend vond ik weer wel erg leuk. Hij had toch soms wel een paar hilarische filmquotes .
Van de meiden was alleen Hayden Panettiere echt enorm de moeite. Ze speelde haar rol van Beth prima. Bijzonder aantrekkelijke dame die ook nog eens behoorlijk acteerde.

I love you, Beth Cooper is geen bijzondere film, maar wel 1 met een boodschap en het is een film geworden die me een prettig gevoel gaf.

You're not alive unless you're livin'.

3,5*

Geinige komedie met leuke hoofdrolspelers. Helaas is dit een typische komedie met de bekende weg. Eerst humoristisch en origineel, daarna helaas weer clichematig met de romantiek en het happy end. Beetje jammer dat al dat soort films altijd hetzelfde pad blijven volgen.

Gelukkig was het tot het einde toe best te kijken. Wel jammer dat bepaalde scene's te lang duurden zoals de slotscene op het einde.

Nergens bijzonder of overdreven leuk, maar de film haalt wel een voldoende.

3*

Meesterlijke film! Heb lang niet zo vaak gelachen tijdens een film als met deze. Geplaatste grappen, flauwe woordspelingen en gewoon een zeer te genieten film. Adam Sandler sinds lange tijd eens in een niet vervelende rol..

Ik geef hem een 4*

Gister was een heuglijk moment, aangezien I See You mijn eerste bioscoopbezoek was sinds de corona-uitbraak. Heerlijk om na drie maanden weer de zaal in de mogen. Alleen daarom al zal I See You me bijblijven. Zelf wist ik vrijwel niks van de film, die me niet op is gevallen totdat Pathé 'm ging vertonen. Gezien het schrale bioscoopprogramma kom je dan al snel bij deze film uit. Wel prettig dat het gewoon ook een vrij goede film is. Niet perfect, maar wel onderhoudend.

Zeker het eerste deel van de film was prettig mysterieus. Je weet alleen dat moeders vreemd is gegaan en dat vader rechercheur is. Ik vond het dan ook jammer dat je al halverwege te zien krijgt wat er nu aan de hand is, met de spookbewoners. Naast het feit dat dit de spanning van de film haalde vond ik het ook vergezocht. Ik had zelf de gedachte dat bijvoorbeeld de vrouw van de vreemdgaande man erachter kon zitten. Of een psychopaat uit een politiedossier. Ondanks dat ik het maar een slappe twist vond, werd het gelukkig wel wel aardig uitgewerkt. Als je later de situaties uit hun perspectief ziet, dan valt het aardig in elkaar. Het plot met de vermiste kinderen vond ik richting het einde er wel erg bijgesleept worden. Nogal ongeloofwaardig dat vader de dader blijkt te zijn. Dat gedeelte hadden ze van mij best uit de film mogen snijden, de twee insluipers in combinatie met het vreemdgaan-verhaal had ik voldoende gevonden. Clichématig en de personages deden weer eens domme dingen waar ik me aan ergerde.

Voor de eerste helft zou ik vier sterren geven, voor het tweede deel met moeite drie sterren. Bij elkaar levert dit een goede voldoende op, maar hier had echt meer in gezeten. Overigens was de scène in het begin met het jochie dat van de fiets af schiet echt heel slecht. Ik dacht even dat dit een paranormale film zou worden. No way dat iemand meters weg vliegt als hij tegen een draad aan knalt met de fiets.

3,5*

Ik heb het origineel nooit gezien, maar de remake is me goed bevallen. Al moet je weinig verrassingen verwachten (joh, zouden die agenten bij de groep verkrachters behoren? Verrassend..). Mensen die de remake van The last house on the left hebben gezien, krijgen eigenlijk een identieke film te zien. Opvallend hoe erg de 2 films op elkaar lijken zeg. Een verlaten huis in een redneck gebied, een groep tuig met 1 iemand die het eigenlijk niet wil, een verkrachting en een keiharde wraakactie van het slachtoffer.

De film duurde me in de opbouw eigenlijk veel te lang. Dat 1e uur had wel iets sneller gemogen. De verkrachtig werd ook rauw getoond, al viel het ergens wel mee. Ik vond de verkrachtingen in Irriversible en The last house on the left nog erger vertoond.
Het laatste half uur was zoals verwacht wel echt genieten met de wraakactie van onze schrijfster.

Niet geheel realistisch hoe een normale meid plotseling tot zoveel wreeds in staat is, maar leuk was het wel. Die kerel die met zijn kop in een badkuip vol chemische troep komt, die camera geek wiens ogen eruit gegeten worden door kraaien, de goorlap wie zijn penis verliest en zijn tanden uit de mond gebroken ziet worden en de sheriff die een shotgun in zijn kont gepropt krijgt....zwaar over the top maar ik heb het met een grote grijns bekeken!

Prachtige film voor de liefhebbers van dit soort wraakfilmpjes, als je niet moeilijk doet over realisme en over the top gaande daden.

3,5*

Ik hou altijd wel van dit soort wraakfilms, dus ik kan wel door clichématige zaken heen prikken, mits het binnen de perken blijft. Maar zaken als dat de film te lang duurt, de hoofdrolspeelster (overigens wel een mooie meid) teveel zit te krijsen en een te korte wraak heeft vind ik wel storend. We volgen het bekende concept dat de hoofdrolspeelster het een uur lang zwaar te verduren krijgt, waarna ze keihard wraak neemt.

Maar de hele aanloop duurt me te lang en alles na haar ellende idem. Waarna er, ondanks dat de film met bijna 110 minuten al erg lang duurt, wel vrij veel saaie momenten in zitten. Gelukkig is de wraak nog wel de moeite, al wordt er niks origineels gedaan wat ik in andere wraakfilms al niet heb gezien. Het laten rotten van die ene kerel aan de muur met open wonden vond ik wel oké en die dikzak krijg er met een geplet scrotum ook flink van langs, maar het had allemaal beter gekund.

Kleine 3* dan maar.

Erg rommelige film met veel te weinig horrorhoogtepuntjes, waardoor dit een vrij beroerd werkje is geworden. Enige aardige gruwelscene was de metalen pijp die in de reet van die vieze kerel werd gepropt. Die droommomenten vond ik maar afleiden van het werkelijke verhaal, al stelde dat ook weinig voor. Daarnaast worden alle personages wel erg karikatuur (mannen zijn slecht!) neergezet dat het allemaal lachwekkend werd. Mislukt vervolg en dat is best jammer, want de 2 films uit 2010 en 2013 vond ik vrij geslaagd.

1,5*

Zeer onnodig vervolg....een ripoff van deel 1 dat al een mindere ripoff van Scream was....

Matig, suf verhaal en nog dommere uitwerking. Was het maar niet gemaakt...

2*

Houston, we have a problem...

Want dit is gewoon geen goede biopic over het leven van Whitney Houston geworden, hoe spijtig ook want ik keek er best naar uit omdat ik haar een fantastische zangeres vond. Op dat gebied stelt de film gelukkig niet teleur, zo'n beetje al haar grote hits komen voorbij en goddank hebben ze de originele stem van Whitney Houston gebruikt tijdens de muzikale momenten. Dat zie ik toch liever dan dat een actrice zelf gaat zingen. Er is maar een zo'n stem en dat heeft de maker van deze film gelukkig begrepen. Zeker de beroemde medley op het einde maakt grote indruk. Naomie Ackie zet de hoofdrol ieder geval uitstekend neer.

Maar deze film lijkt vooral een ode aan Houston te zijn en geen eerlijke vertelling van haar levensverhaal. Ik kan best tegen artistieke vrijheid nemen of wat feitjes verdraaien zoals bijvoorbeeld Bohemian Rhapsody een paar jaar geleden deed, maar hier wordt gewoon een volledig gecensureerde versie van Whitney haar leven weergegeven. Onbegrijpelijk. Ook haar familie en fans willen toch een zo eerlijk mogelijk verhaal zien lijkt me? We volgen Whitney als jonge puber die door aan het breken is als zangeres in het koor van haar moeder en na een ontmoeting met Robyn komt alles in een stroomversnelling. De film suggereert trouwens dat Whitney Houston lesbische gevoelens had, maar echt dit deel uitwerken doet de film weer niet waardoor je er net niks mee kan. Want is het nou een coming out van haar bij haar vader, die zegt dat ze met mannen moet gaan daten of niet?

Daarna volgt een vrij standaard uurtje waarbij we zien hoe ze haar hits krijgt en dan zou met de introductie van Bobby Brown toch een fase aan moeten breken vol met drugs en andere ellende, maar dat tonen ze echt nauwelijks. Er worden wat dingen geïnsinueerd, maar de echt slechte momenten van Houston komen maar heel kort voorbij. Haar producer zegt dat ze zich moet laten helpen en je hoort even dat een concert in Kopenhagen heel slecht was, maar dat is het dan ook wel. Het is allemaal veel te braaf, terwijl iedereen weet dat ze een enorme bende van haar laatste jaren maakte. Haar einde komt ook alleen via wat tekst in beeld, beetje goedkoop. De latere dood van haar dochter, ook door drugs, komt zelfs daar niet in beeld.

I Wanna Dance wil denk ik alleen tonen hoe krachtig ze als vrouw en als zangeres was, maar het maakt dat dit erg incompleet aanvoelt. Toch kijkt het wel goed weg, vooral dankzij de geweldige liedjes die fraai in beeld komen. En enkele bijrollen zoals die van haar ouders en producer zijn best goed. Uiteraard is ook deze artiest uitgeknepen door haar eigen familie, dat komt in veel biopics toch wel naar voren. Ik heb getwijfeld of ik een onvoldoende moet geven voor de geschiedvervalsing, maar het is wel boeiend genoeg voor een nipte voldoende.

3*

Mweh, dit is matig. Men probeert een Underworld sfeertje te creëren en de film teert wel heel erg op de special effects, die aan de ene kant best goed zijn, maar aan de andere kant wel heel erg computer gegenereerd. Verder heeft de film wel een behoorlijke cast, met de altijd goede Eckhart en Nighy. En met Yvonne Strahovski loopt er ook nog een schoonheid rond. Helaas is de film zelf gewoon niet best. De actie gaat na een tijdje vervelen en het verhaal is gewoon te simpel om echt te boeien. Echt een film om een keer te kijken met weinig verwachten, om daarna meteen te vergeten wat je hebt gezien.

2*

You know, somehow, "I told you so" just doesn't quite say it.

I, Robot heb ik destijds hoog beoordeeld, maar ik heb de film nooit eens een herziening gegeven, ook al dacht ik daar de afgelopen wel vaker aan om het te doen. Deze week is het er toch maar eens van gekomen. Het komt alleen vaak voor dat zo'n film na een 2e kijkbeurt een teleurstelling wordt. Gelukkig overkomt dit I, Robot niet.

I, Robot weet namelijk een overtuigende mix van actie, thriller, avontuur en enig drama te bieden. Het plot is interessant, omdat het iets is wat in de toekomst wel eens werkelijkheid zou kunnen worden. De film ziet er knap gemaakt uit, al is het soms wel erg CGI-achtig met de beelden. Maar de robots zien er bijvoorbeeld geweldig uit, al is het wat goedkoop dat ze weer erg op de mens lijken. Iets creatiever had het wel gekund.

De hoofdrol is voor Will Smith en dat is maar goed uit. Met zijn uitstraling en oneliners weet hij er nog wat van te maken. Ik zie hem sowieso erg graag als acteur, omdat hij zijn rollen bijna altijd vol overtuiging en met veel enthousiasme neer weet te zetten. Misschien is zijn afkeer tegen de robots iets wat vergezocht, maar het levert ieder geval wel vuurwerk op. De film kent een paar knappe actiemomenten, waarbij de grote finale in de toren toch wel het hoogtepunt genoemd mag worden. Sowieso heb ik erg genoten van de shots met honderden robots tegelijk in beeld.

3,5* (was 4*)

Acceptabele, maar weinig verheffende en soms aardig onlogische thriller over een IT-medewerker die de familie van zijn ex-baas begint te terroriseren. In de hoofdrol Pierce Brosnan, die er tegenwoordig wel zichtbaar oud uit ziet zeg. Maar hij heeft zijn charme en flair nog altijd en zet een behoorlijke rol neer. Maar echt een groots acteur is hij niet geworden, terwijl ik hem in zijn piekjaren als James Bond echt fantastisch vond. Ik zie hem alleen zelden nog in echte topfilms, meestal in actie-thrillers van B-niveau. Kan overigens wel amusant zijn, zoals hier. Behoorlijk tempo, paar aardige momenten en een vermakelijk, maar te voorspelbaar (en jammerlijk) slot. Kleine voldoende.

3*

Mooie docu over een gehandicapte jongen die in de game World of Warcraft wel het leven kon leiden wat hij graag wilde, fit, gezond en met vrienden die om hem gaven. Ik denk dat deze docu moeilijk te snappen valt voor oudere kijkers die niks met gamen hebben of het niet begrijpen. De mogelijkheden zijn enorm en met de komst van het internet werd gamen alleen maar groter en populairder. Online kon je plots samen met anderen gamen en dat is wat deze Noorse jongen die zichzelf Ibelin noemde heeft gedaan.

Dankzij chats, forumberichten en verhalen van mede-World of Warcraft spelers leer je Mats Steen kennen, omdat hij online meer van zichzelf vrij gaf als tegen zijn familie in de echte wereld. Waar zijn ouders bang waren dat hij nooit liefde, vriendschap en sociale activiteiten zou ervaren door zijn handicap en vele binnen zijn, wisten ze niet dat hij dit online wel voor elkaar kreeg. Het is mooi en schrijnend tegelijk. Mooi dat het kan, schrijnend dat de band tussen Mats en zijn gezin niet hecht genoeg was dat hij dit met ken kon delen. Met zijn online clan bracht hij in tien jaar tijd een kleine 20.000 uur door. Het is geen docu die kritisch naar zaken als verslavingen kijkt, maar dat hoeft ook niet. Hier zie je hoe mooi en sociaal gamen ook kan zijn. Mats was online zichzelf. Deels gesloten, maar ook vaak zat sociaal, behulpzaam en lief. Hoe groot de impact van hem op de levens van anderen was zie je wel in de woorden die zij voor hem over hebben. De beste momenten vind ik wel die wanneer zijn familie allemaal ervaart hoe intens zijn dubbelleven online was en dat ze blij zijn dat hij daar gelukkig was. Niet altijd, maar wel vaak.

Maar toen het verhaal eigenlijk wel verteld was kwam nog dat emotionele einde met de beelden van zijn uitvaart, met een prachtige speech van zijn vader die snapte hoe belangrijk World of Warcraft voor zijn zoon is geweest en hoe hecht de vriendschappen daar waren. De speech van een van de online vrienden was ook raak en mooi. Het levert de docu nog een half puntje bonus bij me op, die laatste minuten keek ik wel met een kleine brok in de keel.

3,5* + 0,5* = 4* dus

B film die op zich best vermaakte. Effecten zijn tegenvallend, acteerwerk is echt B niveau maar het verhaal en de uitwerking waren zo slecht niet.

2.5*

Dit is nou een ideale film die je zo een aantal keer kan kijken zonder dat hij verveelt. Gister na een paar jaar nog eens opgezet en het was gewoon weer bijzonder leuk.

Ice Age is gewoon super grappig. Bijna elk personage is gewoon een succes. Manny de mamoet is met zijn droge, cynische humor erg leuk. Diego de sabeltandtijger is sterk met zijn cynische kreten en Sid is gewoon hilarisch door zijn stupide gedrag. En de leukste van allemaal, Scrat de eekhoorn die de hele film zijn nootje probeert te bewaken is met afstand de leukste van allemaal. Geniaal beestje! Ook dieren die je maar soms zag zoals de 2 neushoorns en de groep dodo's met hun meloenen waren prachtig!

Het plot is er wel maar het is niet zo heel belangrijk. Ze vinden een baby en willen hem terugbrengen naar de mensen. Gelukkig is dat verhaal grotendeels naar de achtergrond verschoven en kunnen we genieten van de leuke momenten met Manny, Diego en Sid op reis.

Wat me wel opviel bij het herkijken was dat de film grafisch toch wat minder was dan ik in gedachte had. De omgevingen zijn nogal kaal en de hoofdpersonen zien er best goed uit maar het kan gedetailleerder. Gelukkig stoort het niet omdat de film wel sfeervol is en het toch grotendeels draait om 't rondreizende gezelschap.

Ice Age is toch echt 1 van mijn grote favorieten op animatiefilm gebied. Finding Nemo en Ice Age blijven de leuksten. Wel haal ik een half punt van mijn eerst gegeven 4,5* af. Dat is ietsjes te hoog.

4*

De Ice Age reeks had er echt na een paar delen mee moeten stoppen, toen ik het nog grappig vond. De eerste drie delen vond ik nog wel verfrissend, maar daarna stopten ze er veel te veel nieuwe personages in, lag de focus niet meer op Manny/Sid/Diego en leek het vooral gericht op flauwe grappen. Nog even los van de grote hoeveelheid korte films die later nog verschenen. Ik heb de reeks de afgelopen niet gemist, maar hier is dan weer een nieuw deel dus, al is het eigenlijk een spin-off gericht op de 2 niet erg grappige buidelratten Crash & Eddie die oude bekende Buck weer ontmoeten. Nou vond ik Buck best geinig in het verleden, maar zijn rol voegt weinig toe. Sowieso is het verhaal gewoon saai en voorspelbaar, maar ook zonder de cynische opmerkingen van Manny die het met een bijrolletje moet doen. Ondanks dat alles maar 80 minuten duurt was ik er al heel snel weer op uitgekeken.

En ook nog even wat technische kritiek: de Ice Age films waren altijd dé top in hun tijd van release op visueel gebied, maar deze nieuwe oogt gewoon flets en goedkoop. Weinig details, saaie omgevingen. Het maakt geen indruk. En dan zijn ook bijna alle originele stemmen vervangen voor onbekende namen, dus dan weet je wel dat het een budgetfilmpje moest worden om Disney + mee te vullen. En meer dan dat is het ook niet geworden.

1,5*

PS: Waarom zit Scrat de eekhoorn er niet in? Dat was nou de enige bijrol in deze franchise waar ik wel om kon lachen. Pfff.

Ice Age is echt het beste voorbeeld van een franchise die al jaren terug had moeten stoppen. De eerste delen waren vrij sterk, maar bij deel 3 en zeker deel 4 viel al op dat ze maar bleven herkauwen en dat het allemaal allang over het hoogtepunt heen was. Collision Course is het dieptepunt van de reeks. De eerste films waren vooral leuk doordat er maar weinig hoofdrollen waren en de focus dus op leuke dialogen en karakterontwikkelingen konden liggen. We volgden Manny, Sid en Diego en kregen er regelmatig een toen nog leuke Scrat met zijn nootje bij. Maar tegenwoordig is de groep zo ontzettend groot dat ik het vooral vermoeiend, flauw en langdradig vind.

Het is allemaal veel te zoetsappig en klef geworden en alles moet ook nu weer worden verbonden met een relatieverhaal, of dat nu een vader-dochter versie is of wat dan ook. Het is too much en ondanks dat er nog best wel genietbare momenten en humor in zitten, is de glans helemaal verdwenen. Inhoudelijk gaat de film echt totaal niet diep, iets wat pakweg het niet zo lang terug uitgekomen Finding Dory (2016) wel prima deed. Buiten dat vind ik Collision Course grafisch ook niet zo imponerend. Het ziet er kaal en weinig gedetailleerd uit, op de dieren zelf na dan.

Stop er gewoon mee, maar mocht er nog een zesde deel komen (ik zet in op 99,99% zekerheid), zorg er dan weer voor dat de film gewoon kleinschaliger wordt.

2*

De minste van de reeks, maar nog steeds leuk.

Zo zou ik Ice Age 4 wel willen omschrijven. Ik heb me er anderhalf uur prima mee vermaakt, maar de reeks wordt wel steeds minder. Bij mijzelf zie ik dit ook terug in de cijfers. Deel 1 vond ik nog 4* waard, deel 2 en 3 gaf ik 3,5* en deze vierde gaat op 3* eindigen. Nog steeds is Ice Age vermakelijk doordat de film genoeg leuke karakters kent, maar ik krijg het gevoel van een overload aan beesten bij de laatste 2 delen. Eerst had je alleen Manny, Sid en Diego, aangevuld met onze vriend Scrat. Nu heeft Manny al een familie, heeft Sid een familie, heeft Diego een soortgenoot en heb je nog eens vele extra karakters door de hele film heen. Mij te rommelig. De oma van Sid in de film stoppen, waarom? Beter hadden ze Buck uit deel 3 teruggebracht, die was tenminste wel leuk. Zo'n Peaches is gewoon niks aan, helemaal met dat moralistische verhaaltje dat daar aan vastgeplakt is.

Gelukkig kregen we wel een verhaal dat Manny, Sid en Diego zich van de groep moesten afzonderen, daardoor had je nog genoeg interactie tussen de 3. De piraten vond ik weer vrij weinig aan, vond het ook vrij ongepast in het Ice Age wereldje om er piraten in te stoppen. De piraten achtervolging de halve film door boeide dan ook weinig. Je merkt toch wel een beetje dat de creativiteit na 4 films gewoon op is. Hopelijk was dit dan ook de afsluiter. De film kent een happy end en na 4 films is de koek gewoon op, ook al zijn de beelden, stemmen en muziek weer prima verzorgd. De humor was wel regelmatig vrij kinderachtig, niet helemaal mijn ding. Ik geloof niet dat het in de andere delen ook zo flauw was. Gelukkig had Scrat nog wel een paar leuke momenten, daar moet ik toch nog steeds wel om glimlachen.

Uiteraard wel een voldoende waard, maar wel een kleine.

3*

Meer van hetzelfde maar wel enorm vermakelijk!

Ik geef het meteen toe; ik ben een enorme Ice Age liefhebber! Deel 1 is echt werkelijk fantastisch en deel 2 was ook bijzonder leuk, maar wel een stuk minder dan de 1e.

Ik had dus ook erg veel zin in het bioscoopbezoek aan deel 3 vanavond...

Ice Age: Dawn of the Dinosaurs is niet origineel. Nee, het is een beetje hetzelfde soort plot als in voorgaande delen. Er is wat aan de hand waardoor de groep weer op reis moet en onderweg gebeurd er vanalles. Nu is het Sid die ze terugmoeten halen nadat een dino hem heeft ontvoerd. Is het erg dat het plot niet bijzonder is? Nee.

Ik heb echt enorm vaak gelachen en met mij zo ongeveer de hele zaal. De film kent zoveel leuke grappen. Soms hele grote, soms hele kleine maar eigenlijk is er niet 1 miscast of niet grappig. De scene met het helium en de lachbuien was echt geweldig! Net als veel meer momenten.

De film kent buiten de bekende groep ook een stel leuke nieuwe figuren. Zo ontmoeten we Buck, een avontuurlijk ingesteld beestje die erg grappig is met zijn stoer doenerij. Ook moeder dino en haar 3 kinderen zijn erg leuk. Die 3 dinootjes waarvoor Sid wil zorgen hebben echt veel kleine, grappige momentjes. En uiteraard zien we Scrat terug, maar dit maal met een vrouwtje bij hem in de buurt die het nootje net zo graag wil. Scrat is vaker dan ooit in beeld en ik moet zeggen dat dat zeker niet vervelend is. Hoe leuk de rest ook is, Scrat blijft koning!

De film ziet er grafisch ook erg fraai uit. Sneeuw, lava, rotsbrokken, dino's, dino-skeletten, de ondergrondse wereld..allemaal zeer fraai en vol met detail weergegeven. Mooi om te zien!

Gelukkig draait de film toch vooral om de bekende groep en hun eigen humor en dat blijft gewoon werken. Cynische Manny, domme Sid, de hyperactieve broertjes, nootjeszoekende Scrat...allemaal zijn ze gewoon leuk. Alleen vond ik het hele baby-kinder plot niet zo nodig. Dat geeft zon film op zijn tijd zon serieuze lading en dat is eigenlijk niet nodig. Ice Age kijk je puur voor de fun.

Wat mij betreft blijft het nu een paar jaar even stil rondom de serie maar komen ze nog wel terug met een 4e deel. Het blijft gewoon zeer vermakelijk.

4*

Vanavond nog eens herkijken net als een paar dagen terug deel 1 om weer lekker in de sfeer te komen voor het naderende 3e deel. Grappig is dat ik in dit topic terug kijk en zie dat het exact op de dag 3 jaar terug is dat ik deze heb gezien voor het laatst.

Duidelijk is wel dat deel 1 beter is. Die heeft een origineler verhaal en alle personages worden daar geintroduceerd. Deel 2 is meer van hetzelfde en dat is zeker niet slecht, maar zeker het script blinkt niet uit. Gigantische dam breekt bijna door, iedereen vlucht weg. Meer niet. Eigenlijk is het verhaal een excuus om ons weer een reis met Manny, Diego en Sid te laten zien, alleen aangevuld met een vrouwelijke Mamoet en 2 buidelratjes.

Toegeven, met de humor zit het zeker goed. Sid is wederom erg grappig en zeker de 2 buidelratjes zijn een welkome toevoeging. Diego vond ik er helaas maar wat bijlopen deze film en Manny was ook minder cynisch als in deel 1. Maar ze waren leuk genoeg hoor. Wel had de film erg veel extra personages, zeker in het begin en op het einde van de film. Al was de enorme groep luiaards die Sid volgden wel grappig.

Groot pluspunt is dat deel 2 er vele malen beter uitziet dan deel 1. Veel meer details in de landschappen en ook de ''personages'' zijn veel gedetailleerder in mijn ogen. Deel 1 had redelijk kale omgevingen, deel 2 zit vol met details. Grafisch is de film uitstekend.

Maar het grootste pluspunt van de film is en blijft Scrat de eekhoorn. Hij is en blijft de absolute ster van de film. Hilarische momenten met Scrat die zijn nootje blijft opzoeken en verdedigen Het blijft enorm leuk. Het einde met hem is echt subliem!

Overal is het een prima vervolg, al vond ik deel 1 wat origineler en scherper. Deel 2 speelt iets teveel op save.

Ik verlaag de 4* naar 3,5*.

Op naar Ice Age 3: Dawn of the dinosaurs.

De zoveelste matige Liam Neeson film. Ik vond hem zo rond Taken echt enorm stoer als actieheld, maar toen waren de scrips van de films tenminste nog de moeite waard. Dat is tegenwoordig nog maar bij weinig van zijn films. Pak zijn laatste 10 titels en je moet toch al heel hard nadenken waar ze ook alweer over gingen.

The Ice Road is geregeld nog best oké, dat wil zeggen dat er genoeg actie in zit. Maar na de zoveelste herhaling van zetten (wagen zakt weg in ijs of speed run over de krappe wegen) geloof je het allemaal wel, net als die bad guy die maar niet dood lijkt te kunnen. Neeson acteert ook op de automatische piloot en hoogtepunten kent de film eigenlijk niet. Nouja, de natuurbeelden waren nog wel mooi, maar daar staan weer vrij matige CGI effecten tegenover die het weer verpesten.

Ook knap dat de film die maar zo'n 100 minuten duurt aanvoelt als een zit van 3 uur. Eigenlijk was dit gewoon saai. Neeson is hard op weg naar een inspiratieloze Bruce Willis of Nicolas Cage status op deze manier. Jammer hoor.

2*

Ontzettend spannende thriller die naast het sterke, spannende verhaal ook uitstekende acteurs heeft die hun werk erg goed doen. Ik heb echt bij deze film mezelf af zitten vragen hoe het nou af zou lopen. Het einde was ook goed wat ik altijd belangrijk vind. Een slecht einde maakt van de totale film een teleurstelling. Denk aan It, die ik super vond maar door het einde toch slecht vind.

3,5*

Ik vond het intromenu die ik zag meer humor bevatten dan de film. Veel te warrig, veel te apart en in mijn ogen te weinig humor om me echt te laten lachen. Gemiste kans, je had er meer mee moeten doen.

2*

Vervelende en saaie film waarbij de tijd lang duurde voordat ik eindelijk de eindcredits kreeg te zien.

Het concept van Igor is best leuk, het klassieke Igor slaafje wil meer zijn dan een slaaf maar de uitwerking is totaal verkeerd gedaan. Het is een animatiefilm zonder lachmomenten en met nauwelijks leuke personages. Alleen de 2 zelfgemaakte hulpjes van Igor waren leuk, en dan vooral dat knaagdier die onsterfelijk is geworden maar eigenlijk dood wil.

Grafisch ziet de film er prima uit, al zie ik liever animatiefilms die minder donder zijn maar goed, dat is een keuze van de makers. Maar de film verveelt gewoon enorm en dus was ik er al snel klaar mee.

2*

Prima docu over het leven van Mister Ajax, Sjaak Swart. Als Ajacied wist ik natuurlijk best wat voor man dit was en is, maar deze docu toont net nog iets meer.

Naar voren komt dat Sjaak niet echt een warme, sympathieke man is. Bij Sjaak draait alles om winnen, de beste zijn en gezien worden. Want ijdel mag je de man toch wel noemen. Maar het is toch best wel indrukwekkend om te zien hoe fanatiek hij als bijna 75 jarige in de docu nog is met eigenlijk alles wat met voetbal te maken heeft. Of hij nou zelf speelt, een rondo met vrienden doet of zijn club Ajax aan het supporten is (geweldig stuk als hij op de tribune flink zit te zeuren over de scheidsrechter en daarna oprecht dolblij met een goal voor Ajax is), hij blijft erg fel. Dat is toch ook wel te prijzen, dat je zo erg voor je grote passie gaat. Bij Swart spat zijn liefde voor Ajax er wel vanaf.

Als docu is het allemaal wel aardig om te bekijken. Geen hele bijzondere of schokkende dingen, wel een kijkje in het leven van een bloedfanatiek mens. Je doet het toch wel goed als je Guus Hiddink regelmatig vanuit Rusland over krijgt gevlogen om een uurtje met een voetbal te spelen, haha. Sjaak zijn taalgebruik mag trouwens ook niet onvernoemd blijven, heerlijk direct en vol met prachtige vloeken. In het laatste deel van de docu zijn we trouwens wat meer wedstrijdbeelden. Daar had ik nog wel meer van willen zien.

3,5*