De Waarheid (2021)

Fleury wist vrijwel alle hoofdrolspelers bij de vuurwerkramp in Enschede en de nasleep daarvan voor de camera te krijgen. 20 Jaar later blijken de wonden nog diep te zitten bij de mensen die de schuld kregen van (en zich schuldig voelen over) de ramp, terwijl andere betrokkenen vooral hun best doen om duidelijk te maken dat ze formeel weliswaar wel verantwoordelijk waren, maar niet schuldig. Het zelfverzekerde verhaal van ietwat pedante Jan Mans, destijds burgemeester van Enschede, staat in schril contrast tot de ingehouden woede van Rudi Bakker, de eigenaar van de vuurwerkfabriek, en de innerlijke pijn van de ambtenaar die de vergunning had goedgekeurd die achter niet goedgekeurd had moeten worden. Fleury stelt de juiste vragen en komt daarmee waarschijnlijk zo dicht mogelijk bij een begrijpelijke versie van 'de waarheid'. Het gebruik van zwartwitbeelden voor de interviews maakt de archiefbeelden in kleur van de ramp des te indringender.

Na het zien van de serie De Vuurwerkramp deze week had ik behoefte aan iets meer achtergrondinformatie en daardoor kwam ik bij deze docu uit 2021 uit. Hier krijg ik wel de nodige info, maar toch kijkt het als geheel niet altijd even goed weg. Het is vrij droog gebracht, met weinig emoties die er uiteraard wel sterk waren bij zo'n gruwelijk drama. Er worden belangrijke mensen geïnterviewd, zoals de burgermeester van destijds, maar hele opvallende feiten komen niet naar boven. Voor mijn gevoel negeren ze ook een paar zaken, zoals de complotverhalen over brandstichting of landmijnen die gezien zouden zijn. Wat ook opvalt is het kleurgebruik, alle interview zijn in zwart-wit. Het voegde in mijn ogen niks toe en maakte de docu vrij grauw en eentonig om te bekijken. Verder steekt het allemaal wel aardig in elkaar en zeker de gefilmde beelden van de ramp zelf blijven indrukwekkend. Na afloop moesten er mensen boeten, maar of dit de juiste namen waren zal je nooit helemaal zeker weten.

Kleine 3,5*