Meningen

Tsjaaaaaaa, wat ga ik eens over Watchmen zeggen?

Deels ongekend gaaf en deels warrig en langdradig.

Laat voorop staan, grotendeels heb ik echt genoten van de film. De rauwe, keiharde sfeer in de film is subliem. De hele sfeer en aankleding van de film is perfect. De muziek is sterk met veel bekende nummers die volgens mij ook expres op het verkeerde moment worden gedraaid. Ik kon er wel om glimlachen.

De sfeer voelt als bij The Dark Knight. Die was ook erg volwassen en hard. Watchmen gaat daar alleen hard overheen. Zeker op het gebied van geweld was de film echt heel hard en soms zelfs gruwelijk. De scene's in de gevangenis met de eetrij en later in de cel bij Rorschach en de gevangenisrellen waren werkelijk fenomenaal! En zo had de film nog veel meer van die momenten. Alleen de introscene van de film was al fantastisch!

Ik ken trouwens helemaal niks van Watchmen. Nooit iets van gezien, gehoord of gelezen dus ik ging compleet blanco de film kijken.

Het grootste nadeel? De speelduur van zon 2,5 uur en het feit dat het plot van de film lang niet altijd even boeiend was. Wat mij betreft had de film iets compacter gemogen. Ik zag zoveel zijplotten en plotwendingen dat het soms lastig te volgen was.

Daarnaast had ik soms moeite met mijn aandacht erbij houden tijdens de 2,5 uur. Na de sublieme 1e scene vond ik de film toch een tijdje niet al te boeiend. Een film als deze had wel iets korter gemogen, zo richting de 2 uur speeltijd. Gelukkig was het 2e deel van de film een stuk beter. Ik verwachtte misschien ook wel wat anders. Ik zat vooraf te denken aan een typische superheldenfilm met de goeden, de slechte en wat standaardzaken maar dat krijg je dus niet. Ergens ook wel goed misschien. Het plot van Dr Manhattan was bij vlagen wel erg sterk hoor. Al viel het later wat uit de toon met oa de scene op Mars.

Toch heb ik continue wel hele gave dingen gezien. Dan kreeg je weer een keiharde actiescene (en ze zijn echt keihard met soms fantastische slomotions met doorzeefde knieschijven, gebroken armen en andere gruwel in beeld) en dan kreeg je weer een sterk stuk plot. Sowieso zat er ook bij tijd en wijlen genoeg humor in. Ik vond het stuk hoe de Vietnam oorlog is beeindigd echt klasse! Ook de oneliners in de film waren zeker de moeite. Zeker Rorschach had een stel erg mooie.

Conclusie: Iets te lang en iets te warrig maar verder een geweldige film om te kijken al is de film niet zoals mensen hem zullen verwachten als ze denken aan een superheldenwereldje in een film. Wie weet nog eens een mooi vervolg die de minpunten weg kan werken uit dit deel?

Ik geef de film toch een dikverdiende 4*

Matig.

Eigenlijk gebeurt er weinig in deze film, maar ze vullen er wel 2 uur mee. Een jongen komt toevallig bij een circus uit, ontmoet een meisje, wordt verliefd en ze gaan uiteindelijk vol voor elkaar, uiteraard met vele tegenslagen. Wauw, origineel.

Ook de manier waarop het verhaal in beeld wordt gebracht is wat vergezocht. Bij epische films als Titanic en Saving Private Ryan was het mooi en toepasselijk dat een hoogbejaarde het verhaal begint te vertellen als iets wat diegene vroeger meemaakte, maar bij dit circusverhaaltje paste het niet echt. Al heb ik wel juist het meeste genoten van die intro met de oude Han Holbrook. Echt een geweldige acteur. Hoe hij kijkt, hoe hij praat...aan alles merk je dat hij echt heel goed is. Dat waren Robert Pattinson en Reese Witherspoon helaas niet met hun enorm vlakke rolletjes. Hun hele liefdesplotje boeide me eigenlijk geen zier. Christopher Waltz speelde wel weer goed, maar ook zijn rol was niet echt bijzonder. Maar hij heeft wel bij mij heel veel respect verdiend sinds zijn rol in Inglourious Bastards.

Eigenlijk zijn de eerste anderhalf uur weinig aan. Pas het laatste half uur wist me te boeien omdat de film toen een beetje vaart in het verhaal stopte. Wel weer jammer van dat mierzoete einde. Het past wel bij deze film, maar het is weer zo vreselijk cliché. Wat dat betreft is het ook wel te verklaren waarom je de ontsnapte tijgers op het einde niemand dood zag maken. Past zeker niet bij zo'n zoete film, maar eigenlijk is het wel onzin. Er renden zoveel mensen dat er normaal vast een stel gedood zouden zijn.

En iets wat ik verder niet meereken in mijn beoordeling, maar wat me wel tegenstaat is dat tijdens het maken van deze film dieren mishandeld zijn? Walgelijk.

2*

Ik was al van plan om deze film eens opnieuw te bekijken, maar het is wel toevallig dat net gister de schrijver van het oorspronkelijke verhaal is overleden. Wat betreft de verfilming is het een vrij boeiende film geworden, maar de echte cultstatus die de film heeft zie ik er ook nu niet in. Interessant om een verhaal eens uit perspectief van dieren te bekijken, helemaal omdat ze zich hier ook als dieren gedragen en niet als halve mensen in een dierenlichaam zoals in zoveel films van vandaag de dag met dieren in de hoofdrol (Shrek, The secret life of pets, nog tientallen films etc). Hier worden de dieren opgejaagd, zijn ze vooral kwetsbaar en hebben ze hun eigen visie op de wereld. De film geeft ook duidelijk een boodschap af. Het slotkwartier maakt wel veel goed, met een levensecht gevecht tussen de konijnen en daarna ook met de hond. Behoorlijk bloederig nog. Verder gewoon mooie beelden en een goede soundtrack, maar nogmaals, ik had er iets meer van verwacht. Wat dat betreft maakte een dierenserie als Beestenbos is Boos vroeger meer indruk op mij, al is dat ook ruim 20 jaar geleden.

3,5* blijven staan.

Ik kan me niet heugen dat ik deze ''Mad Max op het water'' ooit heb gezien, maar gezien het bijzondere verhaal dat eraan hangt als 1 van de grootste financiële filmflops ooit werd het sowieso eens tijd om te zien of dit terecht was. En nee, het was in mijn ogen niet zo verdiend, want dit is gewoon een vermakelijke avonturenfilm geworden, met prima actiemomenten die er dankzij het enorme budget ook goed uit zagen. De film ziet er sowieso mooi geschoten uit. Visueel valt inderdaad te merken dat er flink geld in is gestoken.

Het plot was soms wat simpel en voorspelbaar, maar wat geeft het? De film had hoogstens een stuk korter gekund, want de 130 minuten vond ik wel wat aan de lange kant. En dan heb ik de director's cut versie niet eens gezien, haha. Kevin Costner speelt overigens een goede hoofdrol en kwam best geloofwaardig over. Met een mindere acteur had dit misschien veel meer als een B film aangevoeld. Nu is het me gewoon goed bevallen. Niet top, wel leuk. De apocalyptische wereld vond ik goed weergegeven.

3,5*

The Way Back heeft een prachtig verhaal, maar helaas ook een wat tegenvallende uitwerking. Zo vind ik het al enorm dom dat er vooraf meteen gemeld wordt dat de film gaat over 3 mannen die een barre reis overleven. Fijn, weten we dat ook meteen weer. Weg spanning of de hoofdrolspelers het allemaal redden. Gelukkig is het eerste gedeelte in het kamp in Siberië erg sterk. Wel jammer dat de ontspanning niet erg duidelijk wordt getoond. Het hoeft geen Prison Break niveau te zijn, maar dit ging wel erg snel.

Daarna begint dan de lange reis en helaas zakt de film dan steeds verder weg. Eentonigheid overheerst, ondanks de soms prachtige beelden van de natuur. Het gaat de mannen vaak wel erg gemakkelijk af en soms is het raden hoe iets gelukt is, want je ziet het niet gebeuren. De film kent ook wat schoonheidsfoutjes waardoor het allemaal minder realistisch overkomt. Ook zit er weinig diepgang in de karakters, wat ervoor gezorgd heeft dat ik niet erg mee kon leven. Uiteindelijk is de film zelfs een kleine voldoende waard. Jammer, er had veel meer in kunnen zitten.

3*

Ik heb deze film een paar jaar laten liggen wegens het subthema WK 2010 vanuit Spaans perspectief. Robben, Casillas zijn grote teen, Iniesta, ik word er bij het zien van die beelden opnieuw depressief van, een van mijn ergste voetbaldagen ooit.

Maar nu toch deze week maar eens meegepakt op de streaming. Best een geinig filmpje met een bankheist tijdens de WK finale. Echt bijzonder spannend weet het niet te worden, maar het kijkt prima weg. Maar een Ocean's Eleven doet me toch wat meer dan dit.

3*

Uitstekende oorlogsfilm met een zeer behoorlijk verhaal dat uitgewerkt is met een stel sterke actiescene's die de waanzin van die oorlog goed weergaven. Ook zat er emotie in verwerkt, wat me logisch lijkt in een oorlog. Zeker in die van Vietnam, waar je vaak tegen een onzichtbare vijand vocht en waar vieze wapens als napalm wordt gebruikt.

Mel Gibson is dan ook geschikt voor dit soort films. Denk aan Braveheart of The Patriot, waar ie ook goede rollen in oorlogsfilms speelt als een ''held''. Wel is deze film mij te propagandisch in het voordeel van de VS. Je weet wel, de Amerikanen handelen altijd juist en de vijand is gewetenloos. Er zijn maar weinig films die echt een neutraal beeld willen geven.

3,5*

"My wife, she's just a cheap stripper."

Heerlijke komedie zeg!

Zo geestig en scherp heb ik in lange tijd niet meer een komedie gezien. Het plot is simpel, maar effectief. Het draait vooral om de 4 die doorgaan voor de familie Miller. Jason Sudeikis is echt oprecht grappig met zijn droge, sarcastische en ironische opmerkingen. Will Poulter vond ik ook geinig als verlegen puberjongen en Emma Roberts viel er een klein beetje buiten, maar was af en toe ook de moeite. Sowieso wel een leuke meid. Ik noem Jennifer Aniston even apart, omdat ik haar altijd erg graag zie spelen. Ze was al erg leuk als Rachel in Friends, maar was daarna in een hoop films wel vaak een beetje saai doordat ze altijd het lieve meisje speelde. Maar dat is sinds de film Horrible Bosses ook wel veranderd. Gelukkig maar, want zo is ze een stuk leuker. Ze heeft geen moeite met grove dialogen en ze komt nog best geestig uit de hoek. En niet onbelangrijk, ik vind haar echt enorm sexy nog. Ze gaat richting de 45, maar ziet eruit alsof ze 10 jaar jonger is. Haar stripteases waren dan ook zeker de moeite van het kijken waard, haha.

Maar We're the Millers is vooral geslaagd als komedie. De film kent enorm veel leuke dialogen en grappige momenten, met de drugsdealers en de foute familie Fitzgerald. Het stuk waarin Kenny leert zoenen door met zowel Roberts als Aniston te zoenen was wel erg grappig. Lucky basterd! Zo had je wel meer erg gevatte momenten. Kenny die werd gebeten en zijn geslachtsdeel aan de rest moest tonen was ook erg geinig. Vooral de timing en de gezichtsuitdrukkingen zijn bij een hoop grappen al zo leuk, dat ook een wat mindere grap al snel geslaagd is. Wel zakt de film in de laatste 20 minuten een beetje weg richting wat moraliserend geneuzel, maar gelukkig duurt dat niet lang en eindigen ze weer erg grappig, inclusief een stel heerlijke bloopers.

Hier mag nog wel een vervolg op komen en Jennifer Aniston mag van mij wel op deze ''stoute weg'' verder gaan als actrice.

4 dikverdiende sterren.

Uitstekende film met een rol die perfect bij Owen Wilson past. 1 van de acteurs waar ik altijd wel om moet lachen. Gewoon enorm flauwe humor.

Het verhaal is niet zo bijzonder maar dat geeft bij zon film niet. De humor is zeker in het 1e uur uitstekende uitgewerkt. Wel jammer dat ze daarna ietswat serieuzer worden.

3,5*

Weinig origineel, heel dun verhaaltje maar hij beviel me op zich wel. Een leuke romantische komedie met af en toe geinige humor. Verwacht niet teveel, dan vermaakt de film je wel.

3*

Ik had hier tot aan dit weekend nog nooit van gehoord, maar dat is soms ook wel prettig. Lekker zonder enige informatie buiten de plotomschrijving de film bekijken. The Wedding Ringer is ieder geval erg vermakelijk. Noem het een aangepaste Hangover-versie, met alle chaos en huwelijksperikelen. Het tempo ligt ieder geval hoog en er zitten nog best wat geslaagde situaties en grappen in. En leuk om Kaley Cuoco eens buiten The Big Bang Theory te zien, al speelt ze geen hele interessante rol. Ze zag er wel een stuk leuker uit dan in het nieuwste seizoen van The Big Bang Theory.

3,5*

PS: Wat een geniale verwijzing naar 1 van mijn favoriete series ooit, Lost, door Jorge Garcia die Hurley in die serie speelt. ''I’ve got a bad feeling about this flight''

Onderhoudende film met een mix tussen coming-of-age en zwarte komedie. Eigenlijk is het helemaal niet grappig om een jong meisje steeds vernederd te zien worden en eenzaam te zien voelen, maar ze is ook wel pijnlijk naïef en apart met haar acties. Fantastische rol van Heather Matarazzo, die zo overtuigend speelt dat je de film alleen al vanwege haar moet zien. Ik kwam er trouwens ook achter dat Todd Solondz de regisseur van de briljante film Happiness is, iets wat je qua stijl en sfeer goed in deze Welcome to the Dollhouse herkent. Ik leefde mee met Dawn, maar zoals ik al zei waren haar acties soms ook wel stupide. Toch bleef ze sympathiek, helemaal ook omdat iedereen om haar heen echt heel naar was, haar moeder, zusje en juffrouw voorop. De scene aan de eettafel waar ze haar toetje niet krijgt is echt zo sneu. Net als het moment dat de familie de feestvideo kijkt en later ook helemaal niet door had dat ze naar New York was. De film blijft pijnlijk tot het laatste moment. Wel had van mij het deel met de ontvoering eruit gemogen, paste niet goed in de sfeer van de film.

3,5*

Leuk om eens een geslaagde horrorfilm uit België te zien. Net als Nederland maakt België in mijn ogen weinig van dit soort films. Je zou Welp een slasher kunnen noemen, maar daar geef je de film te weinig credits mee. Zeker richting het einde wordt de film nog best weird, in goede zin. Ik lees niet voor niets in dit topic al de nodige discussie over hoe het nou is geëindigd. Het concept van een groep scouts in de bossen is een prima idee voor een horrorfilm. Er wordt wel wat mee gedaan, al had het enger gemogen. En bloederiger. De kills waren prima, maar wel schaars. Het wordt nooit grof. Zo wordt de groep kinderen doodgereden, maar wel vanaf afstand. Horrorfilms durven het toch nauwelijks nog aan om zoiets wat interessanter te tonen. Daardoor voelt Welp te braaf aan. Ik heb me er wel prima mee vermaakt, absoluut een voldoende en een aanradertje voor de fans van het genre.

3*

Interessante docu, die de afgelopen weken op de tv was. Heb alles even teruggekeken, wel prima dat dit de korte versie was. 450 minuten is me wat overdreven haha. Ik heb al mijn hele leven een grote fascinatie voor WO II, dus dit wilde ik wel zien, maar aan de andere kant was het ook grotendeels wel oude koek dat opnieuw is gebakken. Alleen in de aflevering over zijn jeugd kwamen nog wel interessante dingen naar voren. Nooit geweten dat bijna al zijn broers en zussen al heel jong overleden op eentje na. Verder is het grotendeels een kroniek zoals we die wel kennen over Hitler. Ik stoorde me wel een beetje aan de willekeur van de docu. Dan een Engelse voice-over, dan weer een Duitse, dan weer tig keer de naam van de persoon van wie een quote was. Beetje rommelig en het haalde me nog wel eens uit het verhaal. Buiten dat een aanrader, zonder dat je verrast zal worden. De beelden en de gebeurtenissen spreken voor zich.

3,5*

Na eind vorig jaar de Spielberg remake te hebben gezien heb ik mezelf maar eens verplicht ook het origineel te bekijken, ondanks dat de nieuwe versie me al niet heel erg wist te overtuigen. Maar dat lag meer aan de inhoud, want het zag er wel gelikt uit maar het was niet echt mijn ding.

En nu dus het origineel uit 1961, die vakkundig en mooi is gemaakt, maar me ook gewoon niet trekt. Het sfeertje is goed, maar verder haal ik er weinig leuke dingen uit. De acteurs doen op een storende manier aan overacting en acteren ook niet best, diverse liedjes klinken niet erg mooi en het duurt ook hier veel te lang. Waarom past dit niet in anderhalf uur? Het is een simpel liefdesplotje in combinatie met wat bendegeweld. Heel eerlijk vind ik de remake leuker, die kijkt prettiger weg, kent betere acteurs en de choreografie is ook veel vlotter. Maar fans van dit soort films zullen het misschien geweldig vinden, maar ik haal niks memorabels uit de film. Welk liedje blijft nu in je hoofd hangen, weken na de film? Als je dit zo nodig zou willen zien, dan nogmaals, kijk de remake maar.

Nee, hier geef ik geen voldoende voor.

2,5*

Toch nog maar even meegepakt in de bios nu alles weer gaat sluiten om nog een beetje dat bioscoopgevoel te ervaren. Ik heb op zich weinig met musical-films, maar dit is wel een grote titel en het komt van Steven Spielberg, wat natuurlijk een soort kwaliteitskeurmerk is.

De originele West Side Story heb ik nooit gezien, maar je hebt al wel snel door dat het een soort Romeo and Juliet is, met een liefde die niet toegestaan is. Heel eerlijk, doordat er maar weinig verhaal is en vooral veel zang, wist het me nooit echt te boeien. Bij elk interessant stuk kwam er weer liedje, zelfs na de dood van Tony. Ja, dat is het concept, maar het is gewoon niet mijn ding. Sowieso duurt de film belachelijk lang voor een vrij simpel verhaal. Had er 45 minuten uitgesneden en ik had de score zeker verhoogd, want de productiewaarde van deze film is wel weer indrukwekkend. Het sfeertje van New York een jaar of 60 geleden is enorm tof gedaan, met een geweldig mooie aankleding met klassieke kleding, auto's, winkels etc. Ook is het camerawerk heel erg sterk, met een aantal prachtige shots. Een van de mooiste vond ik wel die als de 2 groepen elkaar treffen voor het grote gevecht en de camera boven hen hangt en eerst lange schaduwen toont. Tot slot was de choreografie ook heel overtuigend, met een aantal bijzonder mooie dansscènes in beeld.

Maar na afloop bleef bij mij wel overheersen dat ik toch wel regelmatig op de klok heb gekeken, omdat het me gewoon niet erg wist te boeien. Ik hou best van muziek en zeker ook van romantische verhalen, maar deze mix is het niet voor me. De cast deed het wel aardig en ook ik viel voor de mooie Maria, maar al te memorabel was geen enkele rol. Ik kan me voorstellen dat anderen hier veel meer onder de indruk van zijn.

3*

Tegenvaller, ondanks een uitstekende prestatie van Brendar Fraser als de kolossaal dikke Charlie die in zijn leven fouten heeft gemaakt en hier in zijn laatste fase mee moet leren dealen. Ik ken Fraser vooral van popcornvermaak als The Mummy reeks, maar hij laat hier wel zien dat hij veel meer kan. Zijn leed, zijn emoties en zijn onmacht zijn erg sterk in beeld gebracht in een film die depressief aan voelt met dat kleine, donkere woonkamertje waar we voor 90 procent van de tijd naar kijken.

Jammer genoeg zijn de overige rollen van minder niveau, beetje karikaturen. De betere scènes vind ik nog wel die met hem en zijn tienerdochter, die verbitterd en boos haar vader ziet die haar als kind in de steek liet. Maar ook Ellie is geen fantastische rol en tot het einde toe voelt ze wat onnatuurlijk aan. En dan moet het onvermijdelijke over-emotionele slot nog volgen, met Charlie zijn dood als hij toch nog een soort van ''closure'' heeft met alles en iedereen. Het is jammer dat de film erg voorspelbaar blijft en dus ook zo eindigt. Van een regisseur als Darren Aronofsky verwacht je toch meer. Ik vond zijn films altijd fantastisch, tot alles na Black Swan. Met Noah en vooral Mother kon ik helemaal niks, vreselijk. Deze The Whale is wel weer een stuk beter maar blijft oppervlakkig en erger, het raakte me nauwelijks, terwijl ik best wel geraakt kan zijn bij trieste verhalen in films.

Ik kan er goed mee leven als Fraser een Oscar zou winnen voor deze rol, maar buiten zijn prestatie kun je de film snel vergeten.

3*

Deze docu Wham! is best vermakelijk, maar ik vermoed pas echt tof voor de echte fans. Dat ben ik niet, maar kan hun muziek zeker wel waarderen. Ze zijn alleen wat minder iconisch voor me dan zeg een Queen. Wham! doet het volgens het boekje, informatief, veel toffe oude beelden en uiteraard de bekende muziek.

En gelukkig hebben ze het in anderhalf uur gestopt, blij dat er nog dingen uitkomen die geen 2,5 tot 3 uur speeltijd hebben. Da's in mijn ogen geen fijne trend.

Leuk tripje down memory lane.

3,5*

Best een leuke feelgood film met een aantal grappige scene's erin. Amanda Bynes speelt niet erg bijzonder, maar wel voldoende. Het is sowieso een knap meisje dus het is niet erg er naar te kijken haha.

Het verhaal is echt nog voorspelbaarder dan naar het kijken van een wedstrijd van PSV. Dat is dus wel een misser. Maar de uitwerking is prima gedaan zodat ik me niet heb verveeld. Ook al kan je het einde wel aardig zelf verzinnen, het was niet verkeerd.

Denk dat deze film wel een stuk beter gewaardeerd wordt bij meiden van 14-16 jaar. Neemt niet weg dat ik hem ook toen wel geinig vond. Ik denk dat ik hem een jaartje of 3 terug heb gezien.

3*

Ik moet zeggen, heel erg voorspelbaar allemaal maar wel leuk uitgevoerd. Het is sowieso een genot om naar de mooie Cameron Diaz te kijken. Wel vond ik dat ze haar rol lange tijd wat overdreef. Ze kwam als bitch niet erg sterk over. Idem Aston Kutcher die normaal altijd de brave sul speelt. Hij kwam als eikel ook niet erg goed over. Gelukkig werd het snel beter. Ik heb me verder prima vermaakt met deze film. Je weet wel hoe het afloopt maar het was prettig om te zien. De chemie tussen beiden was, zeker wat later in de film, aardig goed en er zaten best een aantal grappige momenten in.

Prima film om eens een keer te kijken. Verwacht geen topper, wel een prima wegkijker.

3,5*

Het is echt een tijd geleden dat ik zon beklemmende film heb gezien. Meermaals was het toch heel erg spannend. Ik heb sowieso een interesse in het bovennatuurlijke, dat soort films zijn ook het enige soort films die me nog kunnen beangstigen in de zin van dat je er goed van kunt schrikken. Het verhaal lijkt redelijk standaard maar na een uur krijg je echt een sterk verhaal voor. Harrison Ford en Michelle Pfeiffer spelen sterk, zeker de laatste was goed aanwezig. De twist in het plot zag ik zelf niet aankomen, goed gedaan. Alles bij elkaar 1 van de betere paranormale thrillers. Aanrader!

4*

Erg toffe mockumentary film over een groep vampiers in de huidige wereld, met alle aanpassingsproblemen van dien. Leuk idee en erg goed uitgewerkt. Uiteraard komen alle vampierkenmerken voorbij en steekt men met alles de draak. Het pakt gelukkig prima uit, mede doordat het nooit te flauw of simpel wordt. De cast weet ook te overtuigen, ze spelen zichtbaar met plezier hun rollen. Van meer banale grappen (de afwas moeten doen of online wat bestellen) tot meer gerichte grappen zoals een confrontatie met weerwolven of de politie-inval, het zit er allemaal in. Het wordt nergens echt geniaal of hilarisch, maar er valt genoeg te genieten.

3,5*

Behoorlijk grappig filmpje waarin ons een blik wordt gegeven in de gedachtengang van een vrouw. Je wilt normaal weten wat ze denken, tot dat je het te weten komt....dan wil je zaken liever niet horen.

Ik vond het idee van de film erg grappig en het is gelukkig ook erg goed uitgewerkt. Mel Gibson speelt erg goed. Hij kan meer zijn dan alleen een actieheld. Je zag ook bv bij Lethal Weapon dat hij een humoristische kant heeft.

3,5*

Bijzondere film.

Het is lastig te omschrijven wat ik voelde tijdens het kijken, maar het kwam er op neer dat ik wel medelijden had met het leven van Gilbert Grape. De constante zorg voor zijn gehandicapte broertje en moddervette moeder waren sterk weergegeven. Het lijkt me niet gek dat het op een gegeven moment dan allemaal teveel wordt. Erg overtuigende rol van een erg jonge Johnny Depp. Ook Leonardo DiCaprio doet het erg goed, al vond ik zijn rol af en toe wel irritant als hij weer zat te schreeuwen en lastig te doen. Maargoed, dat hoort natuurlijk bij de rol, die hij met verve speelt.

Maar is het nu een topfilm geworden? Dat gevoel heb ik niet gekregen. Het was soms wel overdreven sentimenteel en treurig gemaakt. Het einde was ook wel erg apart en abrupt, al was het wel een passend einde. Maar echt enorm geraakt werd ik niet door de film. Het boeide, maar meer ook niet. Ondanks goed acteerwerk, mooie beelden en een goede soundtrack is het voor mij geen classic geworden. Wel een symphatiek filmpje, waarbij je Gilbert zijn geluk zeker gunt.

3,5*

When Harry Met Sally wordt altijd genoemd als 1 van de beste romantische komedie's en na het kijken van de film moet ik zeggen dat dit wel aardig klopt.

De combinatie van een boeiend verhaal, sterke chemie tussen de 2 hoofdpersonen en de nodige humor maakt dit erg prettig om te kijken.
Zowel Billy Crystal en Meg Ryan zijn zeer sterk in hun rol. Beiden zijn enorm verschillend en dat maakt hun verhaal zo vermakelijk. Daarbij ziet Meg Ryan er ook behoorlijk goed uit in de film, niet verkeerd om naar te kijken. Beide rollen bezitten ook de vereiste humor die in een film als deze past. Leuk!

De film kent een hoop leuke momenten, met als hoogtepunt (dit mag je dubbel opvatten ) het stuk in het restaurant met Sally's orgasme! Schitterend stuk, helemaal als een andere vrouw daarna tegen de ober zegt zat "I'll have what she's having''
Ook de serieuze stukken (oa. Harry over scheiden) zijn goed te kijken.
Zonder klef of vervelend te worden is het een prettige feelgood movie geworden. Het einde was wel te voorspellen, maar daar hoop je tijdens de film toch ook allemaal wel op?

4*

Deze animatiefilm uit de jaren 80 behandelt hetzelfde thema als films als The Day After en Threads, namelijk de angst voor een nucleaire vernietiging van de wereld en het leven erna. Het is natuurlijk geen toeval dat al deze films uit de jaren 80 komen, want de dreiging van de Koude Oorlog was toen op zijn sterkst en de vrees voor een atoomoorlog was er al jaren. En eerlijk, het scheelde ook maar weinig destijds of het was ook echt gebeurd. Wat de drie films op hun eigen manier goed doen is tonen hoe onmenselijk zwaar en naar het voor overledenen zou zijn.

When the wind blows doet het in tekenfilmvorm en dat heeft een bepaalde charme, maar het wist me wel minder te pakken dan de andere films. We volgen een oud stel waarvan de man zich zorgen maakt om de dreiging en voorzorgsmaatregelen neemt en de vrouw gelooft dat het allemaal wel mee zal vallen omdat ze de tweede wereldoorlog ook overleefd hebben. Wij weten als kijker wel beter, maar destijds was er natuurlijk ook veel minder kennis onder de bevolking over zaken als fall-out. Zij gaan na een tijdje rustig hun tuin in en drinken water, wij weten hoe dodelijk dit voor hen zal aflopen. Het maakt het verhaal naargeestig en tragisch. Maar toch doet de film niet alles goed. Naast een niet al te fraaie tekenstijl blijft het verhaal ook wel erg kleinschalig. Je ziet even kort de verwoestingen buiten, maar verder volg je het stel toch vooral in hun kleine woning waar ze steeds zieker worden tot het onvermijdelijke moment dat je als kijker wel snapt hoe dit af gaat lopen.

De film is zeker de moeite van het kijken waard, duurt ook niet overdreven lang en de soundtrack is mooi. Maar als ik nog eens een film over dit onderwerp wil zien ga ik toch voor Threads.

3*

Sterk en confronterend. In een paar dagen gekeken en het is in mijn hoofd blijven hangen. Want wat faalt het rechtssysteem hier hard zeg. Racistische motieven zijn hier zeker aanwezig, wat zo'n verhaal gewoon heel naargeestig maakt. Een falend systeem is al erg genoeg, maar helemaal als er ook andere dingen mee speelden. Vijf onschuldige levens werden verwoest doordat er gewoon schuldigen moesten komen en pas nadat de daadwerkelijke dader ging praten kwam er voor de jongens gerechtigheid. Dit pijnlijke verhaal komt goed tot zijn recht in een mini-serie, want er wordt ruim de tijd genomen om het moment zelf en alles wat daarna kwam aan de kijker te tonen.

Rauw en zonder genade. De verhoren, de mishandelingen in de gevangenis en de terugkeer terug in de maatschappij waar ze als een paria werden behandeld zijn bepaald geen zachte kost om naar te kijken. De acteurs die de jongens spelen doen hun werk voortreffelijk en brengen de emoties naar ons als kijker goed over. En ook al kwam er gerechtigheid, die jongens blijven voor het leven getekend. Alleen al om de jaren die ze nooit meer terug zullen krijgen. Goed dat dit bij de grote massa nog eens onder de aandacht is gebracht.

4*

Ik ben best gek op die oude WO II films uit de jaren 60. Lekker ongecompliceerde oorlog in beeld waarbij goed goed is en slecht gewoon slecht. Van zulke films heb ik er tig gezien, zeker vroeger toen ik jong was keek mijn vader ze nog wel eens. Deze Where Eagles Dare heb ik nooit gezien, kende 'm zelfs niet. De film staat sinds kort op Netflix, dus dan is het een prima optie.

Een groepje commando's die in moeten breken in een zwaarbewaakt Duits kasteel in de bergen om een generaal te bevrijden. Mooier kan een scenario bijna niet zijn. Helaas levert het geen topfilm op, daarvoor duurt het echt belachelijk lang met twee en half uur speeltijd. Had dit een uurtje ingekort en ik had de film zeker een hogere score gegeven. Er zitten zoveel nodeloos langdradige stukken in, zeker het eerste uur komt voor geen meter op gang. Het laatste uur is wel tof. Er zit het nodige aan prima vertoond geweld in en de cast doet het leuk. Visueel is de film ook nog best interessant, al zijn bepaalde effecten zoals een in de afgrond vallende vijand die van de kabelbaan valt wel lelijk. De soundtrack is overigens wel van meerwaarde, lekker opzwepend zoals veel van die films toen hadden.

Ik heb me er een avondje prima mee vermaakt, geen twijfel over mogelijk. Maar hier had wel meer in kunnen zitten. Dit is nou prima een film die wel een reboot zou kunnen gebruiken. Ik ga maar eens weer meer van dit soort oorlogsfilms de komende tijd bekijken. Heb ik wel zin in.

Krappe 3,5*

Echt een uitstekende aflevering waarbij de twist echt fucked up genoemd kan worden. Die zag ik zo niet aankomen zeg. Waar je eerst denkt aan een battle royale-achtige verhaallijn, blijkt dat niets is wat het lijkt op het einde. Een straf uit laten voeren was zelden zo naargeestig.

4*

Heb deze van het weekend nog ergens meegekeken. Best wel enorm slecht, maar in alle slechtheid nog best vermakelijk. Eigenlijk kan het niet, zo flauw is het.

Leuk trouwens dat ik Debra uit Dexter mee zag doen.

3* worden 2,5*