Meningen

Best saai.

Dit soort films moeten het hebben van de veel terugkerende humor en leuke bijfiguren die helaas niet zo leuk waren in CL.

Ik kijk graag animatiefilms, maar deze zal ik niet snel herkijken.

2,5*

Ik heb Chicken Run opnieuw gekeken, voor het eerst sinds ik denk de release, vanwege het feit dat Netflix nu ook een tweede deel heeft laten maken. Ik had er niet veel meer van in mijn hoofd, maar Chicken Run is nog altijd een bijzonder vakkundig gemaakte film waar ook nog een prima verhaal met leuke humor in zit. Maar bovenal is het een Aardman-titel met de bekende stop-motion klei, iets waar ik onder de indruk van blijf. Wat een werk moet hier in hebben gezeten om dit moment voor moment te bewerken tot een film. Het eindresultaat is prachtig, heel sfeervol.

Maar het is niet alleen met beeld en geluid zeer geslaagd, het is ook leuk om te kijken. Wel begint alles met een wat stroeve start, maar zo na 20, 30 minuten zit je er toch lekker in. De ontsnappingspogingen zijn leuk en de humor slaat best aan. Hier kunnen volwassenen ook van genieten, er zit voldoende in voor iedereen. Bij vlagen is de film nog best serieus en duister, zoals het ritje op de lopende band en hun bijna-dood in de oven.

Het zit dicht tegen 4 sterren aan, maar toch net niet. En nu snel deel 2 gaan bekijken komende week.

3,5* blijven staan

Chicken Run 1 was naast een grootste stop-motion prestatie ook nog eens erg boeiend en origineel toen deze bijna een kwart eeuw geleden verscheen. En nu is er de opvolger, die jammer genoeg alleen visueel weet te imponeren. Nog altijd ben ik onder de indruk van hoe men dit soort films bij Aardman maakt, maar uiteindelijk is Chicken Run 2 bijna een reboot van de eerste film. Daar wilden ze uit een kippenfabriek ontsnappen en hier moeten ze er eerst in om daarna ook weer eruit te kunnen. Het levert veel dezelfde scenés op, dit keer ook nog eens versterkt met wat moralen waar ik niet zo op zat te wachten. Het is grootser en chaotischer, maar niet beter. Eigenlijk was het verhaal wel verteld in deel 1 en is de opvolger vrij overbodig. Maar gelukkig is het wel de moeite van het kijken waard, als je maar niks bijzonders verwacht.

3*

De zoveelste Godzilla film die helemaal niks brengt. Belachelijk verhaaltje rondom een pretpark en op het gevecht richting het einde na was het echt tergend saai. Wat hebben ze deze franchise verknald na een best wel goede originele film uit de jaren 50. Het is dat ik ze allemaal wil zien en hoop dat er soms een goede tussen zit, maar zulke rotzooi als deze neemt die zin wel weg.

1,5*

Nadat ik kort geleden aardig heb genoten van de Child's Play reboot in de bioscoop, kreeg ik ook weer zin om de oude delen nog eens te bekijken. Ik gok dat ik dit origineel in geen 15 jaar meer heb gezien. Maar toch was deze herziening best herkenbaar. Dan blijkt maar weer dat ik de film vroeger genoeg heb gezien om weer terug in het geheugen te krijgen.

Child's Play blijft gewoon een goede horrorfilm met een van de leukste horroriconen die ooit is bedacht, Chucky. De mix tussen horror en humor werkt. Vroeger vond ik dit erg spannend, dat gevoel heb ik vandaag de dag na tig horrorfilms niet meer, maar alsnog bouwt de film de spanning leuk op. Maar het is vooral de moordlust van Chucky die op creatieve manieren zijn slachtoffers maakt waar ik het meeste plezier van heb gehad. Het slot vond ik erg sterk en geinig, met Chucky die maar weigert dood te gaan, ondanks diverse toch vrij extreme pogingen. Hij blijft maar overleven en weer aan het jagen op moeder en zoon. Nou ik het over de kleine Andy heb, moet ik wel een storend minpunt van de film benoemen.

Er lopen een paar belabberde acteurs in rond (de oppas die nogal theatraal uit het raam valt...), waarbij vooral Andy echt heel slecht was. Dat kan je een jochie niet kwalijk nemen, maar goed was het zeker niet. Het is toch vooral Chucky die de show steelt met zijn dodelijke blik, zijn duivelse lach en de heerlijke stem van Brad Dourif. Daarmee scoort de film sowieso al een goede voldoende bij me.

3,5* blijven staan.

Wat een voltreffer is deze reboot van Child's Play geworden zeg. Het was even wennen aan de gedachte dat de geestelijk vader van de franchise, Don Manchini, hier niet bij betrokken was, maar misschien was dat juist wel een goed idee want de franchise was nogal vastgeroest. Ook vaste stemacteur Brad Dourif ontbreekt. De afgelopen Chucky films waren nog wel geinig vermaak, maar vooral slecht geschreven.

Deze nieuwe Child's Play heeft de ballen om een nieuw origin-verhaal te bedenken. Nou vind ik dat normaal gesproken een doodzonde bij reboots en remakes, maar het pakt hier gewoon enorm goed uit. Een gefrustreerde medewerker bewerkt het computersysteem van een pop, waarna deze ontspoort. Simpel, maar heel erg effectief. Er is geen geest van een seriemoordenaar meer, wel artificial intelligence in een speelgoedpop. Deze bewerking zorgt ervoor dat Child's Play goed past in deze moderne tijd. Pubers spelen over het algemeen niet meer met poppen, behalve als ze technologisch zo ver zijn als deze versies. En door de poppen te linken met alle denkbare elektronica krijg je ook weer leuke invalshoeken.

Daarbij beviel de cast me ook wel goed. Het jochie dat Andy speelde heel solide wat al best knap is aangezien een hoop kinderen in horrorfilms me vaak irriteren. Aubrey Plaza was ook prima als zijn knappe moeder en Mark Hamill was weer eens fantastisch als stemacteur. Dat hij daar ervaring mee heeft moge duidelijk zijn met zijn geweldige vertolkingen als The Joker in tig series en games. De Chucky-pop vind ik wel minder freaky als zijn klassieke voorganger, maar je kan niet alles hebben. Ik begrijp ook wel dat er een nieuwe versie nodig was die beter bij de huidige tijd zou passen. Chucky zelf blijft wel een fijne moordenaar. De film neemt een vrij lange aanloop, maar zeker in het laatste half uur krijgt Chucky heel wat momenten om te shinen. Het slotkwartier mag ook wel extra benoemd worden, heerlijk sadistisch en over de top allemaal. Gelukkig durven ze ook genoeg bloed en gore te tonen, al wordt het nooit al te gruwelijk door een schokkende of draaiende camera. Wat dat betreft is Child's Play ook niet echt pure horror. De komedie druipt er vanaf, dat maakt de reeks misschien ook wel al ruim 30 jaar zo prettig kijkbaar. Een aantal personages (de vriend van de moeder, de conciërge) is vanaf begin af aan zo heerlijk onsympathiek gemaakt dat je je zit te verheugen op hun bloederige einde.

Hopelijk gaan ze hier mee door en komt er snel een vervolg.

3,5*

Child's Play 2 stond me altijd bij vanwege die lekkere finale in de Good Guy-fabriek, maar verder was het hard nodig om even mijn geheugen weer op te frissen, want ik denk niet dat ik deze eeuw de Child's Play films nog heb gezien. Ieder geval was deze net als het origineel weer fijn horrorvermaak. Waar ik Chucky als jochie best eng vond, moet ik er nu alleen nog om lachen. Chucky is een clown, maar wel een hele kwaadaardige. De stem en de duivelse lach van Brad Dourif blijft iconisch en dat is eigenlijk al genoeg voor een leuke avond. Doordat Andy (Alex Vincent blijft jammer genoeg wel een vrij belabberde acteur) en Chucky elkaar al kennen is er niet teveel introductie nodig, waardoor we redelijk snel een moordende pop in actie zien.

Het is allemaal niet hoogstaand, maar het vermaakt. Gelukkig bewaart men het beste voor het laatste, want dat benoemde einde in de fabriek is wel erg tof. Het deed me ook een beetje denken aan het einde van Terminator 1, waar er ook in een fabriek de grote showdown volgde. Leuk om honderden Good Guys te zien en uiteraard is Chucky weer net zo lastig dood te krijgen als in de eerste film. Het is bijna een running gag, zo vaak overleeft hij het en keert hij weer agressief terug. Fijne reeks. Benieuwd of deel 3 me ook weer opnieuw gaat overtuigen.

3,5* (was 3*)

Child's Play 3 is me van vroeger aardig bijgebleven. Althans, de combinatie van de militaire academy, de vuilniswagen-moord en het schieten met echte kogels in plaats van nep-kogels bleef in mijn achterhoofd hangen. Wat ik wel vergeten was, is dat het geen hele sterke film is. Het begint nog wel leuk met die rijke investeerder die in zijn penthouse wordt vermoord (Don't fuck with the Chuck! ), waardoor de film ook leuk speelt met een spanningsopbouw. Helaas was het daarna ook meteen gedaan en begint een verhaal met allerlei pubers die door een Full Metal Jacket-driller worden opgejaagd. Zo weinig onderhoudend als dat is, zo jammer is het ook dat er nog weinig over blijft op horrorgebied.

Er zijn nog wel een paar aardige kills, maar ze gaan te snel voorbij. Chucky is demonischer dan ooit, wat je ook weer ziet aan zijn blikken, maar inhoudelijk stelt het niet veel meer voor. Daarbij is het ook een hele matige cast. Die nerd is storend (inclusief hilarisch slechte opoffering bij een granaatworp) en dat donkere jochie Tyler was zo naief dat ik hem ook al snel de woede van Chucky toe wenste. En ook de acteur die Andy speelt loopt hier niet over van talent. Nouja, alles bij elkaar is Child's Play 3 duidelijk de minste van het stel, maar nog best vermakelijk.

2,5* (was 38)

Het zal aan mij liggen maar ik vond dit een behoorlijk saaie en matige film. Het thema dat de boel vergaat is altijd interessant, maar het is hier niet uitgewerkt op een manier die mij boeit.

Het verhaal is wazig, het plotverloop is wazig en het onderwerp is apart maar niet interessant dit keer. Kan er weinig positiefs over zeggen.

2*

Toch wel een soort klassieker, al kon dit verhaal me nooit veel boeien. Soms wel spannend, zeker in de maisvelden, maar meer ook niet. Het is wat creapy en dat maakt de film wel oke.

3*

Heerlijke horrorfilm!

Er komen de laatste paar jaren echt pareltjes van horrorfilms uit Europa zeg! Frankrijk is tegenwoordig HET land voor de echte horror maar uit Engeland komen ook met regelmaat toppertjes. Zo ook The Children.

Jammer van de suffe 1e 3 kwartier opbouw. Veel te lang, veel te saai en het bezorgde me regelmatig irritatie met die zeikende en jankende kinderen. Men probeert personages uit te diepen die me niet boeien. Daarvoor kijk ik geen horrorfilm als deze.

Gelukkig gaat de film na 3 kwartier echt beginnen en dan wordt de film behoorlijk wreed en bij vlagen bijna eng. Die kinderen zijn echt scary als ze los gaan zeg. Deze film heeft iets wat andere horrorfilms bijna niet hebben. Kinderen in de hoofdrol. Moorderende kinderen en kinderen die vermoord worden zijn volgens mij niet echt nog geaccepteerde thema's in horror. Het idee dat je als ouder je eigen kind af moet maken is erg ziek maar wel steengoed uitgewerkt in de film. Eerst willen ze niet beseffen dat hen wat aangedaan wordt door eigen kroost maar als ze het beseffen dan moeten ze een hartverscheurende keuze maken.
Topper van de film was toch wel tienermeisje Casey. Mooie meid maar ook 1 met pit en iemand die actie ondernemen niet schuwde!

Na een tijdje kwam zij toch wel in de hoofdrol van de film terecht. Zo was haar kill bij de slaapkamerdeur erg hard. Sowieso had de film enge prima momenten zoals met de 2 kinderen en moeders in het bos of met de gewonde moeder in het huis. Die scene waar zij de trap op moet om haar dochter uit de slaapkamer te halen is creapy en zeer gaaf! Idem voor het einde met al die kinderen in het bos. Wel jammer dat dochterlief ook besmet lijkt. Dat lag voor de hand en helaas gebeurde het ook. Maar de film is gelukkig niet zon commercieel horrorproduct uit Amerika die je tegenwoordig zoveel ziet. Die films zijn echt voorspelbaar en bagger. The Children is creapy en beklemmend. Ook in de scene's waar niet echt wat gebeurd is het soms zeer spannend. Groot compliment aan de producers! Ook mede ook dankzij 't uitstekende camerawerk en de sterke soundtracks is de film erg geslaagd.

Dikke aanrader voor de horrorfans! Als het 1e gedeelte niet zo suf was had ik nog een halve ster erbij gedaan, maar voor nu:

4*

Heel vermakelijk filmpje dat niet eens een heel goed verhaal heeft, maar wel leuk is geschreven en vooral vol zit met cameo's uit de Disneystal, maar ook ver daarbuiten. Het idee dat Chip en Dale uit elkaar groeiden omdat Dale een grote rol voor zichzelf aan heeft genomen vind ik best leuk, net als dat Rescue Rangers destijds gewoon een opgenomen tv-show is waarin iedereen acteerde. Het levert een verhaaltje op waarin beiden met elkaar weer moeten leren omgaan en waarin ze hun oud-collega Monterey Jack van de Rescue Rangers terug moeten vinden. Diepgaand is het niet, leuk wel. Veel achtergrondgrapjes (Meryl Streep als Mr. Doubtfire, Batman vs ET als film, hahaha), veel cameo's, veel verwijzingen en lekker lollige flauwekul. Meer zocht ik niet en het smaakt naar meer. Sowieso mogen de Rescue Rangers wel gereboot worden. Daar was ik vroeger als kind fan van en ik heb altijd wel een zwak voor die tekenfilm gehouden.

3,5*

Na al die jaren toch maar eens gezien en wat blijkt? Ik heb deze film absoluut als kind al eens eerder gezien. Het is de film die laat zien hoe de Rescue Rangers groep bij elkaar is gekomen en tevens maken ze kennis met hun vijanden Vetkat (erg geestig hoe hij iemands huiskat is, maar in eigen tijd een maffiabaas) en Professor Nimnul. Rescue Rangers is toch wel zo'n serie waar ik vroeger erg graag naar keek. Hoog tempo, leuke personages, geslaagde humor en 1 van de leukste themesongs die een tekenfilmserie destijds had. Het hele plotje rondom de juweel die gestolen is brengt de groep ieder geval naar flink wat afwisselende locaties waardoor dit allemaal lekker kijkbaar blijft. Het slot met de gelddiefstal deed me overigens wat denken aan Ducktales. Je merkt dat het wel uit dezelfde Disneystal komt.

Waarom ik dit weer heb gekeken? Toeval. Maar niettemin een hele vermakelijke tijd mee gehad.
Een tekenfilm van veel hoger niveau dan de moderne troep waar ze kinderen naar laten kijken.

Eigenlijk is dit best wel een (kleine) 4* waard.

Wow, dit was echt heel slecht zeg. Leuk conceptje, maar er zijn weer eens schrijvers op losgelaten die er iets waardeloos van hebben gemaakt. Niet spannend, wel heel erg irriterend. Bedroevende acteerprestaties (jammer dat iemand als Asa Butterfield uit Sex Education in dit soort werk zit), lelijk camerawerk, extreem zwakke gore momenten en vooral tergend vervelend geluid. Het duurt nog geen anderhalf uur, maar dit was heel lastig uit te zitten. Het zou eens tijd worden dat Netflix wat kritischer de geproduceerde content gaat bekijken voor ze echt bekend staan als aanbieder van rommel.

1*

Ik had deze film vroeger op school eens gezien maar ik wist eigenlijk niks meer van het verhaal. De film stond me altijd bij als best heftig en aangrijpend. Daarom gister maar eens herzien.

Christiane F. is best een heftige film, maar ik moet zeggen dat het niet zo vreselijk was als ik me herinnerde. Sure, het is erg triest om een spontaan, leuk meisje zo af te zien takelen naar een verslaafde tippelaar, maar echt gevoelens van groot medelijden en medeleven kreeg ik nou niet. Daarvoor deed ze toch wel wat onlogische en domme dingen.

Zo zie je in het begin van de film dat Christiane een goede band heeft met moeder en zus, maar waar zijn zij als Christiane later in de film al maanden aan het aftakelen is? Een beetje moeder merkt dat en grijpt in. Als moeder haar later in de film halfdood aantreft vond ik haar reactie ook wel lauw. Dan zet je je zwaar verslaafde dochter met haar zwaar verslaafde vriend alleen in een slaapkamer en laat je het ze maar uitzoeken? Jammer dat de film de inbreng van de moeder niet beter uitwerkte.

Daarnaast vond ik ook acties van Christiane raar. Nou ben ik gelukkig zelf nooit in aanraking gekomen met drugs, maar als je net compleet afgekickt bent en een tijd later weer oude verslaafde vrienden treft, is het dan logisch dat je meteen weer heroine over gaat nemen en meteen weer verslaafd raakt? Want zowel Christiane als haar vriend waren op zich geen domme mensen...
Ook het hele verslaafd raken vond ik wat onlogisch. Plots uit het niets ga je als puber een tatoeage zelf aanbrengen op je arm? Waarom schakelde ze toen ze in de problemen raakte niet iemand in? Haar moeder bijvoorbeeld?

Maar buiten enkele onlogische zaken is Christiane F. wel een boeiende en soms aangrijpende film geworden. De sfeer is best depressief in die grauwe Duitse stad vol spuuglelijke flats, stations vol met hoertjes en verslaafden, van die lelijke koekblik auto's en meer van dat naargeestige gedoe. De setting van de film was dus goed gevonden. De hoofdrolspeelster deed het ook erg goed. Op jonge leeftijd meteen een erg overtuigende rol neergezet. De bijrollen waren ook niet slecht, al viel niemand nou echt op.
En dan heb je nog de aanwezigheid van David Bowie. Beetje overbodig als je het mij vraagt. Al kon zo wel de soundtrack gebruikt worden voor de film.

3,5*

Zeer aardige cult horrorfilm over de auto met de eigen wil. Deze blijft geinig om te zien doordat ie gewoon kwa opbouw goed in elkaar steekt en omdat er genoeg spanning in zit.

3,5*

Een beetje raar deze kerstfilm eind maart te bekijken, maar toch maar gedaan

Ik kan kort zijn over deze film: Schitterend geanimeerd maar een saaie film.

Het plot van Scrooge vond ik nooit zo boeiend maar ik was wel benieuwd naar deze film. De film is redelijk duister en donker, een sfeertje die me best wel beviel. Zeker de stukken in de droom waren wel goed weergegeven op een duistere manier. En alles zag er ook vreselijk mooi uit vol details, schaduwen en ander moois. Deze versie van animeren is zeker geslaagd. Idem voor de soundtracks en de stemmen van de personages.

Jammer dat de film zelf maar niet weet te boeien. Ik vind het plot gewoon standaard en daar kan de film op zich niks aan doen, maar mij pakte het gewoon niet. Ik vond de film regelmatig best saai. Je weet al zon beetje wat er komt en door het gebrek aan bijvoorbeeld wat humor in de film (er had wel 1 of andere grapjas van mij ingemogen) werd het wat zware kost voor zon simpel verhaal.

2,5*

Dit kan er prima mee door. Ik ben niet zo'n fan van die hele zoetsappige standaard kerstfilms, maar wel van de titels die wat anders durven te doen. Deze Christmas Chronicles kleurt op zich wel binnen de lijntjes, maar brengt toch best een actievol en vermakelijk verhaaltje rondom een broer en zus die het niet zo super meer met elkaar kunnen vinden in combinatie met een ontmoeting met de Kerstman die ze in de problemen brengen, een heerlijke rol overigens van de oude veteraan Kurt Russell. Het levert voldoende leuke momenten op, de humor is soms best geslaagd en het blijft mooi rond de anderhalf uur hangen, lang zat.

3,5*

Ik zoek al jaren naar een nieuwe Love Actually (2003), misschien wel de mooiste romantische film in een feestsetting die er is in mijn ogen. Dit kunstje werd overgedaan in films als Valentine's Day (2010) en New Year's Eve (2011), maar dankzij zulke films ging ik Love Actually juist meer waarderen, want de rip-off films haalden het gewoon niet bij de concurrent. Minder leuke karakters, niet zo hele boeiende verhaallijnen en zeker niet die gevoelige snaar die Love Actually wist te raken.

Zo'n laatste soort film is deze Christmas Eve ook. We volgen wederom een groep mensen tijdens een feestdag, die ieder hun eigen issues hebben en in dit geval vast raken in een lift op diverse locaties in de stad als de stroom uit valt. Klinkt boeiend, de uitwerking is alleen veel minder. Eigenlijk zat er niet 1 tof personage in en de conclusies van de verhaallijnen waren vrij saai en weinig pakkend. En normaal zijn in dit soort films de effecten totaal niet belangrijk, maar het was gewoon opvallend hoe matig deze waren. Zo opzichtig tonen dat je niet echt de skyline op de achtergrond ziet is wel erg slecht hoor.

Maar om nog een beetje positief te eindigen; ergens keek de film best wel lekker weg en is het geschakel tussen de diverse locaties nog best afwisselend. Een hele kleine voldoende zit er dan ook nog net in.

3*

Leuke horrorverrassing!

Erg toffe horrorfilm met het thema kerst. Zo'n themafilm werkt altijd wel lekker. De kerstmuziek en sfeerdecoratie wekken in een film als deze een heel ander gevoel op. We volgen 3 verhalen, waarvan ik er 2 echt goed vind. De ouders en hun freaky zoontje hebben een vrij pakkend, spannend verhaal en de Kerstman die aan het moorden slaat is weer erg bloederig en vermakelijk. Het verhaal rondom de moord vond ik wat minder, maar mag zeker de pret niet bederven. Het slot van het Kerstman verhaal vond ik erg leuk gevonden. Heerlijk bizar als hij gewoon een verklede kerel is die doorgedraaid is en een bloedbad heeft aangericht onder normale mensen. Leuke bijrollen trouwens, oa van William Shatner.

3,5*

Zo, dit was écht goed zeg. Wat is Christopher Robin een enorm bijzondere, sfeervolle film geworden die ondanks de grote voorspelbaarheid echt hartverwarmend goed is. Visueel wordt ook echt de juiste toon gevonden. Van de stijl hoe hoofdstukken geïntroduceerd worden tot de bekende namen in hun bos tot het een prachtig geanimeerd Londen van vroeger; ik heb ervan genoten. De stemmen zijn ook voortreffelijk gedaan en passen perfect bij de geanimeerde personages die erg overtuigend ogen. Ze komen wat oud en afgetrapt over, wat weer past bij de latere levensfase waar Christopher Robin deze film in verkeert. Het leven gaat door, maar het is nooit verkeerd om terug te kijken op je verleden.

De moralen vliegen je om de oren, maar Disney brengt dit fijntjes en subtiel, waardoor ik het allemaal wel accepteer. Natuurlijk kiest Christopher Robin op het einde voor zijn familie boven zijn werk en herstelt hij de band met de bosbewoners, maar niet voordat we allemaal goed beseffen waarom werk niet het enige in het leven is dat belangrijk is. Het levert ieder geval een hoop aandoenlijke scènes op, zoals Pooh als logee in zijn woning, de treinreis naar het bos, de ''aanval'' op de Lollifant en uiteraard de terugkeer in Londen. Gelukkig is er ook genoeg humor in gestopt, waarbij ik vooral Eeyore heerlijk gevat vond. Als je de twee Paddington films leuk vond, dan gaat Christopher Robin ook overtuigen. De heerlijk Britse stijl, sfeer en humor blijven goed. Bijzonder dat dit van Marc Forster af komt, de man die de slechtste James Bond film ooit heeft geproduceerd. Schijnbaar kan hij toch meer dan ik dacht.

4*

Jammer, ik keek hier best wel naar uit dankzij een vrij boeiende trailer, maar het is me toch wel tegengevallen. Het eerste uur is bijna niet te kijken, zo irritant acteren al die lui en zo oninteressant is het verhaal. Gelukkig wordt het naar het einde toe vrij serieus en grauw, wat de film bij mij nog een kleine voldoende op laat leveren. Er wordt in de film lange tijd te weinig gedaan met de superkrachten en de impact dat het heeft op de jongens. Gelukkig is er nog wel een beetje moeite gestoken in de film, want de effecten zijn vrij goed. Zeker later in de film zie je wat grootschalige zaken als een vlucht door de wolken of een toren in brand wat er prima uit ziet. Maar de film heeft me uiteindelijk wel teleurgesteld, had er veel meer van verwacht.

Kleine 3*

Na the Aviator wil ik graag nog een film afzeiken, dus kies ik deze. Wat een flutfilm zeg! langdradig, saai en irritant. Het is allemaal net niet indrukwekkend, eng, fantasievol of humoristisch. Ik vind al die neppe pratende dieren niks, en een groepje broertjes en zusjes dat bij toeval in het Narnia rijk komt en er spannende avonturen beleeft...meer een thema voor de Disney club.

Enig mooie aan deze film is het grafische aspect. Niet dat ik de beelden erg overdreven mooi vond, maar het is wel aardig gemaakt zo'n sneeuwland.

1 Ster voor de aankleding. Meer niet.

The Chronicles of Riddick stond me bij als een matige film, maar ik neem mijn woorden terug, want de laatste keer dat ik 'm zag kan wel bijna 10 jaar geleden zijn. Nu weer eens bekeken en dan blijkt het toch wel aardig in elkaar te zitten. In vergelijking met Pitch Black is er duidelijk meer budget beschikbaar, want alles ziet er beter uit en de effecten zijn nu wel dik in orde, al zie je soms wel heel duidelijk dat het computeranimaties zijn. Vin Diesel krijgt ieder geval wat meer actie voor zijn neus, wat ik wel prettig vind, want hij is best wel cool. Zonder de actie stelt de film ook niet heel veel voor.

Ook leuk om Judi Dench te zien, al blijft het een gekke keuze dat zij in zo'n soort film speelt. Maar wel leuk.

De film duurt wel weer veel te lang, zoiets moet je gewoon in anderhalf uur stoppen. Dan had ik de film denk ik nog wel een halfje erbij gegeven. Nu was het af en toe best langdradig.

3* (was 2,5*)

PS: Ik moet bij deze filmtitel altijd denken aan die fantastische game die een jaar of 10 terug is gemaakt: The Chronicles of Riddick: Escape from Butcher Bay

Best een sterke film over het leven in de sloppenwijken van Rio de Janeiro. Dit is wel een film die me altijd bij is gebleven sinds ik deze ruim 15 jaar terug zag. Nu er een serie uit is wat een vervolg op deze film is leek het me goed deze weer eens op te zetten. Nog altijd een zeer vakkundig gemaakte film met veel sfeer, goede en realistische karakters en rauw geweld. Soms moet je gewoon geluk hebben waar je wieg staat en deze mensen hadden de pech in een shithole te verblijven. Er zitten toch wel hele intense momenten in, zoals het moeten kiezen welk kind vermoord zou gaan worden. Toch vind ik de film niet meer zo briljant als ik had gehoopt. De eerste helft is erg boeiend, maar in het tweede gedeelte verloor ik langzaam de aandacht en duurde het allemaal net te lang.

Dikke 3,5* (maar net geen 4* meer waard)

Overtuigende Disneyfilm, misschien wel de beste vanaf het begin tot aan deze. De herziening dit weekend is me ieder geval goed bevallen.

Sowieso heeft deze film bij vlagen leuke humor door de aanwezigheid van die muizen, de kat en de hond. Zeker de muizen stalen wel de show met hun leuke brabbeltaaltje en momenten met de kat.

Verder is het wel een behoorlijk voorspelbaar verhaaltje wat best op Snow White lijkt. Ook hier is jaloezie het belangrijkste punt van het verhaal. En de stiefmoeder is zeker zo slecht als de boze koningin uit Snow White. Disney is daar altijd wel zwart-wit in. Wat goed is, dat is mierzoet lief en wat slecht is, dat is door en door gemeen. Cinderella is weer een extreem braaf meisje die door iedereen wordt gemind. Ach, storend is het niet. Het wekt ook weer het gevoel op dat ze haar happy ending met de prins heeft verdiend. Ik vind het wel een mooi klassiek verhaal dat prima uitgewerkt is. Na een paar mindere films heeft Disney met Cinderella de lijn weer omhoog ingezet. Wel blijft het storen dat ze bij Disneyfilms altijd een hele lange intro nemen en dat het restant van het verhaal vaak in een kwartier of twintig minuten er doorheen gejaagd moet worden omdat de tijd op is.

3,5* (was 3*)

Disney is de laatste jaren druk bezig met live action verfilmingen van hun tekenfilm klassieker. Deze Cinderella moest ik nog zien, dus bij deze. Op zich zit er weinig originaliteit in de film; we volgen precies het klassieke verhaal. Dat is aan de enige kant een zwakte, omdat er helemaal niks vernieuwend aanwezig is, maar anderzijds zijn die verhalen sterk genoeg om gewoon 1 op 1 over te nemen. De film neemt wel een te lange aanloop, maar vanaf het bal in het paleis is de film uitermate vermakelijk en valt er ook weinig op aan te merken. Visueel is alles tot in de puntjes verzorgd en ook het acteerwerk is prima. Lily James neemt met verve de hoofdrol op zich, ze is erg charmant en sympathiek. En ze mag er natuurlijk absoluut wezen, bepaald niet vervelend om naar te kijken. Ik kende haar niet echt, maar ik hoop dat ze meer grote rollen krijgt.

Ook de nare stiefmoeder en haar dochters zijn goed vertolkt, al hadden vooral de dochters wel nog gemener mogen zijn. De algehele sfeer van de film is iets te braafjes. En ook al is het einde nog steeds mooi, iets meer passie en emotie had er wel bij gemogen. De ''I forgive you'' scene was echt dramatisch, hoe kan je zo'n naar mens dat je nota bene nog op had gesloten toen de prins op bezoek kwam, nou vergeven, laat staan direct op dat moment al? Ik zou trouwens wel eens een horrorversie van dit verhaal willen zien, met Cinderella die wraak op haar stiefmoeder en zussen neemt

3,5*

Aangrijpend verhaal over een bokser in de tijd van financiele armoede en werkeloosheid.

Erg mooi, intrigerend verhaal dat op hoog niveau is geacteerd. Zon film staat of valt met het feit of je je in kan leven in de personages. En dat kon ik zeker.

Daarnaast vond ik de boksscene's ook erg mooi, ook al heb ik niks met die sport.

Maar de film zelf is wel een meesterwerkje. Misschien zelfs wel ondergewaardeerd.

4*

Krijg toch allemaal de klere, val voor mijn part allemaal dood!

Wat een prachtig nummer blijft dit he, heb hem ook op de pc.

Als film was deze meer dan vermakelijk. 1 van de weinige Nederlandse films uit die tijd die ik leuk vond. Danny de Munk zet een ontroerende rol neer, prima gedaan. De film boeide gewoon.

3,5*

Citizen Kane is zo'n titel die ik mijn hele filmleven al kende, maar die ik nooit eens op heb gezet. Ik ben niet echt een groot fan van films uit die tijd. Ik associeer de meeste van die films (heb er uiteraard wel een aantal gezien) met een hoop overacting en verhalen die veel te lang duren waardoor het niet al te boeiend blijft. Daar valt deze film ook wel onder. Geen idee waar de film z'n legendarische status door heeft gekregen, want het voelt allemaal weinig bijzonder aan. ''Rosebud'' is wel een woord van filmhistorie geworden.

Maar verder is het allemaal te traag, te oninteressant, te fragmentarisch. Het camerawerk valt me overigens wel weer positief op. Uiteindelijk goed om een keertje te hebben gezien, zeker vanuit historisch perspectief, maar de kans dat ik 'm nog eens zal bekijken is zo goed als uitgesloten.

2,5*