Meningen

What's that smell? I was on my way to the toilet and she grabbed me!

Meer dan sterke laatste film uit deze reeks die vier films langs een hoog niveau heeft gehaald. De ene film is beter dan de andere, maar alle delen zijn enorm boeiende actiefilms met een dikke laag humor erop.

Lethal Weapon 4 volgt zes jaar na de derde film en voelt een beetje als een toetje waar nog eens wat extra moeite in is gestopt om er met een big bang uit te gaan, maar ook is de boel wat moderner gemaakt, zoals bij het kapsel van Mel Gibson. De film start meteen erg lekker met de opening met de man in het stalen pak die met een vlammenwerper loopt te vuren. Het zet de sfeer van de film, die zowel beste actie als geslaagde humor kent. Nieuw is Kevin Hart als nieuwe politie collega en tevens de vriend van de dochter van Murtaugh. Ik hou niet echt van Hart, maar hij viel me mee. Normaal is hij nog drukker en irritanter. Ook Joe Pesci is er nog, maar zijn rol word vergeleken met de vorige film juist beter door de aanwezigheid van Hart, want hij heeft nu minder minuten, maar zijn scènes zijn wel van leuker niveau. Hier is hij wel weer vermakelijk als schreeuwende hyperactieve vriend van de mannen. En Jet Li heeft hier een leuke rol als bad guy, waarbij hij aardig ass mag kicken en een waardige tegenstander is.

Maar de film teert vooral weer op de ongeëvenaarde chemie tussen Gibson en Glover. Dit is echt by far het beste buddy cop duo. Alles klopt. Ze zijn samen heel grappig, maar op emotionele momenten komt hun klasse helemaal boven.

Jammer dat de reeks hiermee klaar is, want ik had nog wel een of twee films willen zien. Nou lijkt er dit jaar wel een vijfde film te komen, geregisseerd door Gibson nu Richard Donner vorig jaar overleden is. Ik kijk er oprecht naar uit. Je kan Glover gewoon in een verhaal schrijven dat hij als gepensioneerde man nog eenmaal nodig is om Gibson te assisteren. Hopelijk gaat het door en mag ik nog een keer van dit bazenduo genieten.

3,5* blijven staan

Prachtig gefilmd, maar helaas niet boeiend genoeg....

Letters from Iwo Jima had ik al lange tijd op mijn lijstje staan vanwege 3 redenen:

1. Eastwood is de regisseur en alles wat de man maakt is bijna top.

2. WO II films interesseren me altijd.

3. Ik heb de tegenhanger ''Flags of our fathers'' wel gezien, dus dan moet je deze ook kijken he!

Letters from Iwo Jima heeft enkele grote plussen, maar ook enkele grote minnen.

Ik zal positief beginnen: de sfeer, de soundtracks, de aankleding en het filmen is geweldig. Je waant je sterk in die tijd en alles komt heel overtuigend over. Eastwood toont buiten de oorlog ook het nodige aan fraaie camerashots van het eiland. Zeker het shot van de duizenden vlootschepen van de Amerikanen die aan kwamen varen was heel indrukwekkend. Ook een shot van het Amerikaanse scheepsgeschut dat de bergen van Iwo Jima onder vuur neemt is erg fraai getoond.

Sowieso kent de film een paar indrukwekkende momenten. De groeps-zelfmoord en de soldaat die van boven door een vlammenwerper wordt afgemaakt zijn erg indrukwekkend. Wat de film wel goed toont is de Japanse denkwijze. Als alles verloren lijkt, dan geef je niet op maar ga je voor je vaderland sterven. Dat schijnt eervol te zijn. Raar volk, die Jappen...

Zeker de leidinggevenden vinden dit zinvol. De film toont wel goed hoe de normale soldaten hier toch moeite mee hebben. Zij zijn toch maar normale arbeiders met een gezin thuis.

Dit alles wordt continue weergegeven met een sterke soundtrack die precies past bij de scene.

Maar goed, helaas kan ik de minpunten niet verzwijgen. Ik vond de film helaas regelmatig erg saai. Het hele plot rondom de soldaten zelf met hun emoties en gevoelens deed me weinig. Ik vond het 1e half uur ook zeer saai. Helaas bleef het daar niet bij, want de film heeft vaker langdurig saaie momenten. Ik verwacht niet continue oorlogsbeelden, maar als je een verhaal verwerkt in de film, zorg dan dat het boeiend is. Mij raakte het ieder geval niet, waardoor de film me soms wel aardig lang duurde aangezien hij toch een hele ruime 2 uur duurt. Ik vind Letters from Iwo Jima dan ook duidelijk de mindere van Eastwoods Flags of our fathers.

3*

1 van mijn favoriete komedie's. Deze zag ik al jaaaaaren terug voor het eerst en elke keer weer bleef ie leuk. Jim Carrey zet een geweldig leuke rol neer als een workaholic zonder oog voor de rest. Liegen zodat ie er nog een beetje goed op staat doet ie totdat ie de waarheid moet zeggen op elke vraag. En dan krijg je hilarische scene's waar ik echt dubbel om lig. Je ziet ze aankomen maar ze zijn leuk. De emotiekant met zijn zoontje die meer aandacht wilt van hem is ook goed uitgewerkt. Eigenlijk is het een feelgood movie en komedie in 1. Voor ieder wat wils.

4*

Geinig filmpje dat een leuk avonturenverhaal heeft. Ik vermaakte me er wel mee. Nergens gaan ze diep op zaken in en das maar goed ook bij deze film. Hij keek prima. Genoeg actie, avontuur en humor. Verwacht niks bijzonders want dat is het nou ook niet.

3*

Hele leuk film. Slap verhaaltje maar het avontuur, de humor, de chemie tussen de hoofdrolspelers en het soort van magie maken de film tot erg geslaagd. Duurt ook maar 1,5 uur, dus eraan ergeren dat het verhaal niet zo veel bijzonders is doe je niet.

3,5 *

Opnieuw gezien op bluray.

Vreemde eend in de Bond franchise, maar dat betekent niet dat het niks is. Sterker, LtK is 1 van de betere Bondfilms, dankzij de harde, meedogenloze sfeer die de film uitstraalt. Kapot worden gebeten door haaien, iemand opblazen in een cabine of aan gort worden gesneden in een vermaler zijn toch trekjes die je in de eerdere delen niet zo zag. Timothy Dalton is net als in zijn vorige film kort van stof, maar des te rauwer in zijn vertolking van 007. Er is weinig ruimte voor humor (al doet Q het wel erg leuk) en heel veel locaties en stunts zitten er ook niet in, maar het is wel een onderhoudend verhaaltje met de persoonlijke vendetta en ook met de drugs. Prima dreigende bad guy en prettige Bond girls.

En er zitten toch best wel memorabele scenes in, zoals de intro, het gevecht op het watervliegtuig, de actie in het drugslab en met de tankwagens in de bergen. Jammer dat dit alweer de laatste Bond vertolking van Dalton was, hij had absoluut meer verdiend. Zijn 2 films behoren ieder geval tot de betere Bond titels en zijn acteerwerk is ook dik in orde. En zoals vaak ook nu een prima titelsong. Hiermee sluiten we de jaren 80 af en moest er 6 jaar worden gewacht op GoldenEye, mijn favoriet.

4* (was ook 4*)

Vreselijk slechte film wat voor een komedie door moest gaan geloof ik. Robin Williams was zelfs erg irritant terwijl ik zn films normaal best leuk vind.
Kort gezegd speelt ie een dominee die een stel dat bijna gaat trouwen een grote test af laat leggen. De testen zijn stupide en flauw en de hele film irriteerde me gigantisch. Zeker niet kijken dus!
Ik hou van flauwe films maar deze krijgt een welverdiende 1,5*

Leuke Alien-achtige rip off met een buitenaards organisme dat gevaarlijker is dan men in eerste instantie dacht. De setting, een ruimteschip, zien we de laatste jaren wel erg vaak weer in films terug, maar het blijft tegelijkertijd lekker mysterieus en spooky. Er zit een prima opbouw van verhaal en spanning in, al weet de film nooit erg origineel te worden; maar onderhoudend is het zeker. Wel zonde dat er een overdosis aan CGI aanwezig is, soms erg goed (alles met het organisme), soms best wel opzichtig en onnodig (scenes waarin we digitaal bloed zien, bleh). Jammer dat er tegenwoordig alles uit een special-effectenbak gehaald moet worden, waar is de tijd gebleven dat er gewoon nog echt dingen in beeld worden uitgevoerd? Maar verder valt er niet veel over Life te klagen, mede door een prima cast -die overigens soms wel domme dingen doen- is het ruim voldoende.

3,5*

-Wait till Biggus Dickus hears of this!

Life of Brian is nog net zo geniaal en hilarisch als ik in mijn gedachte had. Ik vond de herziening van The Holy Grail een tikje teleurstellend, maar dat geldt gelukkig niet bij deze film. Wat mij betreft het magnum opus van de Monty Python groep. De setting is geweldig, het absurde Jesus verhaal in een ander jasje is erg leuk bedacht en het aantal geslaagde grappen en dialogen is gigantisch.

Hoogtepunten zijn toch wel de steniging met de aanwezige vrouwen, de dialogen over Biggus Dickus, Pontus Pilate die een gevangene vrij wil laten en door zijn volk wordt uitgelachen, de dialogen over ''what dit the Romans ever do for us?'' en het slot met de kruisiging, inclusief de zelfmoordgroep en het Always look on the bright side nummer. Maar dan vergeet ik alsnog een hoop heerlijke momenten denk ik. Er zat maar 1 matig moment in en dat was de aanwezigheid van de aliens. Paste wat mij betreft totaal niet in deze film. Verder ook erg gelachen om de moeder van Brian en de al 18 jaar lang zwijgende kluizenaar. Lekker absurd en over de top.

De film liet me ieder geval anderhalf uur lang regelmatig lachen, iets wat maar weinig komedies voor elkaar krijgen. Monty Python is gewoon leuk. Ik kan niet echt 1 iemand benoemen die het leukste was, al let ik wel erg op John Cleese, omdat ik toch wel een liefhebber van zijn acteerwerk ben. Hij had in Life of Brian gelukkig een paar heerlijke momenten.

Life of Brian is absoluut een klassieker onder de komedies.

4,5* stonden en blijven staan.

Visueel is dit echt een geweldige film, met enkele zeer indrukwekkende momenten waar ik wel degelijk onder de indruk van was. Veel mooie kleuren en fantastische details. Maar verder is Life of Pi een vrij lege film met een verhaal dat me iets te lang duurde. Het levert regelmatig mooie beelden op en richting het einde komt er wat tempo in het verhaal, maar het had beter gekund. Ik heb me verder gelukkig niet gestoord aan het religieuze tintje van de film. De interpretatie moet iedereen maar lekker zelf een plek geven. Ik had er eigenlijk vrij weinig gedachten bij. Blijft over een onderhoudende film die van de buitenkant mooier dan de binnenkant is. Desalniettemin wel een prima voldoende.

3,5*

De Lift is wel een van de bekendere horrorfilms van eigen bodem. Eentje die vrij creatief is en alweer richting de 35 jaar oud gaat. Vroeger wel eens gezien, maar da's toch vast wel een jaar of 20 terug. Nu eens herzien en dan valt de gedateerdheid van de film toch wel aardig op. Het hele plotje met computers en chips is anno nu echt hilarische flauwekul. Het stoorde me niet, kan me goed inleven in de tijdsgeest, maar nog wel lastig serieus te nemen. Maar daar tegenover staat wel dat ik een moordende lift nog steeds een gaaf concept vind.

Sowieso hebben veel mensen liftangst (ik niet gelukkig) en ik kan me wel voorstellen dat mensen destijds na het zien van deze film nog wat angstiger een lift in zijn gestapt. De film kent best wel wat leuke scenes, zoals met de blinde man of de befaamde onthoofding. Toch vind ik de film regelmatig saai en duurt het allemaal wel erg lang voordat we tot de climax gaan. Het werkt ook niet mee dat de film echt een aantal belachelijk slechte acteurs en actrices kent die tergend slechte dialogen op moeten lepelen. Dieptepunt was wel die scene aan de eettafel met het hele gezin over het vermeende vreemd gaan. Echt zo enorm slecht zeg. Of het overgeacteerde neppe gebral van het groepje eters in het begin van de film, mijn hemel wat beroerd gespeeld. Alles bij elkaar is De Lift tof, maar niet zo best. Een Amsterdamned van Dick Maas die ik ook deze week opnieuw heb gekeken vond ik een stuk sterker.

3* (was 3,5*)

Visueel erg knap gemaakt met de zwart-wit beelden en de diverse fraaie shots, al zie ik het nut van de beeldschermverhouding niet. Ook sterk acteerwerk van de hoofdrolspelers, maar ik beken het maar meteen, ik vond dit zeldzaam saai. Ik denk dat ik maar eens moet stoppen met die arthouse horrorfilms bekijken. Hereditary vond ik gemiddeld, The VVitch was doodsaai, Midsommar zelfs vreselijk belabberd en The Lighthouse is voor mij ook een misser. Wel veel interessanter dan pakweg Midsommar, voor zover je ze moet vergelijken, maar ik kan er weinig mee.

2*

De zoveelste, gemiddelde horrorfilm met een paranormaal iets. Been there, done that. Of toch niet? Gelukkig is deze Lights Out ietsjes creatiever en krijgen we meer dan een gemiddelde demon te zien. Deze Diana kan niet tegen licht en daar maakt de film toch best vrij knap gebruik van. De intro van de film is al vrij spannend en later zitten er ook nog een stel beste schrikmomenten in. Wel wat voorspelbaar, maar ze voldeden. De film is buiten het uitgangspunt met het licht weinig creatief en bijna alles zie je aankomen, inclusief domme ondersteuning dat er voor het kijkpubliek even genadeloos aangaat, zodat er wat meer ellende in zit, maar ik heb me op zich wel vermaakt. Acteerwerk viel me ook best mee, achtergrondverhaaltje van Diana was wel weer te simpel en altijd maar weer die oplossingen uit een kelder en een afsluiter als de camera uitzoomt vanuit een ambulance. Nee, het horrorgenre is dringend toe aan verfrissing. Maar als je je niet teveel aan zulke zaken stoort, dan heb je met Lights Out nog wel een amusant avondje. De korte speelduur is in dit geval ook wel een plus.

3*

To infinity and beyond!

Lightyear is niet echt een enorme blockbuster in een periode waarin we o.a een nieuwe Top Gun en Jurassic World zien draaien, maar de film verdient wel degelijk de aandacht want ik heb me hier echt uitstekend mee vermaakt. En de wereld van Toy Story is hoe dan ook de moeite waard lijkt me. Om te zeggen dat Pixar hiermee weer hun volledige glans terug heeft is overdreven, maar na de nodige middelmatige films afgeleverd te hebben vind ik Lightyear vrij sterk. Dat Pixar het qua beeld en geluid altijd dik voor elkaar heeft is wel duidelijk. Deze film is geen uitzondering en ziet er echt weer prachtig uit. Het sci-fi sfeertje met planeten en grote ruimteschepen werkt goed. Het voelde een beetje als een vriendelijke versie van de eerste twee Alien films qua looks.

Wat ik uiteindelijk vooral wel goed vond was een gevoel van menselijkheid tonen. Lightyear is toch die iets te ambitieuze ruimtereiziger die vind dat hij geen fouten mag maken, maar na een incident beseft dat hij het wel heeft gedaan, waarna hij er alles aan doet om het goed te maken. Maar na een tijdje ontdekt hij dat er meer in het leven is en dat zijn fout ook mooie dingen op heeft geleverd, zoals het gezin van zijn collega die zij niet had gehad als ze niet was gestrand. Mooie scène als je Lightyear steeds terug ziet keren en dat gezin steeds verder op ziet groeien, tot de dood volgde. Dat hij dat familiegeluk later niet terug wilde draaien voor een tweede kans was niet verrassend, maar wel goed uitgewerkt. Sowieso vond ik het tijd-element erg tof verwerkt in de film met de gevolgen van hyper-space.

De film kijkt dus goed weg, al blijft het wel iets te duister. De latere side-kicks brengen wat luchtigheid, net als de vermakelijke kat Sox, maar dit had nog wel beter gekund. Niet dat Pixar dit verplicht is (een film als Wall-E bleef ook vrij serieus), wel had het de film denk ik goed gedaan. Absoluut een bioscoopbezoekje waard. De film is denk ik wel geschikter voor een meer volwassen publiek dan voor jonge kijkers. De meerdere referenties richting Toy Story en andere Pixars zijn denk ik ook leuker voor de oudere bezoeker.

3,5*

PS: Kijk vooral de gehele aftiteling uit, inclusief tot na het Pixar-logo op het eind want er volgen liefst 3 after-credits. Waarmee ze best lijken te hinten op een vervolg.

Mooie docu over een groot Nederlands filmicoon. Vermoedelijk wel een van de beste acteurs, zoniet de beste die ons land ooit heeft gehad. Eentje die je als Nederlander met trots in Hollywood zag werken. Je krijgt een kijkje via zijn vrouw, vrienden en filmcollega's hoe Hauer als mens en acteur was en dat levert een mooi intiem portret op dat ook niet al te lang duurt zodat de aandacht niet verslapt. Boeiend om te zien hoe Hauer zijn kijk op het leven was. Het leek me een bijzonder en een prettig mens, ook al had hij ook vast zijn nukken.

3,5*

Pijnlijke, deprimerende film over het kansloze leven van 2 jonge tieners in de asgrauwe Sovjet-Unie. Qua setting moest ik erg denken aan de film Christiane F., waar je ook constant van die deprimerende flats en andere ellende ziet. Geregisseerd door de man achter Fucking Amal, wat te zien valt. Ook hier wordt ruim de tijd genomen om het verhaal te introduceren en op te bouwen naar een pijnlijke climax. Nou is deze Lilja 4-ever wel een stuk grauwer en pijnlijker in vergelijking met Fucking Amal die wat luchter is, maar het idee is wel hetzelfde.

Het is prettig dat deze film geen eenzijdig beeld schetst. Iedereen doet keihard zijn best om te overleven en brengt enorme offers. Lilja wordt door haar moeder achtergelaten, maar ze doet dit later zelf ook bij haar vriendje Volodja die het net zo vreselijk vond als Lilja bij haar moeder. Enorm pijnlijk om te zien wat armoede en een uitzichtloze toekomst met je doet. Overigens jammer dat we in de hele film niks meer van het lot van haar moeder vernemen. Heeft zij het nou wel beter in Amerika of is zij net als Lilja voor de gek gehouden en in een ander land in de prostitutie gebracht? De gevolgen worden ieder geval enorm rauw getoond aan de kijker. Volodja pleegt zelfmoord en Lilja later ook. De stukken met Volodja en de engelenvleugeltjes zijn erg symbolisch, alhoewel het wel een beetje afbreuk aan het realisme wat de film brengt doet. Ik had overigens zonder te weten hoe de film zou verlopen wel snel door dat Lilja door een loverboy ingepalmd werd. Hij was veel te vriendelijk en ook de twijfels van Volodja waren wel daarbij duidelijk.

Door het sterke acteerwerk en de passende setting, sfeer en soundtrack is het een overtuigende film geworden. Ik wil eigenlijk wel meer films van deze regisseur gaan zien.

4*

Wat een vreselijk vervelende, ongrappige en vooral oninteressante film zeg. Dat komt in de eerste instantie door de vreselijk duffe personages. Lilo, haar zus, de 2 hitman-aliens en zelfs Stitch (al was hij soms wel geinig) weten echt 0,0 te boeien. En dan mag het plotje wel iets wat on-Disney zijn, het blijft toch een traditionele film. Waar een hoop andere Disneyfilms ook voor volwassenen goed te kijken zijn, vond ik deze Lilo & Stitch wel erg kinderachtig en flauw. Ik miste ook humor, er zat werkelijk niks in waar om te lachen viel. Ook zag de film er vrij lelijk uit, vooral de mensen zelf waren erg saai en grof geanimeerd. Het Hawaiiaanse sfeertje was wel de moeite, maar dat redt de film natuurlijk niet van een vette onvoldoende.

1,5*

Flitsend filmpje dat zich door het originele plot uitstekend laat kijken.
Het idee dat je plots je volledige hersencapaciteit kan gebruiken met alle voordelen is knap bedacht en ook bij vlagen erg goed uitgewerkt. Zowel in het verhaal als visueel met mooie effecten.

Goede rol van Bradley Cooper die tegenwoordig toch wel vaak in films opduikt. Hij heeft een bepaalde charme wat me wel aanstaat. Vrouwen zullen hem aantrekkelijk vinden en voor mannen zal hij cool zijn. Zijn rol is toch erg divers in de film (de loser, de junk, de zakenman) maar hij vult het overtuigend in.
Verder zit er nog een bijrol van Robert De Niro in, maar dat stelt op zich niet heel veel voor. Maar persoonlijk vind ik het altijd fijn om 1 van de grootste acteurs ooit in een film tegen te komen.

Het eerste uur is lekker vlot, richting het einde zakt de film een beetje in. Gelukkig zitten er nog wel een aantal (helaas spaarzame) actiemomenten in die erg goed zijn. Zeker de confrontatie in zijn appartement was erg boeiend. Uiteindelijk hou ik wel het gevoel dat er nog meer uit de film gehaald had kunnen worden, maar dat het ook in deze vorm prima te kijken is. Ruime voldoende.

3,5*

Ongetwijfeld historisch gezien een geweldige film, maar ik heb me 2,5 uur stierlijk zitten vervelen. Niks mis met een paar goede dialogen, maar om er nu 2,5 uur naar te kijken, nee. Daar doet een erg sterke rol van Daniel Day-Lewis niks van af, die wel een boeiende Lincoln neer weet te zetten. Ook over zaken als decoratie heb ik niets te klagen, alles ziet er prima verzorgd uit. Maar de amusementswaarde, of beter de waarde dat een film blijft boeien, is gewoon erg laag. Misschien interessant voor mensen die echt heel diep in de geschiedenis van Lincoln en Amerika willen duiken. Ik heb die interesse bij dit onderwerp niet. Mijn cijfer is dus puur gebaseerd op het feit dat ik het enorm saai vond, niet de kwaliteit van de film an sich.

2*

Onderhoudende thriller.

The Lincoln Lawyer moet het vooral hebben van een sterke Matthew McConaughey die laat zien dat hij tot meer in staat is dan alleen spelen in romantische komedies. Strakke presentatie en een overtuigende rol.

Het verhaal weet ook best wel te boeien, ook al is het allemaal wel wat standaard. Het is ook niet helemaal mijn type film. Twee uur speeltijd is ruim genomen in mijn ogen, maar vervelend wordt het ook nooit. Leuk trouwens om de acteur die Ethan Kanin in 24 speelt hier eens terug te zien.

Ruime 3*

Ik heb echt mijn best gedaan om Line of Duty leuk te vinden, maar het is zo vreselijk slecht geschreven dat dit niet gelukt is. Het is geen totale crap, daarvoor gebeurt er genoeg, maar dit kan je echt niet goed noemen. Men leek ook niet goed te weten of ze nu een actiefilm of actie-komedie wilden maken. Voor dat eerste is de film veel te soft en voor dat tweede totaal niet grappig. Er is nauwelijks chemie tussen Eckhart (die heel erg op de automatische piloot speelt) en Courtney Eaton als een vrij irritante blogger/vlogger of hoe dat soort walgelijke figuren ook noemt. Ik heb zo'n enorme hekel aan die social media kneuzen die vandaag de dag sterren denken te zijn. Als ik agent was had ik haar een mep met die telefoon verkocht. En dat meisje ook dat op haar computer Ava steeds ondersteunde, tergend vervelend.

De actie is nog best vermakelijk, maar het slaat nergens op. Er loopt een terrorist met een hele dikke mitrailleur het halve politiekorps af te knallen en er is nauwelijks versterking. Die hele shoot out had ook wel in het A-Team gepast waar ze naar refereerden, want in 10 minuten knallen werd zo ongeveer niemand getroffen. En waarom neem je als ambulance zo'n levensgevaarlijk iemand gewoon zonder hem met handboeien vast te binden mee? En zo kan ik nog wel tig hele beroerde momenten benoemen. Het einde op de begraafplaats vond ik wel weer aardig, het was bijna even zo'n euforisch heldenmoment toen er tientallen mensen mee kwamen helpen. Wel weer flauwekul is dat dat gevangen genomen meisje zonder moeite na een uur in een watertank te hebben gebungeld en bijna is verdronken lekker topfit naar haar vader rent. Maar goed, mijn punt is denk ik wel duidelijk. Dit is geen hele slechte film, maar je moet tegen dit soort onzin kunnen. Dit wordt zo'n titel die RTL7 de komende 20 jaar op de dinsdagavond uit zal gaan zenden.

2,5*

Opnieuw bekeken in een week waarin ik deel 1 en 2 ook al zag. The Lion King is de mooiste tekenfilm ooit, deel 2 was op alle vlakken bagger, maar met dit tweede straight-to-video vervolg heb ik net als tig jaren terug erg gelachen. Disney heeft humor, Disney heeft zelfspot. Je verwacht het niet, maar het is wel degelijk zo en pakt erg goed uit. Ik snap dan ook al die zure reacties dat hiermee het origineel belachelijk wordt gemaakt echt niet. Die film blijft voor eeuwig een monument, maar daarom kan je nog wel een nieuw projectje maken waarin ze die film parodiëren.

Het idee dat Timon & Pumbaa de gehele film destijds in de buurt waren is echt geestig uitgewerkt. Sowieso zijn hun scenes in de bioscoopzaal waarin ze hun eigen film kijken al erg leuk, maar hun inmengingen in de originele situaties zijn tof. De buigende dieren door een vieze scheet, het instorten van de dierentoren bij ''I just can't wait to be king'', hun pogingen om de ''Can you feel the love tonight'' te verknallen, het aanzoek aan de hyena's en zo zijn er wel meer heerlijke momenten. Leukste scene vond ik overigens het slaapmoment in de grot, waarbij Pumbaa 2 bedden heeft gemaakt en Timon zijn grote bed kiest. Geen idee waarom, moest er weer hard om lachen.

Daarnaast is de film met beeld en geluid tig keer beter dan deel 2. Veel meer details (scheelt natuurlijk ook dat ze een aantal originele scenes mochten gebruiken) en ook veel betere muziek, waaronder natuurlijk enkele aangepaste nummers uit het origineel.

Snap best dat een hoop mensen dit niks vinden, maar ik heb me er heel erg goed mee vermaakt. Op geen enkel vlak kan dit tippen aan het origineel, behalve dan met de humor. Sowieso 1 van de beste directe vervolgen van Disney op een van hun klassiekers.

4* (was 3,5*)

Vorige week nog eens het origineel gezien en zoals elke keer weer zwaar onder de indruk van zoveel perfectie. Deze straight-to-video ''opvolger'' heb ik ook al eens gezien en dat was niet best. Na de herziening is dat nogmaals bevestigd. De film is echt op elk vlak vele malen slechter dan de voorganger. Sowieso is het verhaal rondom saai en een vrij matige kopie van het Romeo en Julia, met een liefdesverhaal rondom 2 personages uit rivaliserende groepen. Het werkt ieder geval niet. Emotioneel was ik geen moment betrokken bij de nieuwe personages en ook de oude personages zijn nog weinig aan. Simba is een saaie zeur geworden, Zazu (niet eens met de stem van Rowan Atkinson, pfffffff!) mist zijn cynisme en Timon & Pumbaa zijn niet half zo geestig als in het origineel. Daarbij recyclen ze wel heel veel scenes uit de voorganger, van een bezoekje aan het gebied buiten de grenzen tot een bepaalde sterfscène. Origineel hoor.

Buiten dat is de film qua beeld en geluid ook echt tig keer minder. De omgevingen zijn nauwelijks gedetailleerd en bij vlagen zelfs lelijk getekend, helemaal bij de shots van afstand. Er was duidelijk veel minder budget voor deze goedkope vervolgfilm die alleen is gemaakt om een paar ja na het origineel nog eens makkelijk te kunnen cashen met de naam van The Lion King. Gelukkig zijn diverse stemmen uit het origineel nog wel aanwezig, maar de dialogen zijn gewoon zo beroerd dat er weinig eer valt te behalen. De diverse nieuwe liedjes zijn ook erg suf. Slechts de algehele soundtrack op de achtergrond valt nog wel mee.

Om positief te eindigen, de speelduur van nog geen 80 minuten zorgt er wel voor dat je gelukkig snel door de film heen bent. Het is nog best genietbaar, als je er maar heel weinig verwachtingen van hebt. Het verdient ieder geval niet de naam van de beste tekenfilm ooit gemaakt.

2* (was 1,5*)

Yes, Simba, but let me explain. When we die, our bodies become the grass, and the antelope eat the grass. And so we are all connnected in the great Circle of Life.

Gister eens herkeken. Het is denk ik alweer zon 10 tot 15 jaar geleden dat ik deze klassieker voor het laatste zag. Als kind van een jaar of 9 zag ik de film al in de bioscoop waarna ik hem op videoband ook vele malen heb herkeken. Wel met Nederlandse stemmen, wat op dat moment goed is, maar uiteindelijk heb je met de originele Engelstalige stemmen toch wel de mooiste stemmen. Gelukkig kent de DVD alle geluidsopties.

Ik zeg het meteen; opnieuw was het enorm genieten. Ik kende praktisch elk moment nog maar dat was helemaal niet erg. Ik genoot weer van het schitterende openingsliedje van de film en dat had ik ook met de andere bekende liedjes. Schitterend!
Het plot was ook nog net zo mooi als vroeger. Het is vermakelijk, het is ontroerend, het is gewoon bijzonder mooi. Scar, Mufasa, Zazu, Simba, Timon, Pumbaa...elk karakter wordt overtuigend goed neergezet. En dan volgt weer die tragische dood van Mufasa. Het blijft 1 van de meest emotionele en bekendste sterfscene's in een tekenfilm. Ook nu nog erg triest. De afloop van de film was wel te voorspellen, maar daarom niet minder mooi.

The Lion King blijft gewoon nog steeds met grote afstand de mooiste tekenfilm die is gemaakt. De prachtige visuele weergave van de Afrikaanse wereld, de geweldige stemmen, de leuke humor, het erg mooie verhaal en de symphatie die je voor iedereen krijgt zorgt ervoor dat de film de 5* die ik al had gegeven gewoon mag houden.

5*

Ah, The Lion King. Zo'n film die mijn jeugd kleur gaf destijds. Waar ik een mooie herinnering aan heb doordat we met ons hele gezin destijds erheen waren. De prachtige beelden, de boeiende hoofdrolspelers, de humor, de emoties, de fantastische soundtrack; alles was en is gewoon perfect aan die mooie tekenfilm die voor mij nog steeds het allerbeste is wat Disney heeft gemaakt. Vandaag een dagje vrij en daardoor mooi 's middags de bioscoop in gegaan.

De live action reboot. Was het nodig? Nee, de tekenfilm staat natuurlijk gewoon nog als een huis en ook nieuwe generaties zullen daarvan blijven genieten. Maar ook al is een film niet perse nodig, dan nog kan een film best gewenst zijn. Disney is al een paar jaar bezig hun oude klassiekers in een nieuw jasje te steken, grotendeels ook best met succes. De meest geslaagde versie was toch wel The Jungle Book van regisseur Jon Favreau waarbij het levensecht oogde, maar ook gewoon een sterke vertelling van het oude verhaal was. Deze Favreau mocht ook The Lion King een reboot geven. En ondanks dat deze film sterke emoties op roept bij mensen en daardoor de reboot heel kritisch wordt bekeken ben ik blij dat het een waardig eerbetoon en een mooie nieuwe vertelling is geworden.

De bijna foto-realistische wereld imponeert. Alleen al het begin met de bekende scène richting de rots waar iedereen Simba krijgt te zien is zo ongelofelijk knap gemaakt dat ik al snel wist dat het wel goed zat. De wereld, de dieren, het camerawerk; wow. Het is wel waar dat deze versie iets minder goeds de emoties over weet te brengen doordat een tekenfilm gewoon zoiets vermoedelijk beter kan, maar ik ben het niet eens dat dat helemaal niet gelukt is. Bekende scènes als het bezoek aan het olifantenkerkhof, de dood van Mufasa, zijn geest in de lucht of de terugkeer naar het verlepte voormalige koninkrijk blijven nog steeds heel sterk en roepen ook hier genoeg emoties op. Een hoop stukken zijn wel heel letterlijk overgenomen, met dialogen en beelden. Ergens leuk herkenbaar, maar ook een tikje lui. Het inkorten van 'Be Prepared' is trouwens wel een enorm jammerlijke keuze geweest. Was nou net zo'n liedje die echt bij is gebleven.

Wat ik wel jammer vind is dat bepaalde scènes wel erg vlot lijken te gaan. Nala die Simba op komt zoeken en een minuut later zingen ze al Can you feel the love tonight (en dat overdag?) en is het weer dikke mik. De tekenfilm, die korter was, werkte bepaalde momenten wel sterker uit. Dat vreselijk suffe nieuwe liedje van Beyoncé dat ze gebruiken bij zijn terugkeer was trouwens wel een enorme misser. De film heeft zoveel fantastische muziek dat ze zoiets niet nodig hebben. Maar commercie boven alles hé, bleh. En jammer is het ook, want in de tekenfilm had die scène hele mooie muziek die ik nu miste. Overigens ook apart dat ze plots Nala, Timon en Pumbaa mee lieten gaan. In het origineel rent Simba alleen, het is zijn strijd. Hij trof de rest pas daar aan. Toch jammer.

De stemmencast viel me verder niet tegen, al stelt de rol van Beyoncé niks voor en vind ik de stemmen uit de tekenfilm wel pakkender. Ik miste toch de zware stem van Jeremy Irons als Scar en de cynische Rowan Atkinson als Zazu. Als je dan James Earl Jones weer erbij haalt (geweldige zet hoor!), waarom niet de rest? Maar nogmaals, de stemmencast was verder wel prima te doen. Seth Rogen en Billy Eichner stelen wel weer de show als Timon en Pumbaa. Destijds al geweldig en nu nog steeds. Hun humor maakt de film toch wel erg kijkbaar en het tweede deel van het verhaal vind ik ook nu nog beter dan het eerste deel met de jonge Simba.

Ik heb ieder geval genoten. Het was een mooie dosis jeugdsentiment wat ik voorgeschoteld kreeg en dat alleen maakt het al geslaagd. Maar het is ook gewoon een prima film geworden, sterk op heel wat vlakken en ondanks duidelijke minpunten een prima aanvulling op wat al bestond, al blijft de tekenfilm wel echt beter. Maar deze komt zeker in mijn Bluray verzameling terecht, naast de tekenfilm.

3,5*

The Godfocker!

Tsja, dit is helaas toch wel 1 grote herhalingsoefening geworden.

Meet the Parents was erg leuk door de strijd tussen schoonvader en schoonzoon. Deel 2 was al wat braver, omdat Greg het vertrouwen van Jack wel had gewonnen. Maar door de introductie van Gregs ouders was het best allemaal nog vermakelijk, zonder echt goed te zijn. Maar wat voegt dit derde deel eigenlijk toe?

Dezelfde personages, Greg is allang opgenomen in de Byrnes familie. Er zijn zelfs al kinderen die 5 jaar oud worden...
De film voelt eigenlijk wat overbodig aan. Men blijft teren op de strijd tussen Jack en Greg, maar het slaat eigenlijk nergens op dat er nog een strijd moet zijn. Met een huwelijk, kinderen en jarenlang contact lijkt me dit allemaal erg ver gezocht.
De film weet helaas dan ook nergens te verrassen. De rolverdeling is nog altijd hetzelfde als in de voorgaande delen en de humor is er niet op vooruit gegaan. Het zijn voorspelbare grappen, al moet ik zeggen dat een paar best geslaagd waren (o.a. Mom Focker die op de telefoondisplay van d'r zoon verschijnt, de best grappige parodie op Jaws in de ballenbak, de erectieprik in de badkamer van Greg bij Jack), maar het is wel wat karig.

Jammer ook dat de Focker ouders een kleine rol in de film hebben. Je kan merken dat ze er later bij in gewerkt zijn, want hun rol is buiten het einde na marginaa. Jammer hoor, want juist die 2 voegden wat toe. De rol van de vrouw van Jack is bijvoorbeeld erg kleurloos. Idem met Pams karakter. Voegt al 3 films nauwelijks wat toe. Gelukkig doen Ben Stiller (die ik lang niet altijd leuk vind in films, maar in deze reeks wel) en Robert De Niro het prima, ondanks dat alles als een grote herhaling aanvoelt. Er is ieder geval een goede chemie tussen die twee.

Owen Wilson is er ook weer, maar voegt niks toe. Zijn rol past helemaal niet meer in deze film. Het sloeg ook nergens op dat Jack Pam probeerde te overtuigen om toch nog voor hem te kiezen, terwijl ze al jarenlang samen met Greg is en er 2 kinderen mee heeft. Wat ook stoorde was het vergezochte plot met Jessica Alba. Uiteraard denkt Jack weer dat Greg vreemd gaat. Best wel heel erg afgezaagd verhaal, inclusief dat hij uiteraard na een ruzie hem komt opzoeken waarna hij nogmaals denkt dat er overspel plaats vind.

Maar laat ik niet TE negatief doen, want de film weet voor die anderhalf uur best te vermaken. Opvallend genoeg waren de laatste 20 minuten van de film het leukst. Meestal is dat bij dit soort films juist andersom. Ik had de film normaal een krappe voldoende gegeven, maar ik laat het nu bij een kleine onvoldoende, omdat de makers wel erg onorigineel zijn geweest met dit derde deel. Het is goed geweest met deze reeks.

2,5*

Ik ben al ruim een jaar bezig met het herkijken van de Disney tekenfilms (in chronologische volgorde) en uiteindelijk kom je dan ook bij The Little Mermaid uit. Ik keek er echt naar uit om deze nog eens te zien na wat zal het zijn, een jaar of 20? De film stond me bij als erg sterk en daar blijf ik nu ook bij. Ik heb er weer erg van genoten.

The Little Mermaid is niet eens zo heel bijzonder qua plot, maar de uitwerking is dat wel. Veel leuke, grappige en spontane personages/dieren, prachtige beelden en een machtige vijand. Zeeheks Ursula blijft toch wel imponerend als Disney schurk. Zowel qua uiterlijk als innerlijk een gedrocht. Het einde met een monsterlijk grote Ursula blijft ook indrukwekkend, al had die scene wel langer gemogen.

Wat opvalt is dat er vrij veel wordt gezongen in de film. Dat is iets wat Disney in die periode steeds vaker ging doen. Op zich geen probleem, want de meeste nummers zijn van prima kwaliteit. Het was wel even wennen aan de stemmen, want ik keek de film (en dito serie bij ''Disney Festival'') vroeger altijd met Nederlandse stemmen. Zonde, want de oorspronkelijke stemmen zijn veel beter. Vooral Sebastian heeft een heerlijke stem, maar Ursula klinkt ook heerlijk slecht.

De film kent zoals alle Disneys een voorspelbaar verloop, maar het feel good einde blijft wel mooi. Al vond ik 1 ding wel matig. Prins Eric trouwt wel heel makkelijk. Eerst bijna met Ursula, later met Ariel. En alleen omdat hij door haar is gered en omdat haar stem zo mooi is. Dat is toch wel wat onzinnig. Maargoed, het is een sprookje, dus laten we niet te kritisch doen. Gelukkig valt er wel constant te genieten van mooie, kleurrijke beelden.

Dit is de eerste 4* die ik uitdeel aan een Disney uit de reeks sinds ik ruim een jaar terug met Snow White and the Seven Dwarfs ben begonnen te herkijken. Voorlopig staat alleen The Lion King nog boven The Little Mermaid als beste Disney.

4* (was ook voorheen 4*)

Wat een zwakke real-life verfilming van The Little Mermaid zeg. Wat trouwens weinig te maken heeft met de prestatie van Halle Bailey, want ze doet haar best en presteert redelijk naar behoren. Wel vind ik haar een Ariel met weinig flair en charisma spelen. Over de controverse van haar hoofdrol hier is al veel gezegd, ik blijf het ook vreemd en onnodig vinden dat Disney tegenwoordig alles maar divers wil hebben en daarmee breekt met opvallende kenmerken van bijvoorbeeld Ariel die in de tekenfilm met haar felrode haar en felgroene zeemeerminlook veel herkenbaarder was.

Maar de kritiek die ik heb zit hem gewoon in de gehele film. Ik vind de boel niet mooi geanimeerd, het oogt saai en grauw. De tekenfilm vind ik een van de allerbeste tekenfilms die Disney heeft gemaakt in hun historie en die blonk juist uit met kleuren en designs. Ursula de zeeheks was daar groots en kwaadaardig, maar ik vond haar hier tam en saai. En ook de onderwaterwereld is hier gewoon weinig aan, het leeft niet. En laat ik ook benoemen dat de luchtige humor hier bijna helemaal weg is. Waar ik Sebastiaan en Botje (ik noem ze bij de namen waar ik mee opgegroeid ben ) in de tekenfilm grappig en vermakelijk vond, zijn ze hier bijna eng met hun realistische ontwerpen.

Ze hebben geen ziel, iets wat Disney de laatste 10 jaar vaker overkomt met hun real-life verfilmingen van hun klassiekers. Maar bij The Lion King valt daar best mee te leven doordat de film geweldig oogde en nog steeds grappig was, hier heb ik dat dus niet. Kijk alleen al eens naar de filmposter van de film uit 1989, dan zie je meteen wat ik bedoel. Gelukkig zijn de liedjes van de tekenfilm wel overgenomen en ook hier best leuk gezongen. Maar ook hier ontbreken de emoties die de tekenfilm zo goed maakten.

Verder duurde ook het deel boven water veel te lang en dat was ook veruit het minst boeiende gedeelte. Overigens ook jammer dat Disney bepaalde plotwendingen hier in een nieuw jasje heeft gestopt.

Niet zo best dus. Disney is toe aan een grondige evaluatie van hun koers, want op deze manier jaag je fans nog weg ook.

2*

Heb vandaag Little Miss Sunshine gekeken.

Drama/Roadfilm over een gezin plus een oom die net een zelfmoordpoging achter de rug heeft, plus opa...die heel Amerika doorrijden voor een Little Miss verkiezing voor de dochter, die een jaartje of 8 is.

De film heeft allerlei personen die hun problemen hebben. Oom met zelfmoordpoging omdat ie verliefd is geworden op een man die hem niet wou, opa die nogal grof is en veel over sex praat, zoonlief die al 9 maanden niet meer praat totdat ie zijn droom, piloot worden, bereikt heeft, pa die zakelijk een financieel drama achter de rug heeft en niet houdt van verliezers en ma die dat moeilijk kan accepteren.

Toch, iedereen bij elkaar in een busje, en op naar de verkiezing. Onderweg gebeurd er het nodige waardoor er nog meer ellende bij komt.

Maar vooral dankzij pa blijven ze doorgaan, omdat de man in zijn hoofd heeft dat ze winnaars zijn, en dat verliezers zwak zijn..

Het is echt een drama met maarschappelijke thema's, en waar de vinger op de zere plek wordt gelegd in sommige gevallen.

De Miss verkiezing zelf is een goed voorbeeld. Ze zien hoe men daar modelletjes afschrijft alsof ze niks zijn, en dat verliezers lang niet altijd verliezers zijn, dat de winnaars dat ook vaak zijn.

Al bij al, een prima film, met een sterk verhaal. Het is geen allerdaagse film, maar wel een aanrader. Deze film is dan ook genomineerd voor de Oscars. Bij deze film snap ik dat wel, bij een film als The Departed totaal niet.

4*

Mjah. De film begon best leuk met die kinderen voor blijven houden dat het allemaal een spelletje was, maar verzandde al snel in een hoop geschreeuw en flauwe momenten. Ik heb me er steeds minder mee vermaakt en uiteindelijk was het ook geen voldoende meer waard. De film weet ook niet goed of het nu horror, actie of komedie moet zijn.

2,5*