The Lighthouse (2019)

Aardig

Een film die ik had gezien toen ik net begon met een interesse krijgen in cinema. Ik vond hem toen best goed maar nu vind ik hem toch wat minder. Het is een van die films die super indrukwekkend is als je alleen A24 rotzooi kijkt. Voor een A24 film is het beter dan meeste troep die ze produceren maar het is alsnog een beetje te typisch.

Het acteerwerk is goed, Dafoe steekt vooral uit. Hij laat toch zien dat hij veel aan kan en dat hij een gevarieerde acteur is. Cinematografie is ook redelijk, het maakt deze film en geeft het veel atmosfeer. Eggers had goed ingezien waar de film uniek in kon zijn en de script is dat ook zeker. De film bevat veel humor, was het niet voor Dafoe was deze film niet zo grappig eerlijk gezegd. Het is gewoon een beetje te basic arthouse voor mijn smaak. Alle materiaal is er voor een sterke film maar een betere regisseur was nodig. Zoals het nu is komt het niet in zijn geheel tot iets speciaals. Goede concept en sterke inzicht maar de uitwerking is gewoon oninteressant.

Afgelopen week dan eindelijk helemaal gekeken. Meesterwerk!

Ik had de film eerder opgezet, maar zat er toen niet helemaal voor.

Deze week wel! En ik vind dat dit toch wel behoort tot één van de beste films van de afgelopen jaren voor mij.

4:3 aspect ratio met black/white color grading en de weergaloze soundtrack/sound effects, de audio was vooral echt heel ziek, de storm effecten en die zeegolven etc. kwam gewoon echt op je af. Die druk…, … Echt top!

4K van Arrow Video heb ik dan gezien.

Ik had eerder al The Northman gezien die ik wel goed vond, maar deze film was wel echt een niveau hoger voor mij hoor.

Van het begin kon ik wel al merken dat er wat lichte irritaties waren voor Robert Pattinsons character naar Willem Dafoe's character (dat ruften en gerochel, je merkt al in combinatie met de afgezonderde locatie, dat fysiek zware werk), dat eist op een gegeven moment een tol.

Maar die hele opbouw was echt heel gaaf uitgewerkt! Hele gave film dit!

Ik val een beetje uit de toon hier, maar voor mij was dit de zoveelste A24-miskleun. De 1.19:1 aspect ratio benadrukt misschien de verticaliteit van de vuurtoren, maar is verder spuuglelijk. Het personage van Willem Dafoe wekt met z'n hysterisch koeterwaals algauw irritatie op en ook zijn tegenspeler kon op weinig empathie rekenen. Zwart-wit is soms oké, maar tegelijk slaapverwekkend en dat is net wat deze film niet nodig heeft. Enfin, niet m'n meug, maar sfeervol was het wel.

Pattinson en Dafoe als toneelacteurs in een film. Mooie oneliners en epistels van dramatiek doordrenkte woorden. Gaslighting en psychotrauma gekoppeld aan alcohol creëren waanzin in deze film met een ode aan de legendes van zeevarenden en vuurtorenwachters. Het zien van een zeemeermin leidt tot de ondergang zo spraken vroegere zeelieden, waarbij dit hier duidelijk aan seksualiteit wordt gekoppeld en het ontbreken ervan, mooi vormgegeven door Karaman. Het einde zoals Dafoe voorspelde...

Het leek wel een 'Drank maakt meer kapot dan je lief is' reclame van bijna 2 uur.

Herzien op 4k

Echt fantastische film. Wat een helletocht!

Deze rukfilm plaatst de fallische vuurtoren centraal. Het symboliseert macht, kennis, verlangen, en isolatie, maar ook de destructieve gevolgen van obsessie en het najagen van verboden mysteries. De masturbatiescenes symboliseren de eenzame daad die samenvalt met schuldgevoel (Thomas Howard) of goddelijke extase ( Thomas Wake)

Thomas Howard, gespeeld door Robert Pattinson, begint zijn nieuwe baan als een volgzame en zwijgzame ondergeschikte die gefrustreerd raakt door Wake's, (gespeeld door Willem Dafoe) controle en alleenheerschappij over het vuurtorenlicht. Het licht van de vuurtoren wordt een symbool van macht en mysterie. Wake bewaakt het obsessief en weigert Howard toegang tot het licht, wat de spanning tussen hen verder opdrijft.

Hun relatie culmineert in een explosie van geweld en waanzin. Wake's tirannie en Howard's obsessie leiden hen beiden naar de afgrond. Uiteindelijk vernietigen ze elkaar, direct en indirect.

Robert Eggers modelleert dit menselijke drama naar de mythe van Prometheus, de titaan die het vuur stal van de Goden waarmee verlichting kwam in de duisternis van onwetendheid. Als straf liet Zeus Prometheus vastketenen aan een rots. Elke dag daalde een adelaar neer om Prometheus' lever op te eten, die 's nachts weer opnieuw aangroeide. Zo leed Prometheus elke dag opnieuw extreme pijnen.

Eggers weet een Tarkovskiaanse sfeer te creeeren binnen een claustrofobisch vierkant kader. De grenzen tussen tussen dromerige wanen en realiteit vallen weg door het gebruik van stemmige grijstinten en kunstzinnige composities.

Volgende keer maar weer the fast and furious deel 83 kijken dan, misschien kun je dat wel volgen.

Misschien moet je daar dan maar eens mee beginnen, past wel in jouw straatje vermoed ik zo.

A24-adepten zullen dit vermoedelijk een verbluffende hervertelling van de mythe van Prometheus noemen. Zoeken naar een diepere betekenis en iets zeggen dat; het vuur van de goden staat voor het kapitalisme, wat een onbereikbare streven is die mannen tot waanzin en geweld drijft. Of zoiets dergelijks...De wat nuchtere onder ons zullen je zeggen dat het zinloos is om te zoeken naar een mythologische betekenis want er is niets anders te zien dan een film over dronken worden en bijna je maatje kussen, en dan nog meer drinken om elkaar teder te kunnen vasthouden terwijl je in slaap valt en daar boos om worden Tja ik was er al bang voor en had een kijkbeurt al heel lang uitgesteld. Maar het is gewoon een typisch stadaard arthouse-film, opzettelijk vaag en doelloos, met veel dialoog, veelvuldige close-ups en het in de mode-geraakte 4:3-formaat (alhoewel die hype volgens mij gelukkig alweer over is) Het is aan regisseur Robert Eggers kunde te danken dat de zwart-witcinematografie er nog wel goed uitziet. De film maakte op mijn nergens geen impact en ben ik morgen alweer vergeten.

Hoe kom je erbij dat de film allerlei diepere betekenissen zou moeten hebben volgen A24 adepten. Kan een claustrofobische film over verveling, machtspel, dronkenschap en delier niet op zichzelf voldoende zijn?

Daarbij draait het ook grotendeels om de sfeer. Eggers creeeert een geweldige nachtmerrie. Zit voor mij weinig achter. Is ook helemaal niet nodig.

Wat een vage film. Nee niet mijn ding. Wel goed acteerwerk van beide hoofdrolspelers.

Vanavond herzien in het Filmhuis. Krijgt nu de volle mep. Jammer voor de top 250 van deze eeuw, daar is het net te laat voor.

Sinds het zien van Nosferatu (2024) in de bioscoop ben ik een liefhebber van het werk van Robert Eggers. Louter The VVitch viel me een beetje tegen. Deze film stond al langer op de watch list. Nu heb ik eindelijk de kans gehad deze te zien en ik heb er van genoten.

In het begin zien we de wissel van de wacht bij een vuurtoren op een vrij afgelegen locatie. Het duurt even voordat er gesproken wordt. Het zwart-witte deel draagt bij aan de grimmige sfeer die er gezet wordt. Het gevoel van isolement zit er goed in. Niet alleen het isolement van de buitenwereld, maar ook het isolement van beide personages zelf.

De verhoudingen tussen beide personages worden vrij vlug gezet met de daarbij behorende taakverdeling. De wrijving die dit veroorzaakt wordt gebruikt om wat meer abstracte en psychologische horror scènes te scheppen. Ook dragen de achtergronden van beide personages bij aan het mysterie. De haast vierkante beeldverhouding benadrukt de hoogte van de toren. Tevens helpt het met het kaderen van de binnenruimtes. Alles leidt tot een mooie en beklemmende finale waarbij ik na afloop nog even na moest denken over wat ik niet eigenlijk gezien had. Ik kon nog niet helemaal plaatsen wat er precies bedoeld werd.

Echt genoten van deze film. Ik heb Werwulf nu al op de watch list gezet. 4,5*

111 grootse en obscure meesterwerken

Ik heb me voorgenomen mijn 111 favoriete films te herzien. De volgorde is random.

#61 – The Lighthouse (2019)

De opening van The Lighthouse is briljant. Begeleid door een onheilspellende swell tone, die wat mij betreft veel beter werkt dan het bombastische geweld dat we bij Nolan gewend zijn, ploegt een schip zich door de mist. Twee mannen staan zwijgend op de voorplecht, op weg naar een duistere toekomst. In de verte klinkt de misthoorn van de vuurtoren.

Een film in karakteristiek zwart-wit, met een claustrofobisch, bijna vierkant beeldkader. Het waait er altijd, de mannen hebben indrukwekkende snorren en baarden, laten scheten en spreken spaarzaam in archaïsch Engels met elkaar. Welkom in de wereld van Robert Eggers.

Vervolgens worden we getrakteerd op een bijna twee uur durende machtsstrijd tussen Willem Dafoe als de oude vuurtorenwachter en Robert Pattinson als zijn jonge assistent. Twee acteurs van grote klasse die werkelijk alles uit de kast halen. Dafoe is fantastisch als de autoritaire zeebonk die Pattinson voortdurend kleineert, terwijl die laatste langzaam bezwijkt onder de vernederingen, het isolement en zijn eigen schuldgevoel.

Wat begint als een strijd om de macht, verandert gaandeweg in een nachtmerrie waarin de werkelijkheid het aflegt tegen de waanzin. Gevoed door drank en demonen vervallen beide mannen in een hallucinant delirium waarin ze, allebei verslaafd aan het licht, volledig opgaan, uiteindelijk verdwalen en ten onder gaan.

Het licht was nog nooit zo duister.

Fascinerende cinema.

5*