The Lighthouse (2019)

Gisteren in een bomvolle zaal het prachtige The lighthouse mogen zien. Geschoten in 4:3 en in zwart-witbeelden waardoor deze oude techniek extra chachette geeft aan de beklemmende ervaring van de vuurtoren en de karakterschetsen van Pattinson en Dafoe. De cinematografie is subliem waarbij elk onooglijk detail op de lelijke vervormde gezichten van beide vuurtorenwachters in het oog springen. Ook de noeste arbeid, het aftandse sobere interieur en het griezelige karakter van de desolate omgeving komt hierbij perfect tot zijn recht. Eggers heeft er visueel dus een pareltje van gemaakt. Neem daarbij de steeds ongemakkelijke geluiden van de steeds gierende wind, krakende voegen van het gebinte van de toren, de onheilsspellende toon van de misthoorn en de spookachtige lampflitsen van de vuurtoren en je voelt hoe indringend deze film wel niet is.

De film heeft iets mysterieus en de spanning wordt hoog gehouden. Als kijker wacht je gespannen af naar één of andere verklaring, ben je op zoek naar de waarheid tussen realiteit en fictie, ben je benieuwd naar het geheim van de vuurtoren, toch? De vragen bij aanvang en in de loop van de film maken plaats voor meerdere en nieuwe vragen waardoor je als kijker verdwaasd en eenzaam achterblijft. Je bent daarom hetzelfde lot beschoren als de vuurwachter.

Tot slot ook de zeer sterke acteerrollen van Dafoe en Pattinson in de verf zetten. Robuust en onverzettelijke adembenemende mompelende dialogen en monologen van beide heren in het ouderwets Engels. Authentiek en met klasse. Van Dafoe wisten we dit al, maar ik was eveneens zwaar onder de indruk van Pattinson die hierbij voorgoed zijn Twilight-status van zich afgooit. Narratief misschien een iets te mager verhaal, maar dat wordt ruimschoots goedgemaakt met al de rest. Hoewel ik de drang naar het zoeken naar verklaringen door Winslow best boeiend vond. Sterke prestatie van Eggers!

Heel heel vreemde film. En een aparte ervaring ook. Eén die vast en zeker in het straatje van de arthouse liefhebber zal passen want alles is heel sober. Het formaat is niet alledaags, met de ondertitels die op een lap onder het scherm geprojecteerd worden en vanuit de tweede rij vooraan was het effe erin komen. Eigenlijk blijft Eggers na The VVitch thematisch op vertrouwd terrein. Hij ruilt de bossen in voor de kust. Net als in zijn vorige film dringt hardnekkig bijgeloof binnen in de werkelijkheid. De basis zijn ditmaal zeemanslegendes en mythes.

In een film met slechts twee acteurs beschik je best over twee stevige namen. Pattinson leek me niet vanzelfsprekend maar Dafoe is een natuurtalent. Hij is altijd erg onderschat geweest vind ik, maar de man bewijst nog eens ten volle dat hij veel in zijn mars heeft. Wanneer hij al bulderend bijna Shakespeariaanse tirades uitspuwt over zijn tegenspeler (of zijn het regelrechte zeemansvervloekingen?) krimp je als kijker bijna ineen. Acteerwerk geweldig en houdt je werkelijk in de ban. De film is al bij al zeer psychologisch met de tegenspelers die alsmaar afzakken in waanzin en hun grip op ratio volledig verliezen . Is het de eenzaamheid? Hun machtsconflict? De drank? Of leidt deze plaats een eigen leven met eigen wetten die bewaakt worden door de vuurtoren en zijn wachter ?

Wie klinkklare antwoorden wil op het einde zal die niet krijgen. Ik zit nog met onbeantwoorde vragen maar eerlijk gezegd zal ik er niet te lang over kauwen. Het is een erg metafysische film waarbij de wereld van de zee volgens mij als iets afgeschilderd wordt dat werkelijk leeft en een ziel heeft . Maak het vooral voor jezelf uit. Mijn hart slaat persoonlijk net iets meer voor VVitch maar door het sublieme acteerwerk en de sterk doordringende sfeer geef ik er toch hetzelfde cijfer aan. 3,5*

Vandaag meegepakt in de bios op vakantie in de VS. Mijn verwachtingen waren hoog, maar ik ben niet teleurgesteld. Wel een film die de meningen gaat verdelen, verwacht ik: visueel een pareltje, fantastisch sfeervol en mysterieus, maar ook traag en met een minimaal verhaal. Ik zie de 0.5 en 1* recensies al binnenkomen. Het verhaal kan vrij makkelijk geïnterpreteerd worden als het verhaal van een vuurtorenwachter die gek wordt van de isolatie en de mentale spelletjes van zijn collega, maar er wordt ook gehint naar andere interpretaties. Zijn er echt bovennatuurlijke zaken aan de hand? Representeren de vuurtorenwachters wellicht de mensheid en God? De mens en de natuur? Oude generatie tegen de nieuwe, of in diezelfde trant, vader vs zoon? Ik ga als ie in NL uit is zeker nog een keer genieten van deze film.

Heel lastig om een score te geven aan deze film. Enerzijds is het cinematografisch mooi geschoten in zwart-wit beelden die lijken op een film van rond 1940, met sfeervolle beelden en sterk ondersteund door geluid (de wind, zee en de krakende vuurtoren) en muziek, en met goed acteerwerk van beide hoofdrolspelers. Vooral Willem Dafoe is een genot om bezig te zien. Anderzijds is het een film zonder veel verhaal en met veel dialogen. Niet iedereen houdt van een 'praatfilm', en in deze film zit een hoop dronkenmanspraat. Dit moet een psychologische horror/mysterie voorstellen, en dat is het ook wel, maar veel horror zit er niet in. Een paar droomachtige beelden en een zeemeeuw tegen de rotsen doodslaan, en dat is het zo'n beetje. Ook is het geluid soms te hard en op den duur begint de misthoorn die elke twee minuten in je oren toetert wel een beetje te storen. Het hele verhaal had eigenlijk even goed in een kortfilm verteld kunnen worden, want veel gebeurt er eigenlijk niet. The Lighthouse is een film die niet iedereen zal weten te bekoren. Het kan een beetje artsy-fartsy overkomen. Zelf kan ik wel genieten van een film die iets anders tracht te doen dan de doorsnee film, maar ik zou hem toch niet meteen op blu-ray aanschaffen of binnenkort opnieuw bekijken.

The Lighthouse heeft me helaas niet zo weten te betoveren als ik had verwacht.

Ik erken dat het een waanzinnig goed gemaakte film is door een briljante regisseur met een kraakheldere visie. De troosteloze sfeer is voelbaar. De score is spookachtig. Dafoe en Patterson zetten puike acteerprestaties neer. Eggers weet je met gemak naar de 1890s te transporteren en de film heeft overduidelijk meerdere lagen waarin je je kan verdiepen bij herzieningen. Desondanks wist de film mij niet compleet te grijpen omdat ik me simpelweg niet kon inleven in de personages. Ik had me graag mede willen wanen in de krankzinnigheid, maar ik merkte dat de afstand tussen mij en de film groeide naarmate de situatie escaleerde.

Ik houd hoop dat het kwartje alsnog valt bij een herziening zoals eerder ook gebeurde bij The VVitch (2015), maar vooralsnog overheerst een licht teleurgesteld gevoel, aangezien ik had verwacht dat dit mijn film van 2019 zou worden.

Aardig.

Film had bij mij wat de wind tegen, ben niet zo een fan van makers die terug grijpen naar oude apparatuur en oude vertelstijl. The Artist vond ik vreselijk vervelend. Toch weet Eggers wel echt een sfeer te creëren buiten het oude. Dat komt ook omdat hij zich niet blindstaart op het oude en wel qua montage redelijk hedendaags is. En zijn fotografie en belichting is erg sterk. Toch wist het verloop van het verhaaltje mij iets minder te boeien. Het langzaam gek worden, demonen uit het verleden, bijbelse referenties. Ik ken dat nou wel. Eggers weet net als bij zijn debuut mij te weinig te overtuigen met wat hij wil melden. Maar dat we met een auteur te maken hebben is duidelijk.

Benieuwd of hij mij ooit echt weet te overtuigen. Hij behoort niet tot mijn favoriete cineasten maar ik ben wel nu al benieuwd naar zijn volgende project.

3.5 sterren.

Ik had niet het geduld om te wachten op een bioscooprelease en heb daar achteraf toch wel een beetje spijt van. Eggers zet hier de meest sfeervolle (en misschien wel beste) film van het jaar neer en hij is wat mij betreft zelfs nog iets beter dan zijn debuutfilm, The VVitch. En wat een tour de force van Pattinson en Dafoe, nog nooit eerder heb ik ze zó sterk zien acteren en ondanks dat het nooit gaat gebeuren, verdienen ze allebei een oscar.

Dit is ook echt zo’n film waar je bij de tweede en derde kijkbeurt nog steeds allemaal nieuwe bevindingen doet en dat troost me wel een beetje nu het wachten op de bioscooprelease begint. Alleen de soms lastig te volgen dialogen vragen al om een herziening. Dafoe begint op een gegeven moment aan een schitterende tirade waar geen einde aan lijkt te komen en op dat soort momenten had ik best een oud engels zeemanswoordenboek kunnen gebruiken. Ik ben ook enorm benieuwd hoe de Nederlandse ondertiteling er straks komt uit te zien, al zou het me ook niks verbazen als hij gewoon met Engelse ondertiteling in de bioscopen gaat draaien.

Eggers, luister alsjeblieft niet naar ReneetjeThai en blijf dit soort unieke werkjes maken. Wat mij betreft is hij samen met Aster een van de meeste talentvolle, jonge regisseurs die we hebben. Een snelle blik op imdb wijst uit dat hij bezig is met een ‘viking revenge saga’ en een verfilming van Nosferatu. Ik ben enorm benieuwd hoe dat gaat uitpakken maar in de tussentijd hebben we gelukkig deze film nog om van te genieten en uit te pluizen.

Maffe tweede film van regisseur Robert Eggers, die na het creepy The VVitch op de proppen komt met heel iets anders. Erg traag qua opbouw en met het 4:3 beeldformaar kan ik niet zoveel, maar de film is bij vlagen heerlijk onderkoeld komisch, dan weer surrealistisch beklemmend en zowel Willem Dafoe als Robert Pattinson zijn uitstekend. Mooi geschoten in zwartwit ook.

Beide acteurs Paterson en vooral Dafoe leveren geweldig acteerwerk in deze spooky film die

zonder werkelijk plot vooral uit (pittige soms krankzinnige) dialogen en de werkzaamheden in

en rond de vuurtoren bestaat. De fantasy intermezzo's zorgen voor de afwisseling terwijl je

ondertussen aldoor volop kunt genieten van de oogstrelende, stijlvolle vormgeving die beslist

bijdraagt aan een geheimzinnige, naargeestige sfeer. Gave camera-momenten af en toe ook.

De aanwezige horror is niet expliciet maar ingehouden en subtiel al sluit de film met wat directere

horror af. Voor mij was dit adembenemende, grandioze cinema.

Oude jaren 30 Silent films als Vampyr (1932) - MovieMeter.nl nosferatu of La Chute de la Maison Usher (1928) - MovieMeter.nl herleven in deze hedendaagse , bijna lovecraftian film, overigens met spraak. En dat is ook waar het vooral om draait, spraak. Verwacht geen actie maar vooral een film die om sfeerschepping en dialoog draait. Lovecraftian zoals ik al zei want he, als je met een bestemming, inktvisarmen en zeemeerminnen op de proppen komt dan spreek je als snel over HP Lovecraft. Waar - de Meester - zijn verhalen voornamelijk kosmische horror verbeelden, verbeeld deze film meer twee mensen die langzaam gek worden door isolatie, maar dan zonder de horror . Vooral Paterson (welke ik alleen ken van die tiener reeks Twillight) verraste mij met zijn acteerwerk. Erg , erg goed zelfs.

Alhoewel ik zeer zeker van deze film genoot, zoals ik ook deed (doe) bij de aangehaalde voorbeelden omdat ik nou eenmaal en zwak heb voor dergelijke films, betrapte ik mij er toch op ongeveer rond de 60ste minuut op de klok te kijken. Het verhaal -tussen aanhaaltekens - begint wat te leuren. Jammer, want de sfeer zit er goed in, de acteerprestaties zijn erg goed van beide heren, maar op den duur heb je het wel gezien. Dan zat ik bij Vampyr - Der Traum des Allan Grey toch meer in spanning op de afloop. Het hele is er een seksuele zeemeermin in het lichthokje gebeuren kwam niet lekker uit de verf voor mij. Als ik sterren zou geven (moviemeter, dit moet toch ooit kunnen) zou ik kiezen voor een 3,75. Het is net geen 4, maar ook boven de 3,5.

Een film over twee mannen, die –te midden van bulderend natuurgeweld– wekenlang op elkaars lip zitten op een afgelegen eilandje en op ’n duur elkaar naar het leven staan. Ik kan begrijpen dat er mensen zijn, die dat mooi vinden, maar ik kan er niets mee. Het is mij te gekunsteld: het verhaal, de zeemeermin, het incident met de meeuw, enz.
Het wordt weliswaar stijlvol in beeld gebracht en op het acteerwerk valt niets aan te merken, maar daarmee houdt het op wat mij betreft. Kortom, dit is niet mijn soort filmvermaak.

Kende de vorige film van deze regisseur niet maar deze was uitstekend gemaakt.

Mooi schaduw en lichtspel, mooie mise en scène en kadrering en prima gespeeld door beide met een heerlijk oud-Engels/Amerikaans taaltje.

Moet wel zeggen dat de 2de helft het me wat meer tegen ging staan omdat de sfeer weliswaar zeer goed was maar het verhaaltje wat eigenlijk nergens over ging steeds meer de boventoon kreeg.

Maar in ieder geval weer eens echt wat anders.

Wat een waanzinnig sound design. Ga dit echt allemaal in de bios zien. Fantastisch en intens! Dafoe verdient de Oscar!

"je lijkt wel een karikatuur" verwijt Thomas Howard [Robert Pattinson] zijn metgezel en meerdere Thomas Wake [Willem Dafoe] wanneer de twee een paar dagen samen hebben doorgebracht in de claustrofobische setting van een vuurtoren bij New England aan het eind van de 19e eeuw. Beide acteurs worstelen met hun accenten in deze visueel verbluffende variant op The Shining (1980) met een snufje The Birds (1963).

Net als het Overlook Hotel heeft The Lighthouse een schimmig verleden: Wakes vorige kompaan leed aan hallucinaties, werd gewelddadig en pleegde zelfmoord. Uiteraard begint Howard al snel geestelijk af te takelen en lopen de spanningen tussen de twee vuurtorenbewaarders enorm op. Het scenario is grotendeels bij elkaar gejat, maar de intense vertolkingen van Dafoe en Pattinson maken veel goed en het zwart-wit camerawerk van Jarin Blaschke is van een hypnotiserende schoonheid en - in een rechtvaardige wereld - zou hem zonder enige twijfel een Oscar op moeten leveren.

Sfeervolle film - zeker de 1e helft - met inderdaad een uitstekende sound design. De zwart/wit fotografie vond ik uitstekend gekozen en eveneens de 4:3 kadrering. Het kwam de claustrofobie in deze zeer depri ogende film zeer ten goede. De vuurtoren, de woeste zee, de zeemeeuwen en de daarbij horende geluiden, het werd allemaal zeer mooi weergegeven. Ik moest bij die meeuwen trouwens menige keer denken aan

The Birds van Hitchcock. Hoewel ik het acteren van Dafoe en Pattinson zonder meer goed vond begon ik op een gegeven moment toch wel genoeg te krijgen van dat oeverloze gezwam van die twee vuurtoren-bewaarders, vooral dat van die Thomas Wake. Ik zou knettergek worden als ik met hem moest werken. Voor de rest is The Lighthouse een prima film, hoewel een tikkeltje minder dan Eggers' vorige film The VVitch.

3,5*

Keek enorm uit naar deze film. Heb een zwak voor old-fashioned geschoten films en deze is dan ook nog eens in zwart-wit.

Toch had ik misschien iets te hoge verwachtingen, waardoor The Lighthouse toch wat tegenviel. Deze film is duidelijk geïnspireerd op werk van Hitchcock.

Wat deze film niet voor me kaar krijgt, waar Hitchcock meestal wel in slaagde was een goede spanningsopbouw weten te creëren. Deze film miste dat om het echt boeiend te houden voor de gehele speelduur. Dit heeft denk ik groten deels te maken met het script. Telkens als je het gevoel kreeg dat het interessant begint te worden, wordt er weer terug geschakeld naar de twee vuurtorenwachters die sterke verhalen met elkaar delen onder het genot van een alcoholische versnapering. Deze scenes waren absoluut een hoogtepunt in deze film, alleen herhaalde dit scenario zich te vaak, waardoor het begon te vervelen. Toch kon ik erg genoten van het acteerwerk van Willem Dafoe en de sfeervolle shots in deze film. Ook vond ik het einde zeer sterk. Het geeft je als kijker de ruimte om je eigen fantasie erop los te laten. Voor mij is deze film meer een collectie van een aantal zeer sterke scenes dan 'overall' een goede film.

De debuutfilm The VVitch: A New-England Folktale (2015) van Eggers was bijzonder, authentiek en interessant. Maar het gothische The Lighthouse is behalve dat nog meer: het is razendspannend en een meesterwerk. Dat wil zeggen: in het begin was ik sceptisch en leek de film alleen maar bijzonder vanwege het zwart-witte, hetgeen vooral donkere beelden opleverde, maar gaandeweg werd ik steeds meer door de beelden en het verhaal opgeslokt. Halverwege voelde de film als een nieuw soort Eraserhead (1977): een vreemde en bevreemdende afdaling in het onderbewuste. En als dan de alcohol rijkelijk gaat vloeien wordt de film steeds intenser en voelt de film als een delirium. Zeker de laatste helft van de film heb ik ademloos ondergaan. Deze film is een trip en een instant horrorklassieker.

Wellicht is de film zo sterk doordat het elementen als isolement en waanzin, irritatie en machtsmisbruik, storm en mythologische ‘sterke’ zeemansverhalen tot een kolkende massa weet samen te smeden, waarin ook beeld en verhaal samensmelten en je net als de protagonist kopje onder in gaat.

Hee, dat valt toch een beetje tegen. Had ik niet verwacht.

Het lijkt wel of Eggers gewoon teveel uit de kast trekt om de sfeer te creëren die hij wil hebben, niet in het minst met het sound design, dat daar wel heel nadrukkelijk naar op zoek is. Maar ook de beelden voelen opgelegd aan, de film houdt iets gekunstelds, komt niet echt tot leven.

Met dat Pattinson-personage kan ik ook niet zoveel; ik geloof hem niet zo (ik zeg niet dat dat aan de acteur ligt, die kan best wel wat). Dafoe is een stuk leuker, die heeft er duidelijk plezier in.

Er wordt natuurlijk wel aan het mythologische één en ander gerefereerd, er is wat psychologisch herenleed en -frustratie, maar Eggers kan het niet boeiend krijgen.

Deed me af en toe (met alle verschillen ) wel wat denken aan Hadžihalilović' Évolution, maar die had het een stuk beter voor elkaar.

Jammer, ik vond The VVitch een opmerkelijk sterk debuut, maar ik zet Eggers nog niet bij mijn rijtje favorieten.

Dit is interessant.

Op het sounddesign na (veel te nadrukkelijk, eigenlijk weerzinwekkend) valt er weinig aan te merken op deze film: prachtig kader, zwart/wit-beelden, goed geacteerd, woeste setting, diepgaande research vooraf (19e eeuws dialect, Moby Dick), en een wat - vooruit dan - voorspelbaar verhaal.

En toch bleef ik er tegen aan kijken, enigszins in bewondering maar allerminst ademloos. Geen puntje van mijn stoel en na 70 minuten bleek ik op mijn horloge te hebben gekeken.

Hoe kan dit?

Deed de film mij teveel aan meesterwerken denken, zoals The Servant van Jospeh Losey met het scenario van Harold Pinter? Of The Shining en The Birds?

Hindert toch de voorspelbaarheid van het verhaal: twee mannen wekenlang op een rotspunt - je kunt het uittekenen. Toch?

Verliest de film alle subtiliteit zo gauw als ook de ander aan de alcohol gaat?

Of stoort mij de volkomen explicietheid van de beelden, vet onderstreept door het al genoemde sounddesign waardoor niets meer te raden overblijft?

In elk geval heeft Ferdydurke hieronder gelijk: " [...] de film houdt iets gekunstelds, komt niet echt tot leven."

Jammer.

Ik keek al een beetje uit naar deze film, de historische setting gemengd met een verhaal over zeelegendes, en dan nog op zo'n aparte manier gefilmd. Het begon sterk, het zwart-witte, smalle beeld maakt een geisoleerd sfeertje, en geluidtechnisch zit het prima in elkaar. De gesprekken tussen de 2 mannen zijn interessant op het begin, en Robert Pattinson heeft me ervan overtuigd dat hij een behoorlijke acteur is geworden en het Twilight-imago achter zich heeft gelaten. Helaas word de film steeds vreemder en vreemder, de gesprekken tussen Ephraim en Tom worden steeds saaier en eentoniger, tot een punt waar er geen touw meer aan vast te knopen is, en de film meer overgaat tot een serie aan nare beelden van zeemeerminnenseks en een aantal andere verwarrende scenes. Begon me duidelijk te worden dat dit wel echt een arthouse-film is, en hoewel ik snap dat er hier liefhebbers van zijn, moet ik zeggen dat dit absoluut niet mijn ding is. Ik heb iets gelezen dat het verwijst naar grieks-mythologische figuren (Prometheus en Proteus dacht ik) wat het verhaal onderbouwd, maar niet logischer maakt, de meeste vragen die in deze film opgewekt worden hebben het antwoord 'kunst', en dat doet het hem helaas niet voor mij.

Ik kan niet ontkennen dat het mooi gemaakt is en dat er goed geacteerd word, en ook niet dat ik de film erg saai en frustrerend vond, niet echt mijn ding, 1,0!

Ik zou graag roepen dat het een meesterwerk is, maar daarvoor vond ik de film iets te arty farty. Lang naar uitgekeken en zeker bijzonder, maar ook heel raar. Prachtig gefilmd en beide acteurs zijn ijzersterk. Maar ik zal hem niet snel nog eens opzetten.

3.5*

Visueel erg knap gemaakt met de zwart-wit beelden en de diverse fraaie shots, al zie ik het nut van de beeldschermverhouding niet. Ook sterk acteerwerk van de hoofdrolspelers, maar ik beken het maar meteen, ik vond dit zeldzaam saai. Ik denk dat ik maar eens moet stoppen met die arthouse horrorfilms bekijken. Hereditary vond ik gemiddeld, The VVitch was doodsaai, Midsommar zelfs vreselijk belabberd en The Lighthouse is voor mij ook een misser. Wel veel interessanter dan pakweg Midsommar, voor zover je ze moet vergelijken, maar ik kan er weinig mee.

2*

Zwart-wit, 3:4 formaat, duistere dreigende soundtrack, deprimerende omgeving, 2 klasse acteurs en bizarre maffe dialogen. Voor mij een fascinerend cinematografisch meesterwerk, een soort van afdaling in de waanzin. Verwachte arty farty maar kreeg arthouse op topniveau. Denk wel dat deze film ongeschikt is voor blockbuster publiek die in waanhoop na paar minuten de zaal zullen ontvluchten.

Toch een teleurstelling.

Al had ik me er eerlijk gezegd al een beetje aan verwacht. Eggers die kost wat kost een film wil maken die aanvoelt als een classic, leuk voor de liefhebbers maar niet meteen iets waar ik erg enthusiast van werd. Maar Eggers' eerste film was best de moeite, dus wou ik deze zeker een kans geven.

Het meest verrassende aan deze film was dat het eerste uur eigenlijk best luchtig, soms zelfs komisch van toon was. En dat beviel me nog het meest. Dafoe speelt echt werk sterk, zijn personage zorgt ervoor dat het aardig kijkbaar blijft. Pattinson is jammer genoeg een stuk minder. Zijn keuzes de laatste jaren zijn eigenlijk bijna uitsluitend missers geweest, wat mij betreft probeert hij een beetje te hard.

Tweede deel zit dan meer in de horror/thriller/mystery hoek, al is het moeilijk om er echt een label op te plakken. Niet omdat het zo'n geweldig originele combinatie of sfeer is, wel omdat het een allegaartje van bekende maar niet zo uitzonderlijk uitgevoerde genre elementen is. Echt spannend of mysterieus wil het niet worden, wel redelijk traag en te lang uitgesponnen.

Visueel niet mijn ding. De 4:3 ratio is lelijk, het zwart/wit spel redelijk flauw. De soundtrack is iets sfeervoller, maar ook daar blijft het allemaal wat braafjes. Mnee, een misstap van Eggers wat mij betreft, hopelijk was dit gewoon iets dat uit z'n systeem moest en is z'n volgende weer wat meer in de lijn van z'n eerste film.

2.0*

A24 maakt toch erg vreemde films soms. Robert Eggers maakte een behoorlijk speciaal en memorabel debuut met The VVitch. The Lighthouse is iets totaal anders, maar allesbehalve een verbetering. Ik heb na 1u20 echt geen zin meer om verder te kijken. Het is genoeg geweest, ik kan dit gezever en dit stel dronkaards niet meer aanzien. Dafoe en Pattinson zijn twee rare snuiters, dat hebben ze al eerder laten zien maar dit is gewoon een gedrocht, niet meer of niet minder. Ik doe het niet vaak maar ik ga hier toch 0.5* voor geven.

Heeft niet helemaal de verwachtingen ingelost. De grimmige zwart-witbeelden en de ruige locatie geven de film een donkere, onheilspellende sfeer die aanvankelijk veelbelovend lijkt, maar qua plot ontwikkelt de film zich op een manier die me niet helemaal bevredigt. Er zijn wat beklemmende momenten die de film voortduwen, maar de spanningsboog is niet optimaal omdat de film in het midden wat gaat slepen. De ontknoping vond ik helaas te underwhelming om echt indruk te maken.

Aan het acteerwerk ligt het niet; Willem Dafoe doet het zoals altijd prima en ook Pattinson weet te overtuigen met zijn getekende gezicht, versterkt door de contrastrijke zwartwit-beelden. Hij heeft bovendien ook wel het talent om zijn rol goed neer te zetten (op enkele kleine overacteer-momentjes na die het haast op een toneelstuk deden lijken).

Ik denk dat de regisseur soms ook net iets te hard geprobeerd heeft om het arthouse te willen laten zijn. De trage opbouw, de zorgvuldige shots van dagelijkse klusjes doen, de sfeerbeelden van de vuurtoren en het ruige zeewater, en niet in de laatste plaats het ongebruikelijke 5:4 beeldformaat (dat naar mijn mening niet veel toevoegt).

Het werkt op zekere hoogte allemaal wel, maar het leek een beetje geforceerd ipv in dienst staand van het verhaal.

Magere 3,5*, eigenlijk vooral nog relatief hoog omdat de beelden, het sfeertje en de locatie me wel bevielen.

De eerste, pak hem beet, tien minuten, waarin er nog (bijna) niet gesproken werd, werd ik direct in de film gezogen. Het zwart-witte 4:3-beeld kadert het grauwe vuurtorenbestaan mooi in, terwijl de misthoorn op de achtergrond buldert. (De roep van de sirene?) Sfeervol en mysterieus.
Daarna begint het sterke spel van de heren de boventoon te voeren. Defoe speelt altijd met verve. Wat Pattinson betreft, duurde het even voordat ik niet meer aan Twilight of Harry Potter hoefde te denken. Echter: hoe verder de film vordert, des te grimmiger zijn karakter werd en uiteindelijk heeft hij mij ook echt voor zich gewonnen.
Nadat de boot niet arriveerde merkte ik dat ik zelf niet meer zo geboeid was door hetgeen zich er op het scherm afspeelde. Er gebeurt nog van alles: de film komt tot een absurdistisch hoogtepunt, Defoe zwengelt de zeemanspraat extra aan. En toch zat ik stiekem op mijn horloge kijken. Ik bedacht me zelfs dat als je gedurende de film met de mannen meedrinkt, je waarschijnlijk beter “meegroeit” in de gebeurtenissen. In de bioscoop met een flesje icetea green in dat alleen geen optie.

Creatieve geesten als Robert Eggers moet je koesteren, want hate it or love it: The Lighthouse is in alle opzichten uniek. De getalenteerde regisseur zet vol in op een beklemmende sfeer. Alleen al met de zwart-wit quasi-vierkante beelden en onheilspellende misthoorns slaagt hij daar behoorlijk overtuigend in. Geweldig in beeld gebracht wat een overdosis aan alcohol, isolatie en zeemansfolklore met de psyche kan doen.

Redelijke film over twee mannen die in afzondering samen een vuurtoren bedienen op een klein eiland. De film ziet er zeker goed uit, het zwart-wit camerawerk en genoeg mooie shots. Ook de waanzin van de twee mannen komt prima naar voren (niet in de laatste plaats vanwege het goede acteerwerk). Echter is het als geheel wel wat eentonig en langdradig.

Het begin is echt heerlijk de sfeer is grouw en erg fijn in zwart wit mijn verwachting was erg hoog.
Geen flitsende beelden maar een rustige opbouw naar de climax (waar ik eigenlijk nog meer van verwacht had) maar Willem Dafoe en Robert Pattinson speelden heel erg overtuigend.
En het verhaal sleepte door tot waanzin of was het geen waanzin maar gewoon pure wraak?. Ik ben daar nog steeds niet helemaal over uit, zo als gezegd de film bleef ook nog wel een paar dagen na sudderen in mijn hoofd.