The Lighthouse (2019)

er zijn weinig A24 films die ik het waard vind om te kijken maar holy shit dit is er wel éen van. ik heb hem een paar weken geleden gezien en ik zal hem zeker nog een keer gaan kijken binnenkort. Pattinson en Dafoe acteren geweldig, en de vibes zijn zo weird dat ik gedurende de hele film dacht dat ik in een of andere feverdream zat. Alle verwijzingen naar mythologie vind ik super slim gedaan, vooral dat eindshot was echt prachtig. ik snap wel dat de film misschien niet voor iedereen is.

Eenmalig werd the Lighthouse hier in de lokale arthouse cinema nog eens gedraaid, dus die kans heb ik maar niet laten liggen. Van de visuele kwaliteiten was ik al overtuigd de eerste keer, maar op het grote scherm is The Lighthouse echt gigantisch overdonderend. Sounddesign heerlijk luid. Het kleine beeldformaat, het zwart-wit; een ongekende sfeer die ik pas echt ten volle kon waarderen tijdens een herkijkbeurt. Ook de meer mythologische elementen kon ik deze keer beter plaatsen. Prometheus en het stelen van het licht, Dafoe die 'niet meer menselijk is', dus Pattinson die de kennis van de 'goden' wilt stelen (het licht) en daar voor gestraft wordt op het einde. Maar de laatste scène straalde ook een sterke Lovecraft-achtige vibe uit. Stof tot nadenken.

Ik blijf er wel bij dat de psychologische en meer bovennatuurlijke kant moeilijk te vereenzelvigen zijn, en Eggers dus meer had moeten inzetten op één van de twee kanten, maar over het algemeen klikte het deze keer echt veel beter allemaal. Ach vooruit, een volledige * erbij. Dat gebeurt niet snel bij mij.

Op audiovisueel vlak een waar feest. Potverdikkie ik kan me niet zo goed heugen wanneer ik voor het laatst zo genoten heb puur van de chiaroscuro zwart-wit pracht die op je af wordt gevuurd. Ook het verhaal en de thema's vond ik behoorlijk geslaagd overgebracht. Ik heb eigenlijk weinig slechts te melden, het hikt tegen een 4,5 aan en het voelt zo dat slechts voorzichtigheid (dude, waarvoor?) me nu nog even bij een 4/5 houdt.

Stevige psych-isolatie-horror met rookie Pattison die mag beginnen onder leiding van Dafoe, die altijd meteen duidelijk maakt, dat hij de baas is en er niemand aan zijn licht komt. Zwart/wit voor het betere Tarr-sfeertje, dat 4:3 beeld formaat had voor mij dan niet gehoeven, het zou er allemaal wat strakker hebben uitgezien in een vol formaat, maar goed ik ben een sucker voor widescreen. Verder gewoon mensen horror, verwacht niet te veel van dat fantasy gehalte.

De tweede film van Robert Eggers, die met zijn eersteling The VVitch: A New-England Folktale (2015) voor verwarring zorgde bij een groot deel van het publiek, dat een horrorfilm verwachtte maar werd getrakteerd op een arthousefilm die zich voordeed als een horrorfilm. Met The Lighthouse is hetzelfde aan de hand. De film is geen horrorfilm pur sang. The Lighthouse is eveneens een arthousefilm die zich voordoet als een horrorfilm. The Witch beviel mij matig. The Lighthouse beviel mij goed.

In The Lighthouse is de rurale omgeving als setting ingeruild voor een eiland, maar ook hier is dat oord heel ver verwijderd van de bewoonde wereld. Het eiland is zo ver van de rationele beschaving verwijderd dat de twee personages na een verblijf van enkele weken in alle eenzaamheid, vatbaar zijn voor allerhande mythen, legenden en bijgeloof. En op dat moment sluipt de horror de film binnen.

Uiteraard doet Eggers wel iets meer dan een portret schetsen van twee geïsoleerde zielen op een eiland. Het portret is de basis. Daaroverheen ligt een onheilspellend audiovisueel kleed dat wordt gevat in een bijna vierkant beeldformaat dat zorgt voor een sfeervol kader van beklemming en claustrofobie. Meeuwen krijsen snerpend, misthoorns schallen dreunend, de wind giert brullend om de rotsen en de regen klettert onophoudelijk en luidruchtig tegen de toren. Het eiland is dan wel afgezonderd van de wereld, maar een idyllisch oord is het niet. Onderwereld dekt de lading beter.

Gefilmd in zwart-wit. Dat betekent mooie maar kille beelden. Dat betekent beelden die onwerkelijkheid uitstralen en in samenhang met het audiovisuele pandemonium zorgen voor een sterk gevoel van vervreemding.

Dat is horror. En er is meer horror. Er is ook nog de psychologische component. Er is ook nog het effect dat dit helse decor heeft op de twee personages. Wat doen barbaarse omstandigheden met twee personen die zijn afgesneden van de logica van de bewoonde wereld en op een plek zijn beland waarmee zij zo in contrast staan. Een helse plek waar zij overduidelijk niet thuis horen en zelfs ongewenst lijken te zijn. Dat heeft veel impact op een mens. Dan komen waan en kramkzinnigheid om de hoek kijken. De emoties die daaruit voortkomen, worden door acteurs Robert Pattinson en Willem Dafoe fantastisch uitgebeeld.

De film breekt zelden los uit zijn donkere en onheilspellende atmosfeer. De film werkt met heftige droombeelden, met verontrustende visioenen. De scheidslijn tussen werkelijkheid en inbeelding is vaag en moeilijk te ontwaren. Zijn de personages onderhevig aan een vloek of zijn ze gewoon gek? Het antwoord op die vraag blijft speculatief. Eenduidigheid biedt de film niet.

De één zal deze audiovisuele dans langdradig vinden. Een ander zal hem als tijdverspilling ervaren. Weer een ander zal de film als een ongelooflijk boeiende studie van de teloorgang van het nuchtere verstand wegzetten en zwelgen in de audiovisuele schoonheid. Mij overvielen al deze meningen. Er waren soms momenten dat ik me moest herpakken om bij de les te blijven. Dat duurde echter nooit lang. De film wist me op die spaarzame momenten bijtijds en met kracht weer bij de strot te pakken. Het zwelgen overheerste grandioos.

Erg genoten van dit (veelal) surrealistische verslag over twee mannen op een afschuwelijke plek. The Lighthouse is geen doorsnee horror. Wel prachtige horror.

Een opmerkelijke film is wel het minste wat je over deze film kan zeggen. Zwart-wit en niet in breedbeeld formaat. Ook het verhaal is niet echt een standaard verhaaltje. Het verhaal is wel niet altijd even interessant, zeker in het middenstuk, is het wat minder.

De cast deed het wel goed en visueel was het eigenlijk ook wel knap gefilmd en ook wel sfeervol.

Het einde vond ik wel tegenvallen.

Wat een fantastische sfeervolle film.

De film wordt gewoon creepy door de sfeer, en het geweldige geluid. Dat de film zwart wit is vind ik zeer zeker ook een meerwaarde. Beide heren acteren als beesten zo goed.

In de loop der jaren kan deze bij mij misschien wel de 5* halen

Prachtige drama thriller in een bijzonder afwijkend beeldformaat van 1.19.1. We zien dikke vette zwarte randen opzij en meer dan je misschien zou willen. Het beeld van boven naar onder is wel volledig gevuld. Cold War heeft dat geloof ik ook maar minder extreem.

Was een beetje bang dat The Lighthouse het niveau niet de gehele film zou bevatten, maar al met al moet ik zeggen dat hij best geslaagd is. Al had ik zoals ik hierboven beaamde meer een openbaring verwacht. Het geheim wat deze look alike Captain Achab van Moby Dick met zich meebracht. Moet zeggen met deze vertolking wil ik wel weer een Moby Dick zien, met Willem Dafoe in de absolute hoofdrol. Hij zit echter wel tegen theatraal aan, maar doet dit met verve. Ook zijn "compaan" Robert Pattinson speelt een gedegen rol. Een klein rolletje is weggelegd voor de mooie zeemeermin Valeriia Karaman. Dat laatste is natuurlijk allemaal fictie en daar zit de film vol van. Zo zit je toch vaak te kijken ziet hij het nou echt of niet. Ik heb daarom daarna het plot nog maar eens gelezen en dat blijkt dat sommige gebeurtenissen toch niet hebben plaatsgevonden alleen in de met name geest van "Robert". Dat men zou snel in die waanzin zit verbaast me opnieuw. Onlangs zag ik weer eens The Shining en dat ging mij eigenlijk ook te snel. Ook hier in amper 4/5 weken zitten ze al in een soort van madness. Mooi zijn de meeuwen en in tegenstelling in de fake movie The Call of the Wild zijn deze meeuwen echt. Dikke pluim hiervoor! Getrainde meeuwen nog wel hoe is het mogelijk. Kan me trouwens wel voorststellen dat je na een hele poos gek wordt van de wind het zee geraas en die meeuwen. De film moet je trouwens zeker bekijken met de Nederlandse subs, want oud Engels is hier standaard. Het woordje Hark kende ik trouwens niet. Betekent Luister!! En zo zit ie er vol van. Moet zeggen ik houd wel van die zeemanspraat. Heerlijk folklore in optima forma. De scheten is bijzonder. Helaas mijn gehoor is minder dus ik heb ze niet gehoord, maar zo'n beetje alles wat anders is komt in deze film voor. Ik vind 'm knap gemaakt en zeker beter dan The Witch. Vooral het begin ziet er puik uit. Een beetje zoals Shutter Island begint.

De film is dus geschoten in zwart wit en dit vind ik een prima keuze echter rood is bij bloed niet te zien. Dit is dan zwart. Daarmee wordt je wel een beetje op het verkeerde been gezet. Zoals op het laatst als hij naar boven gaat. Goed dat dit nog even wordt vermeld in de extra's. Ik vind trouwens ons eigen woord Vuurtoren mooier en authentieker klinken dan Lighthouse. Tower of Fire is het dus niet geworden of zoiets. De vuurtorens hadden het licht van het vuur. Lichthuis zou in de Nederlandse vertaling toch wel vreemd klinken.

Film 4.0

Beeld 4.5

Geluid 4.5

Extra's 4.0

Een 4:3 zwart-wit kunstzinnige film over twee mannen, ik had er eigenlijk maar weinig zin in; dit leek me zo’n film die in musea op een beamer wordt afgespeeld en waar zestigers met sjaaltjes helemaal los op gaan. Maar deze compleet krankzinnige remake van Brokeback Mountain van David Lynch deed me eigenlijk verrassend veel. Ik was met name aangenaam verrast door de luchtige toon her en der, ik had verwacht dat de film de gehele speelduur enkel loeizwaar zou zijn. Daarnaast dragen de twee acteurs de film erg goed op hun schouders; met name Willem Dafoe is geknipt voor zo’n rol als dit. Verder is het ongetwijfeld een film waar je diep over kunt nadenken en filosoferen, maar wat mij betreft is de sfeer - met voortreffelijke muziek en sound design - eigenlijk al voldoende. Het zal ongetwijfeld een film zijn die heel veel wil vertellen, maar dat is - wat mij betreft gelukkig - maar bijzaak.

4 sterren.

Why don't you spill your beans?!

Wat had ik de balen in de eerste Corona lockdown in Maart, had deze een week later ingegaan dan had ik The Lighthouse, waar ik best naar uitkeek, nog in de bios mee kunnen pikken. Het was wachten op uitkomst en een redelijke aanschafprijs.

Dat dit zowel een genietbare film als iets ongrijpbaars is was vanaf het begin al duidelijk. De moeite om een onderliggende lijn betreffende een verklaring te vinden liet ik dan ook al snel varen om me op te laten slokken door de prachtige sfeer van Eggers. En jongens is me dit wat! Eggers heeft natuurlijk express voor het afwijkende beeldformaat gekozen die mij doet denken aan het formaat foto's uit die tijd. Het camerawerk van Blaschke is uitmuntend en spijtig dat hij met de Oscars het onverslaanbare 1917 voor zich had. Dan de fantastische korrelige en donkere stijl die het geheel van nature al iets onheilspellends en duisters geeft en de hardheid van de tijd extra benadrukt. Om over de stemmingmakende klanken nog maar te zwijgen die als muziek het geheel ondersteunt. Arthouse op zijn best en eigenlijk al zo adembenemend mooi dat het verhaal haast niet terzake doet...

Boeiend maar vooral voelbaar stroef wordt de irritatie tussen de twee karakters gebracht. De oneerlijk lijkende verdeling tussen de twee, waar de ene opgaat in zijn egoïsme en 'licht' , de andere slechts mag bikkelen en de smerige klusjes mag uitvoeren. Dat beide mannen lang niet zijn wie ze beweren, op de vlucht zijn, of in een identiteitscrisis zitten, is wel duidelijk. Dat beide gek worden of reeds zijn is even onvermijdelijk als kunstig gebracht. Want wie van de twee is nu het leidende karakter en nog het meeste bij zijn kokosnoot? Misschien beide wel niet? Sterker nog, misschien bestaat één van de twee niet, of zelfs beide niet. Dat beide Thomas heten is te toevallig net als dat er geen groet af kon bij de aflossing van de anderen in het begin. Het blijkt een niet op te lossen raadsel.

Is het een gevecht tussen twee persoonlijkheden of één persoonlijkheid? Er is ook veel dubbelgelaagdheid met de nodige mythologie in de vorm vab Proteus, Prometheus en Zeus terug te vinden. Het kan allemaal. Ik zie er in eerste instantie vooral de worsteling van de mens zelf in, op zoek naar zichzelf, opzoek naar antwoorden en 'verlichting'. Toch eenmaal verkregen dit niet aan kunnend. Een zoektocht naar iets Godelijks om vervolgens de zwaarste prijs te betalen.

Het oordeel de film matige of slecht te vinden omdat de onderliggende boodschap te moeilijk is heeft geen betrekking op mij. Sterker nog de onuitlegbaarheid geeft de film voor mij juist wel een extra dimensie, en net dat ongrijpbare dat ik wel kan waarderen. Daarnaast is de film qua stijl en sfeer ontzettend goed genietbaar. Voeg daar een geweldige Dafoe aan toe, en een nog betere Pattinson die na al die tienerliefde meuk zich steeds meer begint te bewijzen, en je hebt mij binnen. Kortom een geweldige film waarvan ik verwacht dat ik hem door de jaren heen steeds beter ga vinden.

En toen was er licht

The Lighthouse is zonder meer een van de meest originele titels van 2019. De sfeer is goed en het mysterie is volop aanwezig. Daarnaast leveren zowel Dafoe als Pattinson indrukwekkende acteerprestaties af. De frustratie zit hem voor mij met name in de ongrijpbaarheid van het verhaal, zoals EIGER3970 een aantal posts boven mij heel treffend omschrijft. Ik had wel ooit van de Griekse Mythologie gehoord, maar dit was zo ver weggezakt dat ik de link met deze Mythologie totaal niet maakte. Hierdoor vroeg ik mij af wat het punt was wat de regisseur wilde maken, waar ik pas achter kwam na een zoektocht op internet. Soms kan een dergelijke verklaring een verhaal voor mij in een klap beter maken, maar dat was hier niet het geval. Ik kreeg namelijk het idee dat de regisseur expres vage scènes en dialogen wilde creëren, om een specifieke groep liefhebbers te pleasen. Liefhebbers van het soort, hoe vager hoe beter zonder dat het verder toegevoegde waarde heeft.

Hoewel The Witch van dezelfde regisseur ook niet bepaald een hapklare brok was, vond ik het mysterie hier het verhaal dienen, waar dit bij The Lighthouse alleen aanvankelijk het geval was. Jammer, want ik was in eerste instantie echt wel enthousiast, en nieuwsgierig welke kant het verhaal uit zou gaan. Helaas werd het alleen maar vager en langdradig, en hierdoor voor mij minder interessant.

2,5*

Schitterende film: shots, sfeer, acteerwerk en onderliggende verwijzingen naar mythologie, oude zeemansverhalen en, vooruit, toch ook een beetje Lovecraft. En Dafoe... subliem! Goed dat dit nog gemaakt wordt. 4* (wellicht 4,5* bij herziening)

Tja.

Ik kan van vele soorten horror genieten en het is echt niet zo dat ik direct afhaak bij artsy horrorfilms, maar met Eggers zal ik waarschijnlijk geen vrienden worden. Het is hem moeilijk te ontnemen dat hij talent heeft, maar ik denk dat ik vrede moet gaan nemen met het feit dat zijn films niet in mijn straatje gaan vallen.

Al vanaf het begin kon de film me niet bekoren, maar de visuele stijl is uiteraard indrukwekkend. Nu is het alleen jammer dat ik niet de grootste liefhebber ben van het tijdperk waarop het is gebaseerd. Toch weet Eggers veel van de grond te krijgen. Visueel ziet het er erg sfeervol uit en het zwartwit aspect zorgt voor een hoop moois. De visuele pracht schiet de kijker al snel om de oren.

Van het sterke camerawerk naar de uitstekende soundediting. Het ziet er allemaal goed uit. Gooi daarnaast nog Dafoe in 1 van zijn beste rollen erbij en je komt een heel eind. Net als bij The VVitch wordt er gekozen voor een horror met accenten wat ondertiteling nodig maakt, maar het is al snel duidelijk dat Pattinson dat accent niet beheerst dus is het enkel bij Dafoe nodig.

Verder kon de humor me niet bekoren. De eerste minuten kennen zelfs scheetgrapjes, en dat valt in een film zoals deze niet snel in mijn straatje. Daarnaast konden de dialogen me ook niet bekoren, ze missen toch wat scherpte en de spanningen tussen de hoofdpersonages komen niet over op mij. Zo wordt er nergens een beklemmende toon gezet.

Uiteindelijk moet ik gewoon zeggen dat ik me ontzettend verveelde. Dat zullen de meeste lezers niet leuk vinden en wegwuiven als "slecht commentaar" maar toch is het vaak ronduit saai. The Lighthouse wist me bijna geen enkel moment te boeien. De conversaties zijn saai, de spanningen niet voelbaar en de horror erg schaars. De diepere, mythologische lagen zullen er uiteraard geweest zijn maar die zijn me niet opgevallen.

Eenmaal de horror wat meer zijn intrede doet wist het me ook niet te boeien. Het personage van Pattinson, waar de meeste magie van moet komen, wist voor mij niet tot leven te komen. Dafoe is eigenlijk meer een bijpersonage, maar stukken interessanter dan Pattinson. Verder is de afdaling naar gekte ook niet erg boeiend en dan duren de 109 minuten snel te lang.

Ondanks dat de opzet en de look sfeervol is, wist de film me nergens in zijn greep te houden of beklemmend te zijn. Daarnaast vond ik de chemie ook niet zo sterk, en de film in zijn geheel gewoon niet zo boeiend. Ondanks dat de visuele look angst uitademt, vond ik de horrorscenes erg "normaal" overkomen, waardoor het zwartwit aspect niet altijd meerwaarde weet te leveren, ondanks dat het er goed uitziet. Nee, dit was niks voor mij. Ik vind het prima dat horrorfilms zoals deze nu ook populair worden, maar persoonlijk is het voor mij niet zo boeiend.

Ik sta open voor alle genres en kan genieten van een Transformer film, tot een Brokeback Mountain film en van een Gremlins film tot een Schindler's List film.

Deze film is niet slecht, maar wordt volgens mij wel véél te véél overgewaardeerd. Het verhaal is 'vaag' en de personages zijn vreemd. De dromen/hallucinaties zijn irritant. De conversaties zijn niet realistisch. Bij elkaar is het geen onvoldoende, maar ga hier niet een beetje 'arty' zitten schrijven, hoe geweldig alles is, want een film van K3 heeft nog meer inhoud.

Geslaagde jaren '20 esthetiek, met name cinematografisch natuurlijk. Dreyer ontmoet Duits expressionisme. Ook het geluid mag er zijn (waarbij de dialogen veel vlakker klinken dan de rest van de soundtrack, die juist heel ruimtelijk is). De eerste pakweg twintig minuten was ik geïntrigeerd. Helaas kon de situatie van de twee mannen me verder eigenlijk niet erg boeien, met een eigenlijk vrij voorspelbare escalatie tot waanzin en geweld. Het blijkt uiteindelijk goeddeels symbolisch te zijn en onder meer de Prometheus mythe te verbeelden, een type narratief dat me gewoon niet ligt. Op zich blijven er wel momenten die iets bevatten wat de moeite waard is, meest noemenswaardig uiteraard de slotontmoeting met het licht ("got a light?", moest ik aan denken). Maar over de gehele linie eerder teleurstellend, The lighthouse is teveel een abstract/symbolisch vehikel en bevat te weinig menselijkheid.

Een nogal zwaarmoedige film waarin Dafoe zich weer helemaal kan laten gaan en Pattinson wil tonen dat hij niet alleen Hollywood-rollen kan spelen. Het geheel zit vol met symboliek en is best wel mooi gefilmd. Maar echt raken doet het nooit. Het komt nogal geforceerd over. Misschien dat het later bij een herziening beter tot haar recht komt.

Ik heb veel slechte films gezien, maar deze sluit moeiteloos onderop aan....

Toch erg benieuwd en veel van verwacht.
Wat een verrassing was, was het direct overspringen op 4:3 formaat, dit is absoluut niet plezierig en meteen sloeg de twijfel al toe over deze film.

Het zwart-wit was bekend, een makkelijke vergelijking met Schindler's list is dan snel gemaakt, daar voegt het zwart-wit echt iets toe.
Als het hier de toevoeging had om de film nog saaier en onduidelijker te maken is het gelukt, anders dan dat, totaal geen toevoeging!

Dan de film zelf, die ging werkelijk, helemaal nergens over!
Het was niet spannend, het was niet boeiend en de waanbeelden waren helemaal triest een zeemeermin die gilde waar hij later in z'n fantasie bovenop lag.... en een abnormale obsessie voor het licht waarbij we niet te zien kregen wat achter het licht deurtje zat wat spontaan open ging

Ook de enorme storm viel wel mee, een close-up van een grote golf moet je doen geloven dat het vreselijk weer was. Ook de waanbeelden kwamen niet uit de storm of door het "mysterieuze" eiland zoals te lezen valt. De mannen werden krankzinnig doordat ze uiteindelijk te veel gezopen hadden .

Ook de slechte films kijk ik uit, hopende op een omslag, een enorme plot twist of bij wat na te lezen en er nog over na te denken, mijn mening bij te stellen, maar dat is niet gelukt.

De aftiteling was het hoogtepunt met toch wel wat brandende vragen over de laatste scène: hebben de meeuwen eerst z'n kleding opgevreten, voordat ze aan zijn ingewanden begonnen of heeft hij zich eerst uitgekleed? Heeft hij zich heeft opgeofferd, door wat hij in het licht zag (wat wij niet mochten zien) en is hij daarna voor de meeuwen gaan liggen en waarom?

Dafoe zijn acteerprestaties waren wel erg goed, als je als zo'n goed acteur, zo'n enorme irritatie op kan wekken met slaapverwekkend lange, bijna onverstaanbare oud Engels en nietszeggende dialogen, dan kan je wel wat.
De drang om Platoon voor de zoveelste keer opnieuw te bekijken is enorm, om hopelijk deze ervaring met Dafoe uit mijn systeem te krijgen.

Bar slecht
0,5 *

Mijn 3000ste stem. Dat heeft lang geduurd na mijn 1000ste (juni 2009) en mijn 2000ste (augustus 2012)

Robert Eggers heeft overduidelijk al wat met geschiedenis, folklore en mythologie. Na de sterke The VVitch komt hij nu met een iets kleinere productie op de proppen; The Lighthouse. Opmerkelijk is al meteen de zwart-wit montage in combinatie met het kleine 19de eeuwse decor. Zoals je kan raden speelt de hele film zich af op het kleine vuurtoreneilandje.

Het eilandje wordt bezocht door Thomas en Thomas (Wake en Howard) Wat ze daar nou precies moesten doen weet ik niet, maar het beloofd al snel wat te worden. Robert Pattinson en Willem Dafoe vormen hier een ijzersterk duo. Waar de film precies om draait? Nouja, verveling. Een beetje hangen op het eiland die steeds onder dreiging staat van zware stormen en groen en geel aan elkaar ergeren. Dafoe is een oude cynische rot die de naïeve binnenvetter Pattinson constant lastigvalt met allerlei doemverhalen en mythes. Dingen die nou niet goed zijn om een beetje hoop te creëren. Pattinson krijgt vervolgens ruzie met een meeuw, ziet visioenen van oa een zeemeermin, en zelfs tentakels en bekvecht steeds met Dafoe. Dan hebben ze eindelijk een oplossing gevonden tegen deze stuitende verveling: drank.

Naarmate de film voortkabbelt lijkt de waanzin steeds meer het piekpunt te bereiken, drijven de beide heren elkaar tot het uiterste en lijkt het uiteindelijk aan de kijker te zijn om er een eigen invulling aan te geven. Waar de film nou precies naar toe wilt is mij nog steeds niet duidelijk. Wel zijn de hele dagenschets en de verwijzingen naar allerlei mythes de kersen op de taart.

En hierbij weet The Lighthouse toch wel elke seconde te boeien. Vooral door de sfeer en het magistrale acteerwerk. De rest moet je nogmaals zelf invullen.

4,0*

Wat een film is dit zeg.
Dit is pure horror voor mij.
Waarom? Omdat ik mezelf ook zo zou kunnen zien doordraaien.

Audiovisueel hoogstaand werk. Acteerwerk subliem.
Dit is een pareltje die niet voor iedereen weggelegd is.

Arthouse-films zijn sowieso vaak speciale kijkervaringen die je al of niet kan smaken waarbij de woorden symboliek, traag en vaag de basis vormen. Soms pakt dat goed uit, maar hier helaas niet. Het verhaal is langdradig opgebouwd zonder enige spanningskracht en weet totaal niet te boeien. Het verhaal is nochtans vrij simpel ondanks het vage concept waarbij de regisseur kiest voor twee gedachten die de kijker zelf kan invullen. Een verhaal over twee mannen met ieder hun eigen rugzakje uit het verleden of over één man die een dubbele persoonlijkheid heeft. In ieder geval een lange eentonige zit waarbij alleen de vertolkingen van Dafoe/ Pattison en de zwart-wit beelden noemenswaardig zijn. 3/10

De derde film die ik zie van Eggers. Elke film is compleet anders, maar ook alle drie de films vind ik dus echt niets. Ik kijk vooral naar iemand die kunstzinnig wil doen maar mij nooit raakt. Ja, de fotografie is af en toe schitterend maar beide personages wisten me nergens te boeien, vooral niet door de wat theatrale aanpak. Ik keek niet naar twee personages, ik keek naar twee acteurs waarvan de een wat stil is en de ander eerder staat te declameren dan invoelbaar te acteren. 1,5*.

Taaie film die mij wist te intrigeren maar bij een eerste visie nog niet echt wist mee te slepen. Deed me soms wat denken aan het werk van Béla Tarr, waar het de knappe zwart-witte, winderige beelden mee gemeen heeft. Het steekspel tussen de 2 heren is best wel vermakelijk bij momenten, en er wordt goed geacteerd. Maar echt helemaal mee was ik nog niet.

Kan bij een volgende visie wel gebeuren, want bij bv. een eerste keer Eraserhead kon ik de film ook nog niet helemaal smaken. De waardering voor de ambitie van Eggers is er in ieder geval, misschien dat The Lighthouse mij de volgende keer wel weet te overrompelen.

Qua score weet ik het ook nog niet goed, maar ik laat de pluspunten eventjes wat zwaarder doorwegen en zet in op 3,5*.

Homo-erotische spanningen rond een verlaten vuurtoren. Je moet 't Robbert Eggers nageven dat hij karakteracteurs als Robert Pattison en Willem Defoe maximaal benut in een cryptisch vat vol intertekstuele verwijzingen. Van de zeevaardersromantiek met homoseksuele subtekst uit Melville's 'Moby Dick' (1851), tot de omineuze aanwezigheid van zeemeeuwen als in Hitchcock's 'The Birds' (1963) of tentakels uit een andere wereld uit het werk van H.P. Lovecraft. Talloze verwijzingen naar mythes uit de Grieks-Romeinse oudheid of Bijbelse vertellingen. Het meest in 't oog springt natuurlijk de esthetische keuze voor stemmig zwart/wit en expressionistische kadreringen als in het werk van Murnau of Fritz Lang. Bloedmooi om naar te kijken, maar het bizarre spel van aantrekken en afstoten tussen Pattison/Defoe is het werkelijke hart van de film. Ze zijn zowel onuitstaanbaar als hilarisch in hun hallucinante dans om de macht en hun neerdaling in een delirium.

Ik val een beetje uit de toon hier, maar voor mij was dit de zoveelste A24-miskleun. De 1.19:1 aspect ratio benadrukt misschien de verticaliteit van de vuurtoren, maar is verder spuuglelijk. Het personage van Willem Dafoe wekt met z'n hysterisch koeterwaals algauw irritatie op en ook zijn tegenspeler kon op weinig empathie rekenen. Zwart-wit is soms oké, maar tegelijk slaapverwekkend en dat is net wat deze film niet nodig heeft. Enfin, niet m'n meug, maar sfeervol was het wel.

Pattinson en Dafoe als toneelacteurs in een film. Mooie oneliners en epistels van dramatiek doordrenkte woorden. Gaslighting en psychotrauma gekoppeld aan alcohol creëren waanzin in deze film met een ode aan de legendes van zeevarenden en vuurtorenwachters. Het zien van een zeemeermin leidt tot de ondergang zo spraken vroegere zeelieden, waarbij dit hier duidelijk aan seksualiteit wordt gekoppeld en het ontbreken ervan, mooi vormgegeven door Karaman. Het einde zoals Dafoe voorspelde...

A24-adepten zullen dit vermoedelijk een verbluffende hervertelling van de mythe van Prometheus noemen. Zoeken naar een diepere betekenis en iets zeggen dat; het vuur van de goden staat voor het kapitalisme, wat een onbereikbare streven is die mannen tot waanzin en geweld drijft. Of zoiets dergelijks...De wat nuchtere onder ons zullen je zeggen dat het zinloos is om te zoeken naar een mythologische betekenis want er is niets anders te zien dan een film over dronken worden en bijna je maatje kussen, en dan nog meer drinken om elkaar teder te kunnen vasthouden terwijl je in slaap valt en daar boos om worden Tja ik was er al bang voor en had een kijkbeurt al heel lang uitgesteld. Maar het is gewoon een typisch stadaard arthouse-film, opzettelijk vaag en doelloos, met veel dialoog, veelvuldige close-ups en het in de mode-geraakte 4:3-formaat (alhoewel die hype volgens mij gelukkig alweer over is) Het is aan regisseur Robert Eggers kunde te danken dat de zwart-witcinematografie er nog wel goed uitziet. De film maakte op mijn nergens geen impact en ben ik morgen alweer vergeten.